суббота, 27 февраля 2010 г.

რატომ არ ვაფასებთ ადამიანები იმას, რაც გვაქვს?

Автор: ჯუნა на 2/27/2010
რატომ არ ვაფასებთ ადამიანები იმას, რაც გვაქვს და რატომ ვიგებთ მის ფასს მხოლოდ მაშინ, როცა ვკარგავთ? ეს ხდება ყოელთვის და ყელაფერში..... არ ვიცი ალბათ უმადურები გვქვია......
სულ ვწუწუნებთ, ვწუწუნებთ უკმაყოფილოები ვართ, მეტი გვინდა..... heqse-ს ნათქვამი მომეწონა ძალიან: "მე არ ვწუწუნებ რომ არ მაქვს ფეხსაცმელი, რადგან შემხვედრია ხალხი, რომელთაც არ ქონიათ ფეხები".
იმდენი ადამიანია ჩვენზე ღარიბი, ჩენზე უბედური, ჩვენზე ულამაზო.......... ან ავადმყოფი...... ჩვენ კი ვწუწუნებთ, რომ დაგვღალა სამსახურმა ან ყოველდღიურობამ, ვკინკლაობთ ხანდახან მხოლოდ იმიტომ, რომ მოგვბეზრდა სიმშვიდე და გვინდა ნერვები მოვუშალოთ სხვას.
იცით მინახავს ინვალიდი ადამიანები და გავოცებულვარ იმხელა სითბო მოდის მათგან...... გულწრფელი სიყვარული და მადლიერება ცხოვრების. აფასებენ იმას, რაც აქვთ. უფრო კმაყოფილადაც კი გამოიყურებიან.... არ ვიცი ეს რატომ ხდება?!.
ხანდახან ხომ ყველა ვგრძნობთ თავს უბედურად. უბედურ, უიღბლო ადამიანად.... ეს ის მომენტია, როცა ვოხრავთ და ვამბობთ: "ღმერთო რა შეგცოდე". ალბათ ასეთ მომენტში ღირს სარკეში ჩახედვა, აღქმა და დაფიქრება არა იმაზე, რომ გეგმები ჩაგვეფუშა ან რა ჩანაფიქრი ვერ განვახორციელეთ ან რა ცუდი დღე გაგვითენდა ან............ იმაზე, რომ ძალიან ლამაზები ვართ და საღები, ძალით სავსენი და თუ მოვინდომებთ ყველაფერს გავაკეთებთ... იმაზე, რომ დედამიწაზე მოიძებნებიან ადამიანები, რომლებსაც ვუყვარვართ, ჩვენი დაკარგვის ეშინიათ და განიცდიან ყველაფერს, რაც ჩვენ თავს ხდება.
და ბოლოს, ისევ heqse (ძალიან მომეწონა ეს ადამიანი):
"როგორც კი გაიღვიძებთ თვალების გახელამდე ტუჩის მარჯვენა კუთხე წაიღეთ მარჯვენა ყურისკენ მარცხენა კიდე მარცხენა ყურისკენ"
და ვფიქრობ ყველაფერი კარგად იქნება :))

суббота, 27 февраля 2010 г.

რატომ არ ვაფასებთ ადამიანები იმას, რაც გვაქვს?

რატომ არ ვაფასებთ ადამიანები იმას, რაც გვაქვს და რატომ ვიგებთ მის ფასს მხოლოდ მაშინ, როცა ვკარგავთ? ეს ხდება ყოელთვის და ყელაფერში..... არ ვიცი ალბათ უმადურები გვქვია......
სულ ვწუწუნებთ, ვწუწუნებთ უკმაყოფილოები ვართ, მეტი გვინდა..... heqse-ს ნათქვამი მომეწონა ძალიან: "მე არ ვწუწუნებ რომ არ მაქვს ფეხსაცმელი, რადგან შემხვედრია ხალხი, რომელთაც არ ქონიათ ფეხები".
იმდენი ადამიანია ჩვენზე ღარიბი, ჩენზე უბედური, ჩვენზე ულამაზო.......... ან ავადმყოფი...... ჩვენ კი ვწუწუნებთ, რომ დაგვღალა სამსახურმა ან ყოველდღიურობამ, ვკინკლაობთ ხანდახან მხოლოდ იმიტომ, რომ მოგვბეზრდა სიმშვიდე და გვინდა ნერვები მოვუშალოთ სხვას.
იცით მინახავს ინვალიდი ადამიანები და გავოცებულვარ იმხელა სითბო მოდის მათგან...... გულწრფელი სიყვარული და მადლიერება ცხოვრების. აფასებენ იმას, რაც აქვთ. უფრო კმაყოფილადაც კი გამოიყურებიან.... არ ვიცი ეს რატომ ხდება?!.
ხანდახან ხომ ყველა ვგრძნობთ თავს უბედურად. უბედურ, უიღბლო ადამიანად.... ეს ის მომენტია, როცა ვოხრავთ და ვამბობთ: "ღმერთო რა შეგცოდე". ალბათ ასეთ მომენტში ღირს სარკეში ჩახედვა, აღქმა და დაფიქრება არა იმაზე, რომ გეგმები ჩაგვეფუშა ან რა ჩანაფიქრი ვერ განვახორციელეთ ან რა ცუდი დღე გაგვითენდა ან............ იმაზე, რომ ძალიან ლამაზები ვართ და საღები, ძალით სავსენი და თუ მოვინდომებთ ყველაფერს გავაკეთებთ... იმაზე, რომ დედამიწაზე მოიძებნებიან ადამიანები, რომლებსაც ვუყვარვართ, ჩვენი დაკარგვის ეშინიათ და განიცდიან ყველაფერს, რაც ჩვენ თავს ხდება.
და ბოლოს, ისევ heqse (ძალიან მომეწონა ეს ადამიანი):
"როგორც კი გაიღვიძებთ თვალების გახელამდე ტუჩის მარჯვენა კუთხე წაიღეთ მარჯვენა ყურისკენ მარცხენა კიდე მარცხენა ყურისკენ"
და ვფიქრობ ყველაფერი კარგად იქნება :))

Комментариев нет:

В этом гаджете обнаружена ошибка

მსგავსი პოსტები

Related Posts with Thumbnails
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review