среда, 6 ноября 2013 г.

პროტესტები ყოველდღიურობიდან...

Автор: ჯუნა на 11/06/2013 1 коммент.
ყოველდღიურ რეჟიმში ზოგჯერ ვერც კი ამჩნევ დრო როგორ გადის... ვერ ასწრებ ირგვლივ მოხედვას, ცხოვრებას, და მართალია იმისთვის მუშაობ, რომ კარგად იცხოვრო და შენს ოჯახს ბედნიერად მოახმარო, მაგრამ ჯამში ერთ დღესაც რომ დაფიქრდები აღმოაჩენ, რომ სამსახურით და სამსახურში უფრო ცხოვრობ ვიდრე ოჯახში და ოჯახთან. დილით იღვიძებ ფიქრით, რომ სამსახურის მერე ბავშვს გაასეირნებ, შაბათ-კვირას თოჯინებში წაიყვან, შენს ქმარს დროს დაუთმობ..... და ა.შ. თუმცა სამსახურის მერე მხოლოდ საათზე დაკვირვების თავიღა გაქვს ხოლმე, რომ დრო მალე გავიდეს და ბავშვის დაძინების დრო მოვიდეს..... მერე, თვალების დახუჭვამდე თავისუფალ დროს კი ცოლ-ქმარი ატარებს საკუთარ ლეპტოპებში თავჩარგულს, ინფორმაციული ვაკუუმის ამოსავსებად, პირადი თავისუფლების შესაგრძნებად, ენის, ტვინის დასასვენებლად და შედეგად ყველას ყველა ენატრება..... ყველა ურთიერთობის და ყურადღების ნაკლებობას განიცდის და გარემო ვეღარ ივსება იმდენი სითბოთი და დადებითი მუხტით, როგორითაც სავსე იყო მანამდე.
ზოგადად, ხომ ამბობენ ხოლმე, რომ დროთა განმავლობაში სიყვარულს რაღაც ემართება და ცვდება. აღარ არის იმდენად მწვავე, აღარ დადიან მუცელში პეპლები,  ტელეფონის ეკრანზე მისი სახელის დანახვისას აღარაფერი გემართება ...... ეს ურთიერთობებზეც აისახება, რომლებიც უფრო ყოველდღიურობისგან შეჭმული ხდება... ყველას აქვს ეს პრობლემა. და ზოგჯერ პროტესტი მიჩნდება. იმიტომ რომ არ შემიძლია მეტი დრო დავუთმო იმათ, ვინც მე მიყვარს, არ მაქვს საკმარისი დრო, საკმარისი ენერგია, საკმარისი შეძლება, თუნდაც საკმარისი ფინანსები.... ვერ ვახერხებ რომ აღარ დავიხარჯო ბოლომდე სხვაგან და ბევრი სითბო, მუხტი, ენერგია მივიტანო სახლში.

ჩემგან არ წასულან პეპლები, მე ისევ მიყვარს შენი სუნი, ისევ მენატრები ქრონიკულად, ისევ გული მითბება შენი სახელის დანახვისას ტელეფონის ეკრანზე და მით უმეტეს მესიჯის დანახვისას, რომელიც ასე იშვიათია ბოლო დროს. ვაპროტესტებ. არ მინდა მე იმისთვის ცხოვრება, რომ მე და შენ სულ ვიმუშაოთ. მე მინდა იმისთვის ვიმუშაოთ, რომ მე და შენ ვიცხოვროთ ტკბილად, ბედნიერად და ერთად!


четверг, 31 октября 2013 г.

ჩემი სამსახური - დეგრადაცია თუ....

Автор: ჯუნა на 10/31/2013 0 коммент.
***
ამდენი ხანია მინდოდა დამეწერა იმაზე, თუ როგორ ვგრძნობ თავს ახალ სამსახურში და არ ვიცოდი როგორ ჩამომეყალიბებინა ეს ყველაფერი. მერე ერთმა ადამიანმა მიკარნახა და მივხვდი, რომ ზუსტად ისე იყო, როგორც მითხრა :) თითქოს ჩემი შესაძლებლობები დაკონსერვებული იყო და ახლა გამიშვეს, წყალში ჩამაგდეს და მითხრეს რომ უნდა გავცურო.... და მიუხედავად იმისა რომ მეშინია და ცურვა არ ვიცი - იმდენად მაპატიეთ ამ სიტყვისთვის და კაიფს ვიღებ იმისგან, რასაც ვაკეთებ რომ ამოსუნთქვისთვისაც კი ვერ ვიცლი... ერთი ჩასუნთქვით გადის, დღე, კვირა, თვე... საათის შემოწმებას, კალენდარზე დახედვას, კვირის ბოლომდე დღეების დათვლას ვერ ვასწრებ. ასეთ გიჟურ რიტმში დიდი ხანია არ მიცხოვრია და საერთოდ დიდი ხანია არაფერი მიკეთებია. ასე ,,აზაბოჩენი» დიდი ხანია არაფრით ვყოფილვარ. როცა ახლობლებს, ოჯახის წევრებს და უბრალო შემხვედრებსაც სამსახურზე გინდა მუდმივად ელაპარაკო, როცა სიზმარშიც სესხები და კომიტეტები გესიზმრება, მაგრამ დაღლილი არ ვიღვიძებ, არა ! ალბათ ეს იმიტომ, რომ პირველად ვმუშაობ ჩემი პროფესიით. და ზოგადად სასიამოვნოა იმის შეგრძნება რომ საშენო ადგილას ხარ, საშენო საქმეს აკეთებ და ზოგადად პროფესიის არჩევაშიც თურმე არ შემცდარხარ :)

***
ეს პოსტი დაახლოებით 1 თვის წინ დავწერე და ვეღარ მოვიტანე აქამდე...
სანამ სამსახურს შევიცვლიდი მეუბნებოდნენ სესხის ოფიცრის პოზიციაზე დეგრადირებას დაიწყებო... საწერს თავს ვერ ვუყრიდი აქამდე და ვიფიქრე ალბათ მართლა დეგრადაცია განვიცადე და სესხების გარდა აღარაფერზე ფიქრი აღარ შემიძლია-თქო :) მაგრამ დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ საქმე სხვანაირადაა.... თითქოს ჩემი ტვინის რაღაც ნაწილები დაბინდული იყო და ახლა გაიხსნა, განათდა :) მიუხედავად იმისა, რომ თავს დიდ გოგოდ ვთვლი უკვე რამდენი ხანია, თურმე ბევრი რამე არ ვიცოდი, ადამიანების ცნობა არ მცოდნია და ამ ასაკამდე ჯერ კიდევ ვარდისფერი სათვალით ვცხოვრობდი. თვალი რომ აგეხილება და ისეთ დეტალებს დაინახავ რასაც აქამდე ყურადღებასაც კი არ აქცევდი – ასე ვარ. ბევრად თავდაჯერებულად ვგრძნობ თავს, მაგრამ ამავე დროს ბევრად შებოჭილადაც. დამძაბა რეალობამ. ისეთმა რეალობამ რომელიც აქამდე არ ვიცოდი. ამიტომ რაღაც თავდაცვის მექანიზმები ამიმოქმედდა ავტომატურად და დავიკეტე.... ადამიანებთან ურთიერთობის შემეშინდა ცოტა... თურმე ძალიან მრავალწახნაგოვნები ვყოფილვართ ადამიანები, ბევრი ჭიანჭველები გვყოლია თავში და სხვისი გაწირვაც მარტივად შეგვძლებია. აჟიტირებული აღარ ვარ... უბრალოდ გამოცდილება მომემატა :)

четверг, 8 августа 2013 г.

The hardest job in the world, is the best job in the world !

Автор: ჯუნა на 8/08/2013 2 коммент.
 
        ცოტა ხნის წინ facebook-ში ჩემმა მეგობრებმა გააზიარეს ვიდეო: ყველაზე კარგი სამსახური მსოფლიოში. სიუჟეტი დედებზეა, რომლებმაც სავარაუდოდ მთელი თავისი დრო, ცხოვრება და ენერგია შვილის აღზრდას დაახარჯეს და კარგი შვილებიც აღზარდეს, რაც მომავალში დაუფასდათ. ნუ ვიდეო იყო სენტიმენტალური, პირველად რომ ვუყურე შვილი არც მყავდა და მაინც ავიცრემლე.
        ახლა ბევრად მეტს ვფიქრობ ამ საკითხზე. თემუკა უკვე საკმაოდ დიდია, სრულიად ადეკვატურად აღიქვამს გარემოს და მოვლენებს, სწორ კომენტარებს აკეთებს და ყველაფერს ლაპარაკობს. მაშინ როცა, დედა მუშაობს და იღლება, მაშინ როცა დედა ახალგაზრდაა და ხანდახან უნდა მამასთან გასეირნება (:)) ან თუნდაც facebook-ში უსაქმოდ ხეტიალი სამსახურისგან თავისუფალ დროს და ამ ყველაფრის კეთების დროს, მე პირადად, თავს ვგრძობ დამნაშავედ, რადგან ჩემს შვილს ამდენი არ ესმის და ის ისედაც დაჩაგრულად გრძნობს თავს იმის გამო, რომ დედას უკეთეს შემთხვევაში 6 საათამდე ვერ ხედავს.... გუშინ დაძინებამდე ნოუთბუქი ჩავრთე, მის გვერდით ვიწექი და დაახლოებით ასეთი დიალოგი გვქონდა:
          - დედა, რას აკეთებ?
          - დაიძინე
          - დედა, გამორთეე
          - თემუკა, დაიძინე
          - მომაქჩიე ყურადღებაა
        ლამის გული გამიჩერდა....
        მერე ჩემს თავს ჩავჩიჩინებდი... რა დედა ხარ შენ, რა გეფილმება, რა გე-facebook-ება, საერთოდ დაივიწყე ყველაფერი, არ შეგიძლია? დაახლოებით ამ ტექსტით...
        მეც მინდა საუკეთესო სამსახურში ვმუშაობდე... მინდა მხოლოდ მისით მაღამდებოდეს და მათენდებოდეს. მინდა მის ყოველ ნაბიჯს ვუყურებდე, მის ყოველ ახალ სიტყვას პირველი მე ვუსმენდე, მის ყველა კითხვაზე პასუხს მე ვცემდე, მინდა არ მენატრებოდეს, მინდა არასდროს მივატოვო როცა რაიმე ტკივა ან ავადაა. მინდა გული აღარ მიკვდებოდეს უმისობით....
        ადრე ვფიქრობდი, რომ სამსახური თვითრეალიზაციის საუკეთესო საშუალებაა, ახლა ასე აღარ ვფიქრობ. ახლა ვფიქრობ, კარგი შვილების გაზრდა ისევე გაგაბედნიერებს და გაგიჩენს სრულყოფილების შეგრძნებას, როგორც კარგი კარიერა. ეს მართლაც ყველაზე რთული სამუშაოა, რომლის შედეგსაც წლების შემდეგ მოიმკი, მაგრამ სამაგიეროდ ეს იმხელა ბედნიერებას მოგანიჭებს, როგორსაც ბანკომატზე დარიცხული ვერანაირი ხელფასი ვერ მოგგვრის.
        ძალიან რთულია ეს ყველაფერი.
        ძილის წინ არის ხოლმე მომენტი, როცა ვართ მხოლოდ მე და თემუკა, როცა ის მეფერება პატარასავით და აქვს ხოლმე დაახლოებით ასეთი მონოლოგი:
           - ჩემი პაწუკა გოგო
           - ჩემი ლამაზი დედიკო
           - მომიფერე ჯუნაა
           - ჩამიხუტე
           - ცხორება მიყვარარ
        როცა პატარა იყო, მას უჭირდა ჩემი გაშვება, ახლა გაიზარდა და უკვე მე მიჭირს მისი დატოვება.... მომავალში კიდევ როგორ განვითარდება მოვლენები არ ვიცი....
სექტემბერში ბაღში მივდივართ....

понедельник, 29 июля 2013 г.

კოჰაბიტაცია

Автор: ჯუნა на 7/29/2013 0 коммент.
        იმდენი ხანია ვფიქრობ პოსტის დაწერას, რომ როგორც იქნა გავხსენი ახალი პოსტის ფანჯარა და ახლა სიტყვებს თავს ვეღარ ვუყრი.
        ბევრი სიახლეა ჩემკენ და ზოგადად ამ ბოლო დროს ჩემთან სულ რაღაც ხდება...
პირველი და ყველაზე მნიშვნელოვანი არის ალბათ ის, რომ სამსახური შევიცვალე. ამაზე ადრეც ვწერდი...  22 ივლისს გამოვედი ახალ პოზიციაზე და გავდივარ ჯერ სტაჟირებას, იმედია ძალიან მალე უკვე დავიწყებ.

        ძალიან მინდა დავწერო ჩემი მოლოდინები, რადგან ვეჭვობ ეს საინტერესო იქნება ჩემთვისვე მომავალში: 
1. ველოდები იმას, რომ  ჩემი სამუშაო დღე იქნება უფრო საინტერესოდ დატვირთული;
2. რომ გავიცნობ ახალ ხალხს და ზოგადად ჩემს ხელში გაივლის უფრო მეტი და უფრო სასარგებლო ინფორმაცია;
3. ვინაიდან და რადგანაც ვარ ბანდალა და ნაკლებად ვერკვევი ბევრ საყოფაცხოვრებო დეტალში, ვვარაუდობ რომ სესხის ოფიცრის პოზიცია გამარკვევს ბევრ ცხოვრებისეულ რამეში. გავერკვევი თუნდაც სოფლის მეურნეობაში, ბიზნესში, ჩემს ქალაქში არსებულ დაწესებულებებში, რაც სამომავლოდ ალბათ როგორმე წამადგება;
3. ბევრად უკეთ გავერკვევი ადამიანებში, მათ ფსიქოლოგიაში, შევძლებ უფრო ეფექტურ კომუნიკაციას;
4. პიროვნულად გავხდები უფრო ძლიერი - და თუ მე ამ პოზიციას ,,გავქაჩავ", მე აუცილებლად გავხდები იმაზე ძლიერი, ვიდრე დღეს ვარ;
5. გავიღრმავებ ცოდნას ჩემს საკუთარ პროფესიაში, დავიხვეწები ფინანსური კუთხით, მივიმატებ გამოცდილებას;
6. და რათქმაუნდა, ყველაზე მეტი მამოტივირებელი არის ხელფასი, რომელსაც ვფიქრობ რომ გამოვიმუშავებ რამოდენიმე თვეში.

         ეს არის ალბათ ის ძირითადი პუნქტები, რის გამოც შეველიე ჩემს საყვარელ და მარტივ სამსახურს და რის გამოც ჯერ-ჯერობით ვცხოვრობ გართულებული ცხოვრებით. კოჰაბიტაცია მიდის რთულად... ყველაზე რთული აღმოჩნდა არა ახალ სამუშაო ფუნქციებთან შეგუება, არამედ ახალ გარემოში ჩაჯდომა და მორგება. ნუ პრინციპში ყველაფერი ხდება ისე, როგორც ვვარაუდობდი რომ მოხდებოდა... ჰოდა სამომავლოდ ვვარაუდობ, რომ ყველაფერი კარგად იქნება - იმედია ეს ვარაუდიც გამართლდება.

        პ.ს. მეგობრებო და ნაცნობებო, აქვე მინდა გაუწყოთ, რომ ახლა თქვენ გყავთ პერსონალური სესხის ოფიცერი :) ნებისმიერი საჭიროების გაჩენისას, იქნება ეს განვადების, მცირე თუ დიდი სესხის აღების სურვილი, შეგიძლიათ მომმართოთ. ამით გარკვეულ წილად დამეხმარებით მეც, და სანაცვლოდ მე ვეცდები თქვენთვის სასურველი პირობები შემოგთავაზოთ :)

пятница, 21 июня 2013 г.

თემუკა 2 წლის :)

Автор: ჯუნა на 6/21/2013 0 коммент.
        1 წლის რომ გახდა ამდენი ემოცია არ მქონია, ასე არ მიამაყია, ასე არ განმიცდია, ასე არ მიგრძვნია. ახლა უფრო დიდია, ბევრად დიდი. უკვე საერთოდ აღარ მაქვს შეგრძნება რომ პატარაა, რომ ბავშვია - ჩვეულებრივი ადამიანია, ჩემი მეგობარია, მართლა, გადამეტების გარეშე. საღამოს ჩემს ამბებს ვუყვები, ჩემს დარდს, სიხარულს ვუზიარებ, ერთად გვიხარია და ვიცინით, ზოგჯერ მე ვტირი, ის მეფერება და გულწრფელად წუხს, ცდილობს დამეხმაროს, გიო მოჰყავს დასამშვიდებლად :)
        ისიც ყველაფერს მეუბნება, რა ნახა ახალი, რა მოეწონა, რა ეტკინა, ზოგჯერ ბურთის თამაში ურჩევნია მშვიდად ჯდომას და ჩვენს დიალოგს, მაგრამ ხათრიანია და დედა უყვარს ძალიან, ამიტომ ჩემთან რჩება და მშვიდად ზის - ზოგჯერ პირიქით თვითონ უნდა ძალიან რომ ,,ეთათ იკოს“ თემო და დედა და მყუდროება არავინ დაგვირღვიოს, დედა სამსახურში არ წავიდეს და დილით გაღვიძებულებმა დიდხანს ვინებივროთ ერთად: ხან მუცელზე დამადოს თავი და გაინაბოს, ხან ლექსები მოვყვეთ, ხან რაიმე გამოგონილი ისტორიები ცხოველებზე, ხან უაზროთ ვიცინოთ ერთად, ხან ვიჭყუმპალავოთ, ქუჩა ქუჩა ვისეირნოთ...
        კეთილია, თუ ტკბილად ეტყვი შეიძლება რაც აბადია ყველაფერი მოგცეს, თუ ვინმეს რამე უჭირს და ტკივა ძალიან წუხს და გული ტკივა. უყვარს დედიკო, მამიკუნია და ენატრება მათთან ბევრი დროის გატარება. გულით უხარია, როცა სამივე ერთად ვერთობით და გულის ტკივილამდე საწყალი გამოხედვა აქვს ზოგჯერ სამსახურში რომ მივდივართ და ვტოვებთ.
        მე მინდა გითხრა დე რომ ძალიან მიყვარხარ. არ ვიცი სხვა დედებს როგორ უყვართ შვილები, ალბათ იმათაც ძალიან, მაგრამ მე ვგიჟდები შენზე, მე შენთვის ვსუნთქავ. მე ბედნიერი ვარ მხოლოდ იმით, რომ შენ მყავხარ ამ ქვეყანაზე და შენზე ძვირფასი ჩემთვის არაფერი არ არსებობს. მე მეიმედები.
        ახლა ვხვდები ხოლმე მამაჩემის წერილების აზრს და ასეთი რამეები აღარ მეჩვენება უბრალო ბანალურობებად.
        სულ რაღაც 2 წლის გახდი დღეს და ამ 2 წელში მთლიანად შეცვალე ჩემში და ჩემს ირგვლივ ყველაფერი.

გილოცავ დე ! მინდა ბედნიერი ბიჭი იყო, სულ ძალიან ძალიან ბედნიერი !


среда, 6 ноября 2013 г.

პროტესტები ყოველდღიურობიდან...

ყოველდღიურ რეჟიმში ზოგჯერ ვერც კი ამჩნევ დრო როგორ გადის... ვერ ასწრებ ირგვლივ მოხედვას, ცხოვრებას, და მართალია იმისთვის მუშაობ, რომ კარგად იცხოვრო და შენს ოჯახს ბედნიერად მოახმარო, მაგრამ ჯამში ერთ დღესაც რომ დაფიქრდები აღმოაჩენ, რომ სამსახურით და სამსახურში უფრო ცხოვრობ ვიდრე ოჯახში და ოჯახთან. დილით იღვიძებ ფიქრით, რომ სამსახურის მერე ბავშვს გაასეირნებ, შაბათ-კვირას თოჯინებში წაიყვან, შენს ქმარს დროს დაუთმობ..... და ა.შ. თუმცა სამსახურის მერე მხოლოდ საათზე დაკვირვების თავიღა გაქვს ხოლმე, რომ დრო მალე გავიდეს და ბავშვის დაძინების დრო მოვიდეს..... მერე, თვალების დახუჭვამდე თავისუფალ დროს კი ცოლ-ქმარი ატარებს საკუთარ ლეპტოპებში თავჩარგულს, ინფორმაციული ვაკუუმის ამოსავსებად, პირადი თავისუფლების შესაგრძნებად, ენის, ტვინის დასასვენებლად და შედეგად ყველას ყველა ენატრება..... ყველა ურთიერთობის და ყურადღების ნაკლებობას განიცდის და გარემო ვეღარ ივსება იმდენი სითბოთი და დადებითი მუხტით, როგორითაც სავსე იყო მანამდე.
ზოგადად, ხომ ამბობენ ხოლმე, რომ დროთა განმავლობაში სიყვარულს რაღაც ემართება და ცვდება. აღარ არის იმდენად მწვავე, აღარ დადიან მუცელში პეპლები,  ტელეფონის ეკრანზე მისი სახელის დანახვისას აღარაფერი გემართება ...... ეს ურთიერთობებზეც აისახება, რომლებიც უფრო ყოველდღიურობისგან შეჭმული ხდება... ყველას აქვს ეს პრობლემა. და ზოგჯერ პროტესტი მიჩნდება. იმიტომ რომ არ შემიძლია მეტი დრო დავუთმო იმათ, ვინც მე მიყვარს, არ მაქვს საკმარისი დრო, საკმარისი ენერგია, საკმარისი შეძლება, თუნდაც საკმარისი ფინანსები.... ვერ ვახერხებ რომ აღარ დავიხარჯო ბოლომდე სხვაგან და ბევრი სითბო, მუხტი, ენერგია მივიტანო სახლში.

ჩემგან არ წასულან პეპლები, მე ისევ მიყვარს შენი სუნი, ისევ მენატრები ქრონიკულად, ისევ გული მითბება შენი სახელის დანახვისას ტელეფონის ეკრანზე და მით უმეტეს მესიჯის დანახვისას, რომელიც ასე იშვიათია ბოლო დროს. ვაპროტესტებ. არ მინდა მე იმისთვის ცხოვრება, რომ მე და შენ სულ ვიმუშაოთ. მე მინდა იმისთვის ვიმუშაოთ, რომ მე და შენ ვიცხოვროთ ტკბილად, ბედნიერად და ერთად!


четверг, 31 октября 2013 г.

ჩემი სამსახური - დეგრადაცია თუ....

***
ამდენი ხანია მინდოდა დამეწერა იმაზე, თუ როგორ ვგრძნობ თავს ახალ სამსახურში და არ ვიცოდი როგორ ჩამომეყალიბებინა ეს ყველაფერი. მერე ერთმა ადამიანმა მიკარნახა და მივხვდი, რომ ზუსტად ისე იყო, როგორც მითხრა :) თითქოს ჩემი შესაძლებლობები დაკონსერვებული იყო და ახლა გამიშვეს, წყალში ჩამაგდეს და მითხრეს რომ უნდა გავცურო.... და მიუხედავად იმისა რომ მეშინია და ცურვა არ ვიცი - იმდენად მაპატიეთ ამ სიტყვისთვის და კაიფს ვიღებ იმისგან, რასაც ვაკეთებ რომ ამოსუნთქვისთვისაც კი ვერ ვიცლი... ერთი ჩასუნთქვით გადის, დღე, კვირა, თვე... საათის შემოწმებას, კალენდარზე დახედვას, კვირის ბოლომდე დღეების დათვლას ვერ ვასწრებ. ასეთ გიჟურ რიტმში დიდი ხანია არ მიცხოვრია და საერთოდ დიდი ხანია არაფერი მიკეთებია. ასე ,,აზაბოჩენი» დიდი ხანია არაფრით ვყოფილვარ. როცა ახლობლებს, ოჯახის წევრებს და უბრალო შემხვედრებსაც სამსახურზე გინდა მუდმივად ელაპარაკო, როცა სიზმარშიც სესხები და კომიტეტები გესიზმრება, მაგრამ დაღლილი არ ვიღვიძებ, არა ! ალბათ ეს იმიტომ, რომ პირველად ვმუშაობ ჩემი პროფესიით. და ზოგადად სასიამოვნოა იმის შეგრძნება რომ საშენო ადგილას ხარ, საშენო საქმეს აკეთებ და ზოგადად პროფესიის არჩევაშიც თურმე არ შემცდარხარ :)

***
ეს პოსტი დაახლოებით 1 თვის წინ დავწერე და ვეღარ მოვიტანე აქამდე...
სანამ სამსახურს შევიცვლიდი მეუბნებოდნენ სესხის ოფიცრის პოზიციაზე დეგრადირებას დაიწყებო... საწერს თავს ვერ ვუყრიდი აქამდე და ვიფიქრე ალბათ მართლა დეგრადაცია განვიცადე და სესხების გარდა აღარაფერზე ფიქრი აღარ შემიძლია-თქო :) მაგრამ დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ საქმე სხვანაირადაა.... თითქოს ჩემი ტვინის რაღაც ნაწილები დაბინდული იყო და ახლა გაიხსნა, განათდა :) მიუხედავად იმისა, რომ თავს დიდ გოგოდ ვთვლი უკვე რამდენი ხანია, თურმე ბევრი რამე არ ვიცოდი, ადამიანების ცნობა არ მცოდნია და ამ ასაკამდე ჯერ კიდევ ვარდისფერი სათვალით ვცხოვრობდი. თვალი რომ აგეხილება და ისეთ დეტალებს დაინახავ რასაც აქამდე ყურადღებასაც კი არ აქცევდი – ასე ვარ. ბევრად თავდაჯერებულად ვგრძნობ თავს, მაგრამ ამავე დროს ბევრად შებოჭილადაც. დამძაბა რეალობამ. ისეთმა რეალობამ რომელიც აქამდე არ ვიცოდი. ამიტომ რაღაც თავდაცვის მექანიზმები ამიმოქმედდა ავტომატურად და დავიკეტე.... ადამიანებთან ურთიერთობის შემეშინდა ცოტა... თურმე ძალიან მრავალწახნაგოვნები ვყოფილვართ ადამიანები, ბევრი ჭიანჭველები გვყოლია თავში და სხვისი გაწირვაც მარტივად შეგვძლებია. აჟიტირებული აღარ ვარ... უბრალოდ გამოცდილება მომემატა :)

четверг, 8 августа 2013 г.

The hardest job in the world, is the best job in the world !

 
        ცოტა ხნის წინ facebook-ში ჩემმა მეგობრებმა გააზიარეს ვიდეო: ყველაზე კარგი სამსახური მსოფლიოში. სიუჟეტი დედებზეა, რომლებმაც სავარაუდოდ მთელი თავისი დრო, ცხოვრება და ენერგია შვილის აღზრდას დაახარჯეს და კარგი შვილებიც აღზარდეს, რაც მომავალში დაუფასდათ. ნუ ვიდეო იყო სენტიმენტალური, პირველად რომ ვუყურე შვილი არც მყავდა და მაინც ავიცრემლე.
        ახლა ბევრად მეტს ვფიქრობ ამ საკითხზე. თემუკა უკვე საკმაოდ დიდია, სრულიად ადეკვატურად აღიქვამს გარემოს და მოვლენებს, სწორ კომენტარებს აკეთებს და ყველაფერს ლაპარაკობს. მაშინ როცა, დედა მუშაობს და იღლება, მაშინ როცა დედა ახალგაზრდაა და ხანდახან უნდა მამასთან გასეირნება (:)) ან თუნდაც facebook-ში უსაქმოდ ხეტიალი სამსახურისგან თავისუფალ დროს და ამ ყველაფრის კეთების დროს, მე პირადად, თავს ვგრძობ დამნაშავედ, რადგან ჩემს შვილს ამდენი არ ესმის და ის ისედაც დაჩაგრულად გრძნობს თავს იმის გამო, რომ დედას უკეთეს შემთხვევაში 6 საათამდე ვერ ხედავს.... გუშინ დაძინებამდე ნოუთბუქი ჩავრთე, მის გვერდით ვიწექი და დაახლოებით ასეთი დიალოგი გვქონდა:
          - დედა, რას აკეთებ?
          - დაიძინე
          - დედა, გამორთეე
          - თემუკა, დაიძინე
          - მომაქჩიე ყურადღებაა
        ლამის გული გამიჩერდა....
        მერე ჩემს თავს ჩავჩიჩინებდი... რა დედა ხარ შენ, რა გეფილმება, რა გე-facebook-ება, საერთოდ დაივიწყე ყველაფერი, არ შეგიძლია? დაახლოებით ამ ტექსტით...
        მეც მინდა საუკეთესო სამსახურში ვმუშაობდე... მინდა მხოლოდ მისით მაღამდებოდეს და მათენდებოდეს. მინდა მის ყოველ ნაბიჯს ვუყურებდე, მის ყოველ ახალ სიტყვას პირველი მე ვუსმენდე, მის ყველა კითხვაზე პასუხს მე ვცემდე, მინდა არ მენატრებოდეს, მინდა არასდროს მივატოვო როცა რაიმე ტკივა ან ავადაა. მინდა გული აღარ მიკვდებოდეს უმისობით....
        ადრე ვფიქრობდი, რომ სამსახური თვითრეალიზაციის საუკეთესო საშუალებაა, ახლა ასე აღარ ვფიქრობ. ახლა ვფიქრობ, კარგი შვილების გაზრდა ისევე გაგაბედნიერებს და გაგიჩენს სრულყოფილების შეგრძნებას, როგორც კარგი კარიერა. ეს მართლაც ყველაზე რთული სამუშაოა, რომლის შედეგსაც წლების შემდეგ მოიმკი, მაგრამ სამაგიეროდ ეს იმხელა ბედნიერებას მოგანიჭებს, როგორსაც ბანკომატზე დარიცხული ვერანაირი ხელფასი ვერ მოგგვრის.
        ძალიან რთულია ეს ყველაფერი.
        ძილის წინ არის ხოლმე მომენტი, როცა ვართ მხოლოდ მე და თემუკა, როცა ის მეფერება პატარასავით და აქვს ხოლმე დაახლოებით ასეთი მონოლოგი:
           - ჩემი პაწუკა გოგო
           - ჩემი ლამაზი დედიკო
           - მომიფერე ჯუნაა
           - ჩამიხუტე
           - ცხორება მიყვარარ
        როცა პატარა იყო, მას უჭირდა ჩემი გაშვება, ახლა გაიზარდა და უკვე მე მიჭირს მისი დატოვება.... მომავალში კიდევ როგორ განვითარდება მოვლენები არ ვიცი....
სექტემბერში ბაღში მივდივართ....

понедельник, 29 июля 2013 г.

კოჰაბიტაცია

        იმდენი ხანია ვფიქრობ პოსტის დაწერას, რომ როგორც იქნა გავხსენი ახალი პოსტის ფანჯარა და ახლა სიტყვებს თავს ვეღარ ვუყრი.
        ბევრი სიახლეა ჩემკენ და ზოგადად ამ ბოლო დროს ჩემთან სულ რაღაც ხდება...
პირველი და ყველაზე მნიშვნელოვანი არის ალბათ ის, რომ სამსახური შევიცვალე. ამაზე ადრეც ვწერდი...  22 ივლისს გამოვედი ახალ პოზიციაზე და გავდივარ ჯერ სტაჟირებას, იმედია ძალიან მალე უკვე დავიწყებ.

        ძალიან მინდა დავწერო ჩემი მოლოდინები, რადგან ვეჭვობ ეს საინტერესო იქნება ჩემთვისვე მომავალში: 
1. ველოდები იმას, რომ  ჩემი სამუშაო დღე იქნება უფრო საინტერესოდ დატვირთული;
2. რომ გავიცნობ ახალ ხალხს და ზოგადად ჩემს ხელში გაივლის უფრო მეტი და უფრო სასარგებლო ინფორმაცია;
3. ვინაიდან და რადგანაც ვარ ბანდალა და ნაკლებად ვერკვევი ბევრ საყოფაცხოვრებო დეტალში, ვვარაუდობ რომ სესხის ოფიცრის პოზიცია გამარკვევს ბევრ ცხოვრებისეულ რამეში. გავერკვევი თუნდაც სოფლის მეურნეობაში, ბიზნესში, ჩემს ქალაქში არსებულ დაწესებულებებში, რაც სამომავლოდ ალბათ როგორმე წამადგება;
3. ბევრად უკეთ გავერკვევი ადამიანებში, მათ ფსიქოლოგიაში, შევძლებ უფრო ეფექტურ კომუნიკაციას;
4. პიროვნულად გავხდები უფრო ძლიერი - და თუ მე ამ პოზიციას ,,გავქაჩავ", მე აუცილებლად გავხდები იმაზე ძლიერი, ვიდრე დღეს ვარ;
5. გავიღრმავებ ცოდნას ჩემს საკუთარ პროფესიაში, დავიხვეწები ფინანსური კუთხით, მივიმატებ გამოცდილებას;
6. და რათქმაუნდა, ყველაზე მეტი მამოტივირებელი არის ხელფასი, რომელსაც ვფიქრობ რომ გამოვიმუშავებ რამოდენიმე თვეში.

         ეს არის ალბათ ის ძირითადი პუნქტები, რის გამოც შეველიე ჩემს საყვარელ და მარტივ სამსახურს და რის გამოც ჯერ-ჯერობით ვცხოვრობ გართულებული ცხოვრებით. კოჰაბიტაცია მიდის რთულად... ყველაზე რთული აღმოჩნდა არა ახალ სამუშაო ფუნქციებთან შეგუება, არამედ ახალ გარემოში ჩაჯდომა და მორგება. ნუ პრინციპში ყველაფერი ხდება ისე, როგორც ვვარაუდობდი რომ მოხდებოდა... ჰოდა სამომავლოდ ვვარაუდობ, რომ ყველაფერი კარგად იქნება - იმედია ეს ვარაუდიც გამართლდება.

        პ.ს. მეგობრებო და ნაცნობებო, აქვე მინდა გაუწყოთ, რომ ახლა თქვენ გყავთ პერსონალური სესხის ოფიცერი :) ნებისმიერი საჭიროების გაჩენისას, იქნება ეს განვადების, მცირე თუ დიდი სესხის აღების სურვილი, შეგიძლიათ მომმართოთ. ამით გარკვეულ წილად დამეხმარებით მეც, და სანაცვლოდ მე ვეცდები თქვენთვის სასურველი პირობები შემოგთავაზოთ :)

пятница, 21 июня 2013 г.

თემუკა 2 წლის :)

        1 წლის რომ გახდა ამდენი ემოცია არ მქონია, ასე არ მიამაყია, ასე არ განმიცდია, ასე არ მიგრძვნია. ახლა უფრო დიდია, ბევრად დიდი. უკვე საერთოდ აღარ მაქვს შეგრძნება რომ პატარაა, რომ ბავშვია - ჩვეულებრივი ადამიანია, ჩემი მეგობარია, მართლა, გადამეტების გარეშე. საღამოს ჩემს ამბებს ვუყვები, ჩემს დარდს, სიხარულს ვუზიარებ, ერთად გვიხარია და ვიცინით, ზოგჯერ მე ვტირი, ის მეფერება და გულწრფელად წუხს, ცდილობს დამეხმაროს, გიო მოჰყავს დასამშვიდებლად :)
        ისიც ყველაფერს მეუბნება, რა ნახა ახალი, რა მოეწონა, რა ეტკინა, ზოგჯერ ბურთის თამაში ურჩევნია მშვიდად ჯდომას და ჩვენს დიალოგს, მაგრამ ხათრიანია და დედა უყვარს ძალიან, ამიტომ ჩემთან რჩება და მშვიდად ზის - ზოგჯერ პირიქით თვითონ უნდა ძალიან რომ ,,ეთათ იკოს“ თემო და დედა და მყუდროება არავინ დაგვირღვიოს, დედა სამსახურში არ წავიდეს და დილით გაღვიძებულებმა დიდხანს ვინებივროთ ერთად: ხან მუცელზე დამადოს თავი და გაინაბოს, ხან ლექსები მოვყვეთ, ხან რაიმე გამოგონილი ისტორიები ცხოველებზე, ხან უაზროთ ვიცინოთ ერთად, ხან ვიჭყუმპალავოთ, ქუჩა ქუჩა ვისეირნოთ...
        კეთილია, თუ ტკბილად ეტყვი შეიძლება რაც აბადია ყველაფერი მოგცეს, თუ ვინმეს რამე უჭირს და ტკივა ძალიან წუხს და გული ტკივა. უყვარს დედიკო, მამიკუნია და ენატრება მათთან ბევრი დროის გატარება. გულით უხარია, როცა სამივე ერთად ვერთობით და გულის ტკივილამდე საწყალი გამოხედვა აქვს ზოგჯერ სამსახურში რომ მივდივართ და ვტოვებთ.
        მე მინდა გითხრა დე რომ ძალიან მიყვარხარ. არ ვიცი სხვა დედებს როგორ უყვართ შვილები, ალბათ იმათაც ძალიან, მაგრამ მე ვგიჟდები შენზე, მე შენთვის ვსუნთქავ. მე ბედნიერი ვარ მხოლოდ იმით, რომ შენ მყავხარ ამ ქვეყანაზე და შენზე ძვირფასი ჩემთვის არაფერი არ არსებობს. მე მეიმედები.
        ახლა ვხვდები ხოლმე მამაჩემის წერილების აზრს და ასეთი რამეები აღარ მეჩვენება უბრალო ბანალურობებად.
        სულ რაღაც 2 წლის გახდი დღეს და ამ 2 წელში მთლიანად შეცვალე ჩემში და ჩემს ირგვლივ ყველაფერი.

გილოცავ დე ! მინდა ბედნიერი ბიჭი იყო, სულ ძალიან ძალიან ბედნიერი !


მსგავსი პოსტები

Related Posts with Thumbnails
В этом гаджете обнаружена ошибка
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review