среда, 18 октября 2017 г.

ME VS. ME

Автор: ჯუნა на 10/18/2017 0 коммент.
          ერთი მეგობარი მყავს. ახლო.
          ზოგჯერ მგონია, რომ ძალიან ვგავართ ერთმანეთს. ზოგჯერ პირიქით მგონია. რომ სხვადასხვა პლანეტიდან ვართ. მაგრამ ამ ისტორიაში ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ალბათ.
          რამდენიმე წელია ვიცნობ და ხშირად ვკამათობთ. ძალიან. ეს ის კამათებია, რომლის პროცესშიც ნამდვილი სინამდვილეები უნდა დავბადოთ, ახალი რამეები უნდა აღმოვაჩინოთ და შევიცვალოთ ალბათ... მაგრამ ასე თითქმის არასდროს ხდება. კამათის ბოლოს ჩვენ მაინც ჩვენ აზრებზე ვრჩებით და ამიტომ მომდევნო სადავო თემაც სულ გვაქვს.
          კამათების ძირითადი მიზეზი ადამიანებისადმი დამოკიდებულებაა. მას ადამიანების არ ჯერა.
          არ ჯერა მათი გულწრფელობების. სიკეთეების. ლამაზი მხარეების. გულითადი განცდების. საკუთარ თავთან მონდომებული ჭიდილების. არ ჯერა, რომ ადამიანებს შეიძლება ასე უპირობოთ ენდო. ახლოს მიხვიდე და კარგად დააკვირდე. შეეხო. დაათვალიერო.
          არ ჯერა, რომ მათში კარგი ცუდს ჭარბობს. რომ მათ უანგარო, უპირობო და სრულყოფილი სიყვარული შეუძლიათ......
         არ ჯერა, რომ ისინი ნდობას იმსახურებენ. არსად, არავის გაყვება თვალდახუჭული და საკუთარ სულსაც არავის ანდობს. არც სხვისას ინდობს. ამბობს, რომ ადამიანები კიდია.... მარტივად. გლოვას, ბრძოლებს, უნორმო და ზედმეტად გულითად ურთიერთობებს, ადამიანების გადაკეთების სურვილებს მიშლის. დამცინის.
        
         ჩვენ ამის გამო გვაქვს ომები. გადათენებული ტირილიანი ღამეებიც. (ოღონდ, როგორც წესი, მარტო მე ვტირი )) ახსნები და მაგალითები. მონოლოგები. ჯანდაბაში გაგზავნებიც..... და სიმართლე რომ ვთქვა, მე ძალიან მომწონს ჩვენი ეს ბრძოლა. ბავშვურად მწამს, რომ ცამდე მართალი მხოლოდ მე ვარ და მასაც აუცილებლად მოვტეხავ რქებს. დავანახებ ჩემი თვალებით რა საოცრად კარგი შეიძლება იყოს სამყარო და ირგვლივ ადამიანები. როგორ ებრძვიან ისინი ყველაფერ ცუდს თავის შიგნით და კარგდებიან. ფერადდებიან. დადებითად იმუხტებიან  და რა მაგარი რამეა მათი უპირობოდ ნდობა და სიყვარული.
          ზოგჯერ, ძალიან იშვიათად, ისიც ხდება, რომ მე საკუთარ სისწორეში ეჭვი შემაქვს და მის სიმართლეს ვუშვებ. როგორც წესი, ეს მხოლოდ წამიერი სისუსტეა და მაშინ ჩნდება, როცა მე ჯუნა არ ვარ. როცა ვიღაც ძალიან ულამაზო გოგო ვარ. თვალებჩამქრალი, უღიმღამო, უინტერესო და რწმენაგამოცლილი. როცა საკუთარი თავის რწმენა აღარ მაქვს. სიყვარულის რწმენა აღარ მაქვს. ირგვლივმყოფების რწმენაც აღარ მაქვს...... ასეთ ცხოვრებას სიყვარულთან საერთო არაფერი აქვს. არც სიკარგესთან და არც სისწორესთან თუ გნებავთ. ჩემის აზრით, რათქმაუნდა.

          ჩემო საყვარელო !
          ბრძოლა სულ იქნება 😊
          ადრე თუ გვიან, შენ ჩემსას აუცილებლად დაიჯერებ! :)

среда, 27 сентября 2017 г.

მყარ ზურგებზე

Автор: ჯუნა на 9/27/2017 0 коммент.

         საკუთარ თავს ბავშვად რომ ვგრძნობ, ალბათ ნორმალური აღარაა. მაგრამ ვფიქრობ, ბევრი მიზეზი მაქვს საამისოდ. შესაძლოა, ამით კომპლექსებსაც ვიხსნი. საკუთარ თავს შვებას ვაძლევ. თავს ვიმართლებ. დიდ, ძალიან დიდ და მძიმე პასუხისმგებლობებს ვილაითებ....
          არ აქვს მნიშვნელობა. დღევანდელი პოსტი პოზიტიური იქნება. ზურგებზე მინდა დავწერო. მყარ ზურგებზე. მე რომ ძალიან მჭირდებიან ისეთებზე. წაქცევას რომ არ განებებენ ისეთებზე. იშვიათებზე. ბრძოლაში ხმალს შენთან ერთად რომ იქნევენ ისეთებზე. განსაკუთრებულებზე. რომლებიც არ გტოვებენ. რომლებიც გვერდიდან არასოდეს გიყურებენ. არ ფლეგმობენ. ემოციებს იზიარებენ. კიდეც რომ დაიღალო და ხელები ჩამოყარო - არ გეშვებიან! არ გტოვებენ. და როცა საჭიროა შენს ნაცვლადაც განაგრძობენ შენს ომებს... ყველაზე მახინჯებსაც გიღებენ და უპირობოთ სჯერათ შენი.
          და რა ბედნიერებაა მსგავსი ადამიანები საკუთარ ცხოვრებაში. რომ დაეყრდნობი. რომ დაიმედდები. რომ დამშვიდდები. რომ მოგწონს. შიგნიდან. რომ გრძნობ და შეგიძლია აღარ იშფოთო. თვალის დახუჭვაც კი რომ შეგიძლია მათ გვერდით და მოდუნება. მთელი ქვეყნიერებაც რომ შენს წინააღმდეგ იყოს - ზურგი მაინც მყარი რომ გექნება. ამას იმედი ქვია. 
           იმედი ტკბილია.... როცა იცი გყავს საკმარისი ,,ის'' , რომელსაც ყოველთვის ეყოფა ძალა და შენი გულისთვის ყველას, შავ-ბნელ და საშიშ მაჯლაჯუნებსაც კი შეებრძოლება, დაგიხსნის და მშვიდად, უპრეტენზიოდ გააგრძელებს გვერდით ცხოვრებას.... არაფერს მოითხოვს. შენი კარგად ყოფნის გარდა.
          ამაზე მეტის გაკეთება ადამიანებს ერთმანეთისთვის არ ძალუძთ. არც ამაზე დიდი პასუხისმგებლობა აკისრიათ რამე ☺️

среда, 13 сентября 2017 г.

სწორდი - სმენა!

Автор: ჯუნა на 9/13/2017 0 коммент.

          მომენტი, როდესაც სამყაროს ყველაზე ცუდ ფერებში ხედავ, დამთრგუნველია. ეს ის მომენტია, როდესაც საკუთარ თავს ლოყაზე ხელს უთათუნებ და ბურტყუნებ: მთვარია არ გატყდე მთავარია არ გატყდე მთავარია არ გატყდე.... სწორდი - სმენა!
          ამ დროს, რომ მიგიშვა, სამყაროს გადააბრუნებ შენი აფორიაქებული ძალებით. იმას ეტყვი ამას. ამას გააგებინებ იმას. ერთს გადაარწმუნებ. მეორეს აუხსნი.  მესამეს დაამშვიდებ. მეოთხეს დაანახებ. მეხუთეს დაუმტკიცებ. მეექვსეს თხოვ. მეშვიდეს ჩაეხუტები. მერვეს ნეკს გაუწვდი... ამოიფრქვევი და ქვეყანას მოედები....
          მაგრამ იცი რა...
          შეიძლება ვერც ვერაფერი ქნა და ტყუილად იქადნები....

          შეიძლება ყველაფრის ბურთმა ერთად მოგიჭიროს ყელში. ხელები ჩამოყარო და ჩვეულებრივი ,, ქალივით" მოიქცე. 

          მერე რა... ყოველთვის ვერ გაიტან შენსას, ყოველთვის ვერ იყვირებ ყველაზე ხმამაღლა. ყოველთვის ვერ დაიბრუნებ ნეკს ნეკზე.... მერე რა... 
          ასეთ დროს შენ ყველაზე და ყველაფერზე მეტი მოგეთხოვება... ის რაც ყველაზე რთულია შენთვის.
სიმშვიდე. სიმშვიდე. და მშვიდად ცურვა დინების მიმართულებით! 

          ყველაფერი სწორდება. რათქმაუნდა. ხვალ თუ არა - ზეგ.  მთავარია ზეგამდე მიხვიდე. ისე რომ არაფერი გეტკინოს, არაფერი გეწყინოს, არაფერი გატეხო,  არ აბურდო ძაფები...  :)
         

четверг, 17 августа 2017 г.

ძილისწინა ამბები დესპასიტოზე

Автор: ჯუნა на 8/17/2017 0 коммент.
         

          გუშინ ჩემმა უფროსმა შვილმა ყურში მიჩურჩულა: დედი, იცი ჩემ საყვარელ სიმღერას დესპასიტო ქვიაო.... მაშინ, როცა დედ-მამა ბავშვს გემოვნებას ვუხვეწთ, როცა მამის საგულდაგულოდ არჩეული ფლეილისთიდან საღამოობით ტკბილად იღვრება ხრინწიანი My first my last my everythiing.......
         თემოს საყვარელი სიმღერა თურმე დესპასიტოა..... 

         ყველაზე ბედნიერი მაშინ იყო, როცა რაც ხმა და ძალა ჰქონდა ჩვენს ტელევიზორს და იუთუბს ერთად, დესპასიტო ჩავრთეთ. მთელი ძალით გულში ჩავიკარი და მანამ ვიტრიალეთ ერთად, სანამ ძალა გამოგველია.... ყურში მესმოდა მისი ბედნიერი შეძახილები, ცხვირწინ კი კბილებდაკრეჭილი სიხარულიანი შვილი მიხახუნებდა სახეს.....

          ვფიქრობდი მის სხვა არჩევან(ებ)ს მომავალშიც ასე მხიარულებით მოვიწონებ თუ არა... დესპასიტო რა მოსატანია და მეც საკუთარი ფეხისწამოკვრებით ვარ მოსული 27 წლამდე (რომლებიდან უმეტესობამაც გაამართლა ქსტაწი)...

         პოზიცია ერთი: ყველა ადამიანი თავად არჩევს საკუთარ გზას. გაზარდე-ასწავლე-მიუთითე-აცადე.....
           პოზიცია ორი:  თავი გაუტეხე მანამ, სანამ არ გაიგებს რა არის წესი და რიგი, რა უნდა და როგორ უნდა........ ამაზე გამახსენდა, დედაჩემმა მითხრა ამის წინ, მეექვსე კლასში ოთხიანის გამო რომ გცემე იმიტომ ხარ კარგიო 🙈

          მოკლედ. დესპასიტო გადავიტანეთ. ველოდებით განვითარებას 😁

პ.ს. აღნიშნულ მოვლენებს ტაშისკვრით თვალყურს ადევნებდა ყურებამდე პირღია ვიქტორია, რომელიც ეჭვი მაქვს ძმას დაეწევა და სულ მალე გაასწრებს : )))) 💓

вторник, 15 августа 2017 г.

ყველაფერი იქნება კარგად !

Автор: ჯუნა на 8/15/2017 0 коммент.
          ყველაზე დიდი, რაც ადამიანს შეიძლება დააკლდეს და გააუბედუროს - სხვა ადამიანების კეთილგანწყობაა. მე ასე ვფიქრობ. კეთილგანწყობაში მიმითვლია სიყვარულიც, კეთილი განზრახვებიც, დადებითი ემოციებიც.......
          ერთი ჩემზე ბევრად უმცროსი გოგოს საუბარს ვუსმენდი. ასე თქვა, ადამიანის სიცოცხლეს აზრი რომ ქონდეს, სხვაზე კარგი შთაბეჭდილება უნდა მოახდინოსო. დაახლოებით ასე თქვა. ძალიან გავღიზიანდი და შევედავე. შევედავე და ჯერ კიდევ ჩამოუყალიბებელი და დაბნეული კიდევ მეტად დავაბნიე მგონი.
          რა სისულელეა არა?
          ამ სისულელეს არ ვეთანხმები, მაგრამ მეც იგივეს არ ვამბობ?
          ძალიან ბედნიერი ადამიანი ვარ. სამყარო ჩემს ირგვლივ ბრუნავს და ყველაფერს მაძლევს იმისთვის, რომ კარგად ვიყო. ყველაფერს. მაგრამ, მე ეგოისტს, მაინც მაკლია. სულ იმის შეგრძნება მაქვს, რომ ყველა ყველაფერს მაკლებს. სითბოს. კარგ სიტყვებს. აღფრთოვანებას. სიყვარულს. დიდ ემოციას. ფერებს. მადლობებს. სიკეთეს. სიხარულს. გულწრფელ ღიმილებს. და ზოგჯერ ცარიელიც ვარ......
          მეორე გოგოს საუბარსაც ვუსმენდი იმ დღეს... იმან თქვა, ბანკში თუ ვიმუშავებ, ოთხნიშნა ხელფასი მექნება, კარგი ქმარ-შვილი და მანქანა მეყოლება ბედნიერი ვიქნებიო..... მას რომ ვუთხრა, ადამიანები ღიმილს მაკლებენთქო, მართლა გაკლიაო მეტყვის უეჭველი........





          გაიღიმეთ ადამიანებო რა
          ახტით როცა გიხარიათ
          ენა გადმოაგდეთ როცა გწყინთ
          არ იქილიკოთ როცა არ ეთანხმებით
          უთანაგრძნეთ
          ყველაფერი გაგიხარდეთ რა
          თქვენ შანსი გაქვთ სხვა გააბედნიეროთ 
          თქვენს შიგნით თურმე მზე ცხოვრობს.... ყველას მზემ უნდა გამოანათოს
          და
          ყველაფერი იქნება კარგად !

среда, 18 октября 2017 г.

ME VS. ME

          ერთი მეგობარი მყავს. ახლო.
          ზოგჯერ მგონია, რომ ძალიან ვგავართ ერთმანეთს. ზოგჯერ პირიქით მგონია. რომ სხვადასხვა პლანეტიდან ვართ. მაგრამ ამ ისტორიაში ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ალბათ.
          რამდენიმე წელია ვიცნობ და ხშირად ვკამათობთ. ძალიან. ეს ის კამათებია, რომლის პროცესშიც ნამდვილი სინამდვილეები უნდა დავბადოთ, ახალი რამეები უნდა აღმოვაჩინოთ და შევიცვალოთ ალბათ... მაგრამ ასე თითქმის არასდროს ხდება. კამათის ბოლოს ჩვენ მაინც ჩვენ აზრებზე ვრჩებით და ამიტომ მომდევნო სადავო თემაც სულ გვაქვს.
          კამათების ძირითადი მიზეზი ადამიანებისადმი დამოკიდებულებაა. მას ადამიანების არ ჯერა.
          არ ჯერა მათი გულწრფელობების. სიკეთეების. ლამაზი მხარეების. გულითადი განცდების. საკუთარ თავთან მონდომებული ჭიდილების. არ ჯერა, რომ ადამიანებს შეიძლება ასე უპირობოთ ენდო. ახლოს მიხვიდე და კარგად დააკვირდე. შეეხო. დაათვალიერო.
          არ ჯერა, რომ მათში კარგი ცუდს ჭარბობს. რომ მათ უანგარო, უპირობო და სრულყოფილი სიყვარული შეუძლიათ......
         არ ჯერა, რომ ისინი ნდობას იმსახურებენ. არსად, არავის გაყვება თვალდახუჭული და საკუთარ სულსაც არავის ანდობს. არც სხვისას ინდობს. ამბობს, რომ ადამიანები კიდია.... მარტივად. გლოვას, ბრძოლებს, უნორმო და ზედმეტად გულითად ურთიერთობებს, ადამიანების გადაკეთების სურვილებს მიშლის. დამცინის.
        
         ჩვენ ამის გამო გვაქვს ომები. გადათენებული ტირილიანი ღამეებიც. (ოღონდ, როგორც წესი, მარტო მე ვტირი )) ახსნები და მაგალითები. მონოლოგები. ჯანდაბაში გაგზავნებიც..... და სიმართლე რომ ვთქვა, მე ძალიან მომწონს ჩვენი ეს ბრძოლა. ბავშვურად მწამს, რომ ცამდე მართალი მხოლოდ მე ვარ და მასაც აუცილებლად მოვტეხავ რქებს. დავანახებ ჩემი თვალებით რა საოცრად კარგი შეიძლება იყოს სამყარო და ირგვლივ ადამიანები. როგორ ებრძვიან ისინი ყველაფერ ცუდს თავის შიგნით და კარგდებიან. ფერადდებიან. დადებითად იმუხტებიან  და რა მაგარი რამეა მათი უპირობოდ ნდობა და სიყვარული.
          ზოგჯერ, ძალიან იშვიათად, ისიც ხდება, რომ მე საკუთარ სისწორეში ეჭვი შემაქვს და მის სიმართლეს ვუშვებ. როგორც წესი, ეს მხოლოდ წამიერი სისუსტეა და მაშინ ჩნდება, როცა მე ჯუნა არ ვარ. როცა ვიღაც ძალიან ულამაზო გოგო ვარ. თვალებჩამქრალი, უღიმღამო, უინტერესო და რწმენაგამოცლილი. როცა საკუთარი თავის რწმენა აღარ მაქვს. სიყვარულის რწმენა აღარ მაქვს. ირგვლივმყოფების რწმენაც აღარ მაქვს...... ასეთ ცხოვრებას სიყვარულთან საერთო არაფერი აქვს. არც სიკარგესთან და არც სისწორესთან თუ გნებავთ. ჩემის აზრით, რათქმაუნდა.

          ჩემო საყვარელო !
          ბრძოლა სულ იქნება 😊
          ადრე თუ გვიან, შენ ჩემსას აუცილებლად დაიჯერებ! :)

среда, 27 сентября 2017 г.

მყარ ზურგებზე

         საკუთარ თავს ბავშვად რომ ვგრძნობ, ალბათ ნორმალური აღარაა. მაგრამ ვფიქრობ, ბევრი მიზეზი მაქვს საამისოდ. შესაძლოა, ამით კომპლექსებსაც ვიხსნი. საკუთარ თავს შვებას ვაძლევ. თავს ვიმართლებ. დიდ, ძალიან დიდ და მძიმე პასუხისმგებლობებს ვილაითებ....
          არ აქვს მნიშვნელობა. დღევანდელი პოსტი პოზიტიური იქნება. ზურგებზე მინდა დავწერო. მყარ ზურგებზე. მე რომ ძალიან მჭირდებიან ისეთებზე. წაქცევას რომ არ განებებენ ისეთებზე. იშვიათებზე. ბრძოლაში ხმალს შენთან ერთად რომ იქნევენ ისეთებზე. განსაკუთრებულებზე. რომლებიც არ გტოვებენ. რომლებიც გვერდიდან არასოდეს გიყურებენ. არ ფლეგმობენ. ემოციებს იზიარებენ. კიდეც რომ დაიღალო და ხელები ჩამოყარო - არ გეშვებიან! არ გტოვებენ. და როცა საჭიროა შენს ნაცვლადაც განაგრძობენ შენს ომებს... ყველაზე მახინჯებსაც გიღებენ და უპირობოთ სჯერათ შენი.
          და რა ბედნიერებაა მსგავსი ადამიანები საკუთარ ცხოვრებაში. რომ დაეყრდნობი. რომ დაიმედდები. რომ დამშვიდდები. რომ მოგწონს. შიგნიდან. რომ გრძნობ და შეგიძლია აღარ იშფოთო. თვალის დახუჭვაც კი რომ შეგიძლია მათ გვერდით და მოდუნება. მთელი ქვეყნიერებაც რომ შენს წინააღმდეგ იყოს - ზურგი მაინც მყარი რომ გექნება. ამას იმედი ქვია. 
           იმედი ტკბილია.... როცა იცი გყავს საკმარისი ,,ის'' , რომელსაც ყოველთვის ეყოფა ძალა და შენი გულისთვის ყველას, შავ-ბნელ და საშიშ მაჯლაჯუნებსაც კი შეებრძოლება, დაგიხსნის და მშვიდად, უპრეტენზიოდ გააგრძელებს გვერდით ცხოვრებას.... არაფერს მოითხოვს. შენი კარგად ყოფნის გარდა.
          ამაზე მეტის გაკეთება ადამიანებს ერთმანეთისთვის არ ძალუძთ. არც ამაზე დიდი პასუხისმგებლობა აკისრიათ რამე ☺️

среда, 13 сентября 2017 г.

სწორდი - სმენა!

          მომენტი, როდესაც სამყაროს ყველაზე ცუდ ფერებში ხედავ, დამთრგუნველია. ეს ის მომენტია, როდესაც საკუთარ თავს ლოყაზე ხელს უთათუნებ და ბურტყუნებ: მთვარია არ გატყდე მთავარია არ გატყდე მთავარია არ გატყდე.... სწორდი - სმენა!
          ამ დროს, რომ მიგიშვა, სამყაროს გადააბრუნებ შენი აფორიაქებული ძალებით. იმას ეტყვი ამას. ამას გააგებინებ იმას. ერთს გადაარწმუნებ. მეორეს აუხსნი.  მესამეს დაამშვიდებ. მეოთხეს დაანახებ. მეხუთეს დაუმტკიცებ. მეექვსეს თხოვ. მეშვიდეს ჩაეხუტები. მერვეს ნეკს გაუწვდი... ამოიფრქვევი და ქვეყანას მოედები....
          მაგრამ იცი რა...
          შეიძლება ვერც ვერაფერი ქნა და ტყუილად იქადნები....

          შეიძლება ყველაფრის ბურთმა ერთად მოგიჭიროს ყელში. ხელები ჩამოყარო და ჩვეულებრივი ,, ქალივით" მოიქცე. 

          მერე რა... ყოველთვის ვერ გაიტან შენსას, ყოველთვის ვერ იყვირებ ყველაზე ხმამაღლა. ყოველთვის ვერ დაიბრუნებ ნეკს ნეკზე.... მერე რა... 
          ასეთ დროს შენ ყველაზე და ყველაფერზე მეტი მოგეთხოვება... ის რაც ყველაზე რთულია შენთვის.
სიმშვიდე. სიმშვიდე. და მშვიდად ცურვა დინების მიმართულებით! 

          ყველაფერი სწორდება. რათქმაუნდა. ხვალ თუ არა - ზეგ.  მთავარია ზეგამდე მიხვიდე. ისე რომ არაფერი გეტკინოს, არაფერი გეწყინოს, არაფერი გატეხო,  არ აბურდო ძაფები...  :)
         

четверг, 17 августа 2017 г.

ძილისწინა ამბები დესპასიტოზე

         

          გუშინ ჩემმა უფროსმა შვილმა ყურში მიჩურჩულა: დედი, იცი ჩემ საყვარელ სიმღერას დესპასიტო ქვიაო.... მაშინ, როცა დედ-მამა ბავშვს გემოვნებას ვუხვეწთ, როცა მამის საგულდაგულოდ არჩეული ფლეილისთიდან საღამოობით ტკბილად იღვრება ხრინწიანი My first my last my everythiing.......
         თემოს საყვარელი სიმღერა თურმე დესპასიტოა..... 

         ყველაზე ბედნიერი მაშინ იყო, როცა რაც ხმა და ძალა ჰქონდა ჩვენს ტელევიზორს და იუთუბს ერთად, დესპასიტო ჩავრთეთ. მთელი ძალით გულში ჩავიკარი და მანამ ვიტრიალეთ ერთად, სანამ ძალა გამოგველია.... ყურში მესმოდა მისი ბედნიერი შეძახილები, ცხვირწინ კი კბილებდაკრეჭილი სიხარულიანი შვილი მიხახუნებდა სახეს.....

          ვფიქრობდი მის სხვა არჩევან(ებ)ს მომავალშიც ასე მხიარულებით მოვიწონებ თუ არა... დესპასიტო რა მოსატანია და მეც საკუთარი ფეხისწამოკვრებით ვარ მოსული 27 წლამდე (რომლებიდან უმეტესობამაც გაამართლა ქსტაწი)...

         პოზიცია ერთი: ყველა ადამიანი თავად არჩევს საკუთარ გზას. გაზარდე-ასწავლე-მიუთითე-აცადე.....
           პოზიცია ორი:  თავი გაუტეხე მანამ, სანამ არ გაიგებს რა არის წესი და რიგი, რა უნდა და როგორ უნდა........ ამაზე გამახსენდა, დედაჩემმა მითხრა ამის წინ, მეექვსე კლასში ოთხიანის გამო რომ გცემე იმიტომ ხარ კარგიო 🙈

          მოკლედ. დესპასიტო გადავიტანეთ. ველოდებით განვითარებას 😁

პ.ს. აღნიშნულ მოვლენებს ტაშისკვრით თვალყურს ადევნებდა ყურებამდე პირღია ვიქტორია, რომელიც ეჭვი მაქვს ძმას დაეწევა და სულ მალე გაასწრებს : )))) 💓

вторник, 15 августа 2017 г.

ყველაფერი იქნება კარგად !

          ყველაზე დიდი, რაც ადამიანს შეიძლება დააკლდეს და გააუბედუროს - სხვა ადამიანების კეთილგანწყობაა. მე ასე ვფიქრობ. კეთილგანწყობაში მიმითვლია სიყვარულიც, კეთილი განზრახვებიც, დადებითი ემოციებიც.......
          ერთი ჩემზე ბევრად უმცროსი გოგოს საუბარს ვუსმენდი. ასე თქვა, ადამიანის სიცოცხლეს აზრი რომ ქონდეს, სხვაზე კარგი შთაბეჭდილება უნდა მოახდინოსო. დაახლოებით ასე თქვა. ძალიან გავღიზიანდი და შევედავე. შევედავე და ჯერ კიდევ ჩამოუყალიბებელი და დაბნეული კიდევ მეტად დავაბნიე მგონი.
          რა სისულელეა არა?
          ამ სისულელეს არ ვეთანხმები, მაგრამ მეც იგივეს არ ვამბობ?
          ძალიან ბედნიერი ადამიანი ვარ. სამყარო ჩემს ირგვლივ ბრუნავს და ყველაფერს მაძლევს იმისთვის, რომ კარგად ვიყო. ყველაფერს. მაგრამ, მე ეგოისტს, მაინც მაკლია. სულ იმის შეგრძნება მაქვს, რომ ყველა ყველაფერს მაკლებს. სითბოს. კარგ სიტყვებს. აღფრთოვანებას. სიყვარულს. დიდ ემოციას. ფერებს. მადლობებს. სიკეთეს. სიხარულს. გულწრფელ ღიმილებს. და ზოგჯერ ცარიელიც ვარ......
          მეორე გოგოს საუბარსაც ვუსმენდი იმ დღეს... იმან თქვა, ბანკში თუ ვიმუშავებ, ოთხნიშნა ხელფასი მექნება, კარგი ქმარ-შვილი და მანქანა მეყოლება ბედნიერი ვიქნებიო..... მას რომ ვუთხრა, ადამიანები ღიმილს მაკლებენთქო, მართლა გაკლიაო მეტყვის უეჭველი........





          გაიღიმეთ ადამიანებო რა
          ახტით როცა გიხარიათ
          ენა გადმოაგდეთ როცა გწყინთ
          არ იქილიკოთ როცა არ ეთანხმებით
          უთანაგრძნეთ
          ყველაფერი გაგიხარდეთ რა
          თქვენ შანსი გაქვთ სხვა გააბედნიეროთ 
          თქვენს შიგნით თურმე მზე ცხოვრობს.... ყველას მზემ უნდა გამოანათოს
          და
          ყველაფერი იქნება კარგად !

В этом гаджете обнаружена ошибка
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review