понедельник, 29 июня 2015 г.

მე - მშიშარა !

Автор: ჯუნა на 6/29/2015 0 коммент.
          სველი ჰაერით ნელ-ნელა გაიჟღინთა ფილტვები, დაიბერა ძარღვები, მაგრამ არ გაავსო, არ ამოასუნთქა, ვერა. შოშიასავით ვაღებდი პირს და ვხვდებოდი, რომ სამყაროს ჰაერი არ იყო საკმარისი ჩემთვის. ზედმეტად მძიმე იყო, და ცოტა.
          მუხლები მიკანკალებდა და მუხლებთან ერთად მგონი მანქანაც კანკალებდა.
          რა დებილობა სიტყვაა ეს ბედნიერება. არავის რომ არ შეუძლია არავისთვის მისი მოტანა. საერთოდ. შენ თუ მოერევი შენს საკუთარ ეგოისტობას და თავს კარგად იგრძნობ, მხოლოდ მაშინ ხდება მთელი მაგია. შეგიძლია ირგვლივმყოფებს გაუზიარო შენი ანთებული თვალები და სულ ეგ იქნება მთელი ბედნიერების შეგრძნება, შენიც და სხვისიც.
          მანქანა ნელა დაიქოქა, ძლივს და ცახცახით. ზანტად ამოძრავდა და ისევ ჩაქრა. შიშით ძალა არ ეყო ალბათ. ჩემსავით.
          მეც ხომ ყველაფრის მეშინია. მე, ვითომ მაგარ ტიპს, ხომ სინამდვილეში ცხოვრების მეშინია. ადამიანების, ურთიერთობების, პასუხისმგებლობების, შეცდომების.... მწარე სიმართლის და ვერ დანახული ტყუილის. სიყალბის და სიყვარულისიც. დანაკლისის და ყოველგვარი ზედმეტობის.
          მე, ის მშიშარა ვარ, მთელი შეგნებული ცხოვრება რომ უმტკივნეულო შუალედებს ვეძებ და საკუთარი უნორმობისთვის ვერ მიშველია.
          მე ის მშიშარა ვარ, ყველა სიტყვაში რომ ქვეტექსტებს ვეძებ და ზედმეტად იდეალურად წარმომიდგენია ადამიანებს შორის ურთიერთობები
          მე ის მშიშარა ვარ, საკუთარ ნაჭუჭში რომ ვერ ვეტევი და ხეტიალში ვარიგებ საკუთარ გულს ირგვლივ. მერე კი დანაკლისებს ვეღარ ვივსებ და უაზროდ ვგოდებ.
          ახლა რომ მანქანა დაიქოქებოდეს, აუცილებლად დავასრულებ ამ ყველაფერს.... სამუდამოდ.... ვიფიქრე და დაიქოქა : ) მერე დიდხანს ვიჯექი დაქოქილ მანქანაში და ვფიქრობდი რა უნდა მექნა. ვფიქრობდი სად უნდა წავსულიყავი. იმასაც ვფიქრობდი ყველაზე გულიანად ვინ მომისმენდა და იმასაც, ყველაზე იმედიანი ნუგეში ამ უაზრობაში ვისი იქნებოდა....
          სასაფლაოზე წავედი. ეზოში ეკლესია იყო.
          არსად არ მიყვარს დაგვიანება. მხოლოდ იქ, სადაც ყველაზე დროულად უნდა მიხვიდე წესით. მომწონს იმის შეგრძნება, რომ მე მივდივარ და იქ რაღაც მნიშვნელოვანი მხვდება.... დღეს ეს ჩემდაუნებურად მოხდა. შევედი და მომეგება ერთსულოვნება:
          - ღმეერთი უუფალი და გამოგვიჩნდა ჩვენ.....
          და შიგნით მიხმო სიმშვიდემ.
          მივხვდი რომ ღმერთს მაინც ვუყვარვარ.
       


          შიგნით სანამ გავძელი, თავს ყველაზე დაცულად ვგრძნობდი მსოფლიოში. იქ არ მომკარებია არაფერი ბოროტი, ეგოისტური, დეპრესიული, უვარგისი, უაზრო და ფუჭი....
          იქ ისევ თვალებანთებული გოგო ვიყავი მუჭა მუჭა ცრემლებით სავსე, მაგრამ კარგი.
       
       

დავიღალე

воскресенье, 21 июня 2015 г.

Temo's fourth birthday : )

Автор: ჯუნა на 6/21/2015 0 коммент.
         

          ვზივარ და ვფიქრობ რითი უნდა დავიწყო ეს პოსტი;
          რა უნდა მოვახვედრო რამოდენიმე აბზაცში ისეთი, რომელშიც თვალნათლივ გამოჩნდება როგორი ბიჭი მყავს მე თემუკა ან როგორი გოგო ვარ მე მარტო თემუკასთვის;
          ერთმანეთის გვერდით ცუდად არ ვართ, ასე არ ხდება;
          ერთმანეთის გვერდით ნეგატიურობები არ გვაქვს, არ არსებობს;
          არც გადაუჭრელი პრობლემები;
          ჩემი გულითადი მეგობარი ხარო - მითხრა ცოტა ხნის წინ, ისე, უბრალოდ, სხვათაშორის;
          ის ჩემს გვერდით ის კაცია, რომელიც ჩემზე ზრუნავს, ჩემთვის ფიქრობს, რომელსაც ვუყვარვარ და რომელიც ყველაფერს გააკეთებს ჩვენი დედა შვილობისთვის;
          და მე მის გვერდით მთა ვარ -
          მთა, რომელსაც არაფრის ეშინია დედამიწის ზურგზე;
          ყველაზე ძლიერი, ყველაზე მაგარი და ყოვლისშემძლე...
          შენი ბედნიერებისთვის დედამიწას შევძრავ და გადავდგამ.
          მინდა იცოდე, რომ ყველაზე დიდი სიყვარულით მიყვარხარ რაც კი არსებობს დედამიწის ზურგზე.
          4 წლის შესრულებას გილოცავ დე ! მე და მამა გილოცავთ ! ჩვენი მზე და მთელი აზრი ხარ შენ !



четверг, 11 июня 2015 г.

ღამის კოშმარები და აბლაბუდები

Автор: ჯუნა на 6/11/2015 0 коммент.
       

          სიყვარული ყველგანაა
          ბევრია
          ყ ვ ე ლ ა ს შ ი ა
          ყველას ყველა უყვარს: იფიცებიან, იმტკიცებიან, იფათურებიან, გიშინაურდებიან, სენტიმენტალურობენ, გულში გიძვრებიან, მაგრამ საკმარისია რამე ოდნავ შეცვალო, რომ არავინ არაფერს ცდილობს, არავინ არაფერს არკვევს, არავის არაფერი უნდა.... ეს ხომ ეგოისტობის კანონებს აღემატება. ისადგურებს უკუნი სიბნელე და სიცივე ერთ დროს გაცხელებულ გულებში და ბოლო რომ მაკვირვებდა ის ფიციც კი აღარ ჩანს ხოლმე არსად....
          ბევრს უყვარს, ბევრს
          მაგრამ ყველას სიყვარული ეგოისტურია და საკუთართავისო....
          შენც მხოლოდ ისეთი გიყვარვარ, როგორიც შენს წარმოდგენაში ვარ. როგორიც შენს ფიქრებში დამსახე და როგორადაც ჩამიბეჭდე შენს წარმოსახვაში. როგორადაც მომნათლე და სულ აღარ გინდა დაინახო ჩემი სხვა წახნაგები, მხარეები, მანკიერებებიც, გადამეტებული სითბოებიც....
          არაფერი გინდა ზედმეტი
          მე უნდა ვიყო ჩემს ტყავში, ჩემს ადგილას და არ ვამეტებდე საკუთარ თავს.
          არადა, როგორც არავინ, ხომ ისე კარგად იცი, რომ ყოველთვის მინდა ჩემს თავზე მეტი ვიყო.... ვბობოქრობდე, ვდუღდე და გადმოვდიოდე.
          ხომ იცი, მე იშვიათი ნიჭით ვარ დაჯილდოებული. მე შემიძლია ძალიან მიყვარდეს სასხვისოდ.... საშენოდ. მე ისე მიყვარხარ, რომ ზღვარი არ ვიცი და ნორმა. წესი. ფორმა. მე საკუთარი თავი ყველაზე ნაკლებად მადარდებს შენთან. იმიტომ რომ შენ ხარ უპირატესი. ასეთი რამ ალბათ მაშინ ხდება ხოლმე, როცა სხვის სიკარგეში უფრო არ გეპარება ეჭვი, ვიდრე საკუთარი თავისაში.... და კიდე იცი რა? მე შენით მიყვარს ჩემი, საკუთარი თავი.... ერთ დღესაც რომ ადგე და შეწყვიტო ჩემი სიყვარული, ლამაზად და მყარად აშენებულ ჩემს ეგოისტურ ცხოვრებას, ჩემი პატივმოყვარეობას, ჩემს სილამაზეს, ჩემს პოზიტივს, ჩემს ხალისს, ჩემს ენერგიას, ჩემს უნარებს, ჩემს ძალებს - ყველაფერს დაანგრევ და მიწასთან გაასწორებ. გამანულებ.
          ხშირად მესიზმრება ხოლმე, რომ მაღალი მთიდან ვეშვები და უმოწყალოდ ვენარცხები დედამიწას.... ეს შეჯახება იმდენად ძლიერია, რომ ყველაფერს წერტილს უსვამს და ანადგურებს.
          ცოტა მეშინია
         



воскресенье, 10 мая 2015 г.

ერთი ნახვით მიყვარხარ

Автор: ჯუნა на 5/10/2015 0 коммент.
          ერთი ნახვის შეყვარების გჯერა? მე სხვანაირი სიყვარულის არ მჯერა... რომ დადიხარ, იცნობ, თითქოს გულს აძალებ, მასში კარგ თვისებებს ეძებ, მერე იგრძნობ ვითომ და შეგიყვარდა.... თითქოს და შეეჩვიე.... ფიქრობ პრაგმატულად და მსჯელობ გონებით: როგორ გამოგადგება, როგორი იქნება.... ეს რანაირი სიყვარულია.... საყოფაცხოვრებო, ჩუმი, ოჯახური, ცუდი არა, მაგრამ.... მდგარი და მდუმარე.
          სიყვარულია რომ შეხედავ და მიხვდები, რომ არ არსებობს სამყარო მის გარდა;
          სიყვარულია როცა განცდა არ გტოვებს, რომ მთელი ცხოვრებაა იცნობ, წინა ცხოვრებაშიც ერთად იყავით და ერთად გადიოდა დღეები და ღამეები ერთმანეთში ძრომიალში;
          სიყვარულია თვალებში მისი სულის ამოკითხვა რომ შეგიძლია და იქედან მოდის მთელი სამყარო შეგრძნებებისა: სითბო, გრძნობა, უსიტყვო გაგება, პეპლების ზღვა.....
          სიყვარულია მისი ღიმილის და ხალისის დაკარგვა რომ კატასტროფაა სრული;
          როცა სულის ყველა კუნჭულს იცნობ და იცი მისთვის რის შემდეგ რა მოდის.... რა თანმიმდევრობით, რა როგორ უყვარს, რა წყინს და რა ახარებს, რა აბედნიერებს, რას ვერ თმობს და რა აღიზიანებს;
          და თუნდაც ბევრ რამეში არ ეთანხმებოდე - ეშმაკსაც წაუღია შენი სიამაყე, არ არსებობდეს ჭეშმარიტება გარდა მისი მოსაზრებისა. რატომ?? საკმარისი მიზეზია: მას უნდა ასე.

          მისი ყელის მარჯვენა ბორცვთან ამოდის მზე, ნელ-ნელა გათბობს სველი თითებით, მოტკბო ტუჩებით, ცივი ლოყებით.... სურნელოვანი და თბილი პეპლები ფრენას იწყებენ მუცელში შიგნით.... და შენ ის არის და ის შენ ხარ, ორია მაგრამ ერთ სულ და ერთ ხორც, შენი წილი და შენი სულ შენი, მისი ნეკნისგან შთაგბერეს სული, ალბათ მიტომაც შენთან ახლოს თუ ჩაისუნთქავს - ამოსუნთქვასაც შეძლებ მარტივად, მისი ჰაერით, მასში ნამყოფით.


четверг, 7 мая 2015 г.

მძიმე

Автор: ჯუნა на 5/07/2015 0 коммент.
       

          სახლში რომ შევედი, ხელებაკანკალებული და თვალებდასიებული, მოლოდინით მქონდა გული სავსე. სიმართლე გითხრათ, თავად არ ვიცოდი რას ველოდი, მაგრამ მთელი გულით მინდოდა ყველაფერი ისე დამხვედროდა, თითქოს არც არაფერი მომხდარა. თითქოს მე არ დამელეწოს გუშინ საღამოს სახლში თეფშები, თითქოს მე არ შემეხედოს ჩემი შვილისთვის მთვრალი უსხივო თვალებით, თითქოს მე არ დამეტოვებინოს ატირებული ჩემი ცოლი თავისი ახსნებით ხელში... მარტო.
          განა რად უნდა ამდენი ახსნა იმას, რაც თვითონ ყველაზე კარგად ვიცი. ხომ ვმუშაობ, ხომ გულით მიყვარს, ხომ არაფერს ვაკლებ...... ჩემნაირი კაცები ადრე მე თვითონ არაკაცები მეგონა, ვერ ვუგებდი, მეგონა მონდომება აკლდათ თორემ ძალის მოკრებას რა უნდა-თქო..... ახლა სულაც არ ვთვლი რომ არაკაცი ვარ.... უბრალოდ რა ვქნა თუ სული მტკივა და ეს ცხოვრება აზრს არის ჩემთვის მოკლებული. როცა ვსვამ არაამქვეყნიური იდეალურობა ისადგურებს ჩემს გულში და ნაკლი არ აქვს არაფერს: არც ვირივით შრომა და არასრულფასოვნების აუტანელი გრძნობა მეღვენთება მწარედ გულში, არც უფულობა და უამრავი საყოფაცხოვრებო პრობლემაა ასეთი რთული. არც მხრებზე დადგმული პასუხისმგებლობაა ასეთი მძიმე.... სულ რომ ვატარებ. ბავშვობიდან. რომ არავის უზიდია არცერთი მისხალი ჩემთვის, ჩემს ნაცვლად.... ჰოდა დავიღალე.... რატომ არ ესმით, რომ დავიღალე და საღი გონებით ამხელა ტვირთის ტარებამ გადამასწორა და ბრძოლის ძალა აღარ შემატოვა.
          ყველაზე მეტად მის სიძულვილს ვერ ავიტან.... ოღონდ მისი გულგრილი თვალები არა.... იმიტომ რომ თუ რამე მიკეთებია, ყველაფერი მხოლოდ მისი ხათრით. ახლა თუ ადგება და მარტო დამტოვებს - ეგოისტურად ვანანებ, უკანასკნელი არაადამიანივით გათიშვამდე და საღი აზრის დაკარგვამდე დავლევ და ვიბომჟებ, გადავიკარგები, უჩემობით ვატირებ და ვანანებ..... მან არ უნდა მიმატოვოს, უნდა გამიგოს, უნდა ამიტანოს, იმიტომ რომ უნდა ვუყვარდე! მერე რა რომ ალბათ სულ გულს ვტკენ და გუშინაც.... ვიცი რომ გავაწამე....მაინც არ უნდა წავიდეს და მარტო არ დამტოვოს. დაღუპვის უფლება არ უნდა მომცეს.

          სახლში შევაბიჯე ამ ეგოისტური ფიქრებით, რომ ყველას ყველაფერი ჯადოსნური ძალებით დაავიწყდებოდა და მე უღირსს მაინც შემომეგებებოდნენ სიყვარულით სავსე თვალებით..... სხივიანი და სითბოსგან აწყლიანებული მზერებით.... ყველაზე ჩემიანები, ყველაზე ისინი, ვის გამოც ალბათ შევძლებდი გამომეძებნა ბოლო ძალები და ჩემი გაწამებული ცხოვრება ბოლომდე მიმეყვანა....
          სახლი ცარიელი იყო. არცერთი სულიერი. არ უნდოდა ბევრი ფიქრი იმის გააზრებას, რომ ჩემ გოგოებს აღარ მოუნდათ ასეთ უძლურ, უსუსურ და გამოლეულ კაცთან ცხოვრება.... ალბათ დაიღალნენ... ალბათ სიყვარული არ ეყოთ... ან ალბათ ჩათვალეს რომ ჩემს გარეშე უკეთ იქნებოდნენ.... როგორ შეცდნენ ასე.... როგორ იფიქრეს რომ ამხელა სიყვარულზე უარი უნდა ეთქვათ, რა იფიქრეს?? რანაირი სიყვარულია თუ ფხიზელი ყოფნა არ შეუძლია ჩვენი ხათრითო? ეეეეეეხ..............

          ზუსტად ათი წუთი დამჭირდა იმისთვის, რომ გადაწყვეტილება მიმეღო. რა გგონიათ, ეს იმისთვის გავაკეთე, რომ მინდოდა ჩემი დატოვება ენანათ? არა. სინამდვილეში გულით მიხაროდა, რომ მათ გავათავისუფლებდი ჩემი არსებობისგან და ჩემს თავსაც - ყველანაირი ვალდებულებებისგან. გულით ვზეიმობდი, რომ საპატიო მიზეზი მომეცა ამ ყელაფრისთვის თავად დამესვა საბოლოო წერტილი....

          მე თავი მოვიკალი. ვიცი რომ სისულელე გავაკეთე, ბოლო ჩასუნთქვაში მივხვდი ამას. ამოსუნთქვა რომ ვინატრე. იცით რატომ? ჩემი შვილის ბავშვობა გამახსენდა.
პატარა რომ იყო, ყველა გმირზე დიდ გმირს ხედავდა ჩემში. ყველაზე ძლიერს.
ფიქრობდა, რომ მისთვის მთების გადადგმაც შემეძლო, ფრენაც, ჯადოქრობაც.
მის თვალებში რომ ყველაზე ზღვა სიყვარულს ვხედავდი მთელს მსოფლიოში, ყველაზე გაფანატებულს და დამორჩილებულს.
ყველაზე მეტად ვიჯავრე, რომ ასეთი სუსტი აღმოვჩნდი, ლაჩარი და მას იმედი გავუცრუე.....
ყველაზე მეტად ვინატრე სასწაული ჩემს გადასარჩენად, რათა თავად მომეხდინა სასწაული და განმეცადა ფერიცვალება. ჩემი თავი გვერძე გადამედო... აღარ მეცხოვრა ეგოისტურად და საკუთარი განცდებით.
მივხვდი რომ ეგოისტი ვიყავი.
მივხვდი რომ ბედნიერებამ სულ გვერდით ჩამიარა.
რაღაც კარგსაც გავაკეთებ: თუ ეს შესაძლებელია, ჩემს წილ ბედნიერებას ღმერთს ჩემი გოგოებისთვის ვთხოვ....





понедельник, 29 июня 2015 г.

მე - მშიშარა !

          სველი ჰაერით ნელ-ნელა გაიჟღინთა ფილტვები, დაიბერა ძარღვები, მაგრამ არ გაავსო, არ ამოასუნთქა, ვერა. შოშიასავით ვაღებდი პირს და ვხვდებოდი, რომ სამყაროს ჰაერი არ იყო საკმარისი ჩემთვის. ზედმეტად მძიმე იყო, და ცოტა.
          მუხლები მიკანკალებდა და მუხლებთან ერთად მგონი მანქანაც კანკალებდა.
          რა დებილობა სიტყვაა ეს ბედნიერება. არავის რომ არ შეუძლია არავისთვის მისი მოტანა. საერთოდ. შენ თუ მოერევი შენს საკუთარ ეგოისტობას და თავს კარგად იგრძნობ, მხოლოდ მაშინ ხდება მთელი მაგია. შეგიძლია ირგვლივმყოფებს გაუზიარო შენი ანთებული თვალები და სულ ეგ იქნება მთელი ბედნიერების შეგრძნება, შენიც და სხვისიც.
          მანქანა ნელა დაიქოქა, ძლივს და ცახცახით. ზანტად ამოძრავდა და ისევ ჩაქრა. შიშით ძალა არ ეყო ალბათ. ჩემსავით.
          მეც ხომ ყველაფრის მეშინია. მე, ვითომ მაგარ ტიპს, ხომ სინამდვილეში ცხოვრების მეშინია. ადამიანების, ურთიერთობების, პასუხისმგებლობების, შეცდომების.... მწარე სიმართლის და ვერ დანახული ტყუილის. სიყალბის და სიყვარულისიც. დანაკლისის და ყოველგვარი ზედმეტობის.
          მე, ის მშიშარა ვარ, მთელი შეგნებული ცხოვრება რომ უმტკივნეულო შუალედებს ვეძებ და საკუთარი უნორმობისთვის ვერ მიშველია.
          მე ის მშიშარა ვარ, ყველა სიტყვაში რომ ქვეტექსტებს ვეძებ და ზედმეტად იდეალურად წარმომიდგენია ადამიანებს შორის ურთიერთობები
          მე ის მშიშარა ვარ, საკუთარ ნაჭუჭში რომ ვერ ვეტევი და ხეტიალში ვარიგებ საკუთარ გულს ირგვლივ. მერე კი დანაკლისებს ვეღარ ვივსებ და უაზროდ ვგოდებ.
          ახლა რომ მანქანა დაიქოქებოდეს, აუცილებლად დავასრულებ ამ ყველაფერს.... სამუდამოდ.... ვიფიქრე და დაიქოქა : ) მერე დიდხანს ვიჯექი დაქოქილ მანქანაში და ვფიქრობდი რა უნდა მექნა. ვფიქრობდი სად უნდა წავსულიყავი. იმასაც ვფიქრობდი ყველაზე გულიანად ვინ მომისმენდა და იმასაც, ყველაზე იმედიანი ნუგეში ამ უაზრობაში ვისი იქნებოდა....
          სასაფლაოზე წავედი. ეზოში ეკლესია იყო.
          არსად არ მიყვარს დაგვიანება. მხოლოდ იქ, სადაც ყველაზე დროულად უნდა მიხვიდე წესით. მომწონს იმის შეგრძნება, რომ მე მივდივარ და იქ რაღაც მნიშვნელოვანი მხვდება.... დღეს ეს ჩემდაუნებურად მოხდა. შევედი და მომეგება ერთსულოვნება:
          - ღმეერთი უუფალი და გამოგვიჩნდა ჩვენ.....
          და შიგნით მიხმო სიმშვიდემ.
          მივხვდი რომ ღმერთს მაინც ვუყვარვარ.
       


          შიგნით სანამ გავძელი, თავს ყველაზე დაცულად ვგრძნობდი მსოფლიოში. იქ არ მომკარებია არაფერი ბოროტი, ეგოისტური, დეპრესიული, უვარგისი, უაზრო და ფუჭი....
          იქ ისევ თვალებანთებული გოგო ვიყავი მუჭა მუჭა ცრემლებით სავსე, მაგრამ კარგი.
       
       

დავიღალე

воскресенье, 21 июня 2015 г.

Temo's fourth birthday : )

         

          ვზივარ და ვფიქრობ რითი უნდა დავიწყო ეს პოსტი;
          რა უნდა მოვახვედრო რამოდენიმე აბზაცში ისეთი, რომელშიც თვალნათლივ გამოჩნდება როგორი ბიჭი მყავს მე თემუკა ან როგორი გოგო ვარ მე მარტო თემუკასთვის;
          ერთმანეთის გვერდით ცუდად არ ვართ, ასე არ ხდება;
          ერთმანეთის გვერდით ნეგატიურობები არ გვაქვს, არ არსებობს;
          არც გადაუჭრელი პრობლემები;
          ჩემი გულითადი მეგობარი ხარო - მითხრა ცოტა ხნის წინ, ისე, უბრალოდ, სხვათაშორის;
          ის ჩემს გვერდით ის კაცია, რომელიც ჩემზე ზრუნავს, ჩემთვის ფიქრობს, რომელსაც ვუყვარვარ და რომელიც ყველაფერს გააკეთებს ჩვენი დედა შვილობისთვის;
          და მე მის გვერდით მთა ვარ -
          მთა, რომელსაც არაფრის ეშინია დედამიწის ზურგზე;
          ყველაზე ძლიერი, ყველაზე მაგარი და ყოვლისშემძლე...
          შენი ბედნიერებისთვის დედამიწას შევძრავ და გადავდგამ.
          მინდა იცოდე, რომ ყველაზე დიდი სიყვარულით მიყვარხარ რაც კი არსებობს დედამიწის ზურგზე.
          4 წლის შესრულებას გილოცავ დე ! მე და მამა გილოცავთ ! ჩვენი მზე და მთელი აზრი ხარ შენ !



четверг, 11 июня 2015 г.

ღამის კოშმარები და აბლაბუდები

       

          სიყვარული ყველგანაა
          ბევრია
          ყ ვ ე ლ ა ს შ ი ა
          ყველას ყველა უყვარს: იფიცებიან, იმტკიცებიან, იფათურებიან, გიშინაურდებიან, სენტიმენტალურობენ, გულში გიძვრებიან, მაგრამ საკმარისია რამე ოდნავ შეცვალო, რომ არავინ არაფერს ცდილობს, არავინ არაფერს არკვევს, არავის არაფერი უნდა.... ეს ხომ ეგოისტობის კანონებს აღემატება. ისადგურებს უკუნი სიბნელე და სიცივე ერთ დროს გაცხელებულ გულებში და ბოლო რომ მაკვირვებდა ის ფიციც კი აღარ ჩანს ხოლმე არსად....
          ბევრს უყვარს, ბევრს
          მაგრამ ყველას სიყვარული ეგოისტურია და საკუთართავისო....
          შენც მხოლოდ ისეთი გიყვარვარ, როგორიც შენს წარმოდგენაში ვარ. როგორიც შენს ფიქრებში დამსახე და როგორადაც ჩამიბეჭდე შენს წარმოსახვაში. როგორადაც მომნათლე და სულ აღარ გინდა დაინახო ჩემი სხვა წახნაგები, მხარეები, მანკიერებებიც, გადამეტებული სითბოებიც....
          არაფერი გინდა ზედმეტი
          მე უნდა ვიყო ჩემს ტყავში, ჩემს ადგილას და არ ვამეტებდე საკუთარ თავს.
          არადა, როგორც არავინ, ხომ ისე კარგად იცი, რომ ყოველთვის მინდა ჩემს თავზე მეტი ვიყო.... ვბობოქრობდე, ვდუღდე და გადმოვდიოდე.
          ხომ იცი, მე იშვიათი ნიჭით ვარ დაჯილდოებული. მე შემიძლია ძალიან მიყვარდეს სასხვისოდ.... საშენოდ. მე ისე მიყვარხარ, რომ ზღვარი არ ვიცი და ნორმა. წესი. ფორმა. მე საკუთარი თავი ყველაზე ნაკლებად მადარდებს შენთან. იმიტომ რომ შენ ხარ უპირატესი. ასეთი რამ ალბათ მაშინ ხდება ხოლმე, როცა სხვის სიკარგეში უფრო არ გეპარება ეჭვი, ვიდრე საკუთარი თავისაში.... და კიდე იცი რა? მე შენით მიყვარს ჩემი, საკუთარი თავი.... ერთ დღესაც რომ ადგე და შეწყვიტო ჩემი სიყვარული, ლამაზად და მყარად აშენებულ ჩემს ეგოისტურ ცხოვრებას, ჩემი პატივმოყვარეობას, ჩემს სილამაზეს, ჩემს პოზიტივს, ჩემს ხალისს, ჩემს ენერგიას, ჩემს უნარებს, ჩემს ძალებს - ყველაფერს დაანგრევ და მიწასთან გაასწორებ. გამანულებ.
          ხშირად მესიზმრება ხოლმე, რომ მაღალი მთიდან ვეშვები და უმოწყალოდ ვენარცხები დედამიწას.... ეს შეჯახება იმდენად ძლიერია, რომ ყველაფერს წერტილს უსვამს და ანადგურებს.
          ცოტა მეშინია
         



воскресенье, 10 мая 2015 г.

ერთი ნახვით მიყვარხარ

          ერთი ნახვის შეყვარების გჯერა? მე სხვანაირი სიყვარულის არ მჯერა... რომ დადიხარ, იცნობ, თითქოს გულს აძალებ, მასში კარგ თვისებებს ეძებ, მერე იგრძნობ ვითომ და შეგიყვარდა.... თითქოს და შეეჩვიე.... ფიქრობ პრაგმატულად და მსჯელობ გონებით: როგორ გამოგადგება, როგორი იქნება.... ეს რანაირი სიყვარულია.... საყოფაცხოვრებო, ჩუმი, ოჯახური, ცუდი არა, მაგრამ.... მდგარი და მდუმარე.
          სიყვარულია რომ შეხედავ და მიხვდები, რომ არ არსებობს სამყარო მის გარდა;
          სიყვარულია როცა განცდა არ გტოვებს, რომ მთელი ცხოვრებაა იცნობ, წინა ცხოვრებაშიც ერთად იყავით და ერთად გადიოდა დღეები და ღამეები ერთმანეთში ძრომიალში;
          სიყვარულია თვალებში მისი სულის ამოკითხვა რომ შეგიძლია და იქედან მოდის მთელი სამყარო შეგრძნებებისა: სითბო, გრძნობა, უსიტყვო გაგება, პეპლების ზღვა.....
          სიყვარულია მისი ღიმილის და ხალისის დაკარგვა რომ კატასტროფაა სრული;
          როცა სულის ყველა კუნჭულს იცნობ და იცი მისთვის რის შემდეგ რა მოდის.... რა თანმიმდევრობით, რა როგორ უყვარს, რა წყინს და რა ახარებს, რა აბედნიერებს, რას ვერ თმობს და რა აღიზიანებს;
          და თუნდაც ბევრ რამეში არ ეთანხმებოდე - ეშმაკსაც წაუღია შენი სიამაყე, არ არსებობდეს ჭეშმარიტება გარდა მისი მოსაზრებისა. რატომ?? საკმარისი მიზეზია: მას უნდა ასე.

          მისი ყელის მარჯვენა ბორცვთან ამოდის მზე, ნელ-ნელა გათბობს სველი თითებით, მოტკბო ტუჩებით, ცივი ლოყებით.... სურნელოვანი და თბილი პეპლები ფრენას იწყებენ მუცელში შიგნით.... და შენ ის არის და ის შენ ხარ, ორია მაგრამ ერთ სულ და ერთ ხორც, შენი წილი და შენი სულ შენი, მისი ნეკნისგან შთაგბერეს სული, ალბათ მიტომაც შენთან ახლოს თუ ჩაისუნთქავს - ამოსუნთქვასაც შეძლებ მარტივად, მისი ჰაერით, მასში ნამყოფით.


четверг, 7 мая 2015 г.

მძიმე

       

          სახლში რომ შევედი, ხელებაკანკალებული და თვალებდასიებული, მოლოდინით მქონდა გული სავსე. სიმართლე გითხრათ, თავად არ ვიცოდი რას ველოდი, მაგრამ მთელი გულით მინდოდა ყველაფერი ისე დამხვედროდა, თითქოს არც არაფერი მომხდარა. თითქოს მე არ დამელეწოს გუშინ საღამოს სახლში თეფშები, თითქოს მე არ შემეხედოს ჩემი შვილისთვის მთვრალი უსხივო თვალებით, თითქოს მე არ დამეტოვებინოს ატირებული ჩემი ცოლი თავისი ახსნებით ხელში... მარტო.
          განა რად უნდა ამდენი ახსნა იმას, რაც თვითონ ყველაზე კარგად ვიცი. ხომ ვმუშაობ, ხომ გულით მიყვარს, ხომ არაფერს ვაკლებ...... ჩემნაირი კაცები ადრე მე თვითონ არაკაცები მეგონა, ვერ ვუგებდი, მეგონა მონდომება აკლდათ თორემ ძალის მოკრებას რა უნდა-თქო..... ახლა სულაც არ ვთვლი რომ არაკაცი ვარ.... უბრალოდ რა ვქნა თუ სული მტკივა და ეს ცხოვრება აზრს არის ჩემთვის მოკლებული. როცა ვსვამ არაამქვეყნიური იდეალურობა ისადგურებს ჩემს გულში და ნაკლი არ აქვს არაფერს: არც ვირივით შრომა და არასრულფასოვნების აუტანელი გრძნობა მეღვენთება მწარედ გულში, არც უფულობა და უამრავი საყოფაცხოვრებო პრობლემაა ასეთი რთული. არც მხრებზე დადგმული პასუხისმგებლობაა ასეთი მძიმე.... სულ რომ ვატარებ. ბავშვობიდან. რომ არავის უზიდია არცერთი მისხალი ჩემთვის, ჩემს ნაცვლად.... ჰოდა დავიღალე.... რატომ არ ესმით, რომ დავიღალე და საღი გონებით ამხელა ტვირთის ტარებამ გადამასწორა და ბრძოლის ძალა აღარ შემატოვა.
          ყველაზე მეტად მის სიძულვილს ვერ ავიტან.... ოღონდ მისი გულგრილი თვალები არა.... იმიტომ რომ თუ რამე მიკეთებია, ყველაფერი მხოლოდ მისი ხათრით. ახლა თუ ადგება და მარტო დამტოვებს - ეგოისტურად ვანანებ, უკანასკნელი არაადამიანივით გათიშვამდე და საღი აზრის დაკარგვამდე დავლევ და ვიბომჟებ, გადავიკარგები, უჩემობით ვატირებ და ვანანებ..... მან არ უნდა მიმატოვოს, უნდა გამიგოს, უნდა ამიტანოს, იმიტომ რომ უნდა ვუყვარდე! მერე რა რომ ალბათ სულ გულს ვტკენ და გუშინაც.... ვიცი რომ გავაწამე....მაინც არ უნდა წავიდეს და მარტო არ დამტოვოს. დაღუპვის უფლება არ უნდა მომცეს.

          სახლში შევაბიჯე ამ ეგოისტური ფიქრებით, რომ ყველას ყველაფერი ჯადოსნური ძალებით დაავიწყდებოდა და მე უღირსს მაინც შემომეგებებოდნენ სიყვარულით სავსე თვალებით..... სხივიანი და სითბოსგან აწყლიანებული მზერებით.... ყველაზე ჩემიანები, ყველაზე ისინი, ვის გამოც ალბათ შევძლებდი გამომეძებნა ბოლო ძალები და ჩემი გაწამებული ცხოვრება ბოლომდე მიმეყვანა....
          სახლი ცარიელი იყო. არცერთი სულიერი. არ უნდოდა ბევრი ფიქრი იმის გააზრებას, რომ ჩემ გოგოებს აღარ მოუნდათ ასეთ უძლურ, უსუსურ და გამოლეულ კაცთან ცხოვრება.... ალბათ დაიღალნენ... ალბათ სიყვარული არ ეყოთ... ან ალბათ ჩათვალეს რომ ჩემს გარეშე უკეთ იქნებოდნენ.... როგორ შეცდნენ ასე.... როგორ იფიქრეს რომ ამხელა სიყვარულზე უარი უნდა ეთქვათ, რა იფიქრეს?? რანაირი სიყვარულია თუ ფხიზელი ყოფნა არ შეუძლია ჩვენი ხათრითო? ეეეეეეხ..............

          ზუსტად ათი წუთი დამჭირდა იმისთვის, რომ გადაწყვეტილება მიმეღო. რა გგონიათ, ეს იმისთვის გავაკეთე, რომ მინდოდა ჩემი დატოვება ენანათ? არა. სინამდვილეში გულით მიხაროდა, რომ მათ გავათავისუფლებდი ჩემი არსებობისგან და ჩემს თავსაც - ყველანაირი ვალდებულებებისგან. გულით ვზეიმობდი, რომ საპატიო მიზეზი მომეცა ამ ყელაფრისთვის თავად დამესვა საბოლოო წერტილი....

          მე თავი მოვიკალი. ვიცი რომ სისულელე გავაკეთე, ბოლო ჩასუნთქვაში მივხვდი ამას. ამოსუნთქვა რომ ვინატრე. იცით რატომ? ჩემი შვილის ბავშვობა გამახსენდა.
პატარა რომ იყო, ყველა გმირზე დიდ გმირს ხედავდა ჩემში. ყველაზე ძლიერს.
ფიქრობდა, რომ მისთვის მთების გადადგმაც შემეძლო, ფრენაც, ჯადოქრობაც.
მის თვალებში რომ ყველაზე ზღვა სიყვარულს ვხედავდი მთელს მსოფლიოში, ყველაზე გაფანატებულს და დამორჩილებულს.
ყველაზე მეტად ვიჯავრე, რომ ასეთი სუსტი აღმოვჩნდი, ლაჩარი და მას იმედი გავუცრუე.....
ყველაზე მეტად ვინატრე სასწაული ჩემს გადასარჩენად, რათა თავად მომეხდინა სასწაული და განმეცადა ფერიცვალება. ჩემი თავი გვერძე გადამედო... აღარ მეცხოვრა ეგოისტურად და საკუთარი განცდებით.
მივხვდი რომ ეგოისტი ვიყავი.
მივხვდი რომ ბედნიერებამ სულ გვერდით ჩამიარა.
რაღაც კარგსაც გავაკეთებ: თუ ეს შესაძლებელია, ჩემს წილ ბედნიერებას ღმერთს ჩემი გოგოებისთვის ვთხოვ....





Share It

მსგავსი პოსტები

Related Posts with Thumbnails
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review