среда, 15 октября 2014 г.

ყოველდღიურობიდან...

Автор: ჯუნა на 10/15/2014 0 коммент.
           მთელი ცხოვრება, რაც თავი მახსოვს, საკუთარი თავისადმი პრეტენზიებით ვცხოვრობ....
           პრეტენზია მაქვს რომ ძალიან ძლიერი ვარ, პრეტენზია მაქვს რომ ყველაფერს სწორად ვაკეთებ, პრეტენზია მაქვს რომ მიზანდასახული და პრინციპული ვარ, პრეტენზია მაქვს რომ პატივისცემას ვიმსახურებ და სულაც არ მაინტერესებს თუ სწერვოზულ და ავადმყოფურად საკუთარ თავში დარწმუნებულ ქალად მთვლიან, იმიტომ რომ პრეტენზია მაქვს, რომ ასეთი არ ვარ.  


           ძალიან იშვიათად ხდება როცა გატეხილი ვარ და თავს ცუდად ვგრძობ, როცა რწმენა მაქვს დაკარგული და ვერ ვინძრევი, როცა არც ემოცია მაქვს და არც არაფრის კეთების ხალისი და მუღამი.... რის გამოც არ უნდა ხდებოდეს ეს ყველაფერი, გულში ყოველთვის ყველაფერს მაინც მამაჩემს ,,ვაბრალებ» და ტირილით ვსკდები ფიქრებით: ის რომ იყოს, ასე არ მოხდებოდა.... ღმერთმა იცის რა შუაშია მამაჩემი როცა სამსახურში ვიგრუზები, ან როცა გიოს ვეკამათები, ან როცა თემუკა ავადაა, ან როცა მანქანა მიფუჭდება ან...... სულერთია. ის რომ იყოს ყველაფერი გაცილებით მარტივი იქნება ჩემთვის. რაღაც დასაყრდენი კედელივით, რომელთანაც არაფრის შემეშინდება, რომელთანაც შემეძლება აღარ ვიყო ასეთი მაგარი და ყველაფრგამძლე, რომლისთვისაც სულ ბავშვი ვიქნები და ამ ბავშვობის არ შემეშინდება, რომელიც სულ ჩემზე და სულ სხვაგვარად იზრუნებს....
          ზოგჯერ ძალიან ვიღლები ამდენი საკუთარი თავისადმი პრეტენზიებით........ მინდა უფრო მარტივი და ტკბილი ვიყო, მაგრამ ნე დანო :)



среда, 23 июля 2014 г.

First class ticket

Автор: ჯუნა на 7/23/2014 0 коммент.
           კარგა ხანია ვფიქრობ როგორ დავიწყო ამ პოსტის წერა, გუშინ ჩემმა შვილმა დაძინების წინ, როგორც ჩვევია ხოლმე,  ბრძნული აზრი ,,წამოროშა“:  
        - დედა, დიდი რომ გავიზრდები, გთხოვ ხელი აღარ მომკიდო და მე რაც მომინდება იმას გავაკეთებ, შენ არ მეჩხუბოო....
          ჰოდა მივხვდი რომ ეს პოსტი ზუსტად ამით უნდა დამეწყო.... ყველაზე მეტად არ მიყვარს დედის კალთას გამოკერებული ახალგაზრდები, მთელი ცხოვრება რომ უქონლობას, უმოტივაციობას, უინტერესობას, უამბიციობას მშობლებს აბრალებენ.
ჩვენს დროში ასეთი ახალგაზრდები თითქმის გადაშენების პირასაა, ყოველ შემთხვევაში ჩემს ირგვლივ, ჩემს გუნდში.
          ჩემთან, კრისტალში, მუშაობენ ადამიანები, რომლებიც ისახავენ მიზნებს, აჟიტირდებიან, უამრავს შრომობენ მათ მისაღწევად, აჩვენებენ შედეგს სხვებს და საკუთარ თავს, დამსახურებულად რეგულარულად ზეიმობენ წარმატებას, მაგრამ არასდროს ჩერდებიან კმაყოფილების განცდით და მუდმივად დგამენ ნაბიჯებს წინ, წინ - ბედნიერებისკენ.  ციდან ვარსკვლავებს წყვეტენ და სულაც არ ჰქონიათ რომ ეს შეუძლებელია.
          რატომ ვწერ ამ ყველაფერს: კრისტალი გთავაზობთ შემოუერთდეთ ჩვენს გუნდს. გვაქვს ვაკანტური ადგილები საზაფხულო სკოლაში, სადაც იქნება დიდი კონკურსი, ბევრი საფეხური, მაგრამ თუ თქვენ ყველა ამ ეტაპს წარმატებით გაივლით და მოხვდებით 3 კვირიან უმაგრეს სკოლაში, თქვენც დაიჯერებთ რომ ციდან ვარსკვლავის მოწყვეტა შეიძლება !
          გელოდებათ:
-        -   პიროვნული განვითარება
-         -  ინოვაციური სწავლება
-         -  უდიდესი გამოცდილება
-         - უმაგრესი ტრენერები და
-         - დრო, რომელიც არასდროს დაგავიწყდებათ და რომლის ნოსტალგიაც გექნებათ სულ

          რაც მთავარია, თქვენს სწავლას მთლიანად აფინანსებს კრისტალი

    ჩემო კურსელებო (უმეტესობა უკვე ჩემი თანამშრომელია J), კლასელებო და უბრალოდ მკითხველებო, ბევრი არ იფიქროთ, შეავსეთ განაცხადი! ეს შანსია, რომელიც აუცილებლად წარმატებას მოგიტანთ....! 

                                                                                Come swim with us!!!





суббота, 21 июня 2014 г.

დე, გილოცავ !!!

Автор: ჯუნა на 6/21/2014 1 коммент.
          გამარჯობათ მონატრებულო მკითხველებო J

          დღეს 21 ივნისია, მაშასადამე დიდი დღეა,  ზუსტად 3 წლის წინ 17.30 წუთზე გაჩნდა თემო გიორგის ძე ლოლაძე :) დედას ცხოვრება და სიხარული )) სულ მეცინებოდა ხოლმე იმ დედებზე შვილებზე ლაპარაკით რომ ჭედავდნენ ყურებს, ყველა ფიქრი, საუბარი და თემა მათით რომ იწყებოდა, გრძელდებოდა და მთავრდებოდა.... მაგრამ თურმე ეს ძალიან ბუნებრივი რამ ყოფილა და არანორმალურობაა როცა ასე არ ხდება....ახლაც ვწერ და მომღიმარე სახე მაქვს, მოგიწევთ აიტანოთ მომავალი წუთნახევარი თემოს ქების კითხვა )) 
          ჩემი ბიჭი 3 წლის გახდა. დამიჯერეთ, მე ძალიან ბედნიერი ვარ, იმიტომ რომ არ არსებობს მომენტი, როცა მე მიჭირს და სიტუაციას ვერ ვძლევ, რადგან ყოველთვის ვიცი, რომ სახლში მომღიმარი და თბილი ბიჭი მელოდება, რომელსაც სიცოცხლეზე მეტად ვუყვარვარ, ისევე როგორც მე მიყვარს, ვიცი რომ ყოველთვის ჩამეხუტება და მკითხავს: დედა რაზე ნერვიანობ? დედა ვინ გაწყენინა? არც კი ვიცი ამდენი სიჭკვიანე, სითბო და სიტკბო საიდან ეტევა ამ 93 სანტიმეტრ არსებაში? 
          დე,  შენ ჩემი მზე ხარ, ჩემი წამალი ხარ, ენერგია ხარ, სითბო ხარ... შენ ხარ ის, ვისთვისაც მე ყოველთვის მზად ვიქნები ყველაფერი გავაკეთო და ვისთვისაც მინდა მოვკრიბო ყველაფერი კეთილი, ნათელი, მზიანი, ლამაზი, კარგი ირგვლივ და  ჩაგიდო შიგ გულში, რომ გაიზარდო ადამიანური... მამაჩემი მიწერდა ხოლმე ასეთ წერილებს და ბოლოს აწერდა ისეთი გოგო გაიზარდე, რომ ყველამ თქვას ეს რა დედას გაუზრდიაო... მაშინ რომ ვკითხულობდი ისეთი ბებრული მეჩვენებოდა ეს სიტყვები )) ახლა მეც იგივეს გიწერ ბოლოს დე... მინდა ისეთი ადამიანური ბიჭი გაიზარდო, რომ შენზე თქვან ეს რა დედას გაუზრდიაო...მინდა ჩვენი სიყვარული ყოველთვის გეამაყებოდეს, მინდა ჩემს გვერდით ყოველთვის ძლიერად იყო და მინდა მეც მქონდეს იგივეს იმედი შენს გვერდით. ძალიან მიყვარხარ :*


среда, 6 ноября 2013 г.

პროტესტები ყოველდღიურობიდან...

Автор: ჯუნა на 11/06/2013 1 коммент.
ყოველდღიურ რეჟიმში ზოგჯერ ვერც კი ამჩნევ დრო როგორ გადის... ვერ ასწრებ ირგვლივ მოხედვას, ცხოვრებას, და მართალია იმისთვის მუშაობ, რომ კარგად იცხოვრო და შენს ოჯახს ბედნიერად მოახმარო, მაგრამ ჯამში ერთ დღესაც რომ დაფიქრდები აღმოაჩენ, რომ სამსახურით და სამსახურში უფრო ცხოვრობ ვიდრე ოჯახში და ოჯახთან. დილით იღვიძებ ფიქრით, რომ სამსახურის მერე ბავშვს გაასეირნებ, შაბათ-კვირას თოჯინებში წაიყვან, შენს ქმარს დროს დაუთმობ..... და ა.შ. თუმცა სამსახურის მერე მხოლოდ საათზე დაკვირვების თავიღა გაქვს ხოლმე, რომ დრო მალე გავიდეს და ბავშვის დაძინების დრო მოვიდეს..... მერე, თვალების დახუჭვამდე თავისუფალ დროს კი ცოლ-ქმარი ატარებს საკუთარ ლეპტოპებში თავჩარგულს, ინფორმაციული ვაკუუმის ამოსავსებად, პირადი თავისუფლების შესაგრძნებად, ენის, ტვინის დასასვენებლად და შედეგად ყველას ყველა ენატრება..... ყველა ურთიერთობის და ყურადღების ნაკლებობას განიცდის და გარემო ვეღარ ივსება იმდენი სითბოთი და დადებითი მუხტით, როგორითაც სავსე იყო მანამდე.
ზოგადად, ხომ ამბობენ ხოლმე, რომ დროთა განმავლობაში სიყვარულს რაღაც ემართება და ცვდება. აღარ არის იმდენად მწვავე, აღარ დადიან მუცელში პეპლები,  ტელეფონის ეკრანზე მისი სახელის დანახვისას აღარაფერი გემართება ...... ეს ურთიერთობებზეც აისახება, რომლებიც უფრო ყოველდღიურობისგან შეჭმული ხდება... ყველას აქვს ეს პრობლემა. და ზოგჯერ პროტესტი მიჩნდება. იმიტომ რომ არ შემიძლია მეტი დრო დავუთმო იმათ, ვინც მე მიყვარს, არ მაქვს საკმარისი დრო, საკმარისი ენერგია, საკმარისი შეძლება, თუნდაც საკმარისი ფინანსები.... ვერ ვახერხებ რომ აღარ დავიხარჯო ბოლომდე სხვაგან და ბევრი სითბო, მუხტი, ენერგია მივიტანო სახლში.

ჩემგან არ წასულან პეპლები, მე ისევ მიყვარს შენი სუნი, ისევ მენატრები ქრონიკულად, ისევ გული მითბება შენი სახელის დანახვისას ტელეფონის ეკრანზე და მით უმეტეს მესიჯის დანახვისას, რომელიც ასე იშვიათია ბოლო დროს. ვაპროტესტებ. არ მინდა მე იმისთვის ცხოვრება, რომ მე და შენ სულ ვიმუშაოთ. მე მინდა იმისთვის ვიმუშაოთ, რომ მე და შენ ვიცხოვროთ ტკბილად, ბედნიერად და ერთად!


четверг, 31 октября 2013 г.

ჩემი სამსახური - დეგრადაცია თუ....

Автор: ჯუნა на 10/31/2013 0 коммент.
***
ამდენი ხანია მინდოდა დამეწერა იმაზე, თუ როგორ ვგრძნობ თავს ახალ სამსახურში და არ ვიცოდი როგორ ჩამომეყალიბებინა ეს ყველაფერი. მერე ერთმა ადამიანმა მიკარნახა და მივხვდი, რომ ზუსტად ისე იყო, როგორც მითხრა :) თითქოს ჩემი შესაძლებლობები დაკონსერვებული იყო და ახლა გამიშვეს, წყალში ჩამაგდეს და მითხრეს რომ უნდა გავცურო.... და მიუხედავად იმისა რომ მეშინია და ცურვა არ ვიცი - იმდენად მაპატიეთ ამ სიტყვისთვის და კაიფს ვიღებ იმისგან, რასაც ვაკეთებ რომ ამოსუნთქვისთვისაც კი ვერ ვიცლი... ერთი ჩასუნთქვით გადის, დღე, კვირა, თვე... საათის შემოწმებას, კალენდარზე დახედვას, კვირის ბოლომდე დღეების დათვლას ვერ ვასწრებ. ასეთ გიჟურ რიტმში დიდი ხანია არ მიცხოვრია და საერთოდ დიდი ხანია არაფერი მიკეთებია. ასე ,,აზაბოჩენი» დიდი ხანია არაფრით ვყოფილვარ. როცა ახლობლებს, ოჯახის წევრებს და უბრალო შემხვედრებსაც სამსახურზე გინდა მუდმივად ელაპარაკო, როცა სიზმარშიც სესხები და კომიტეტები გესიზმრება, მაგრამ დაღლილი არ ვიღვიძებ, არა ! ალბათ ეს იმიტომ, რომ პირველად ვმუშაობ ჩემი პროფესიით. და ზოგადად სასიამოვნოა იმის შეგრძნება რომ საშენო ადგილას ხარ, საშენო საქმეს აკეთებ და ზოგადად პროფესიის არჩევაშიც თურმე არ შემცდარხარ :)

***
ეს პოსტი დაახლოებით 1 თვის წინ დავწერე და ვეღარ მოვიტანე აქამდე...
სანამ სამსახურს შევიცვლიდი მეუბნებოდნენ სესხის ოფიცრის პოზიციაზე დეგრადირებას დაიწყებო... საწერს თავს ვერ ვუყრიდი აქამდე და ვიფიქრე ალბათ მართლა დეგრადაცია განვიცადე და სესხების გარდა აღარაფერზე ფიქრი აღარ შემიძლია-თქო :) მაგრამ დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ საქმე სხვანაირადაა.... თითქოს ჩემი ტვინის რაღაც ნაწილები დაბინდული იყო და ახლა გაიხსნა, განათდა :) მიუხედავად იმისა, რომ თავს დიდ გოგოდ ვთვლი უკვე რამდენი ხანია, თურმე ბევრი რამე არ ვიცოდი, ადამიანების ცნობა არ მცოდნია და ამ ასაკამდე ჯერ კიდევ ვარდისფერი სათვალით ვცხოვრობდი. თვალი რომ აგეხილება და ისეთ დეტალებს დაინახავ რასაც აქამდე ყურადღებასაც კი არ აქცევდი – ასე ვარ. ბევრად თავდაჯერებულად ვგრძნობ თავს, მაგრამ ამავე დროს ბევრად შებოჭილადაც. დამძაბა რეალობამ. ისეთმა რეალობამ რომელიც აქამდე არ ვიცოდი. ამიტომ რაღაც თავდაცვის მექანიზმები ამიმოქმედდა ავტომატურად და დავიკეტე.... ადამიანებთან ურთიერთობის შემეშინდა ცოტა... თურმე ძალიან მრავალწახნაგოვნები ვყოფილვართ ადამიანები, ბევრი ჭიანჭველები გვყოლია თავში და სხვისი გაწირვაც მარტივად შეგვძლებია. აჟიტირებული აღარ ვარ... უბრალოდ გამოცდილება მომემატა :)

среда, 15 октября 2014 г.

ყოველდღიურობიდან...

           მთელი ცხოვრება, რაც თავი მახსოვს, საკუთარი თავისადმი პრეტენზიებით ვცხოვრობ....
           პრეტენზია მაქვს რომ ძალიან ძლიერი ვარ, პრეტენზია მაქვს რომ ყველაფერს სწორად ვაკეთებ, პრეტენზია მაქვს რომ მიზანდასახული და პრინციპული ვარ, პრეტენზია მაქვს რომ პატივისცემას ვიმსახურებ და სულაც არ მაინტერესებს თუ სწერვოზულ და ავადმყოფურად საკუთარ თავში დარწმუნებულ ქალად მთვლიან, იმიტომ რომ პრეტენზია მაქვს, რომ ასეთი არ ვარ.  


           ძალიან იშვიათად ხდება როცა გატეხილი ვარ და თავს ცუდად ვგრძობ, როცა რწმენა მაქვს დაკარგული და ვერ ვინძრევი, როცა არც ემოცია მაქვს და არც არაფრის კეთების ხალისი და მუღამი.... რის გამოც არ უნდა ხდებოდეს ეს ყველაფერი, გულში ყოველთვის ყველაფერს მაინც მამაჩემს ,,ვაბრალებ» და ტირილით ვსკდები ფიქრებით: ის რომ იყოს, ასე არ მოხდებოდა.... ღმერთმა იცის რა შუაშია მამაჩემი როცა სამსახურში ვიგრუზები, ან როცა გიოს ვეკამათები, ან როცა თემუკა ავადაა, ან როცა მანქანა მიფუჭდება ან...... სულერთია. ის რომ იყოს ყველაფერი გაცილებით მარტივი იქნება ჩემთვის. რაღაც დასაყრდენი კედელივით, რომელთანაც არაფრის შემეშინდება, რომელთანაც შემეძლება აღარ ვიყო ასეთი მაგარი და ყველაფრგამძლე, რომლისთვისაც სულ ბავშვი ვიქნები და ამ ბავშვობის არ შემეშინდება, რომელიც სულ ჩემზე და სულ სხვაგვარად იზრუნებს....
          ზოგჯერ ძალიან ვიღლები ამდენი საკუთარი თავისადმი პრეტენზიებით........ მინდა უფრო მარტივი და ტკბილი ვიყო, მაგრამ ნე დანო :)



среда, 23 июля 2014 г.

First class ticket

           კარგა ხანია ვფიქრობ როგორ დავიწყო ამ პოსტის წერა, გუშინ ჩემმა შვილმა დაძინების წინ, როგორც ჩვევია ხოლმე,  ბრძნული აზრი ,,წამოროშა“:  
        - დედა, დიდი რომ გავიზრდები, გთხოვ ხელი აღარ მომკიდო და მე რაც მომინდება იმას გავაკეთებ, შენ არ მეჩხუბოო....
          ჰოდა მივხვდი რომ ეს პოსტი ზუსტად ამით უნდა დამეწყო.... ყველაზე მეტად არ მიყვარს დედის კალთას გამოკერებული ახალგაზრდები, მთელი ცხოვრება რომ უქონლობას, უმოტივაციობას, უინტერესობას, უამბიციობას მშობლებს აბრალებენ.
ჩვენს დროში ასეთი ახალგაზრდები თითქმის გადაშენების პირასაა, ყოველ შემთხვევაში ჩემს ირგვლივ, ჩემს გუნდში.
          ჩემთან, კრისტალში, მუშაობენ ადამიანები, რომლებიც ისახავენ მიზნებს, აჟიტირდებიან, უამრავს შრომობენ მათ მისაღწევად, აჩვენებენ შედეგს სხვებს და საკუთარ თავს, დამსახურებულად რეგულარულად ზეიმობენ წარმატებას, მაგრამ არასდროს ჩერდებიან კმაყოფილების განცდით და მუდმივად დგამენ ნაბიჯებს წინ, წინ - ბედნიერებისკენ.  ციდან ვარსკვლავებს წყვეტენ და სულაც არ ჰქონიათ რომ ეს შეუძლებელია.
          რატომ ვწერ ამ ყველაფერს: კრისტალი გთავაზობთ შემოუერთდეთ ჩვენს გუნდს. გვაქვს ვაკანტური ადგილები საზაფხულო სკოლაში, სადაც იქნება დიდი კონკურსი, ბევრი საფეხური, მაგრამ თუ თქვენ ყველა ამ ეტაპს წარმატებით გაივლით და მოხვდებით 3 კვირიან უმაგრეს სკოლაში, თქვენც დაიჯერებთ რომ ციდან ვარსკვლავის მოწყვეტა შეიძლება !
          გელოდებათ:
-        -   პიროვნული განვითარება
-         -  ინოვაციური სწავლება
-         -  უდიდესი გამოცდილება
-         - უმაგრესი ტრენერები და
-         - დრო, რომელიც არასდროს დაგავიწყდებათ და რომლის ნოსტალგიაც გექნებათ სულ

          რაც მთავარია, თქვენს სწავლას მთლიანად აფინანსებს კრისტალი

    ჩემო კურსელებო (უმეტესობა უკვე ჩემი თანამშრომელია J), კლასელებო და უბრალოდ მკითხველებო, ბევრი არ იფიქროთ, შეავსეთ განაცხადი! ეს შანსია, რომელიც აუცილებლად წარმატებას მოგიტანთ....! 

                                                                                Come swim with us!!!





суббота, 21 июня 2014 г.

დე, გილოცავ !!!

          გამარჯობათ მონატრებულო მკითხველებო J

          დღეს 21 ივნისია, მაშასადამე დიდი დღეა,  ზუსტად 3 წლის წინ 17.30 წუთზე გაჩნდა თემო გიორგის ძე ლოლაძე :) დედას ცხოვრება და სიხარული )) სულ მეცინებოდა ხოლმე იმ დედებზე შვილებზე ლაპარაკით რომ ჭედავდნენ ყურებს, ყველა ფიქრი, საუბარი და თემა მათით რომ იწყებოდა, გრძელდებოდა და მთავრდებოდა.... მაგრამ თურმე ეს ძალიან ბუნებრივი რამ ყოფილა და არანორმალურობაა როცა ასე არ ხდება....ახლაც ვწერ და მომღიმარე სახე მაქვს, მოგიწევთ აიტანოთ მომავალი წუთნახევარი თემოს ქების კითხვა )) 
          ჩემი ბიჭი 3 წლის გახდა. დამიჯერეთ, მე ძალიან ბედნიერი ვარ, იმიტომ რომ არ არსებობს მომენტი, როცა მე მიჭირს და სიტუაციას ვერ ვძლევ, რადგან ყოველთვის ვიცი, რომ სახლში მომღიმარი და თბილი ბიჭი მელოდება, რომელსაც სიცოცხლეზე მეტად ვუყვარვარ, ისევე როგორც მე მიყვარს, ვიცი რომ ყოველთვის ჩამეხუტება და მკითხავს: დედა რაზე ნერვიანობ? დედა ვინ გაწყენინა? არც კი ვიცი ამდენი სიჭკვიანე, სითბო და სიტკბო საიდან ეტევა ამ 93 სანტიმეტრ არსებაში? 
          დე,  შენ ჩემი მზე ხარ, ჩემი წამალი ხარ, ენერგია ხარ, სითბო ხარ... შენ ხარ ის, ვისთვისაც მე ყოველთვის მზად ვიქნები ყველაფერი გავაკეთო და ვისთვისაც მინდა მოვკრიბო ყველაფერი კეთილი, ნათელი, მზიანი, ლამაზი, კარგი ირგვლივ და  ჩაგიდო შიგ გულში, რომ გაიზარდო ადამიანური... მამაჩემი მიწერდა ხოლმე ასეთ წერილებს და ბოლოს აწერდა ისეთი გოგო გაიზარდე, რომ ყველამ თქვას ეს რა დედას გაუზრდიაო... მაშინ რომ ვკითხულობდი ისეთი ბებრული მეჩვენებოდა ეს სიტყვები )) ახლა მეც იგივეს გიწერ ბოლოს დე... მინდა ისეთი ადამიანური ბიჭი გაიზარდო, რომ შენზე თქვან ეს რა დედას გაუზრდიაო...მინდა ჩვენი სიყვარული ყოველთვის გეამაყებოდეს, მინდა ჩემს გვერდით ყოველთვის ძლიერად იყო და მინდა მეც მქონდეს იგივეს იმედი შენს გვერდით. ძალიან მიყვარხარ :*


среда, 6 ноября 2013 г.

პროტესტები ყოველდღიურობიდან...

ყოველდღიურ რეჟიმში ზოგჯერ ვერც კი ამჩნევ დრო როგორ გადის... ვერ ასწრებ ირგვლივ მოხედვას, ცხოვრებას, და მართალია იმისთვის მუშაობ, რომ კარგად იცხოვრო და შენს ოჯახს ბედნიერად მოახმარო, მაგრამ ჯამში ერთ დღესაც რომ დაფიქრდები აღმოაჩენ, რომ სამსახურით და სამსახურში უფრო ცხოვრობ ვიდრე ოჯახში და ოჯახთან. დილით იღვიძებ ფიქრით, რომ სამსახურის მერე ბავშვს გაასეირნებ, შაბათ-კვირას თოჯინებში წაიყვან, შენს ქმარს დროს დაუთმობ..... და ა.შ. თუმცა სამსახურის მერე მხოლოდ საათზე დაკვირვების თავიღა გაქვს ხოლმე, რომ დრო მალე გავიდეს და ბავშვის დაძინების დრო მოვიდეს..... მერე, თვალების დახუჭვამდე თავისუფალ დროს კი ცოლ-ქმარი ატარებს საკუთარ ლეპტოპებში თავჩარგულს, ინფორმაციული ვაკუუმის ამოსავსებად, პირადი თავისუფლების შესაგრძნებად, ენის, ტვინის დასასვენებლად და შედეგად ყველას ყველა ენატრება..... ყველა ურთიერთობის და ყურადღების ნაკლებობას განიცდის და გარემო ვეღარ ივსება იმდენი სითბოთი და დადებითი მუხტით, როგორითაც სავსე იყო მანამდე.
ზოგადად, ხომ ამბობენ ხოლმე, რომ დროთა განმავლობაში სიყვარულს რაღაც ემართება და ცვდება. აღარ არის იმდენად მწვავე, აღარ დადიან მუცელში პეპლები,  ტელეფონის ეკრანზე მისი სახელის დანახვისას აღარაფერი გემართება ...... ეს ურთიერთობებზეც აისახება, რომლებიც უფრო ყოველდღიურობისგან შეჭმული ხდება... ყველას აქვს ეს პრობლემა. და ზოგჯერ პროტესტი მიჩნდება. იმიტომ რომ არ შემიძლია მეტი დრო დავუთმო იმათ, ვინც მე მიყვარს, არ მაქვს საკმარისი დრო, საკმარისი ენერგია, საკმარისი შეძლება, თუნდაც საკმარისი ფინანსები.... ვერ ვახერხებ რომ აღარ დავიხარჯო ბოლომდე სხვაგან და ბევრი სითბო, მუხტი, ენერგია მივიტანო სახლში.

ჩემგან არ წასულან პეპლები, მე ისევ მიყვარს შენი სუნი, ისევ მენატრები ქრონიკულად, ისევ გული მითბება შენი სახელის დანახვისას ტელეფონის ეკრანზე და მით უმეტეს მესიჯის დანახვისას, რომელიც ასე იშვიათია ბოლო დროს. ვაპროტესტებ. არ მინდა მე იმისთვის ცხოვრება, რომ მე და შენ სულ ვიმუშაოთ. მე მინდა იმისთვის ვიმუშაოთ, რომ მე და შენ ვიცხოვროთ ტკბილად, ბედნიერად და ერთად!


четверг, 31 октября 2013 г.

ჩემი სამსახური - დეგრადაცია თუ....

***
ამდენი ხანია მინდოდა დამეწერა იმაზე, თუ როგორ ვგრძნობ თავს ახალ სამსახურში და არ ვიცოდი როგორ ჩამომეყალიბებინა ეს ყველაფერი. მერე ერთმა ადამიანმა მიკარნახა და მივხვდი, რომ ზუსტად ისე იყო, როგორც მითხრა :) თითქოს ჩემი შესაძლებლობები დაკონსერვებული იყო და ახლა გამიშვეს, წყალში ჩამაგდეს და მითხრეს რომ უნდა გავცურო.... და მიუხედავად იმისა რომ მეშინია და ცურვა არ ვიცი - იმდენად მაპატიეთ ამ სიტყვისთვის და კაიფს ვიღებ იმისგან, რასაც ვაკეთებ რომ ამოსუნთქვისთვისაც კი ვერ ვიცლი... ერთი ჩასუნთქვით გადის, დღე, კვირა, თვე... საათის შემოწმებას, კალენდარზე დახედვას, კვირის ბოლომდე დღეების დათვლას ვერ ვასწრებ. ასეთ გიჟურ რიტმში დიდი ხანია არ მიცხოვრია და საერთოდ დიდი ხანია არაფერი მიკეთებია. ასე ,,აზაბოჩენი» დიდი ხანია არაფრით ვყოფილვარ. როცა ახლობლებს, ოჯახის წევრებს და უბრალო შემხვედრებსაც სამსახურზე გინდა მუდმივად ელაპარაკო, როცა სიზმარშიც სესხები და კომიტეტები გესიზმრება, მაგრამ დაღლილი არ ვიღვიძებ, არა ! ალბათ ეს იმიტომ, რომ პირველად ვმუშაობ ჩემი პროფესიით. და ზოგადად სასიამოვნოა იმის შეგრძნება რომ საშენო ადგილას ხარ, საშენო საქმეს აკეთებ და ზოგადად პროფესიის არჩევაშიც თურმე არ შემცდარხარ :)

***
ეს პოსტი დაახლოებით 1 თვის წინ დავწერე და ვეღარ მოვიტანე აქამდე...
სანამ სამსახურს შევიცვლიდი მეუბნებოდნენ სესხის ოფიცრის პოზიციაზე დეგრადირებას დაიწყებო... საწერს თავს ვერ ვუყრიდი აქამდე და ვიფიქრე ალბათ მართლა დეგრადაცია განვიცადე და სესხების გარდა აღარაფერზე ფიქრი აღარ შემიძლია-თქო :) მაგრამ დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ საქმე სხვანაირადაა.... თითქოს ჩემი ტვინის რაღაც ნაწილები დაბინდული იყო და ახლა გაიხსნა, განათდა :) მიუხედავად იმისა, რომ თავს დიდ გოგოდ ვთვლი უკვე რამდენი ხანია, თურმე ბევრი რამე არ ვიცოდი, ადამიანების ცნობა არ მცოდნია და ამ ასაკამდე ჯერ კიდევ ვარდისფერი სათვალით ვცხოვრობდი. თვალი რომ აგეხილება და ისეთ დეტალებს დაინახავ რასაც აქამდე ყურადღებასაც კი არ აქცევდი – ასე ვარ. ბევრად თავდაჯერებულად ვგრძნობ თავს, მაგრამ ამავე დროს ბევრად შებოჭილადაც. დამძაბა რეალობამ. ისეთმა რეალობამ რომელიც აქამდე არ ვიცოდი. ამიტომ რაღაც თავდაცვის მექანიზმები ამიმოქმედდა ავტომატურად და დავიკეტე.... ადამიანებთან ურთიერთობის შემეშინდა ცოტა... თურმე ძალიან მრავალწახნაგოვნები ვყოფილვართ ადამიანები, ბევრი ჭიანჭველები გვყოლია თავში და სხვისი გაწირვაც მარტივად შეგვძლებია. აჟიტირებული აღარ ვარ... უბრალოდ გამოცდილება მომემატა :)

მსგავსი პოსტები

Related Posts with Thumbnails
В этом гаджете обнаружена ошибка
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review