вторник, 11 августа 2015 г.

p.s. სადღაც იქ, იშვიათი მე...

Автор: ჯუნა на 8/11/2015 1 коммент.
          არ ვიცი ყველაში სახლობს თუ არა ორი ადამიანი. ყველა დახტის თუ არა ერთი სამყაროდან მეორეში, ერთი ხასიათიდან სხვაში და ასე გამუდმებით სტაბილურობის ძებნაში. მხოლოდ ის ვიცი, რომ იმ ერთ-ერთ ჩემთაგანს ძალიან უნდა უბრალო, მარტოსული, ყველასგან დავიწყებული, უპრეტენზიო გოგო იყოს და სადმე იქ ცხოვრობდეს, რომლის იქითაც მამალი აღარ ყივის. ფიქრობს, რომ ეს იქნებოდა ერთადერთი მშვიდობა ყველა მის ომში საკუთარ თავთან თუ სხვა დანარჩენ სამყაროსთან. ფიქრობს, რომ ისწავლიდა ბარვას და თოხნას, მოიყვანდა ბოსტნეულს თავისი ხელებით, ეზოს გაასუფთავებდა, ყვავილებს მოუვლიდა, ძაღლს იყოლიებდა ერთგულს, დამჯერეს და ისეთს, მის დანახვაზე ენაგადმოგდებულ და თვალებაბრწყინებულ რეაქციას რომ ვერ შეცვლიდა ვერაფერი.


          ვარსვლავებით გადაჭედილი მუქი ლურჯი ცა ექნებოდა ქუდად და მწვანე დედამიწა საყრდენად. ასე იდგებოდა არაფრით გამორჩეული, ყველაზე ბუნებრივი და ისე ილოცებდა თითქოს შიგ ყურში ეჩურჩულებოდა თავისი ხმით ცას.... ყოველი დილა და საღამო ერთმანეთს შეეჯიბრებოდა სიმშვიდეში. დადგებოდა ცის ქვეშ და ღმერთს წაუკითხავდა სულ თავის ცოდვებს, მოუყვებოდა თავის კონფლიქტებზე, გაუგებრობებზე, პრეტენზიებზე. ბევრს იტირებდა, იწუწუნებდა, იმსჯელებდა, საპასუხოდ კი თავზე ხელის გადასმას დაელოდებოდა.
          მერე დაწვებოდა და ზაფხულის ხმებს დაუგდებდა ყურს. სოფლის ხმებს. ტურების ქალებივით კივილს, ბაყაყების გაუჩერებელ ყაყანს, ჭრიჭინების სიმღერებს ფონად....თავში აღარ ექნებოდა არცერთი აზრი, არც ამდენი დამღლელი ფიქრი. არ აფორიაქდებოდა და გული არ ამოუვარდებოდა, არ იშფოთებდა და არც შეეშინდებოდა.... იმიტომ კი არა რომ გაცარიელდებოდა ან გამოიფიტებოდა, უბრალოდ იმიტომ რომ ზედმეტად უმნიშვნელო იქნებოდა ეს ყველაფერი იმ მდგომარეობაში...


          იქ მოვიდოდა ბედნიერება ყველაზე მარტივად. ჭეშმარიტებამდეც იქ იქნებოდა ყველაზე მოკლე. ღვთის სათნოობა - სულ იოლად მისაღწევი. მიწასთან ჭიდილში დაღლილი სამართლიანად ჩათვლიდა, რომ მეტად იმსახურებს ღვთის სიყვარულს, წყალობას... მადლით აევსებოდა გული და ფიზიკურად გამოლეულს ძალა აღარ ექნებოდა წუხილის... უმიზეზოდ და უსაქმურად წუხილის. 


пятница, 24 июля 2015 г.

25 - 5

Автор: ჯუნა на 7/24/2015 0 коммент.
          სიყვარული, როგორც სიტყვა და მისი არსიც ძალიან გახუნდა. თითქოს თავისი სიძვირფასე დაკარგა და გაჩვეულებრივდა. არსებობს სიყვარულზე აღმატებული რამეც. ის, რაც სიტყვით არ ითქმის; ის, რაც მხოლოდ იგრძნობა; ის, რაც ვიცი მხოლოდ მე, რასაც ვხედავ მხოლოდ მე, როგორადაც გიცნობ მხოლოდ მე და რასაც ლაპარაკი საერთოდ არ სჭირდება.
           ამ პოსტს იმიტომ არ ვწერ რომ მე და შენ ქორწინების 5 წელი და ერთად ყოფნის 8 წელი გვისრულდება. არა. შენ იცი რომ მე სიყვარულის გამოხატვისთვის თარიღები არ მჭირდება. უბრალოდ მე და შენ არაფერი მარტივად არ გვეძლევა ამ ცხოვრებაში და ერთმანეთის გვერდიგვერდ ბევრს ვომობთ და ვიბრძვით იმისთვის, რომ ერთმანეთს ხალისი და სიმშვიდე შევარჩინოთ. ვიბრძვით ისე, როგორც შეგვიძლია. ხან გამოგვდის, ხანაც მეტნაკლებად.... მინდა იღიმოდე, სულ სულ იღიმოდე. მინდა შენს ცხოვრებაში მე მხოლოდ იმისთვის ვარსებობდე რომ შენ იღიმოდე!
          იცი რამდენი ბედნიერი წუთი გვაქვს წინ? უამრავი. ჩვენი იმედებით სავსე ბიჭი მალე ბაღში უნდა გავუშვათ.... მერე წელიწადში, არ ვიცი რამდენჯერ, ჩუმი სიამაყით და გულამოვარდნილი სიმშვიდით უნდა დავესწროთ მის ზეიმებს, ვუყუროთ მის წარმატებებს, სიახლეებს, სიჭკვიანეებს....  მტკივნეულად გადავიტანოთ მისი გულისტკივილები და ვუგულშემატკივროთ ცხოვრებასთან ადაპტაციაში... მერე ვიკი უნდა გაგვიჩნდეს : ) ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ ჩემი ვარაუდით, პატარანაკვთებიანი, ქერა და ცისფერთვალება გოგო გვეყოლება : ) ჯიუტი, ლამაზი და თავნება იქნება და კიდევ შენ ეყვარები ძალიან... იმიტომ რომ დედისგან გამოყვება მამის ფანატიკური სიყვარული. მე ცოტას ვიეჭვიანებ ხოლმე, როგორც ცოტას შენ - თემუკაზე : ) მაგრამ არაუშავს : )
          მერე თემუკას სკოლა, გაკვეთილები, სიყვარულები, სიბრაზეები, პრობლემები და სიხარულები.....
          მე და შენ ორი შვილის მშვიდი მშობლები ვიქნებით, ისევ გადავათენებთ ღამეებს მომავლის გეგმების დაწყობაში, ისევ არ გვეყოფა დრო, ისევ შემოგვეპარება ზოგჯერ უიმედობა, ისევ ვიკამათებთ უაზრობებზე, მაგრამ ისევ ძალიან ძალიან მეტკინება ხოლმე გული უშენობით და ისევ გვექნება ტკბილი შერიგებები...
          იქნება ბევრი ერთად გადაგორებული სირთულე, ერთად მიღწეული და აღნიშნული ბევრი წარმატება....
          მე სულ მეცოდინება რომ ძალიან ძალიან გჭირდები და ისიც, რომ შენ ყველაფერს შეძლებ ჩემთვის....
          როგორი ბანალურია, მაგრამ ბოლო ალბათ მაინც იქნება ის, რომ მივყვებით ერთმანეთს უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე ზურგზე მოკიდებული ერთად გამოვლილი ჩვენი ცოლ-ქმრობით.... შევრჩებით ერთმანეთს ბოლომდე მხოლოდ ჩვენ და ჩვენი ერთად გავლილი წლები, რომლებშიც არ იქნება არაფერი ისეთი, რითიც ვერ იამაყებენ ჩვენი შვილები და რასთანაც თვალის გასწორება გაგვიჭირდება ოდესმე.
          მე ყველაფერს ვაკეთებ ამისთვის
          ვიცი რომ შენ ჩემზე მეტს
          გილოცავ


понедельник, 29 июня 2015 г.

მე - მშიშარა !

Автор: ჯუნა на 6/29/2015 0 коммент.
          სველი ჰაერით ნელ-ნელა გაიჟღინთა ფილტვები, დაიბერა ძარღვები, მაგრამ არ გაავსო, არ ამოასუნთქა, ვერა. შოშიასავით ვაღებდი პირს და ვხვდებოდი, რომ სამყაროს ჰაერი არ იყო საკმარისი ჩემთვის. ზედმეტად მძიმე იყო, და ცოტა.
          მუხლები მიკანკალებდა და მუხლებთან ერთად მგონი მანქანაც კანკალებდა.
          რა დებილობა სიტყვაა ეს ბედნიერება. არავის რომ არ შეუძლია არავისთვის მისი მოტანა. საერთოდ. შენ თუ მოერევი შენს საკუთარ ეგოისტობას და თავს კარგად იგრძნობ, მხოლოდ მაშინ ხდება მთელი მაგია. შეგიძლია ირგვლივმყოფებს გაუზიარო შენი ანთებული თვალები და სულ ეგ იქნება მთელი ბედნიერების შეგრძნება, შენიც და სხვისიც.
          მანქანა ნელა დაიქოქა, ძლივს და ცახცახით. ზანტად ამოძრავდა და ისევ ჩაქრა. შიშით ძალა არ ეყო ალბათ. ჩემსავით.
          მეც ხომ ყველაფრის მეშინია. მე, ვითომ მაგარ ტიპს, ხომ სინამდვილეში ცხოვრების მეშინია. ადამიანების, ურთიერთობების, პასუხისმგებლობების, შეცდომების.... მწარე სიმართლის და ვერ დანახული ტყუილის. სიყალბის და სიყვარულისიც. დანაკლისის და ყოველგვარი ზედმეტობის.
          მე, ის მშიშარა ვარ, მთელი შეგნებული ცხოვრება რომ უმტკივნეულო შუალედებს ვეძებ და საკუთარი უნორმობისთვის ვერ მიშველია.
          მე ის მშიშარა ვარ, ყველა სიტყვაში რომ ქვეტექსტებს ვეძებ და ზედმეტად იდეალურად წარმომიდგენია ადამიანებს შორის ურთიერთობები
          მე ის მშიშარა ვარ, საკუთარ ნაჭუჭში რომ ვერ ვეტევი და ხეტიალში ვარიგებ საკუთარ გულს ირგვლივ. მერე კი დანაკლისებს ვეღარ ვივსებ და უაზროდ ვგოდებ.
          ახლა რომ მანქანა დაიქოქებოდეს, აუცილებლად დავასრულებ ამ ყველაფერს.... სამუდამოდ.... ვიფიქრე და დაიქოქა : ) მერე დიდხანს ვიჯექი დაქოქილ მანქანაში და ვფიქრობდი რა უნდა მექნა. ვფიქრობდი სად უნდა წავსულიყავი. იმასაც ვფიქრობდი ყველაზე გულიანად ვინ მომისმენდა და იმასაც, ყველაზე იმედიანი ნუგეში ამ უაზრობაში ვისი იქნებოდა....
          სასაფლაოზე წავედი. ეზოში ეკლესია იყო.
          არსად არ მიყვარს დაგვიანება. მხოლოდ იქ, სადაც ყველაზე დროულად უნდა მიხვიდე წესით. მომწონს იმის შეგრძნება, რომ მე მივდივარ და იქ რაღაც მნიშვნელოვანი მხვდება.... დღეს ეს ჩემდაუნებურად მოხდა. შევედი და მომეგება ერთსულოვნება:
          - ღმეერთი უუფალი და გამოგვიჩნდა ჩვენ.....
          და შიგნით მიხმო სიმშვიდემ.
          მივხვდი რომ ღმერთს მაინც ვუყვარვარ.
       


          შიგნით სანამ გავძელი, თავს ყველაზე დაცულად ვგრძნობდი მსოფლიოში. იქ არ მომკარებია არაფერი ბოროტი, ეგოისტური, დეპრესიული, უვარგისი, უაზრო და ფუჭი....
          იქ ისევ თვალებანთებული გოგო ვიყავი მუჭა მუჭა ცრემლებით სავსე, მაგრამ კარგი.
       
       

დავიღალე

воскресенье, 21 июня 2015 г.

Temo's fourth birthday : )

Автор: ჯუნა на 6/21/2015 0 коммент.
         

          ვზივარ და ვფიქრობ რითი უნდა დავიწყო ეს პოსტი;
          რა უნდა მოვახვედრო რამოდენიმე აბზაცში ისეთი, რომელშიც თვალნათლივ გამოჩნდება როგორი ბიჭი მყავს მე თემუკა ან როგორი გოგო ვარ მე მარტო თემუკასთვის;
          ერთმანეთის გვერდით ცუდად არ ვართ, ასე არ ხდება;
          ერთმანეთის გვერდით ნეგატიურობები არ გვაქვს, არ არსებობს;
          არც გადაუჭრელი პრობლემები;
          ჩემი გულითადი მეგობარი ხარო - მითხრა ცოტა ხნის წინ, ისე, უბრალოდ, სხვათაშორის;
          ის ჩემს გვერდით ის კაცია, რომელიც ჩემზე ზრუნავს, ჩემთვის ფიქრობს, რომელსაც ვუყვარვარ და რომელიც ყველაფერს გააკეთებს ჩვენი დედა შვილობისთვის;
          და მე მის გვერდით მთა ვარ -
          მთა, რომელსაც არაფრის ეშინია დედამიწის ზურგზე;
          ყველაზე ძლიერი, ყველაზე მაგარი და ყოვლისშემძლე...
          შენი ბედნიერებისთვის დედამიწას შევძრავ და გადავდგამ.
          მინდა იცოდე, რომ ყველაზე დიდი სიყვარულით მიყვარხარ რაც კი არსებობს დედამიწის ზურგზე.
          4 წლის შესრულებას გილოცავ დე ! მე და მამა გილოცავთ ! ჩვენი მზე და მთელი აზრი ხარ შენ !



четверг, 11 июня 2015 г.

ღამის კოშმარები და აბლაბუდები

Автор: ჯუნა на 6/11/2015 0 коммент.
       

          სიყვარული ყველგანაა
          ბევრია
          ყ ვ ე ლ ა ს შ ი ა
          ყველას ყველა უყვარს: იფიცებიან, იმტკიცებიან, იფათურებიან, გიშინაურდებიან, სენტიმენტალურობენ, გულში გიძვრებიან, მაგრამ საკმარისია რამე ოდნავ შეცვალო, რომ არავინ არაფერს ცდილობს, არავინ არაფერს არკვევს, არავის არაფერი უნდა.... ეს ხომ ეგოისტობის კანონებს აღემატება. ისადგურებს უკუნი სიბნელე და სიცივე ერთ დროს გაცხელებულ გულებში და ბოლო რომ მაკვირვებდა ის ფიციც კი აღარ ჩანს ხოლმე არსად....
          ბევრს უყვარს, ბევრს
          მაგრამ ყველას სიყვარული ეგოისტურია და საკუთართავისო....
          შენც მხოლოდ ისეთი გიყვარვარ, როგორიც შენს წარმოდგენაში ვარ. როგორიც შენს ფიქრებში დამსახე და როგორადაც ჩამიბეჭდე შენს წარმოსახვაში. როგორადაც მომნათლე და სულ აღარ გინდა დაინახო ჩემი სხვა წახნაგები, მხარეები, მანკიერებებიც, გადამეტებული სითბოებიც....
          არაფერი გინდა ზედმეტი
          მე უნდა ვიყო ჩემს ტყავში, ჩემს ადგილას და არ ვამეტებდე საკუთარ თავს.
          არადა, როგორც არავინ, ხომ ისე კარგად იცი, რომ ყოველთვის მინდა ჩემს თავზე მეტი ვიყო.... ვბობოქრობდე, ვდუღდე და გადმოვდიოდე.
          ხომ იცი, მე იშვიათი ნიჭით ვარ დაჯილდოებული. მე შემიძლია ძალიან მიყვარდეს სასხვისოდ.... საშენოდ. მე ისე მიყვარხარ, რომ ზღვარი არ ვიცი და ნორმა. წესი. ფორმა. მე საკუთარი თავი ყველაზე ნაკლებად მადარდებს შენთან. იმიტომ რომ შენ ხარ უპირატესი. ასეთი რამ ალბათ მაშინ ხდება ხოლმე, როცა სხვის სიკარგეში უფრო არ გეპარება ეჭვი, ვიდრე საკუთარი თავისაში.... და კიდე იცი რა? მე შენით მიყვარს ჩემი, საკუთარი თავი.... ერთ დღესაც რომ ადგე და შეწყვიტო ჩემი სიყვარული, ლამაზად და მყარად აშენებულ ჩემს ეგოისტურ ცხოვრებას, ჩემი პატივმოყვარეობას, ჩემს სილამაზეს, ჩემს პოზიტივს, ჩემს ხალისს, ჩემს ენერგიას, ჩემს უნარებს, ჩემს ძალებს - ყველაფერს დაანგრევ და მიწასთან გაასწორებ. გამანულებ.
          ხშირად მესიზმრება ხოლმე, რომ მაღალი მთიდან ვეშვები და უმოწყალოდ ვენარცხები დედამიწას.... ეს შეჯახება იმდენად ძლიერია, რომ ყველაფერს წერტილს უსვამს და ანადგურებს.
          ცოტა მეშინია
         



вторник, 11 августа 2015 г.

p.s. სადღაც იქ, იშვიათი მე...

          არ ვიცი ყველაში სახლობს თუ არა ორი ადამიანი. ყველა დახტის თუ არა ერთი სამყაროდან მეორეში, ერთი ხასიათიდან სხვაში და ასე გამუდმებით სტაბილურობის ძებნაში. მხოლოდ ის ვიცი, რომ იმ ერთ-ერთ ჩემთაგანს ძალიან უნდა უბრალო, მარტოსული, ყველასგან დავიწყებული, უპრეტენზიო გოგო იყოს და სადმე იქ ცხოვრობდეს, რომლის იქითაც მამალი აღარ ყივის. ფიქრობს, რომ ეს იქნებოდა ერთადერთი მშვიდობა ყველა მის ომში საკუთარ თავთან თუ სხვა დანარჩენ სამყაროსთან. ფიქრობს, რომ ისწავლიდა ბარვას და თოხნას, მოიყვანდა ბოსტნეულს თავისი ხელებით, ეზოს გაასუფთავებდა, ყვავილებს მოუვლიდა, ძაღლს იყოლიებდა ერთგულს, დამჯერეს და ისეთს, მის დანახვაზე ენაგადმოგდებულ და თვალებაბრწყინებულ რეაქციას რომ ვერ შეცვლიდა ვერაფერი.


          ვარსვლავებით გადაჭედილი მუქი ლურჯი ცა ექნებოდა ქუდად და მწვანე დედამიწა საყრდენად. ასე იდგებოდა არაფრით გამორჩეული, ყველაზე ბუნებრივი და ისე ილოცებდა თითქოს შიგ ყურში ეჩურჩულებოდა თავისი ხმით ცას.... ყოველი დილა და საღამო ერთმანეთს შეეჯიბრებოდა სიმშვიდეში. დადგებოდა ცის ქვეშ და ღმერთს წაუკითხავდა სულ თავის ცოდვებს, მოუყვებოდა თავის კონფლიქტებზე, გაუგებრობებზე, პრეტენზიებზე. ბევრს იტირებდა, იწუწუნებდა, იმსჯელებდა, საპასუხოდ კი თავზე ხელის გადასმას დაელოდებოდა.
          მერე დაწვებოდა და ზაფხულის ხმებს დაუგდებდა ყურს. სოფლის ხმებს. ტურების ქალებივით კივილს, ბაყაყების გაუჩერებელ ყაყანს, ჭრიჭინების სიმღერებს ფონად....თავში აღარ ექნებოდა არცერთი აზრი, არც ამდენი დამღლელი ფიქრი. არ აფორიაქდებოდა და გული არ ამოუვარდებოდა, არ იშფოთებდა და არც შეეშინდებოდა.... იმიტომ კი არა რომ გაცარიელდებოდა ან გამოიფიტებოდა, უბრალოდ იმიტომ რომ ზედმეტად უმნიშვნელო იქნებოდა ეს ყველაფერი იმ მდგომარეობაში...


          იქ მოვიდოდა ბედნიერება ყველაზე მარტივად. ჭეშმარიტებამდეც იქ იქნებოდა ყველაზე მოკლე. ღვთის სათნოობა - სულ იოლად მისაღწევი. მიწასთან ჭიდილში დაღლილი სამართლიანად ჩათვლიდა, რომ მეტად იმსახურებს ღვთის სიყვარულს, წყალობას... მადლით აევსებოდა გული და ფიზიკურად გამოლეულს ძალა აღარ ექნებოდა წუხილის... უმიზეზოდ და უსაქმურად წუხილის. 


пятница, 24 июля 2015 г.

25 - 5

          სიყვარული, როგორც სიტყვა და მისი არსიც ძალიან გახუნდა. თითქოს თავისი სიძვირფასე დაკარგა და გაჩვეულებრივდა. არსებობს სიყვარულზე აღმატებული რამეც. ის, რაც სიტყვით არ ითქმის; ის, რაც მხოლოდ იგრძნობა; ის, რაც ვიცი მხოლოდ მე, რასაც ვხედავ მხოლოდ მე, როგორადაც გიცნობ მხოლოდ მე და რასაც ლაპარაკი საერთოდ არ სჭირდება.
           ამ პოსტს იმიტომ არ ვწერ რომ მე და შენ ქორწინების 5 წელი და ერთად ყოფნის 8 წელი გვისრულდება. არა. შენ იცი რომ მე სიყვარულის გამოხატვისთვის თარიღები არ მჭირდება. უბრალოდ მე და შენ არაფერი მარტივად არ გვეძლევა ამ ცხოვრებაში და ერთმანეთის გვერდიგვერდ ბევრს ვომობთ და ვიბრძვით იმისთვის, რომ ერთმანეთს ხალისი და სიმშვიდე შევარჩინოთ. ვიბრძვით ისე, როგორც შეგვიძლია. ხან გამოგვდის, ხანაც მეტნაკლებად.... მინდა იღიმოდე, სულ სულ იღიმოდე. მინდა შენს ცხოვრებაში მე მხოლოდ იმისთვის ვარსებობდე რომ შენ იღიმოდე!
          იცი რამდენი ბედნიერი წუთი გვაქვს წინ? უამრავი. ჩვენი იმედებით სავსე ბიჭი მალე ბაღში უნდა გავუშვათ.... მერე წელიწადში, არ ვიცი რამდენჯერ, ჩუმი სიამაყით და გულამოვარდნილი სიმშვიდით უნდა დავესწროთ მის ზეიმებს, ვუყუროთ მის წარმატებებს, სიახლეებს, სიჭკვიანეებს....  მტკივნეულად გადავიტანოთ მისი გულისტკივილები და ვუგულშემატკივროთ ცხოვრებასთან ადაპტაციაში... მერე ვიკი უნდა გაგვიჩნდეს : ) ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ ჩემი ვარაუდით, პატარანაკვთებიანი, ქერა და ცისფერთვალება გოგო გვეყოლება : ) ჯიუტი, ლამაზი და თავნება იქნება და კიდევ შენ ეყვარები ძალიან... იმიტომ რომ დედისგან გამოყვება მამის ფანატიკური სიყვარული. მე ცოტას ვიეჭვიანებ ხოლმე, როგორც ცოტას შენ - თემუკაზე : ) მაგრამ არაუშავს : )
          მერე თემუკას სკოლა, გაკვეთილები, სიყვარულები, სიბრაზეები, პრობლემები და სიხარულები.....
          მე და შენ ორი შვილის მშვიდი მშობლები ვიქნებით, ისევ გადავათენებთ ღამეებს მომავლის გეგმების დაწყობაში, ისევ არ გვეყოფა დრო, ისევ შემოგვეპარება ზოგჯერ უიმედობა, ისევ ვიკამათებთ უაზრობებზე, მაგრამ ისევ ძალიან ძალიან მეტკინება ხოლმე გული უშენობით და ისევ გვექნება ტკბილი შერიგებები...
          იქნება ბევრი ერთად გადაგორებული სირთულე, ერთად მიღწეული და აღნიშნული ბევრი წარმატება....
          მე სულ მეცოდინება რომ ძალიან ძალიან გჭირდები და ისიც, რომ შენ ყველაფერს შეძლებ ჩემთვის....
          როგორი ბანალურია, მაგრამ ბოლო ალბათ მაინც იქნება ის, რომ მივყვებით ერთმანეთს უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე ზურგზე მოკიდებული ერთად გამოვლილი ჩვენი ცოლ-ქმრობით.... შევრჩებით ერთმანეთს ბოლომდე მხოლოდ ჩვენ და ჩვენი ერთად გავლილი წლები, რომლებშიც არ იქნება არაფერი ისეთი, რითიც ვერ იამაყებენ ჩვენი შვილები და რასთანაც თვალის გასწორება გაგვიჭირდება ოდესმე.
          მე ყველაფერს ვაკეთებ ამისთვის
          ვიცი რომ შენ ჩემზე მეტს
          გილოცავ


понедельник, 29 июня 2015 г.

მე - მშიშარა !

          სველი ჰაერით ნელ-ნელა გაიჟღინთა ფილტვები, დაიბერა ძარღვები, მაგრამ არ გაავსო, არ ამოასუნთქა, ვერა. შოშიასავით ვაღებდი პირს და ვხვდებოდი, რომ სამყაროს ჰაერი არ იყო საკმარისი ჩემთვის. ზედმეტად მძიმე იყო, და ცოტა.
          მუხლები მიკანკალებდა და მუხლებთან ერთად მგონი მანქანაც კანკალებდა.
          რა დებილობა სიტყვაა ეს ბედნიერება. არავის რომ არ შეუძლია არავისთვის მისი მოტანა. საერთოდ. შენ თუ მოერევი შენს საკუთარ ეგოისტობას და თავს კარგად იგრძნობ, მხოლოდ მაშინ ხდება მთელი მაგია. შეგიძლია ირგვლივმყოფებს გაუზიარო შენი ანთებული თვალები და სულ ეგ იქნება მთელი ბედნიერების შეგრძნება, შენიც და სხვისიც.
          მანქანა ნელა დაიქოქა, ძლივს და ცახცახით. ზანტად ამოძრავდა და ისევ ჩაქრა. შიშით ძალა არ ეყო ალბათ. ჩემსავით.
          მეც ხომ ყველაფრის მეშინია. მე, ვითომ მაგარ ტიპს, ხომ სინამდვილეში ცხოვრების მეშინია. ადამიანების, ურთიერთობების, პასუხისმგებლობების, შეცდომების.... მწარე სიმართლის და ვერ დანახული ტყუილის. სიყალბის და სიყვარულისიც. დანაკლისის და ყოველგვარი ზედმეტობის.
          მე, ის მშიშარა ვარ, მთელი შეგნებული ცხოვრება რომ უმტკივნეულო შუალედებს ვეძებ და საკუთარი უნორმობისთვის ვერ მიშველია.
          მე ის მშიშარა ვარ, ყველა სიტყვაში რომ ქვეტექსტებს ვეძებ და ზედმეტად იდეალურად წარმომიდგენია ადამიანებს შორის ურთიერთობები
          მე ის მშიშარა ვარ, საკუთარ ნაჭუჭში რომ ვერ ვეტევი და ხეტიალში ვარიგებ საკუთარ გულს ირგვლივ. მერე კი დანაკლისებს ვეღარ ვივსებ და უაზროდ ვგოდებ.
          ახლა რომ მანქანა დაიქოქებოდეს, აუცილებლად დავასრულებ ამ ყველაფერს.... სამუდამოდ.... ვიფიქრე და დაიქოქა : ) მერე დიდხანს ვიჯექი დაქოქილ მანქანაში და ვფიქრობდი რა უნდა მექნა. ვფიქრობდი სად უნდა წავსულიყავი. იმასაც ვფიქრობდი ყველაზე გულიანად ვინ მომისმენდა და იმასაც, ყველაზე იმედიანი ნუგეში ამ უაზრობაში ვისი იქნებოდა....
          სასაფლაოზე წავედი. ეზოში ეკლესია იყო.
          არსად არ მიყვარს დაგვიანება. მხოლოდ იქ, სადაც ყველაზე დროულად უნდა მიხვიდე წესით. მომწონს იმის შეგრძნება, რომ მე მივდივარ და იქ რაღაც მნიშვნელოვანი მხვდება.... დღეს ეს ჩემდაუნებურად მოხდა. შევედი და მომეგება ერთსულოვნება:
          - ღმეერთი უუფალი და გამოგვიჩნდა ჩვენ.....
          და შიგნით მიხმო სიმშვიდემ.
          მივხვდი რომ ღმერთს მაინც ვუყვარვარ.
       


          შიგნით სანამ გავძელი, თავს ყველაზე დაცულად ვგრძნობდი მსოფლიოში. იქ არ მომკარებია არაფერი ბოროტი, ეგოისტური, დეპრესიული, უვარგისი, უაზრო და ფუჭი....
          იქ ისევ თვალებანთებული გოგო ვიყავი მუჭა მუჭა ცრემლებით სავსე, მაგრამ კარგი.
       
       

დავიღალე

воскресенье, 21 июня 2015 г.

Temo's fourth birthday : )

         

          ვზივარ და ვფიქრობ რითი უნდა დავიწყო ეს პოსტი;
          რა უნდა მოვახვედრო რამოდენიმე აბზაცში ისეთი, რომელშიც თვალნათლივ გამოჩნდება როგორი ბიჭი მყავს მე თემუკა ან როგორი გოგო ვარ მე მარტო თემუკასთვის;
          ერთმანეთის გვერდით ცუდად არ ვართ, ასე არ ხდება;
          ერთმანეთის გვერდით ნეგატიურობები არ გვაქვს, არ არსებობს;
          არც გადაუჭრელი პრობლემები;
          ჩემი გულითადი მეგობარი ხარო - მითხრა ცოტა ხნის წინ, ისე, უბრალოდ, სხვათაშორის;
          ის ჩემს გვერდით ის კაცია, რომელიც ჩემზე ზრუნავს, ჩემთვის ფიქრობს, რომელსაც ვუყვარვარ და რომელიც ყველაფერს გააკეთებს ჩვენი დედა შვილობისთვის;
          და მე მის გვერდით მთა ვარ -
          მთა, რომელსაც არაფრის ეშინია დედამიწის ზურგზე;
          ყველაზე ძლიერი, ყველაზე მაგარი და ყოვლისშემძლე...
          შენი ბედნიერებისთვის დედამიწას შევძრავ და გადავდგამ.
          მინდა იცოდე, რომ ყველაზე დიდი სიყვარულით მიყვარხარ რაც კი არსებობს დედამიწის ზურგზე.
          4 წლის შესრულებას გილოცავ დე ! მე და მამა გილოცავთ ! ჩვენი მზე და მთელი აზრი ხარ შენ !



четверг, 11 июня 2015 г.

ღამის კოშმარები და აბლაბუდები

       

          სიყვარული ყველგანაა
          ბევრია
          ყ ვ ე ლ ა ს შ ი ა
          ყველას ყველა უყვარს: იფიცებიან, იმტკიცებიან, იფათურებიან, გიშინაურდებიან, სენტიმენტალურობენ, გულში გიძვრებიან, მაგრამ საკმარისია რამე ოდნავ შეცვალო, რომ არავინ არაფერს ცდილობს, არავინ არაფერს არკვევს, არავის არაფერი უნდა.... ეს ხომ ეგოისტობის კანონებს აღემატება. ისადგურებს უკუნი სიბნელე და სიცივე ერთ დროს გაცხელებულ გულებში და ბოლო რომ მაკვირვებდა ის ფიციც კი აღარ ჩანს ხოლმე არსად....
          ბევრს უყვარს, ბევრს
          მაგრამ ყველას სიყვარული ეგოისტურია და საკუთართავისო....
          შენც მხოლოდ ისეთი გიყვარვარ, როგორიც შენს წარმოდგენაში ვარ. როგორიც შენს ფიქრებში დამსახე და როგორადაც ჩამიბეჭდე შენს წარმოსახვაში. როგორადაც მომნათლე და სულ აღარ გინდა დაინახო ჩემი სხვა წახნაგები, მხარეები, მანკიერებებიც, გადამეტებული სითბოებიც....
          არაფერი გინდა ზედმეტი
          მე უნდა ვიყო ჩემს ტყავში, ჩემს ადგილას და არ ვამეტებდე საკუთარ თავს.
          არადა, როგორც არავინ, ხომ ისე კარგად იცი, რომ ყოველთვის მინდა ჩემს თავზე მეტი ვიყო.... ვბობოქრობდე, ვდუღდე და გადმოვდიოდე.
          ხომ იცი, მე იშვიათი ნიჭით ვარ დაჯილდოებული. მე შემიძლია ძალიან მიყვარდეს სასხვისოდ.... საშენოდ. მე ისე მიყვარხარ, რომ ზღვარი არ ვიცი და ნორმა. წესი. ფორმა. მე საკუთარი თავი ყველაზე ნაკლებად მადარდებს შენთან. იმიტომ რომ შენ ხარ უპირატესი. ასეთი რამ ალბათ მაშინ ხდება ხოლმე, როცა სხვის სიკარგეში უფრო არ გეპარება ეჭვი, ვიდრე საკუთარი თავისაში.... და კიდე იცი რა? მე შენით მიყვარს ჩემი, საკუთარი თავი.... ერთ დღესაც რომ ადგე და შეწყვიტო ჩემი სიყვარული, ლამაზად და მყარად აშენებულ ჩემს ეგოისტურ ცხოვრებას, ჩემი პატივმოყვარეობას, ჩემს სილამაზეს, ჩემს პოზიტივს, ჩემს ხალისს, ჩემს ენერგიას, ჩემს უნარებს, ჩემს ძალებს - ყველაფერს დაანგრევ და მიწასთან გაასწორებ. გამანულებ.
          ხშირად მესიზმრება ხოლმე, რომ მაღალი მთიდან ვეშვები და უმოწყალოდ ვენარცხები დედამიწას.... ეს შეჯახება იმდენად ძლიერია, რომ ყველაფერს წერტილს უსვამს და ანადგურებს.
          ცოტა მეშინია
         



В этом гаджете обнаружена ошибка

მსგავსი პოსტები

Related Posts with Thumbnails
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review