воскресенье, 26 ноября 2017 г.

ერთი ბიჭის ამბავი

Автор: ჯუნა на 11/26/2017 0 коммент.
ერთ ბიჭზე მინდა მოგიყვეთ. დანახვისთანავე უგონოდ რომ შემიყვარდა ისეთი ბიჭია. არაფერი გაუკეთებია განსაკუთრებული, უბრალოდ გაიღიმა. არსებობენ ადამიანები, ერთი თვალის შევლებითაც რომ ეტყობათ, რომ შიგნით ყველაფერი კარგი, სუფთა და ლამაზი აქვთ. რომ არასოდეს ჩაიდენენ რამე ისეთს, რისიც შეგრცხვება. რომ სულ კარგს ისწავლი მათგან, სულ სწორ მაგალითს აიღებ, სულ მოგეწონება. ჰოდა მოკლედ, ეს ბიჭიც ზუსტად ასეთია.
          და მან სიყვარული მასწავლა.      ოღონდ ბანალურ წინადადებას არ ვამბობ, არა! როგორც ყველა - ისე არა.     მან მასწავლა, რომ სიყვარული აუცილებლად მხოლოდ თავდაუზოგავი და თავგანწირული უნდა იყოს. რომ თუ გიყვარს - ბოლომდე უნდა გიყვარდეს და შუალედებს, საზღვრებს არ უნდა ეძებდე. არც კომფორტს. რომ ეგოიზმი სიყვარულთან კავშირში არაა. არც უნდობლობაა სიყვარულთან კავშირში. რომ თუ გადაწყვეტ გიყვარდეს - ხელი უნდა ჩაკიდო თვალდახუჭულმა და ყველგან წაყვე. რომ თან უნდა გადაყვე, თავს უნდა შემოევლო და ყველაფერი გასცე რაც გაქვს. ყველაფერი. და ბედნიერი იყო ამით. ბედნიერი და სავსე, რომ სიყვარულის სახელით ამდენი შეგიძლია და დანაკლისს არ უნდა გრძნობდე.
          ამ გამოწკეპილ, დავარცხნილ და ემოცია გაყინულთა სამყაროში არ ვიცი რამდენად კარგი მოსწავლე ვარ მისი. სავარაუდოდ არც ისე. ან ცუდიც. სიყვარული ჩემშიც ძალიან ბევრი დევს. საკმარისზე მეტიც... თავგანწირვაც ალბათ და უნორმობაც :) მაგრამ სხვა ბევრ რამეში ვეჭედები.
          მე აზრებს ვეძებ. რომ გავეცი აზრი? თავი ლამის რომ გავწირე და გავიგიჟე ღირდა? ასე ძალიან რომ შევიყვარე თუ შევცდი? და რაც გავეცი რატომ არ დამიბრუნა იგივე ემოციებით? მე თავი გავწირე და სხვამ? ან იქნებ...? ღირდა, კი? და მერე ვზივარ და ვგოდებ... ვგოდებ რომ კუზიანი ვარ... კვაზიმოდო :) რომ აცდენილი ვარ ყველა სამყაროს, არ შემიძლია რაიმე კარგი და ღირებული მივცე უანგაროდ სხვებს და არ ველოდო რაიმე ემოციებს უკან. არც დანაკლისს ვგრძნობდე. არც საკუთარი შეცდომების ალბათობა მღრნიდეს ამის გამო. არც ეჭვები არსებობდეს გონებაში.... რომ არ შემიძლია უბრალოდ  კარგი ადამიანი ვიყო და ეგოიზმი ყველაფერს წონის ჩემში. ზოგჯერ კი ამ დანაკლისებით გულგრილიც ვხდები. გულგრილი, გაყინული და ყველასნაირი დავარცხნილი, დალაგებული, გამოწკეპილი. და ასეთი საკუთარი თავის ძალიან მეშინია......
          მოკლედ, ის ბიჭი მჯობნის. აშკარად მჯობნის.
          კარგად რომ დაღამდება და სახლში ყველა დაიძინებს, ჩავიცვამ ხოლმე საყვარელ ჯინსებს, ტომარა ნაქსოვ მაისურს, მკლავს გავუყრი ამ ბიჭს და ღამის ქალაქს მივეცემი საბოდიალოდ. მივაბიჯებ სუსხიან ქუჩებში ისე, რომ არავის და არაფრის მეშინია. თუ დავიღლები თავს ჩამოვადებ მის მხარზე და მივაბიჯებთ ასე ერთად. და ვუსმენ. ბევრს ვუსმენ. იქნებ ცოტა მაინც გადამედოს მისი მშვიდი სიკარგე. იქნებ მეც შევძლო გავხდე უკეთესი....

среда, 18 октября 2017 г.

ME VS. ME

Автор: ჯუნა на 10/18/2017 0 коммент.
          ერთი მეგობარი მყავს. ახლო.
          ზოგჯერ მგონია, რომ ძალიან ვგავართ ერთმანეთს. ზოგჯერ პირიქით მგონია. რომ სხვადასხვა პლანეტიდან ვართ. მაგრამ ამ ისტორიაში ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ალბათ.
          რამდენიმე წელია ვიცნობ და ხშირად ვკამათობთ. ძალიან. ეს ის კამათებია, რომლის პროცესშიც ნამდვილი სინამდვილეები უნდა დავბადოთ, ახალი რამეები უნდა აღმოვაჩინოთ და შევიცვალოთ ალბათ... მაგრამ ასე თითქმის არასდროს ხდება. კამათის ბოლოს ჩვენ მაინც ჩვენ აზრებზე ვრჩებით და ამიტომ მომდევნო სადავო თემაც სულ გვაქვს.
          კამათების ძირითადი მიზეზი ადამიანებისადმი დამოკიდებულებაა. მას ადამიანების არ ჯერა.
          არ ჯერა მათი გულწრფელობების. სიკეთეების. ლამაზი მხარეების. გულითადი განცდების. საკუთარ თავთან მონდომებული ჭიდილების. არ ჯერა, რომ ადამიანებს შეიძლება ასე უპირობოთ ენდო. ახლოს მიხვიდე და კარგად დააკვირდე. შეეხო. დაათვალიერო.
          არ ჯერა, რომ მათში კარგი ცუდს ჭარბობს. რომ მათ უანგარო, უპირობო და სრულყოფილი სიყვარული შეუძლიათ......
         არ ჯერა, რომ ისინი ნდობას იმსახურებენ. არსად, არავის გაყვება თვალდახუჭული და საკუთარ სულსაც არავის ანდობს. არც სხვისას ინდობს. ამბობს, რომ ადამიანები კიდია.... მარტივად. გლოვას, ბრძოლებს, უნორმო და ზედმეტად გულითად ურთიერთობებს, ადამიანების გადაკეთების სურვილებს მიშლის. დამცინის.
        
         ჩვენ ამის გამო გვაქვს ომები. გადათენებული ტირილიანი ღამეებიც. (ოღონდ, როგორც წესი, მარტო მე ვტირი )) ახსნები და მაგალითები. მონოლოგები. ჯანდაბაში გაგზავნებიც..... და სიმართლე რომ ვთქვა, მე ძალიან მომწონს ჩვენი ეს ბრძოლა. ბავშვურად მწამს, რომ ცამდე მართალი მხოლოდ მე ვარ და მასაც აუცილებლად მოვტეხავ რქებს. დავანახებ ჩემი თვალებით რა საოცრად კარგი შეიძლება იყოს სამყარო და ირგვლივ ადამიანები. როგორ ებრძვიან ისინი ყველაფერ ცუდს თავის შიგნით და კარგდებიან. ფერადდებიან. დადებითად იმუხტებიან  და რა მაგარი რამეა მათი უპირობოდ ნდობა და სიყვარული.
          ზოგჯერ, ძალიან იშვიათად, ისიც ხდება, რომ მე საკუთარ სისწორეში ეჭვი შემაქვს და მის სიმართლეს ვუშვებ. როგორც წესი, ეს მხოლოდ წამიერი სისუსტეა და მაშინ ჩნდება, როცა მე ჯუნა არ ვარ. როცა ვიღაც ძალიან ულამაზო გოგო ვარ. თვალებჩამქრალი, უღიმღამო, უინტერესო და რწმენაგამოცლილი. როცა საკუთარი თავის რწმენა აღარ მაქვს. სიყვარულის რწმენა აღარ მაქვს. ირგვლივმყოფების რწმენაც აღარ მაქვს...... ასეთ ცხოვრებას სიყვარულთან საერთო არაფერი აქვს. არც სიკარგესთან და არც სისწორესთან თუ გნებავთ. ჩემის აზრით, რათქმაუნდა.

          ჩემო საყვარელო !
          ბრძოლა სულ იქნება 😊
          ადრე თუ გვიან, შენ ჩემსას აუცილებლად დაიჯერებ! :)

среда, 27 сентября 2017 г.

მყარ ზურგებზე

Автор: ჯუნა на 9/27/2017 0 коммент.

         საკუთარ თავს ბავშვად რომ ვგრძნობ, ალბათ ნორმალური აღარაა. მაგრამ ვფიქრობ, ბევრი მიზეზი მაქვს საამისოდ. შესაძლოა, ამით კომპლექსებსაც ვიხსნი. საკუთარ თავს შვებას ვაძლევ. თავს ვიმართლებ. დიდ, ძალიან დიდ და მძიმე პასუხისმგებლობებს ვილაითებ....
          არ აქვს მნიშვნელობა. დღევანდელი პოსტი პოზიტიური იქნება. ზურგებზე მინდა დავწერო. მყარ ზურგებზე. მე რომ ძალიან მჭირდებიან ისეთებზე. წაქცევას რომ არ განებებენ ისეთებზე. იშვიათებზე. ბრძოლაში ხმალს შენთან ერთად რომ იქნევენ ისეთებზე. განსაკუთრებულებზე. რომლებიც არ გტოვებენ. რომლებიც გვერდიდან არასოდეს გიყურებენ. არ ფლეგმობენ. ემოციებს იზიარებენ. კიდეც რომ დაიღალო და ხელები ჩამოყარო - არ გეშვებიან! არ გტოვებენ. და როცა საჭიროა შენს ნაცვლადაც განაგრძობენ შენს ომებს... ყველაზე მახინჯებსაც გიღებენ და უპირობოთ სჯერათ შენი.
          და რა ბედნიერებაა მსგავსი ადამიანები საკუთარ ცხოვრებაში. რომ დაეყრდნობი. რომ დაიმედდები. რომ დამშვიდდები. რომ მოგწონს. შიგნიდან. რომ გრძნობ და შეგიძლია აღარ იშფოთო. თვალის დახუჭვაც კი რომ შეგიძლია მათ გვერდით და მოდუნება. მთელი ქვეყნიერებაც რომ შენს წინააღმდეგ იყოს - ზურგი მაინც მყარი რომ გექნება. ამას იმედი ქვია. 
           იმედი ტკბილია.... როცა იცი გყავს საკმარისი ,,ის'' , რომელსაც ყოველთვის ეყოფა ძალა და შენი გულისთვის ყველას, შავ-ბნელ და საშიშ მაჯლაჯუნებსაც კი შეებრძოლება, დაგიხსნის და მშვიდად, უპრეტენზიოდ გააგრძელებს გვერდით ცხოვრებას.... არაფერს მოითხოვს. შენი კარგად ყოფნის გარდა.
          ამაზე მეტის გაკეთება ადამიანებს ერთმანეთისთვის არ ძალუძთ. არც ამაზე დიდი პასუხისმგებლობა აკისრიათ რამე ☺️

среда, 13 сентября 2017 г.

სწორდი - სმენა!

Автор: ჯუნა на 9/13/2017 0 коммент.

          მომენტი, როდესაც სამყაროს ყველაზე ცუდ ფერებში ხედავ, დამთრგუნველია. ეს ის მომენტია, როდესაც საკუთარ თავს ლოყაზე ხელს უთათუნებ და ბურტყუნებ: მთვარია არ გატყდე მთავარია არ გატყდე მთავარია არ გატყდე.... სწორდი - სმენა!
          ამ დროს, რომ მიგიშვა, სამყაროს გადააბრუნებ შენი აფორიაქებული ძალებით. იმას ეტყვი ამას. ამას გააგებინებ იმას. ერთს გადაარწმუნებ. მეორეს აუხსნი.  მესამეს დაამშვიდებ. მეოთხეს დაანახებ. მეხუთეს დაუმტკიცებ. მეექვსეს თხოვ. მეშვიდეს ჩაეხუტები. მერვეს ნეკს გაუწვდი... ამოიფრქვევი და ქვეყანას მოედები....
          მაგრამ იცი რა...
          შეიძლება ვერც ვერაფერი ქნა და ტყუილად იქადნები....

          შეიძლება ყველაფრის ბურთმა ერთად მოგიჭიროს ყელში. ხელები ჩამოყარო და ჩვეულებრივი ,, ქალივით" მოიქცე. 

          მერე რა... ყოველთვის ვერ გაიტან შენსას, ყოველთვის ვერ იყვირებ ყველაზე ხმამაღლა. ყოველთვის ვერ დაიბრუნებ ნეკს ნეკზე.... მერე რა... 
          ასეთ დროს შენ ყველაზე და ყველაფერზე მეტი მოგეთხოვება... ის რაც ყველაზე რთულია შენთვის.
სიმშვიდე. სიმშვიდე. და მშვიდად ცურვა დინების მიმართულებით! 

          ყველაფერი სწორდება. რათქმაუნდა. ხვალ თუ არა - ზეგ.  მთავარია ზეგამდე მიხვიდე. ისე რომ არაფერი გეტკინოს, არაფერი გეწყინოს, არაფერი გატეხო,  არ აბურდო ძაფები...  :)
         

четверг, 17 августа 2017 г.

ძილისწინა ამბები დესპასიტოზე

Автор: ჯუნა на 8/17/2017 0 коммент.
         

          გუშინ ჩემმა უფროსმა შვილმა ყურში მიჩურჩულა: დედი, იცი ჩემ საყვარელ სიმღერას დესპასიტო ქვიაო.... მაშინ, როცა დედ-მამა ბავშვს გემოვნებას ვუხვეწთ, როცა მამის საგულდაგულოდ არჩეული ფლეილისთიდან საღამოობით ტკბილად იღვრება ხრინწიანი My first my last my everythiing.......
         თემოს საყვარელი სიმღერა თურმე დესპასიტოა..... 

         ყველაზე ბედნიერი მაშინ იყო, როცა რაც ხმა და ძალა ჰქონდა ჩვენს ტელევიზორს და იუთუბს ერთად, დესპასიტო ჩავრთეთ. მთელი ძალით გულში ჩავიკარი და მანამ ვიტრიალეთ ერთად, სანამ ძალა გამოგველია.... ყურში მესმოდა მისი ბედნიერი შეძახილები, ცხვირწინ კი კბილებდაკრეჭილი სიხარულიანი შვილი მიხახუნებდა სახეს.....

          ვფიქრობდი მის სხვა არჩევან(ებ)ს მომავალშიც ასე მხიარულებით მოვიწონებ თუ არა... დესპასიტო რა მოსატანია და მეც საკუთარი ფეხისწამოკვრებით ვარ მოსული 27 წლამდე (რომლებიდან უმეტესობამაც გაამართლა ქსტაწი)...

         პოზიცია ერთი: ყველა ადამიანი თავად არჩევს საკუთარ გზას. გაზარდე-ასწავლე-მიუთითე-აცადე.....
           პოზიცია ორი:  თავი გაუტეხე მანამ, სანამ არ გაიგებს რა არის წესი და რიგი, რა უნდა და როგორ უნდა........ ამაზე გამახსენდა, დედაჩემმა მითხრა ამის წინ, მეექვსე კლასში ოთხიანის გამო რომ გცემე იმიტომ ხარ კარგიო 🙈

          მოკლედ. დესპასიტო გადავიტანეთ. ველოდებით განვითარებას 😁

პ.ს. აღნიშნულ მოვლენებს ტაშისკვრით თვალყურს ადევნებდა ყურებამდე პირღია ვიქტორია, რომელიც ეჭვი მაქვს ძმას დაეწევა და სულ მალე გაასწრებს : )))) 💓

воскресенье, 26 ноября 2017 г.

ერთი ბიჭის ამბავი

ერთ ბიჭზე მინდა მოგიყვეთ. დანახვისთანავე უგონოდ რომ შემიყვარდა ისეთი ბიჭია. არაფერი გაუკეთებია განსაკუთრებული, უბრალოდ გაიღიმა. არსებობენ ადამიანები, ერთი თვალის შევლებითაც რომ ეტყობათ, რომ შიგნით ყველაფერი კარგი, სუფთა და ლამაზი აქვთ. რომ არასოდეს ჩაიდენენ რამე ისეთს, რისიც შეგრცხვება. რომ სულ კარგს ისწავლი მათგან, სულ სწორ მაგალითს აიღებ, სულ მოგეწონება. ჰოდა მოკლედ, ეს ბიჭიც ზუსტად ასეთია.
          და მან სიყვარული მასწავლა.      ოღონდ ბანალურ წინადადებას არ ვამბობ, არა! როგორც ყველა - ისე არა.     მან მასწავლა, რომ სიყვარული აუცილებლად მხოლოდ თავდაუზოგავი და თავგანწირული უნდა იყოს. რომ თუ გიყვარს - ბოლომდე უნდა გიყვარდეს და შუალედებს, საზღვრებს არ უნდა ეძებდე. არც კომფორტს. რომ ეგოიზმი სიყვარულთან კავშირში არაა. არც უნდობლობაა სიყვარულთან კავშირში. რომ თუ გადაწყვეტ გიყვარდეს - ხელი უნდა ჩაკიდო თვალდახუჭულმა და ყველგან წაყვე. რომ თან უნდა გადაყვე, თავს უნდა შემოევლო და ყველაფერი გასცე რაც გაქვს. ყველაფერი. და ბედნიერი იყო ამით. ბედნიერი და სავსე, რომ სიყვარულის სახელით ამდენი შეგიძლია და დანაკლისს არ უნდა გრძნობდე.
          ამ გამოწკეპილ, დავარცხნილ და ემოცია გაყინულთა სამყაროში არ ვიცი რამდენად კარგი მოსწავლე ვარ მისი. სავარაუდოდ არც ისე. ან ცუდიც. სიყვარული ჩემშიც ძალიან ბევრი დევს. საკმარისზე მეტიც... თავგანწირვაც ალბათ და უნორმობაც :) მაგრამ სხვა ბევრ რამეში ვეჭედები.
          მე აზრებს ვეძებ. რომ გავეცი აზრი? თავი ლამის რომ გავწირე და გავიგიჟე ღირდა? ასე ძალიან რომ შევიყვარე თუ შევცდი? და რაც გავეცი რატომ არ დამიბრუნა იგივე ემოციებით? მე თავი გავწირე და სხვამ? ან იქნებ...? ღირდა, კი? და მერე ვზივარ და ვგოდებ... ვგოდებ რომ კუზიანი ვარ... კვაზიმოდო :) რომ აცდენილი ვარ ყველა სამყაროს, არ შემიძლია რაიმე კარგი და ღირებული მივცე უანგაროდ სხვებს და არ ველოდო რაიმე ემოციებს უკან. არც დანაკლისს ვგრძნობდე. არც საკუთარი შეცდომების ალბათობა მღრნიდეს ამის გამო. არც ეჭვები არსებობდეს გონებაში.... რომ არ შემიძლია უბრალოდ  კარგი ადამიანი ვიყო და ეგოიზმი ყველაფერს წონის ჩემში. ზოგჯერ კი ამ დანაკლისებით გულგრილიც ვხდები. გულგრილი, გაყინული და ყველასნაირი დავარცხნილი, დალაგებული, გამოწკეპილი. და ასეთი საკუთარი თავის ძალიან მეშინია......
          მოკლედ, ის ბიჭი მჯობნის. აშკარად მჯობნის.
          კარგად რომ დაღამდება და სახლში ყველა დაიძინებს, ჩავიცვამ ხოლმე საყვარელ ჯინსებს, ტომარა ნაქსოვ მაისურს, მკლავს გავუყრი ამ ბიჭს და ღამის ქალაქს მივეცემი საბოდიალოდ. მივაბიჯებ სუსხიან ქუჩებში ისე, რომ არავის და არაფრის მეშინია. თუ დავიღლები თავს ჩამოვადებ მის მხარზე და მივაბიჯებთ ასე ერთად. და ვუსმენ. ბევრს ვუსმენ. იქნებ ცოტა მაინც გადამედოს მისი მშვიდი სიკარგე. იქნებ მეც შევძლო გავხდე უკეთესი....

среда, 18 октября 2017 г.

ME VS. ME

          ერთი მეგობარი მყავს. ახლო.
          ზოგჯერ მგონია, რომ ძალიან ვგავართ ერთმანეთს. ზოგჯერ პირიქით მგონია. რომ სხვადასხვა პლანეტიდან ვართ. მაგრამ ამ ისტორიაში ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ალბათ.
          რამდენიმე წელია ვიცნობ და ხშირად ვკამათობთ. ძალიან. ეს ის კამათებია, რომლის პროცესშიც ნამდვილი სინამდვილეები უნდა დავბადოთ, ახალი რამეები უნდა აღმოვაჩინოთ და შევიცვალოთ ალბათ... მაგრამ ასე თითქმის არასდროს ხდება. კამათის ბოლოს ჩვენ მაინც ჩვენ აზრებზე ვრჩებით და ამიტომ მომდევნო სადავო თემაც სულ გვაქვს.
          კამათების ძირითადი მიზეზი ადამიანებისადმი დამოკიდებულებაა. მას ადამიანების არ ჯერა.
          არ ჯერა მათი გულწრფელობების. სიკეთეების. ლამაზი მხარეების. გულითადი განცდების. საკუთარ თავთან მონდომებული ჭიდილების. არ ჯერა, რომ ადამიანებს შეიძლება ასე უპირობოთ ენდო. ახლოს მიხვიდე და კარგად დააკვირდე. შეეხო. დაათვალიერო.
          არ ჯერა, რომ მათში კარგი ცუდს ჭარბობს. რომ მათ უანგარო, უპირობო და სრულყოფილი სიყვარული შეუძლიათ......
         არ ჯერა, რომ ისინი ნდობას იმსახურებენ. არსად, არავის გაყვება თვალდახუჭული და საკუთარ სულსაც არავის ანდობს. არც სხვისას ინდობს. ამბობს, რომ ადამიანები კიდია.... მარტივად. გლოვას, ბრძოლებს, უნორმო და ზედმეტად გულითად ურთიერთობებს, ადამიანების გადაკეთების სურვილებს მიშლის. დამცინის.
        
         ჩვენ ამის გამო გვაქვს ომები. გადათენებული ტირილიანი ღამეებიც. (ოღონდ, როგორც წესი, მარტო მე ვტირი )) ახსნები და მაგალითები. მონოლოგები. ჯანდაბაში გაგზავნებიც..... და სიმართლე რომ ვთქვა, მე ძალიან მომწონს ჩვენი ეს ბრძოლა. ბავშვურად მწამს, რომ ცამდე მართალი მხოლოდ მე ვარ და მასაც აუცილებლად მოვტეხავ რქებს. დავანახებ ჩემი თვალებით რა საოცრად კარგი შეიძლება იყოს სამყარო და ირგვლივ ადამიანები. როგორ ებრძვიან ისინი ყველაფერ ცუდს თავის შიგნით და კარგდებიან. ფერადდებიან. დადებითად იმუხტებიან  და რა მაგარი რამეა მათი უპირობოდ ნდობა და სიყვარული.
          ზოგჯერ, ძალიან იშვიათად, ისიც ხდება, რომ მე საკუთარ სისწორეში ეჭვი შემაქვს და მის სიმართლეს ვუშვებ. როგორც წესი, ეს მხოლოდ წამიერი სისუსტეა და მაშინ ჩნდება, როცა მე ჯუნა არ ვარ. როცა ვიღაც ძალიან ულამაზო გოგო ვარ. თვალებჩამქრალი, უღიმღამო, უინტერესო და რწმენაგამოცლილი. როცა საკუთარი თავის რწმენა აღარ მაქვს. სიყვარულის რწმენა აღარ მაქვს. ირგვლივმყოფების რწმენაც აღარ მაქვს...... ასეთ ცხოვრებას სიყვარულთან საერთო არაფერი აქვს. არც სიკარგესთან და არც სისწორესთან თუ გნებავთ. ჩემის აზრით, რათქმაუნდა.

          ჩემო საყვარელო !
          ბრძოლა სულ იქნება 😊
          ადრე თუ გვიან, შენ ჩემსას აუცილებლად დაიჯერებ! :)

среда, 27 сентября 2017 г.

მყარ ზურგებზე

         საკუთარ თავს ბავშვად რომ ვგრძნობ, ალბათ ნორმალური აღარაა. მაგრამ ვფიქრობ, ბევრი მიზეზი მაქვს საამისოდ. შესაძლოა, ამით კომპლექსებსაც ვიხსნი. საკუთარ თავს შვებას ვაძლევ. თავს ვიმართლებ. დიდ, ძალიან დიდ და მძიმე პასუხისმგებლობებს ვილაითებ....
          არ აქვს მნიშვნელობა. დღევანდელი პოსტი პოზიტიური იქნება. ზურგებზე მინდა დავწერო. მყარ ზურგებზე. მე რომ ძალიან მჭირდებიან ისეთებზე. წაქცევას რომ არ განებებენ ისეთებზე. იშვიათებზე. ბრძოლაში ხმალს შენთან ერთად რომ იქნევენ ისეთებზე. განსაკუთრებულებზე. რომლებიც არ გტოვებენ. რომლებიც გვერდიდან არასოდეს გიყურებენ. არ ფლეგმობენ. ემოციებს იზიარებენ. კიდეც რომ დაიღალო და ხელები ჩამოყარო - არ გეშვებიან! არ გტოვებენ. და როცა საჭიროა შენს ნაცვლადაც განაგრძობენ შენს ომებს... ყველაზე მახინჯებსაც გიღებენ და უპირობოთ სჯერათ შენი.
          და რა ბედნიერებაა მსგავსი ადამიანები საკუთარ ცხოვრებაში. რომ დაეყრდნობი. რომ დაიმედდები. რომ დამშვიდდები. რომ მოგწონს. შიგნიდან. რომ გრძნობ და შეგიძლია აღარ იშფოთო. თვალის დახუჭვაც კი რომ შეგიძლია მათ გვერდით და მოდუნება. მთელი ქვეყნიერებაც რომ შენს წინააღმდეგ იყოს - ზურგი მაინც მყარი რომ გექნება. ამას იმედი ქვია. 
           იმედი ტკბილია.... როცა იცი გყავს საკმარისი ,,ის'' , რომელსაც ყოველთვის ეყოფა ძალა და შენი გულისთვის ყველას, შავ-ბნელ და საშიშ მაჯლაჯუნებსაც კი შეებრძოლება, დაგიხსნის და მშვიდად, უპრეტენზიოდ გააგრძელებს გვერდით ცხოვრებას.... არაფერს მოითხოვს. შენი კარგად ყოფნის გარდა.
          ამაზე მეტის გაკეთება ადამიანებს ერთმანეთისთვის არ ძალუძთ. არც ამაზე დიდი პასუხისმგებლობა აკისრიათ რამე ☺️

среда, 13 сентября 2017 г.

სწორდი - სმენა!

          მომენტი, როდესაც სამყაროს ყველაზე ცუდ ფერებში ხედავ, დამთრგუნველია. ეს ის მომენტია, როდესაც საკუთარ თავს ლოყაზე ხელს უთათუნებ და ბურტყუნებ: მთვარია არ გატყდე მთავარია არ გატყდე მთავარია არ გატყდე.... სწორდი - სმენა!
          ამ დროს, რომ მიგიშვა, სამყაროს გადააბრუნებ შენი აფორიაქებული ძალებით. იმას ეტყვი ამას. ამას გააგებინებ იმას. ერთს გადაარწმუნებ. მეორეს აუხსნი.  მესამეს დაამშვიდებ. მეოთხეს დაანახებ. მეხუთეს დაუმტკიცებ. მეექვსეს თხოვ. მეშვიდეს ჩაეხუტები. მერვეს ნეკს გაუწვდი... ამოიფრქვევი და ქვეყანას მოედები....
          მაგრამ იცი რა...
          შეიძლება ვერც ვერაფერი ქნა და ტყუილად იქადნები....

          შეიძლება ყველაფრის ბურთმა ერთად მოგიჭიროს ყელში. ხელები ჩამოყარო და ჩვეულებრივი ,, ქალივით" მოიქცე. 

          მერე რა... ყოველთვის ვერ გაიტან შენსას, ყოველთვის ვერ იყვირებ ყველაზე ხმამაღლა. ყოველთვის ვერ დაიბრუნებ ნეკს ნეკზე.... მერე რა... 
          ასეთ დროს შენ ყველაზე და ყველაფერზე მეტი მოგეთხოვება... ის რაც ყველაზე რთულია შენთვის.
სიმშვიდე. სიმშვიდე. და მშვიდად ცურვა დინების მიმართულებით! 

          ყველაფერი სწორდება. რათქმაუნდა. ხვალ თუ არა - ზეგ.  მთავარია ზეგამდე მიხვიდე. ისე რომ არაფერი გეტკინოს, არაფერი გეწყინოს, არაფერი გატეხო,  არ აბურდო ძაფები...  :)
         

четверг, 17 августа 2017 г.

ძილისწინა ამბები დესპასიტოზე

         

          გუშინ ჩემმა უფროსმა შვილმა ყურში მიჩურჩულა: დედი, იცი ჩემ საყვარელ სიმღერას დესპასიტო ქვიაო.... მაშინ, როცა დედ-მამა ბავშვს გემოვნებას ვუხვეწთ, როცა მამის საგულდაგულოდ არჩეული ფლეილისთიდან საღამოობით ტკბილად იღვრება ხრინწიანი My first my last my everythiing.......
         თემოს საყვარელი სიმღერა თურმე დესპასიტოა..... 

         ყველაზე ბედნიერი მაშინ იყო, როცა რაც ხმა და ძალა ჰქონდა ჩვენს ტელევიზორს და იუთუბს ერთად, დესპასიტო ჩავრთეთ. მთელი ძალით გულში ჩავიკარი და მანამ ვიტრიალეთ ერთად, სანამ ძალა გამოგველია.... ყურში მესმოდა მისი ბედნიერი შეძახილები, ცხვირწინ კი კბილებდაკრეჭილი სიხარულიანი შვილი მიხახუნებდა სახეს.....

          ვფიქრობდი მის სხვა არჩევან(ებ)ს მომავალშიც ასე მხიარულებით მოვიწონებ თუ არა... დესპასიტო რა მოსატანია და მეც საკუთარი ფეხისწამოკვრებით ვარ მოსული 27 წლამდე (რომლებიდან უმეტესობამაც გაამართლა ქსტაწი)...

         პოზიცია ერთი: ყველა ადამიანი თავად არჩევს საკუთარ გზას. გაზარდე-ასწავლე-მიუთითე-აცადე.....
           პოზიცია ორი:  თავი გაუტეხე მანამ, სანამ არ გაიგებს რა არის წესი და რიგი, რა უნდა და როგორ უნდა........ ამაზე გამახსენდა, დედაჩემმა მითხრა ამის წინ, მეექვსე კლასში ოთხიანის გამო რომ გცემე იმიტომ ხარ კარგიო 🙈

          მოკლედ. დესპასიტო გადავიტანეთ. ველოდებით განვითარებას 😁

პ.ს. აღნიშნულ მოვლენებს ტაშისკვრით თვალყურს ადევნებდა ყურებამდე პირღია ვიქტორია, რომელიც ეჭვი მაქვს ძმას დაეწევა და სულ მალე გაასწრებს : )))) 💓
В этом гаджете обнаружена ошибка
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review