суббота, 13 апреля 2019 г.

ამბები დღიურიდან

Автор: ჯუნა на 4/13/2019 0 коммент.
1 აპრილი, 2019
 
სასტუმროში ვართ, ციხისძირში. ზღვიდან მეორე სართულზე. მხოლოდ ჩვენ: მე და გიო. და წინ ჩემი ზღვაა გადაშლილი. ბედნიერებისთვის ალბათ მხოლოდ ის არ მკმარა, რომ ჩემი ბავშვები ყვიროდნენ აქვე სადმე სიხარულისგან და გაოცებისგან დაღებული პირებით.
 რა კარგია როცა შეგიძლია შენი სამყარო შექმნა სადმე. 15 კვადრატულში გამოიკეტო, თან შემოილაგო ყველაფერი, რაც გიყვარს და მხოლოდ ამ ყველაფრით ტკბობა და სიმშვიდე იყოს შენი ცხოვრება. და როგორ მინდა ვიცოდე და შევძლო ამ 15 კვადრატის მთელ სამყაროში გადატანა. აი როცა აქედან გავალთ, მანქანაში ჩავჯდებით და მთელ ქვეყანას შევუერთდებით - მე ისევ ასეთი ვიყო. მშვიდი, გაწონასწორებული, გულში ზღვა სიყვარულით, დარწმუნებული იმაში, რომ ჩემს თავში არავინ მეცილება, დარწმუნებული სწორ ერთადერთ გზაში ათასი არჩევანის გარეშე. და ვტკბებოდე საკუთარი ცხოვრებით ისე , როგორც ამ პატარა ოთახში შემიძლია. ზღვიდან მეორე სართულზე.



 2 აპრილი, 2019
          რა მშვენიერი შეიძლება იყოს გარემო შენს ირგვლივ. 
          ეს წვიმის წვეთები, ასე გამეტებით რომ ეცემიან ფანჯრებს, ბამბუკები, ხავსმოკიდებული ხეები და უსახური სახლებიც კი, რომელთა მიღმა ღრუბლების ჩრდილით გაშავებული ზღვა ბობოქრობს. რეი ჩარლზის ხმა ამ ყველაფრის ფონად და ჩვეულებრივი გადაწყვეტილებები, რომლებიც შეგვიძლია დაუფიქრებლად მივიღოთ.
აი მაგალითად დღეს. ჩვენი ლურჯა სახლის ნაცვლად ფოთში მიგვაქროლებს 🌞 


          ფოთში ვეძებდით ზღვას, კოკისპირულ წვიმაში და ნისლში :)) დაახლოებით 1 საათი ვიბოდიალეთ და ახალი აღმოჩენა გავაკეთე. უცხო ქალაქში, უცნობ ქუჩებში ბოდიალი ყოფილა წამალი :) უმიზეზო მწუხარებების და დაუმორჩილებელი შფოთვების :) 






4 აპრილი, 2019
          ეკლესიის შუაგულში ვიდექი და ვტიროდი. ცხარე, ცხელი ცრემლებით. ხალხი ირეოდა ირგვლივ.

- აცხე? ჩქარა აცხე!
- მერამდენეა?
- მიდი გოგო ეგერ მამაოსთან!
- საიდან იწყება რიგი?.......

         რაღაც რა შორს არიან აქედან.... თუმცა რა ჩემი საქმეა.

         მე რა მატირებდა? არ ვიცი. შუაგულში ვიდექი და საკუთარი ცრემლები ლოყებს მიწვავდა.




         არსებობს მდგომარეობები, როცა არაფერი იცი. ჰოდა მეც არაფერი ვიცოდი.
        და როცა არაფერი იცი, როცა გეშინია შეცდე...რა შეიძლება იყოს ერთადერთი გადაწყვეტილება, რაც არასოდეს იქნება შეცდომა? ჩახუტება. ჩახუტება იმასთან, ვინც გარეთ იდგა და შეშინებული თვალებით მელოდა. რათქმაუნდა. როცა არ იცი როგორ მოიქცე, როცა არ იცი რომელია სწორი გზა, მაშინაც კი.... ჩახუტება. 
        შემიძლია იმდენი ვიტირო რამდენიც გამიხარდება, გული ამოვიგდო, ცრემლები დავცალო, საკუთარი სული დავაცხრო. მაგრამ სულ მეცოდინება, რომ ის შორიახლოს, ჩემთანაა. დგას და მელოდება. და სულ მეცოდინება ერთადერთი სწორი გამოსავალი საკუთარ ცხოვრებაში. ერთადერთი გამოსავალი იმ მდგომარეობიდან, როცა არაფერი იცი.    



        

11 აპრილი, 2019
- დედა! 2 კვირის წინ რომ გთხოვე ილოცეთქო, მარტო იმ დღეს ილოცე და მორჩა ხო?!

დამნაშავე ვარ. რა მეთქმის. ვდგავარ ჩუმათ ჩემთვის.


- წამოდი ახლავე. სანამ ერთად არ ვილოცებთ, არ დაგაძინებ! 


ისეთი კატეგორიულია თან მეღიმება, თან ვფიქრობ ვაი ჯუნა, აი როგორ მოექცა შენი საქმე 😂🤦‍♀️
მივყვები რათქმაუნდა.


- მე ხმამაღლა წავიკითხავ და შენ მომისმინე!


კითხულობს მამაო ჩვენოს. მერე თავისი ხელით ფურცელზე დაწერილ ღვთისმშობლის ლოცვას. მერე ზეთს იღებს.
შუბლზე იცხებს მთელი გულმოდგინებით, მეც მაცხებს თავისი ბოტოტა თითებით, მიდის და საძინებელში მძინარე ბებოს აცხებს, გიოსაც, თავის დასაც.
ვუყურებ და ვფიქრობ, რამხელა საქმეა გენეტიკა. მთელი გიოს კეთილშობილება, მზრუნველობა, სათნოება შეუსრუტია და ყველაფერი კარგითაა სავსე. და მიხარია. რათქმაუნდა ძალიან მიხარია
 
 


 

воскресенье, 17 марта 2019 г.

კაპუჩინოს ამბავი

Автор: ჯუნა на 3/17/2019 0 коммент.
          დღეს ჩემს საყვარელ კაფეში ვიჯექი და კაპუჩინოს ვსვამდი. არ იცით ეს რა უცნაურია. იმიტომ, რომ სულ მეგონა კაპუჩინო სუსტი ადამიანების სასმელი იყო. აი ისეთების, ზედაპირულად რომ ცხოვრობენ, სიღრმეებს არ წვდებიან, დინებას მიყვებიან: კოფეინის დეფიციტისას - შეუძლიათ კაპუჩინო დალიონ, დასათრობად - რაიმე ვარდის ტრუხა ლიქიორი.
          ახლა კი მე ვიჯექი აქ, და საკუთარი ცრემლებით სავსე კაპიჩინოს ვსვამდი.
ეს ჩემი უცნაური ამბავი, არც ისე დიდი ხნის წინ დაიწყო. ზუსტად არ ვიცი რა, მაგრამ ჩემს შიგნით რაღაც შეიცვალა. თითქოს სხვა გოგო შემომისახლდა, რომელიც ნელ-ნელა მეტად მთრგუნავდა და სულ მეტად მატარებდა მის ნებაზე.
         თავიდან მხოლოდ მაბრაზებდა და სიცივე შემომაპარა. აი ასე, ყველაფერს მიუფერულებდა და ჩემს შიგნით სიცივის უჯრედებს ქაოსურად ამრავლებდა. დრო და დრო, როცა ჩემი გონება მის ნებას მოერეოდა, მე ვგლოვობდი. ვგლოვობდი უჩემობას. ვგლოვობდი სიცივეს. ადამიანებს. ვგლოვობდი ჩემს შიგნით იმას, ვინც ასე მთელი გულით მძულდა.... მაგრამ მერე ყველაფერი მაინც თავიდან იწყებოდა.
          ნელ-ნელა ძალა მელეოდა. ნელ-ნელა ვიშლებოდი. მეტად ვგრძნობდი ტკივილს ძვლებში და მეტად მაშინებდა საკუთარი ანარეკლი სარკეში: კანი თითქოს მეტად გათეთრდა. თმაში მზეები გაქრნენ, თვალებში - სიყვარულის ანარეკლები. კუთხის კუნჭულებიდან აორთქლდნენ კეთილი ჭინკები. და სულაც მეჩვენებოდა, რომ ის, ვინც სარკის მეორე მხარეს ცხოვრობდა - მე სულაც არ ვიყავი.  რადგან უსასრულობის მეორე მხრიდან ,,სრულყოფილი" გოგო მაკვირდებოდა, ზედმეტი წონითაც კი. რეალურად კი, მე ხომ ვიცოდი, რომ ნახევარი ადამიანი ვიყავი. სრულიად უსახური და უხორცო.
          უცნაური იყო ჩემი ასე ყოფნა. ცარიელად. ემოციების, სიყვარულის, ფერების და სილაღის გარეშე. ღმერთო, როგორ ძალიან მინდოდა ახლა ფერადი ვალინკები ჩამეცვა და შემძლებოდა გუბეებში სირბილი. როგორ მინდოდა რამე მეგრძნო. ოღონდაც რამე. მაგრამ არაფერი.... ვიჯექი ასე ცარიელი და საკუთარი ცრემლებით სავსე კაპუჩინოს ვსვამდი.

пятница, 1 марта 2019 г.

საკუთარ უმწეობებზე

Автор: ჯუნა на 3/01/2019 0 коммент.
          ძაღლი მყავდა ერთი ჩაო ჩაო. 15 თუ 16 წლის ვიყავი, გაზეთში ვნახე განცხადება ჩუქდებაო. მამაჩემს შევუჩნდი წამოვიყვანოთ-თქო. მიუხედავად იმისა, რომ დედა თანახმა არ იყო - პატარა ქუნქულა მოლი სახლში მოვიყვანეთ. იასამნისფერი ენით, ქალივით ჯიუტი და წაეგოისტო ხასიათით. კი დავიჩემე მე გავზრდი და მოვუვლი, ოღონდ კი მოვიყვანოთ-თქო, მაგრამ რაღაც თანატოლებივით ვიყავით, ორივე პატარები, დედაჩემი გვზრდიდა და გვივლიდა ორივეს ერთად.
          მამა რომ გარდაიცვალა, მოლის თავი აღარავის ჰქონდა. უფრო სწორად, ფინანსები არ იყო იმ მომენტში საკმარისი და მოლი მამას მეგობარზე გავაჩუქეთ. არასოდეს დამავიწყდება ჩემს ცხოვრებაში მისი გაგიჟებული თვალები, როცა უცხო კაცმა მანქანაში ჩაისვა. როგორ ბორგავდა, მინებს აწყდებოდა და მეხვეწებოდა ჩემთან ამეყვანა..... მერე, როცა შევძელით და მისი დაბრუნება მოვინდომეთ, გვითხრეს გაგვექცა და მანქანამ გაიტანაო. დედამ მიტხრა, ალბათ ტყუილი გვითხრეს და ახალი ოჯახი მას უბრალოდ ვერ შეელიაო....... სხვა ვარიანტს არც განვიხილავ და მჯერა, რომ ახლაც ცოცხალია და ძალიან კარგად გრძნობს თავს. თუმცა მისი გახსენება ძალიან არ მიყვარს. იმ განცდაში მაგდებს, მე რომ მძულს. უსუსურობის და უმწეობის.
           მე და გიო რომ შეყვარებულები ვიყავით, გიომ თუთიყუში მაჩუქა. პატარა ზუზუ. ძალიან მიყვარდა. ხელზე ვისვამდი და ტუჩებში მკოცნიდა :) ლაპარაკი ისწავლა. ყველა ოჯახის წევრს ეძახდა და ,,წითელი ვაშლი გაგორდას" ორი სტროფიც კი დავამუღამეთ, დრო როცა მქონდა :) მერე თემო გაჩნდა, მერე ვიქტორია.... ბევრი რომ არ გავაგრძელო 9 წლის ჩემი ზუზუ კატამ შემიჭამა ცოტა ხნის წინ. სახლის ღია კარში შემოიპარა, დრო იხელთა სანამ არავინ იყო, გალია ამოატრიალა და ჩემი ზუზუ წაიყვანა. და წარმოდგენაც არ მინდა მისი ფრთხიალის, გულის ფანცქალის და თვალების.
          ჰოდა მაშინ ვთქვი. მიუხედავად იმისა რომ ჩაო ჩაოს ყველგან ვეძებდი და ბავშვმა ახალი თუთიყუშიც მთხოვა - აღარასოდეს ჩემს სახლში აღარაფერს გავაჭაჭანებ-თქო. რომ კიდევ არ გამოვცადო ეს საშინელი განცდა უმწეობის, უსუსურობის.....
       და დღეს ვფიქრობდი, რომ ადამიანებზეც ასეა...ზუსტად ასე. მხოლოდ დიდი სიყვარული რატომღაც არასოდესაა საკმარისი არაფრისთვის და ზოგჯერ ისე გტანჯავს ეს დამპალი უსუსურობის გრძნობა, როცა ფიქრობ, რომ საკმარისად კარგი ვერ იყავი, საკმარისად კარგად ვერ მოუარე, საკმარისად ბევრჯერ გვერდით არ იყავი, საკმარისად ვერ დააჯერე, ვერ აუხსენი, ვერ გაიშალე, იმედები ვერ გაუმართლე, სადღაც უღალატე, უმუხთლე და ყველაფერი ვერ შეძელი..... ეს უმწეობის განცდა ყოველ ჯერზე ყველა რელსიდან გაგდებს.


среда, 28 ноября 2018 г.

დღიურებიდან

Автор: ჯუნა на 11/28/2018 1 коммент.

 31.08.2018
რა საყვარლები არიან რაჭველები :) ამბროლაურში ვართ, სადღაც ტავერნა კრიხულაში. კითხვაზე: სად შევჭამთ ყველაზე გემრიელად - რაჭველებმა აქ გამოგვიშვეს: ბნელ, გემრიელ და აშკარად შინაურულ ადგილას, რადგან ჩვენს გარდა ყველა კლიენტი ნაცნობი იყო და მზარეულ-მენეჯერმა ფული არ გადაახდევინა :)) ერთდროულად კართან და სამზარეულოსთან ახლოს მოვკალათდით და შევუკვეთეთ საჭმელი, მათ შორის, რათქმაუნდა, ლობიანი ლორით. სამზარეულოში რომ შეკვეთა გადასცეს, რაჭული გაოცება მოგვესმა ,,შე კაცო, ხაჭაპური არ ჯობია ლობიანსაო" და სადღაც 10 წუთში მართლა ხაჭაპური მოგვიტანეს :) 
ვფიქრობდი, რა ბედნიერებაა, როცა დეტალებს შეუძლიათ ადამიანების გაბედნიერება. ამ დროს თავი გაცილებით სხვა სამყაროში შეიძლება იგრძნო, სადაც ყველაფერი ნათელია, კარგია და სადაც ყველას ყველა უყვარს...


1.09.2018

კარავში ვართ, კრიხულაში :) ეს ადგილი რაღაც პატარა ჩიტის ბუდეს გავს. ყველაფერი მართლაც რომ ერთ ბუდეშია, რომელმაც სრული წარმატებით დაიტია დღეს რომეო და ჯულიეტა ჩემი ცრემლებით, ჩემი და ანდრე რიეუს გაცნობა, ფიგაროს ქორწინება, პატარა ბავშვებივით აღფრთოვანება და ბევრი სიცილი, ცეკვა თავდავიწყებით და ფიქრები, თითქოს ეს დღე იყო ცხოვრების უკანასკნელი, რომელიც მთელი სიმძაფრით უნდა შეგეგრძნო.

არსებობს გრძნობა, როცა აღმატებულად კარგად გრძნობ თავს. ამ გრძნობით სავსე მდგომარეობაში შეგიძლია ჩათვალო რომ ყველაფერზე ძლიერი ხარ სამყაროში და ვერც ერთი მთა ვერ დაგიდგება წინ.  
ჰო, ანდრე რიეუ ძალიან საყვარელია. კეთილი და საოცარი იუმორით. გიო ამბობდა, ალბათ რა ბედნიერებაა როცა საყვარელ საქმეს აკეთებ, თან მშვიდად ხარ, რადგან ზუსტად იცი ჭეშმარიტად კეთილშობილ რამეს ქმნი, თან საკმარისი ხელფასიც გაქვსო. მართალია. ნეტავ მეც მოვიფიქრო რამე ისეთი, რაშიც საკუთარ თავს ბოლომდე გავხარჯავ და ზუსტად მეცოდინება, რომ ჭეშმარიტად კარგს ვეჭიდები.

 19.11.2018
 ბოლო დროს ბევრი დრო მჭირდება საკუთარი თავისთვის. რთული პერიოდი მაქვს, ჯერ რომ არ ყოფილა იმდენი მუშაობის და სწავლის.
იმდენად შევიჭერი როლებში, სულ ვფიქრობ ნეტა კიდევ უფრო მეტი დრო მქონდეს, ნეტა ღამე უძილობაც არაფერს მაკლებდეს, ნეტა ბავშვებიც დიდები იყვნენ, რომ არ ჭირდებოდეს ჩემი ჩარევა მათი პირის დაბანებს და ბუტერბროდების კეთებებს ნეტა კიდევ უფრო დიდ მუსკულებიანი და სუპერ ენერგიული ვიყო....
მაგრამ არის დღეები, როგორც დღეს, როცა ნანატრი დრო ჩნდება და შემიძლია იმდენი დრო დავუთმო საკუთარ თავს, რამდენსაც ვფიქრობდი, რომ მჭირდებოდა. და ახლა, სრულიად უუნარო ვარ. მხოლოდ ვიქტორიას თვალების ტრიალი, თლიფინი ან თემოს უკბილო ღიმილები მელანდება
ეს იმ სერიიდანაა, როცა ზუსტად იცი რაშია შენი საკუთარი ბედნიერება.


 20.11.2018
თბილისიდან ისე ჩამოვედი დაღლილობა სულ არ მეტყობოდა, სულ რაღაც ლაპარაკი არ შემეძლო და ზედმეტი ნაბიჯის გადადგმა :) ჩიხში გიო დამხვდა. ბავშვებისთვის ნაყიდი შოკოლადები ჯიბეში ჩამიკუჭა, ვიცოდი რომ მაღაზიაში გავლის ძალა არ გექნებოდა და შენ მიეცი, ვითომ თბილისურიაო :) სახლში ქურდივით შევიპარე და პირველი თემომ დამინახა. გამოიქცა და ისე ჩამეხუტა, მეგონა სადღაც საზღვარგარეთ ვიყავი და 5 წლის შემდეგ ძლივს დავუბრუნდი ოჯახს :) გული რომ ვიჯერეთ უკვე ვიქტორია მორბოდა დეედიკოს ძახილით. ისიც ისე ჩამეფსკვნა ლამის საბერძნეთსაც გავცდი :)
ჰოდა ვფიქრობდი, რა მარტივად კარგია ყველაფერი. აი სულ არაფერი, არაფერი რომ არ გინდა, გარდა იმისა რაც ისედაც გაქვს.
საძინებელში ვიჯექით, საწოლზე, წრეში, 4-ნი, ჰეფი ბესდეის ვუმღეროდით რიგ-რიგობით ვიქტორიას ყველა თოჯინას: ბაბის, ტასოს, ნონა ბებოს, კატოს, ბარბარეს, ვიკის :) მერე ჯუნას, მერე გიოს, მერე თემოს..... 


ბოლოს ჩვენ ყველა სახელი ამოვწურეთ და ყელიც გვეტკინა, მაგრამ ვიქტორია ბოლომდე გაჰკიოდა: ჰეეფი ბეესდეი დიივაანი..... რაც მისეული დეარის ვარიანტია :) და მეჩხერი ულამაზესი პრინცესული ღიმილით გვანათებდა :))




вторник, 28 августа 2018 г.

დღიურებიდან

Автор: ჯუნა на 8/28/2018 0 коммент.
                                                                          24.07
 
          ახლა იქ ვარ, სადაც მთელი სიბერის გატარება მქონდა გეგმაში. სადაც ყველაფერი ისეა, როგორც ჩემს სიბერეში უნდა იყოსსუფთა თეთრი და ლურჯი ფერები, მზის შეგებებებ დილაადრიან, მისთვის მოყოლილი განსაკუთრებული ამბები და ნუგეშები, სხივებისფერი თმები, მარილიანი მლაშე ზღვის სუნი სხეულზე, ყველაზე საოცარი დაისები, მთვარის შუქზე პლედმოხვეული ფიქრები, ღამის სანაპიროები და ოდნავ დარდიანი სიმშვიდე. თითქოს იქ გადავსახლდი. 30 ან 40 წლით მომავალში....



          ყველაფერი კარგადაა. უბრალოდ ექიმების ვარაუდით რაღაც ჩიყვი მაქვს. თითქოს არაფერი. ამას წელის ტკივილებიც დაერთო და ბონუსად ნერვოპათოლოგთან ვიზიტი. წამლები, უძილო ღამეები, ტკივილები....  თითქოს ხომ არაფერი. მაგრამ მთელი ჩემი წარმოდგენები მუსკულებიან საკუთარ თავზე წყალში ჩამეყარა. ფიქრები იმის შესახებ, რომ ყველაზე მაგარი, გამძლე ვარ, ვერაფერი მომერევა და სულ ასე იქნება - გაქრა. რაღაც მომერია და აღარაფერი იქნება ისე, როგორც ადრე. გაქრება ჩემი მუსკულებიც და გიოს ხელით სატარებელი ვეყოლები, ქალივით სუსტი და უმწეო.

1.08

          მოკლედ, მოიცდის სიბერე :) არავითარი ჩიყვი არ მაქვს. ისევ მუსკულებიანი ყოვლის შემძლე ვარ :) შეეშალათ ამ ექიმებს რაღაც და ძალიანაც კარგი....
          დღეს, თბილისიდან მოვდიოდი და გორთან ახლოს ყვავილები დავინახე. ერთხელ ვნახე ესენი, სადღაც შეკვეთილთან, ციცინათელასთან ახლოს  - საითაც გავიხედე ყველგან ესენი იყვნენ: იასამნისფერები, საოცრებები. ლანდიშებიათქო ვიძახდი, მაგრამ თურმე ლანდიში სულ სხვაგვარია. ეს ჩემი ყვავილები კი მინდვის ყოფილა, თავისთვის ამოდის და ასე უბრალოდ მრავლდებაო მითხრეს. გიოს უნდოდა ჩემთვის დაეკრიფა და ლამის გუბეში გადავარდა :) მერე ქუთაისში ვიპოვეთ :)




19.08

          რახანია გიოზე არაფერი მომიყოლია. ალბათ იმ დროიდან, ვიქტორია რომ პატარა იყო და აფთიაქში გავიპარეთ :) მას შემდეგ ბევრი არაფერიც შეცვლილა, გარდა იმისა რომ შვილები გაიზარდნენ და იმაზე ბევრად მეტ ყურადღებას ითხოვენ, ვიდრე ოდესმე. ჩვენ კი ისევ ვცდილობთ ზოგჯერ რაღაც საქმეები გამოვჩიჩქნოთ, გავაჩინოთ, მერე მხრები ავიჩეჩოთ რომ კი არ გვინდა, მაგრამ საჭიროა. იესთქო ერთმანეთს თვალებით ვანიშნოთ და ჩუმად გავიპაროთ. განა რას ვაფუჭებთ :) უბრალოდ ზოგჯერ მგონია, რომ მართლა ძალიან პატარები ვართ და უჩვეულოდ დიდი შვილები გვყავს.
          მე ძალიან მიყვარს გზები. გრძელი და მშვიდი. ბოლო თვეში მგონი ორჯერ გავიპარეთ. ერთხელ ზღვაზე:
          მთელი გზა შეუსვენებლად ვსაუბრობდით. მოსწრებაზე.
          გამახსენდა, ერთხელ  ერთმა ფსიქოლოგმა მითხრა, რომ თურმე ბევრ ადამიანს აი ასე ერთმანეთთან საუბარი არ შეუძლია. ყოფითზე კი არა...აი ისე... უბრალოდ. მითუმეტეს მეუღლეებს. ბევრს ვფიქრობდი ამაზე. მივხვდი, რომ როგორც ყოველთვის აქაც ძალიან გამიმართლა.
          დრო ცოტა გვქონდა, სულ რაღაც საათი და ცოტა. ვილაპარაკეთ ადამიანებზე, ურთიერთობებზე, შიშებზე.... სიყვარულზეც ბევრი ვილაპარაკეთ. შეგნებებზე და ეგოისტობებზე.  ეგოიზმისა და თვითშეგნების ბრძოლაზე. რომ ზოგჯერ, ადამიანს ეგოისტობა გადაგწონის და ამ დროს, როცა თითქოს ჰარმონიაში უნდა იყო საკუთარი მეს წინ წაწევისთვის, სინამდვილეში ჰარმონიას კარგავ გვერდით მდგომთან. შეიძლება სინდისი გქენჯნის, ან იქნებ გვერდით მდგომის არც ისე ბედნიერი სახე გგვრის სევდას.... მაგრამ ფაქტია, რომ სიმშვიდე მიდის. ჰოდა, თუ შეძლებ და შეგნება ეგოიზმზე გაამარჯვებინებ - სწორ გზასაც დაინახავ, დათმობ და კომპრომისებსაც იპოვი....  
          იქ გავჩერდით, რომ ზღვაზე მივდიოდით. ჩემი ხელი ხელში ეჭირა, პერიოდულად ტუჩებთან მიჰქონდა, თითქოს რწმუნდებოდა რომ ნამდვილად მე ვიყავი და მშვიდდებოდა. ერთ ადგილას, სადღაც ლანჩხუთთან გააჩერა, ჩამეხუტა და მითხრა. რომ ძალიან ვუყვარდი. კიდე მითხრა, რომ ყოველთვის შეძლებდა ჩახუტებით ყველა ჩემი ტკივილები თავისთან წაეღო. რა ბავშვობაა :)

          მეორეჯერ გურიაში გავიპარეთ. გავიპარეთ რა, საქმეზე წავედით :) დრო საათზე ნაკლები გვქონდა ალბათ. ისე მოსწრებაზე ბევრი ვილაპარაკეთ. გიოს მოსმენა ზოგადად ძალიან მიყვარს. არ ვიცი სუბიექტური ვარ თუ არა, მაგრამ ის რომ საუბრობს მშვიდად, დინჯად, აი ისე, თითქოს მთელი ცხოვრება იმაზე ფიქრობდა, რასაც გიხსნის - შეუძლებელია არ დაუჯერო. შეუძლებელია იფიქრო რომ ცდება, იმიტომ რომ ჩემსავით არასდროს ხტება და ემოციები არ ასულელებს. ცივი გონებით და სამართლიანად მსჯელობა უყვარს.
          ჰოდა გიო იმას ამბობდა რაზეც დიდი ხანია თავად ვფიქრობ. რომ დანაშაულია ადამიანში ეჭვი შეგეპაროს. წამიერადაც კი. თუ სხვას ყველა საბუთი და ახსნა დაუდე საკუთარი თავის გასასამართლებლად- ეს რწმენა აღარაა. არც კაცთმოყვარეობაა, ალბათ. ყველაფერი თუ ომით ახსენი - სადღაა რწმენა? რაღაა ნდობა?... ჰო, კიდევ ურწმუნო თომაზე მომიყვა. თქვენ იცით რატომ ვეძახით თომას, ქრისტეს მოციქულს და წმინდანს ურწმუნოს?  
          თურმე, მას სიხარულით რომ ახარეს სხვა მოციქულებმა ქრისტე აღდგაო, ,,უკეთუ არა ვიხილო, არა სადა მრწმენესო“ - უპასუხა და მოითხოვა,რომ თავად დარმუნებულიყო მათ ნათქვამში. ამ წამიერი ეჭვით მას სამუდამოდ შერჩა ურწმუნო თომას სახელი....
         ჩემი აზრით სხვაობა ვიღაცეებსა და შენთვის ერთგულ ადამიანებს შორის ზუსტად ესაა - ერთგულებს სჯერა შენი. უბრალოდ გიყურებს და სჯერა. ვიღაცეებს - არა. რომ დაუჯდე, ყველა სიტყვა და ქცევა აუხსნა - ვიღაცაც აუცილებლად დაგიჯერებს. მაგრამ ეს დამღლელია. და არასიყვარულური :)

25.08

          ვიქტორიას ვუბრაზდები ძალიან. ან იქნებ ვერც ვუბრაზდები და ამიტომაცაა, რომ დღითი დღე უფრო გასაბრაზებლად იქცევა. ყველაფერში გვგავს. ხან მე, ხან გიოს. ალბათ უფრო მე. ხომ ვთქვი ემოციებისგან მე ვსულელდებითქო :) რთულია საკუთარ ქცევებს გაუბრაზდე. ნეტავ დაჭკვიანდებოდეს.....



          ძილის წინ თავისი სოსკა პირში ჩამიდო და ახლა მე დაგაძინებო გამომიცხადა. ხელები ლოყაზე მომისვა, როგორც მე ვეფერები ხოლმე და ,,იკო და ალა იკო ერთი საკალელი და ლალაზი გოგონა სახელად ქვიოდა პეპა გოჭიო" - მიაყარა..... თვალებდახუჭული რომ მომიგულა ადგა, გიოს ხელი ჩაკიდა, ,,ქელი მოტიდე და ვიტუნაოთო“ - უბრძანა. გიოს კი ეძინებოდა, მაგრამ ხომ ვამბობ ვერ ვუბრაზდებითთქო - თვალები სითბოთი აევსო, ერთი გულიანად გადაიკისკისა, ვიკუნას ხელები ჩაჰკიდა და ორივემ ერთად საწოლზე ხტუნვა დაიწყო. მხიარულად, მშვიდადთითქოს ნორმალურებივით იქცეოდნენ და ასეც უნდა ყოფილიყო ძილის წინ.



суббота, 13 апреля 2019 г.

ამბები დღიურიდან

1 აპრილი, 2019
 
სასტუმროში ვართ, ციხისძირში. ზღვიდან მეორე სართულზე. მხოლოდ ჩვენ: მე და გიო. და წინ ჩემი ზღვაა გადაშლილი. ბედნიერებისთვის ალბათ მხოლოდ ის არ მკმარა, რომ ჩემი ბავშვები ყვიროდნენ აქვე სადმე სიხარულისგან და გაოცებისგან დაღებული პირებით.
 რა კარგია როცა შეგიძლია შენი სამყარო შექმნა სადმე. 15 კვადრატულში გამოიკეტო, თან შემოილაგო ყველაფერი, რაც გიყვარს და მხოლოდ ამ ყველაფრით ტკბობა და სიმშვიდე იყოს შენი ცხოვრება. და როგორ მინდა ვიცოდე და შევძლო ამ 15 კვადრატის მთელ სამყაროში გადატანა. აი როცა აქედან გავალთ, მანქანაში ჩავჯდებით და მთელ ქვეყანას შევუერთდებით - მე ისევ ასეთი ვიყო. მშვიდი, გაწონასწორებული, გულში ზღვა სიყვარულით, დარწმუნებული იმაში, რომ ჩემს თავში არავინ მეცილება, დარწმუნებული სწორ ერთადერთ გზაში ათასი არჩევანის გარეშე. და ვტკბებოდე საკუთარი ცხოვრებით ისე , როგორც ამ პატარა ოთახში შემიძლია. ზღვიდან მეორე სართულზე.



 2 აპრილი, 2019
          რა მშვენიერი შეიძლება იყოს გარემო შენს ირგვლივ. 
          ეს წვიმის წვეთები, ასე გამეტებით რომ ეცემიან ფანჯრებს, ბამბუკები, ხავსმოკიდებული ხეები და უსახური სახლებიც კი, რომელთა მიღმა ღრუბლების ჩრდილით გაშავებული ზღვა ბობოქრობს. რეი ჩარლზის ხმა ამ ყველაფრის ფონად და ჩვეულებრივი გადაწყვეტილებები, რომლებიც შეგვიძლია დაუფიქრებლად მივიღოთ.
აი მაგალითად დღეს. ჩვენი ლურჯა სახლის ნაცვლად ფოთში მიგვაქროლებს 🌞 


          ფოთში ვეძებდით ზღვას, კოკისპირულ წვიმაში და ნისლში :)) დაახლოებით 1 საათი ვიბოდიალეთ და ახალი აღმოჩენა გავაკეთე. უცხო ქალაქში, უცნობ ქუჩებში ბოდიალი ყოფილა წამალი :) უმიზეზო მწუხარებების და დაუმორჩილებელი შფოთვების :) 






4 აპრილი, 2019
          ეკლესიის შუაგულში ვიდექი და ვტიროდი. ცხარე, ცხელი ცრემლებით. ხალხი ირეოდა ირგვლივ.

- აცხე? ჩქარა აცხე!
- მერამდენეა?
- მიდი გოგო ეგერ მამაოსთან!
- საიდან იწყება რიგი?.......

         რაღაც რა შორს არიან აქედან.... თუმცა რა ჩემი საქმეა.

         მე რა მატირებდა? არ ვიცი. შუაგულში ვიდექი და საკუთარი ცრემლები ლოყებს მიწვავდა.




         არსებობს მდგომარეობები, როცა არაფერი იცი. ჰოდა მეც არაფერი ვიცოდი.
        და როცა არაფერი იცი, როცა გეშინია შეცდე...რა შეიძლება იყოს ერთადერთი გადაწყვეტილება, რაც არასოდეს იქნება შეცდომა? ჩახუტება. ჩახუტება იმასთან, ვინც გარეთ იდგა და შეშინებული თვალებით მელოდა. რათქმაუნდა. როცა არ იცი როგორ მოიქცე, როცა არ იცი რომელია სწორი გზა, მაშინაც კი.... ჩახუტება. 
        შემიძლია იმდენი ვიტირო რამდენიც გამიხარდება, გული ამოვიგდო, ცრემლები დავცალო, საკუთარი სული დავაცხრო. მაგრამ სულ მეცოდინება, რომ ის შორიახლოს, ჩემთანაა. დგას და მელოდება. და სულ მეცოდინება ერთადერთი სწორი გამოსავალი საკუთარ ცხოვრებაში. ერთადერთი გამოსავალი იმ მდგომარეობიდან, როცა არაფერი იცი.    



        

11 აპრილი, 2019
- დედა! 2 კვირის წინ რომ გთხოვე ილოცეთქო, მარტო იმ დღეს ილოცე და მორჩა ხო?!

დამნაშავე ვარ. რა მეთქმის. ვდგავარ ჩუმათ ჩემთვის.


- წამოდი ახლავე. სანამ ერთად არ ვილოცებთ, არ დაგაძინებ! 


ისეთი კატეგორიულია თან მეღიმება, თან ვფიქრობ ვაი ჯუნა, აი როგორ მოექცა შენი საქმე 😂🤦‍♀️
მივყვები რათქმაუნდა.


- მე ხმამაღლა წავიკითხავ და შენ მომისმინე!


კითხულობს მამაო ჩვენოს. მერე თავისი ხელით ფურცელზე დაწერილ ღვთისმშობლის ლოცვას. მერე ზეთს იღებს.
შუბლზე იცხებს მთელი გულმოდგინებით, მეც მაცხებს თავისი ბოტოტა თითებით, მიდის და საძინებელში მძინარე ბებოს აცხებს, გიოსაც, თავის დასაც.
ვუყურებ და ვფიქრობ, რამხელა საქმეა გენეტიკა. მთელი გიოს კეთილშობილება, მზრუნველობა, სათნოება შეუსრუტია და ყველაფერი კარგითაა სავსე. და მიხარია. რათქმაუნდა ძალიან მიხარია
 
 


 

воскресенье, 17 марта 2019 г.

კაპუჩინოს ამბავი

          დღეს ჩემს საყვარელ კაფეში ვიჯექი და კაპუჩინოს ვსვამდი. არ იცით ეს რა უცნაურია. იმიტომ, რომ სულ მეგონა კაპუჩინო სუსტი ადამიანების სასმელი იყო. აი ისეთების, ზედაპირულად რომ ცხოვრობენ, სიღრმეებს არ წვდებიან, დინებას მიყვებიან: კოფეინის დეფიციტისას - შეუძლიათ კაპუჩინო დალიონ, დასათრობად - რაიმე ვარდის ტრუხა ლიქიორი.
          ახლა კი მე ვიჯექი აქ, და საკუთარი ცრემლებით სავსე კაპიჩინოს ვსვამდი.
ეს ჩემი უცნაური ამბავი, არც ისე დიდი ხნის წინ დაიწყო. ზუსტად არ ვიცი რა, მაგრამ ჩემს შიგნით რაღაც შეიცვალა. თითქოს სხვა გოგო შემომისახლდა, რომელიც ნელ-ნელა მეტად მთრგუნავდა და სულ მეტად მატარებდა მის ნებაზე.
         თავიდან მხოლოდ მაბრაზებდა და სიცივე შემომაპარა. აი ასე, ყველაფერს მიუფერულებდა და ჩემს შიგნით სიცივის უჯრედებს ქაოსურად ამრავლებდა. დრო და დრო, როცა ჩემი გონება მის ნებას მოერეოდა, მე ვგლოვობდი. ვგლოვობდი უჩემობას. ვგლოვობდი სიცივეს. ადამიანებს. ვგლოვობდი ჩემს შიგნით იმას, ვინც ასე მთელი გულით მძულდა.... მაგრამ მერე ყველაფერი მაინც თავიდან იწყებოდა.
          ნელ-ნელა ძალა მელეოდა. ნელ-ნელა ვიშლებოდი. მეტად ვგრძნობდი ტკივილს ძვლებში და მეტად მაშინებდა საკუთარი ანარეკლი სარკეში: კანი თითქოს მეტად გათეთრდა. თმაში მზეები გაქრნენ, თვალებში - სიყვარულის ანარეკლები. კუთხის კუნჭულებიდან აორთქლდნენ კეთილი ჭინკები. და სულაც მეჩვენებოდა, რომ ის, ვინც სარკის მეორე მხარეს ცხოვრობდა - მე სულაც არ ვიყავი.  რადგან უსასრულობის მეორე მხრიდან ,,სრულყოფილი" გოგო მაკვირდებოდა, ზედმეტი წონითაც კი. რეალურად კი, მე ხომ ვიცოდი, რომ ნახევარი ადამიანი ვიყავი. სრულიად უსახური და უხორცო.
          უცნაური იყო ჩემი ასე ყოფნა. ცარიელად. ემოციების, სიყვარულის, ფერების და სილაღის გარეშე. ღმერთო, როგორ ძალიან მინდოდა ახლა ფერადი ვალინკები ჩამეცვა და შემძლებოდა გუბეებში სირბილი. როგორ მინდოდა რამე მეგრძნო. ოღონდაც რამე. მაგრამ არაფერი.... ვიჯექი ასე ცარიელი და საკუთარი ცრემლებით სავსე კაპუჩინოს ვსვამდი.

пятница, 1 марта 2019 г.

საკუთარ უმწეობებზე

          ძაღლი მყავდა ერთი ჩაო ჩაო. 15 თუ 16 წლის ვიყავი, გაზეთში ვნახე განცხადება ჩუქდებაო. მამაჩემს შევუჩნდი წამოვიყვანოთ-თქო. მიუხედავად იმისა, რომ დედა თანახმა არ იყო - პატარა ქუნქულა მოლი სახლში მოვიყვანეთ. იასამნისფერი ენით, ქალივით ჯიუტი და წაეგოისტო ხასიათით. კი დავიჩემე მე გავზრდი და მოვუვლი, ოღონდ კი მოვიყვანოთ-თქო, მაგრამ რაღაც თანატოლებივით ვიყავით, ორივე პატარები, დედაჩემი გვზრდიდა და გვივლიდა ორივეს ერთად.
          მამა რომ გარდაიცვალა, მოლის თავი აღარავის ჰქონდა. უფრო სწორად, ფინანსები არ იყო იმ მომენტში საკმარისი და მოლი მამას მეგობარზე გავაჩუქეთ. არასოდეს დამავიწყდება ჩემს ცხოვრებაში მისი გაგიჟებული თვალები, როცა უცხო კაცმა მანქანაში ჩაისვა. როგორ ბორგავდა, მინებს აწყდებოდა და მეხვეწებოდა ჩემთან ამეყვანა..... მერე, როცა შევძელით და მისი დაბრუნება მოვინდომეთ, გვითხრეს გაგვექცა და მანქანამ გაიტანაო. დედამ მიტხრა, ალბათ ტყუილი გვითხრეს და ახალი ოჯახი მას უბრალოდ ვერ შეელიაო....... სხვა ვარიანტს არც განვიხილავ და მჯერა, რომ ახლაც ცოცხალია და ძალიან კარგად გრძნობს თავს. თუმცა მისი გახსენება ძალიან არ მიყვარს. იმ განცდაში მაგდებს, მე რომ მძულს. უსუსურობის და უმწეობის.
           მე და გიო რომ შეყვარებულები ვიყავით, გიომ თუთიყუში მაჩუქა. პატარა ზუზუ. ძალიან მიყვარდა. ხელზე ვისვამდი და ტუჩებში მკოცნიდა :) ლაპარაკი ისწავლა. ყველა ოჯახის წევრს ეძახდა და ,,წითელი ვაშლი გაგორდას" ორი სტროფიც კი დავამუღამეთ, დრო როცა მქონდა :) მერე თემო გაჩნდა, მერე ვიქტორია.... ბევრი რომ არ გავაგრძელო 9 წლის ჩემი ზუზუ კატამ შემიჭამა ცოტა ხნის წინ. სახლის ღია კარში შემოიპარა, დრო იხელთა სანამ არავინ იყო, გალია ამოატრიალა და ჩემი ზუზუ წაიყვანა. და წარმოდგენაც არ მინდა მისი ფრთხიალის, გულის ფანცქალის და თვალების.
          ჰოდა მაშინ ვთქვი. მიუხედავად იმისა რომ ჩაო ჩაოს ყველგან ვეძებდი და ბავშვმა ახალი თუთიყუშიც მთხოვა - აღარასოდეს ჩემს სახლში აღარაფერს გავაჭაჭანებ-თქო. რომ კიდევ არ გამოვცადო ეს საშინელი განცდა უმწეობის, უსუსურობის.....
       და დღეს ვფიქრობდი, რომ ადამიანებზეც ასეა...ზუსტად ასე. მხოლოდ დიდი სიყვარული რატომღაც არასოდესაა საკმარისი არაფრისთვის და ზოგჯერ ისე გტანჯავს ეს დამპალი უსუსურობის გრძნობა, როცა ფიქრობ, რომ საკმარისად კარგი ვერ იყავი, საკმარისად კარგად ვერ მოუარე, საკმარისად ბევრჯერ გვერდით არ იყავი, საკმარისად ვერ დააჯერე, ვერ აუხსენი, ვერ გაიშალე, იმედები ვერ გაუმართლე, სადღაც უღალატე, უმუხთლე და ყველაფერი ვერ შეძელი..... ეს უმწეობის განცდა ყოველ ჯერზე ყველა რელსიდან გაგდებს.


среда, 28 ноября 2018 г.

დღიურებიდან


 31.08.2018
რა საყვარლები არიან რაჭველები :) ამბროლაურში ვართ, სადღაც ტავერნა კრიხულაში. კითხვაზე: სად შევჭამთ ყველაზე გემრიელად - რაჭველებმა აქ გამოგვიშვეს: ბნელ, გემრიელ და აშკარად შინაურულ ადგილას, რადგან ჩვენს გარდა ყველა კლიენტი ნაცნობი იყო და მზარეულ-მენეჯერმა ფული არ გადაახდევინა :)) ერთდროულად კართან და სამზარეულოსთან ახლოს მოვკალათდით და შევუკვეთეთ საჭმელი, მათ შორის, რათქმაუნდა, ლობიანი ლორით. სამზარეულოში რომ შეკვეთა გადასცეს, რაჭული გაოცება მოგვესმა ,,შე კაცო, ხაჭაპური არ ჯობია ლობიანსაო" და სადღაც 10 წუთში მართლა ხაჭაპური მოგვიტანეს :) 
ვფიქრობდი, რა ბედნიერებაა, როცა დეტალებს შეუძლიათ ადამიანების გაბედნიერება. ამ დროს თავი გაცილებით სხვა სამყაროში შეიძლება იგრძნო, სადაც ყველაფერი ნათელია, კარგია და სადაც ყველას ყველა უყვარს...


1.09.2018

კარავში ვართ, კრიხულაში :) ეს ადგილი რაღაც პატარა ჩიტის ბუდეს გავს. ყველაფერი მართლაც რომ ერთ ბუდეშია, რომელმაც სრული წარმატებით დაიტია დღეს რომეო და ჯულიეტა ჩემი ცრემლებით, ჩემი და ანდრე რიეუს გაცნობა, ფიგაროს ქორწინება, პატარა ბავშვებივით აღფრთოვანება და ბევრი სიცილი, ცეკვა თავდავიწყებით და ფიქრები, თითქოს ეს დღე იყო ცხოვრების უკანასკნელი, რომელიც მთელი სიმძაფრით უნდა შეგეგრძნო.

არსებობს გრძნობა, როცა აღმატებულად კარგად გრძნობ თავს. ამ გრძნობით სავსე მდგომარეობაში შეგიძლია ჩათვალო რომ ყველაფერზე ძლიერი ხარ სამყაროში და ვერც ერთი მთა ვერ დაგიდგება წინ.  
ჰო, ანდრე რიეუ ძალიან საყვარელია. კეთილი და საოცარი იუმორით. გიო ამბობდა, ალბათ რა ბედნიერებაა როცა საყვარელ საქმეს აკეთებ, თან მშვიდად ხარ, რადგან ზუსტად იცი ჭეშმარიტად კეთილშობილ რამეს ქმნი, თან საკმარისი ხელფასიც გაქვსო. მართალია. ნეტავ მეც მოვიფიქრო რამე ისეთი, რაშიც საკუთარ თავს ბოლომდე გავხარჯავ და ზუსტად მეცოდინება, რომ ჭეშმარიტად კარგს ვეჭიდები.

 19.11.2018
 ბოლო დროს ბევრი დრო მჭირდება საკუთარი თავისთვის. რთული პერიოდი მაქვს, ჯერ რომ არ ყოფილა იმდენი მუშაობის და სწავლის.
იმდენად შევიჭერი როლებში, სულ ვფიქრობ ნეტა კიდევ უფრო მეტი დრო მქონდეს, ნეტა ღამე უძილობაც არაფერს მაკლებდეს, ნეტა ბავშვებიც დიდები იყვნენ, რომ არ ჭირდებოდეს ჩემი ჩარევა მათი პირის დაბანებს და ბუტერბროდების კეთებებს ნეტა კიდევ უფრო დიდ მუსკულებიანი და სუპერ ენერგიული ვიყო....
მაგრამ არის დღეები, როგორც დღეს, როცა ნანატრი დრო ჩნდება და შემიძლია იმდენი დრო დავუთმო საკუთარ თავს, რამდენსაც ვფიქრობდი, რომ მჭირდებოდა. და ახლა, სრულიად უუნარო ვარ. მხოლოდ ვიქტორიას თვალების ტრიალი, თლიფინი ან თემოს უკბილო ღიმილები მელანდება
ეს იმ სერიიდანაა, როცა ზუსტად იცი რაშია შენი საკუთარი ბედნიერება.


 20.11.2018
თბილისიდან ისე ჩამოვედი დაღლილობა სულ არ მეტყობოდა, სულ რაღაც ლაპარაკი არ შემეძლო და ზედმეტი ნაბიჯის გადადგმა :) ჩიხში გიო დამხვდა. ბავშვებისთვის ნაყიდი შოკოლადები ჯიბეში ჩამიკუჭა, ვიცოდი რომ მაღაზიაში გავლის ძალა არ გექნებოდა და შენ მიეცი, ვითომ თბილისურიაო :) სახლში ქურდივით შევიპარე და პირველი თემომ დამინახა. გამოიქცა და ისე ჩამეხუტა, მეგონა სადღაც საზღვარგარეთ ვიყავი და 5 წლის შემდეგ ძლივს დავუბრუნდი ოჯახს :) გული რომ ვიჯერეთ უკვე ვიქტორია მორბოდა დეედიკოს ძახილით. ისიც ისე ჩამეფსკვნა ლამის საბერძნეთსაც გავცდი :)
ჰოდა ვფიქრობდი, რა მარტივად კარგია ყველაფერი. აი სულ არაფერი, არაფერი რომ არ გინდა, გარდა იმისა რაც ისედაც გაქვს.
საძინებელში ვიჯექით, საწოლზე, წრეში, 4-ნი, ჰეფი ბესდეის ვუმღეროდით რიგ-რიგობით ვიქტორიას ყველა თოჯინას: ბაბის, ტასოს, ნონა ბებოს, კატოს, ბარბარეს, ვიკის :) მერე ჯუნას, მერე გიოს, მერე თემოს..... 


ბოლოს ჩვენ ყველა სახელი ამოვწურეთ და ყელიც გვეტკინა, მაგრამ ვიქტორია ბოლომდე გაჰკიოდა: ჰეეფი ბეესდეი დიივაანი..... რაც მისეული დეარის ვარიანტია :) და მეჩხერი ულამაზესი პრინცესული ღიმილით გვანათებდა :))




вторник, 28 августа 2018 г.

დღიურებიდან

                                                                          24.07
 
          ახლა იქ ვარ, სადაც მთელი სიბერის გატარება მქონდა გეგმაში. სადაც ყველაფერი ისეა, როგორც ჩემს სიბერეში უნდა იყოსსუფთა თეთრი და ლურჯი ფერები, მზის შეგებებებ დილაადრიან, მისთვის მოყოლილი განსაკუთრებული ამბები და ნუგეშები, სხივებისფერი თმები, მარილიანი მლაშე ზღვის სუნი სხეულზე, ყველაზე საოცარი დაისები, მთვარის შუქზე პლედმოხვეული ფიქრები, ღამის სანაპიროები და ოდნავ დარდიანი სიმშვიდე. თითქოს იქ გადავსახლდი. 30 ან 40 წლით მომავალში....



          ყველაფერი კარგადაა. უბრალოდ ექიმების ვარაუდით რაღაც ჩიყვი მაქვს. თითქოს არაფერი. ამას წელის ტკივილებიც დაერთო და ბონუსად ნერვოპათოლოგთან ვიზიტი. წამლები, უძილო ღამეები, ტკივილები....  თითქოს ხომ არაფერი. მაგრამ მთელი ჩემი წარმოდგენები მუსკულებიან საკუთარ თავზე წყალში ჩამეყარა. ფიქრები იმის შესახებ, რომ ყველაზე მაგარი, გამძლე ვარ, ვერაფერი მომერევა და სულ ასე იქნება - გაქრა. რაღაც მომერია და აღარაფერი იქნება ისე, როგორც ადრე. გაქრება ჩემი მუსკულებიც და გიოს ხელით სატარებელი ვეყოლები, ქალივით სუსტი და უმწეო.

1.08

          მოკლედ, მოიცდის სიბერე :) არავითარი ჩიყვი არ მაქვს. ისევ მუსკულებიანი ყოვლის შემძლე ვარ :) შეეშალათ ამ ექიმებს რაღაც და ძალიანაც კარგი....
          დღეს, თბილისიდან მოვდიოდი და გორთან ახლოს ყვავილები დავინახე. ერთხელ ვნახე ესენი, სადღაც შეკვეთილთან, ციცინათელასთან ახლოს  - საითაც გავიხედე ყველგან ესენი იყვნენ: იასამნისფერები, საოცრებები. ლანდიშებიათქო ვიძახდი, მაგრამ თურმე ლანდიში სულ სხვაგვარია. ეს ჩემი ყვავილები კი მინდვის ყოფილა, თავისთვის ამოდის და ასე უბრალოდ მრავლდებაო მითხრეს. გიოს უნდოდა ჩემთვის დაეკრიფა და ლამის გუბეში გადავარდა :) მერე ქუთაისში ვიპოვეთ :)




19.08

          რახანია გიოზე არაფერი მომიყოლია. ალბათ იმ დროიდან, ვიქტორია რომ პატარა იყო და აფთიაქში გავიპარეთ :) მას შემდეგ ბევრი არაფერიც შეცვლილა, გარდა იმისა რომ შვილები გაიზარდნენ და იმაზე ბევრად მეტ ყურადღებას ითხოვენ, ვიდრე ოდესმე. ჩვენ კი ისევ ვცდილობთ ზოგჯერ რაღაც საქმეები გამოვჩიჩქნოთ, გავაჩინოთ, მერე მხრები ავიჩეჩოთ რომ კი არ გვინდა, მაგრამ საჭიროა. იესთქო ერთმანეთს თვალებით ვანიშნოთ და ჩუმად გავიპაროთ. განა რას ვაფუჭებთ :) უბრალოდ ზოგჯერ მგონია, რომ მართლა ძალიან პატარები ვართ და უჩვეულოდ დიდი შვილები გვყავს.
          მე ძალიან მიყვარს გზები. გრძელი და მშვიდი. ბოლო თვეში მგონი ორჯერ გავიპარეთ. ერთხელ ზღვაზე:
          მთელი გზა შეუსვენებლად ვსაუბრობდით. მოსწრებაზე.
          გამახსენდა, ერთხელ  ერთმა ფსიქოლოგმა მითხრა, რომ თურმე ბევრ ადამიანს აი ასე ერთმანეთთან საუბარი არ შეუძლია. ყოფითზე კი არა...აი ისე... უბრალოდ. მითუმეტეს მეუღლეებს. ბევრს ვფიქრობდი ამაზე. მივხვდი, რომ როგორც ყოველთვის აქაც ძალიან გამიმართლა.
          დრო ცოტა გვქონდა, სულ რაღაც საათი და ცოტა. ვილაპარაკეთ ადამიანებზე, ურთიერთობებზე, შიშებზე.... სიყვარულზეც ბევრი ვილაპარაკეთ. შეგნებებზე და ეგოისტობებზე.  ეგოიზმისა და თვითშეგნების ბრძოლაზე. რომ ზოგჯერ, ადამიანს ეგოისტობა გადაგწონის და ამ დროს, როცა თითქოს ჰარმონიაში უნდა იყო საკუთარი მეს წინ წაწევისთვის, სინამდვილეში ჰარმონიას კარგავ გვერდით მდგომთან. შეიძლება სინდისი გქენჯნის, ან იქნებ გვერდით მდგომის არც ისე ბედნიერი სახე გგვრის სევდას.... მაგრამ ფაქტია, რომ სიმშვიდე მიდის. ჰოდა, თუ შეძლებ და შეგნება ეგოიზმზე გაამარჯვებინებ - სწორ გზასაც დაინახავ, დათმობ და კომპრომისებსაც იპოვი....  
          იქ გავჩერდით, რომ ზღვაზე მივდიოდით. ჩემი ხელი ხელში ეჭირა, პერიოდულად ტუჩებთან მიჰქონდა, თითქოს რწმუნდებოდა რომ ნამდვილად მე ვიყავი და მშვიდდებოდა. ერთ ადგილას, სადღაც ლანჩხუთთან გააჩერა, ჩამეხუტა და მითხრა. რომ ძალიან ვუყვარდი. კიდე მითხრა, რომ ყოველთვის შეძლებდა ჩახუტებით ყველა ჩემი ტკივილები თავისთან წაეღო. რა ბავშვობაა :)

          მეორეჯერ გურიაში გავიპარეთ. გავიპარეთ რა, საქმეზე წავედით :) დრო საათზე ნაკლები გვქონდა ალბათ. ისე მოსწრებაზე ბევრი ვილაპარაკეთ. გიოს მოსმენა ზოგადად ძალიან მიყვარს. არ ვიცი სუბიექტური ვარ თუ არა, მაგრამ ის რომ საუბრობს მშვიდად, დინჯად, აი ისე, თითქოს მთელი ცხოვრება იმაზე ფიქრობდა, რასაც გიხსნის - შეუძლებელია არ დაუჯერო. შეუძლებელია იფიქრო რომ ცდება, იმიტომ რომ ჩემსავით არასდროს ხტება და ემოციები არ ასულელებს. ცივი გონებით და სამართლიანად მსჯელობა უყვარს.
          ჰოდა გიო იმას ამბობდა რაზეც დიდი ხანია თავად ვფიქრობ. რომ დანაშაულია ადამიანში ეჭვი შეგეპაროს. წამიერადაც კი. თუ სხვას ყველა საბუთი და ახსნა დაუდე საკუთარი თავის გასასამართლებლად- ეს რწმენა აღარაა. არც კაცთმოყვარეობაა, ალბათ. ყველაფერი თუ ომით ახსენი - სადღაა რწმენა? რაღაა ნდობა?... ჰო, კიდევ ურწმუნო თომაზე მომიყვა. თქვენ იცით რატომ ვეძახით თომას, ქრისტეს მოციქულს და წმინდანს ურწმუნოს?  
          თურმე, მას სიხარულით რომ ახარეს სხვა მოციქულებმა ქრისტე აღდგაო, ,,უკეთუ არა ვიხილო, არა სადა მრწმენესო“ - უპასუხა და მოითხოვა,რომ თავად დარმუნებულიყო მათ ნათქვამში. ამ წამიერი ეჭვით მას სამუდამოდ შერჩა ურწმუნო თომას სახელი....
         ჩემი აზრით სხვაობა ვიღაცეებსა და შენთვის ერთგულ ადამიანებს შორის ზუსტად ესაა - ერთგულებს სჯერა შენი. უბრალოდ გიყურებს და სჯერა. ვიღაცეებს - არა. რომ დაუჯდე, ყველა სიტყვა და ქცევა აუხსნა - ვიღაცაც აუცილებლად დაგიჯერებს. მაგრამ ეს დამღლელია. და არასიყვარულური :)

25.08

          ვიქტორიას ვუბრაზდები ძალიან. ან იქნებ ვერც ვუბრაზდები და ამიტომაცაა, რომ დღითი დღე უფრო გასაბრაზებლად იქცევა. ყველაფერში გვგავს. ხან მე, ხან გიოს. ალბათ უფრო მე. ხომ ვთქვი ემოციებისგან მე ვსულელდებითქო :) რთულია საკუთარ ქცევებს გაუბრაზდე. ნეტავ დაჭკვიანდებოდეს.....



          ძილის წინ თავისი სოსკა პირში ჩამიდო და ახლა მე დაგაძინებო გამომიცხადა. ხელები ლოყაზე მომისვა, როგორც მე ვეფერები ხოლმე და ,,იკო და ალა იკო ერთი საკალელი და ლალაზი გოგონა სახელად ქვიოდა პეპა გოჭიო" - მიაყარა..... თვალებდახუჭული რომ მომიგულა ადგა, გიოს ხელი ჩაკიდა, ,,ქელი მოტიდე და ვიტუნაოთო“ - უბრძანა. გიოს კი ეძინებოდა, მაგრამ ხომ ვამბობ ვერ ვუბრაზდებითთქო - თვალები სითბოთი აევსო, ერთი გულიანად გადაიკისკისა, ვიკუნას ხელები ჩაჰკიდა და ორივემ ერთად საწოლზე ხტუნვა დაიწყო. მხიარულად, მშვიდადთითქოს ნორმალურებივით იქცეოდნენ და ასეც უნდა ყოფილიყო ძილის წინ.



 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review