среда, 21 июня 2017 г.

წერილი თემოს...

Автор: ჯუნა на 6/21/2017 0 коммент.
          დილის 9 საათი იყო უკვე ჭავჭავაძეზე რომ გავრბოდი რაც ძალი - ღონე მქონდა მე  და გაზი ჩემს მანქანას. სამსახურში მაგვიანდებოდა. თან ვფიქრობდი. ვფიქრობდი, როგორ ძალიან იტირა ვიქტორიამ ჩემი წამოსვლისას. მერე ტელეფონში თემომ, რადგან ჯერ კიდევ ეძინა და წამოსვლისას არ ვაკოცე.... რომ სულ ვეღარ ვუთმობ მათ იმდენ დროს, რამდენიც მჭირდება და მინდა. რომ უკვე ძალიან გაიზარდნენ და გარკვევით ამბობენ ან აჩვენებენ რა უნდათ და რატომ.... მე კი ვერ ვეწევი....  რომ წუხელ გასეირნებას დავპირდი და ვერ შევუსრულე. რომ უკვე ეჭვი მეპარება საკუთარ თავში და როგორ მეშინია ერთხელაც არ მითხრან: დე იციი სილიბისტროს დედა მასთან უფრო მეტ დროს ატარებს........სილიბისტროს დედა კარგია........ ეს მე, ყველაზე უბედურს გამხდის.
           პირველი საათი იყო როცა შესვენებაზე გამოვედი. ექიმთან ვიყავი ჩაწერილი და ვაგვიანებდი. გავრბოდი ისევ რაც ძალი და ღონე მქონდა. ფართე, ცარიელ ქუჩას მივყვებოდი,  თან ისევ ვფიქრობდი.... პატარა რომ ვიყავი, დარწმუნებით ვამბობდი, რომ ოჯახი სუსტი ქალების ყოფაა. რომ ცხოვრების მთელი სიმაგრე თავისუფლებაში და მხოლოდ განვითარებაშია. რა სულელი ვიყავი....
          როგორ მინდა მეტი დრო მქონდეს თქვენთვის. შენთვის. დილას თვალს რომ გაახელ მე მხედავდე მომღიმარს. ბაღში წასასვლელად მე გამზადებდე. იქედანაც მე მომყავდე. ყველა სადილს და ვახშამს მე გიმზადებდე. (გახუხულ პურს რომ ყველს მოვახეხავ და ამის გამო მთვლი საუკეთესო მზარეულად.....) გული აღარ გწყდებოდეს იმის გამო, რომ შენს გვერდით ხშირად არ ვარ...  ან რომ როცა ვარ ვიქტორიას უფრო მეტ ყურადღებას ვაქცევ უნებურად ვიდრე შენ. რომ შენთვის ყველაფერი ცოტა შემრჩა. ყველაფერი მხოლოდ ის, რაც შემიძლია ფიზიკურად მოგცე.
           ექიმიდან უკან 2 ზე გამოვედი. რათქმაუნდა  ვაგვიანებდი. ნიკეას ქუჩაზე აწყვეტით მოვრბოდი.
           საღამოს 6 საათზე მასწავლებელთან მივრბოდი. მერე იქედან სხვაგან....... სახლში რომ მივედი უკვე 9 საათი ანუ უკვე ვიქტორიას ძილის დრო იყო.... მთელი დღის ნარბენს და არაქათგამოცლილს, ისინი შემეგებნენ ვისი გულწრფელობის ყველაზე მეტად მჯერა ჩემს ცხოვრებაში. ვისაც ყველაზე მეტად ვჭირდები, ვინც არასოდეს მიღალატებს ალბათ და ვისი სიყვარულიც ყველაზე ეჭვგარეშე და ერთგულია ჩემთვის.
           უკვე ხვალ დიდი იქნები.... 6 წლის. ახალი ეტაპი უნდა დავიწყოთ.... სადაც სულ შენი იმედი უნდა მქონდეს. ძალიან გადამეტებული წარმოდგენა მაქვს შენზე. ესეც ალბათ დიდი სიყვარულის ბრალია , მაგრამ სათანადო გამართლებას მოითხოვს. გწერდი, ყველაფერი ცოტა შემრჩათქო შენთვის. სიყვარული კი განუზომელია. იმდენი, სულ და ყველაფერში რომ გეყოფა, ეჭვიც არ შეგეპაროს!
           დაბადების დღეს გილოცავ დე. შენ საუკეთესო ხარ ჩემთვის. ძალიან მინდა უბრალოდ კარგი ადამიანი იყო. ეს იქნება ის, რაც მე ნამდვილად ბედნიერ ადამიანად მაქცევს.

четверг, 18 мая 2017 г.

განწყობა - ეგოისტური

Автор: ჯუნა на 5/18/2017 0 коммент.
          როგორი უცნაური გრძნობაა ეს საუკეთესო მეგობრობა... შენი ბავშვობა რომ არის ან ყველაფერი რომ იცი მასზე ან ძალიან კარგად რომ იცნობ - ყველაზე კარგად.... ან მარტო შენ რომ იცი მისი გაჭირვებები, ფიქრები, აზრები... ან მარტო შენ რომ გიგრძვნია შენს ტყავზე მისი პრობლემები. მარტო შენს მხარზე რომ უტირია და მარტო შენ რომ გითენებია ღამეები სულ მარტივი, მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვანი თემების განხილვაში მასთან ერთად. მარტო შენ რომ გრძნობ მის განწყობას და სხვას რომ გონია, რომ მხიარული და ძალიან პოზიტიურია, შენ ცნობ მისი ტუჩის ნაოჭით სევდას.... რომ უყურებ და ზუსტად იცი, რომ მარტო შენი მეგობარია. ყველაზე საუკეთესო. ან ერთ-ერთი საუკეთესო. რომ იცი, რომ რო რამე გაუჭირდეს, მარტო შენ უნდა დაგიძახოს, მარტო შენ უნდა გავარდე შურდულივით მის დასახმარებლად. ძალა არ უნდა დაზოგო და ენერგია. მარტო შენ. შეიძლება სხვაც მოვიდეს, მაგრამ მარტო შენ ანუგეშებ მას ყველაზე კარგად. მარტო შენი გვერდით დგომით მოკეთდება. და როცა კარგად გახდება და იზეიმებს, მარტო შენ უნდა მოგიჭახუნოს ჭიქა და შენი თამადობით თქვას მეგობრების სადღეგრძელო. 
          და ამ დროს .... სხვაც რომ გეცილება მის მეგობრობაში. სხვასაც რომ თავი საუკეთესო ჰგონია. სხვაც რომ ფიქრობს, რომ არაფრით ჩამოგივარდება, არადა რა იცის.... რა იცის რომ შენ ხარ მთავარი.... რა იცის რამე.....
          რა ეგოისტი ვარ ღმერთო ჩემო 😒


--

вторник, 11 апреля 2017 г.

ჭიდაობას რა უნდა : )

Автор: ჯუნა на 4/11/2017 0 коммент.
***

          წუხელ გავათენე. არ ვიცი ამჟამად მიზეზი რა იყო. ბუნებრივი კვებიდან მთელი ღამე შიმშილის რეჟიმში გადასვლა თუ კიდევ ერთი კბილი. ტირის ხოლმე თვალდახუჭული და გაუჩერებლად, ბოტოტა ხელებით მეძებს და მეძებს, მანამ სანამ ბოლოს ხელს არ გადამხვევს, მასთან საკმარისად ახლოს არ დამიგულებს და რამოდენიმე წუთით ან თუ გამიმართლა მთელი საათით მშვიდად იძინებს... მორიგ ტირილებამდე..... 10 თვისაა და ჯერ არაფერი იცის )  ძალიან პატარაა და მთელი შეგნებით მასთან ლაპარაკი არ ჭრის... ვერაფერს გებულობს. ძილის წინ ვუყვები ხოლმე რომ მთელი დღე ძალიან ვიღლები, რომ ზეგ ტესტირება მაქვს, ერთ კვირაში პრეზენტაცია, რომ სხვა ათასი საფიქრალი მაქვს, სამეცადინოც, თემუკასთვის თითქმის დრო არ მრჩება, დედაჩემისთვისაც კი დრო არ მრჩება ამ ბოლოს სულ რომ მეტად მქენჯნის სინდისი, რომ დროს საერთოდ ვერ ვუთმობ....... არაფერი ამ ბავშვს არ ესმის



***

          ბავშვებს ვეჭიდავებოდი საღამოს. ერთ მხარეს ერთი ამოვიჩარი და შემოვხვიე ხელი, მეორე მხარეს - მეორე. ვგორავდით ასე...შეუჩერებლად. ხან ისინი ექცეოდნენ ჩემს ზემოთ და აჟიტირებულები ტაშისკვრით გამარჯვებას ზეიმობდნენ, ხან მე და ზემოდან დავყურებდი გაჭყინტულებს, მაგრამ ბედნიერად თვალებციმციმებს... ერთმანეთში ირეოდა სიცილები, სიხარულები, აღტკინებული შეძახილები... დრო თითქოს გაჩერდა და აღარ არსებობდა არც პრობლემები, არც სტრესები, არც მოუსწრებელი საქმეები და არც სამყარო სხვა ირგვლივ... მხოლოდ   ბედნიერებისგან მოღებულ პირიანი ბავშვები, ყველა კიჭს რომ  დაუთვლიდი სათითაოდ, ერთს 32 და მეორეს ჯერ სულ რაღაც 4 ცალს...






вторник, 4 апреля 2017 г.

ძილის წინ...

Автор: ჯუნა на 4/04/2017 0 коммент.
        ზოგჯერ თავი რობოტი მგონია. რობოტი, რომელიც ცდილობს წარმატებით გაუმკლავდეს ვალდებულებებს უხვად რომ კიდია მხრებზე. აქნევს საჭიროების მიხედვით ხელებს, დადის, იღიმის, საუბრობს, მოძრაობაშია.... ყველაფერი მექანიკურად და იმიტომ, რომ ასე უნდა.
         ყველაფერი იმიტომ, რომ ასეა საჭირო და ჩემი გასაკეთებელი მხოლოდ მე უნდა გავაკეთო.
          ზოგჯერ ისიც მგონია, ასე კისრიტეხით მიმავალ დღეებში  რაღა ცხოვრება დამრჩენიათქო და მალე უნდა მოვასწრო ყველაფერი ის, რაც მევალება და ჩემი საქმნელია. ის, რასაც ჩემს ნაცვლად და ჩემზე უკეთ ვერავინ გააკეთებს. ასეთი რამეები კი ვფიქრობ ბევრია. ბევრი საქმე მაქვს მოსასწრები.
         ალბათ ჩვენი ცხოვრების არსიც ამაშია.  მორჩილად დათმენილი და დაბმული საკუთარი თავით,  შრომისმოყვარეობით რაც შეიძლება მეტ ვალდებულებას, პასუხისმგებლობას და კიდევ ათას ,,ზანუდურ", მაგრამ აუცილებელ რამეს გავუძლოთ და ეს ყველაფერი სიხარულით. ღიმილით. თუნდაც ზოგჯერ რობოტული პოზიტივით მაგრამ მაინც. თუნდაც ვერც ვერავინ გაიგოს რა მძიმეა შენი ტვირთი. მაგრამ მაინც....


среда, 21 июня 2017 г.

წერილი თემოს...

          დილის 9 საათი იყო უკვე ჭავჭავაძეზე რომ გავრბოდი რაც ძალი - ღონე მქონდა მე  და გაზი ჩემს მანქანას. სამსახურში მაგვიანდებოდა. თან ვფიქრობდი. ვფიქრობდი, როგორ ძალიან იტირა ვიქტორიამ ჩემი წამოსვლისას. მერე ტელეფონში თემომ, რადგან ჯერ კიდევ ეძინა და წამოსვლისას არ ვაკოცე.... რომ სულ ვეღარ ვუთმობ მათ იმდენ დროს, რამდენიც მჭირდება და მინდა. რომ უკვე ძალიან გაიზარდნენ და გარკვევით ამბობენ ან აჩვენებენ რა უნდათ და რატომ.... მე კი ვერ ვეწევი....  რომ წუხელ გასეირნებას დავპირდი და ვერ შევუსრულე. რომ უკვე ეჭვი მეპარება საკუთარ თავში და როგორ მეშინია ერთხელაც არ მითხრან: დე იციი სილიბისტროს დედა მასთან უფრო მეტ დროს ატარებს........სილიბისტროს დედა კარგია........ ეს მე, ყველაზე უბედურს გამხდის.
           პირველი საათი იყო როცა შესვენებაზე გამოვედი. ექიმთან ვიყავი ჩაწერილი და ვაგვიანებდი. გავრბოდი ისევ რაც ძალი და ღონე მქონდა. ფართე, ცარიელ ქუჩას მივყვებოდი,  თან ისევ ვფიქრობდი.... პატარა რომ ვიყავი, დარწმუნებით ვამბობდი, რომ ოჯახი სუსტი ქალების ყოფაა. რომ ცხოვრების მთელი სიმაგრე თავისუფლებაში და მხოლოდ განვითარებაშია. რა სულელი ვიყავი....
          როგორ მინდა მეტი დრო მქონდეს თქვენთვის. შენთვის. დილას თვალს რომ გაახელ მე მხედავდე მომღიმარს. ბაღში წასასვლელად მე გამზადებდე. იქედანაც მე მომყავდე. ყველა სადილს და ვახშამს მე გიმზადებდე. (გახუხულ პურს რომ ყველს მოვახეხავ და ამის გამო მთვლი საუკეთესო მზარეულად.....) გული აღარ გწყდებოდეს იმის გამო, რომ შენს გვერდით ხშირად არ ვარ...  ან რომ როცა ვარ ვიქტორიას უფრო მეტ ყურადღებას ვაქცევ უნებურად ვიდრე შენ. რომ შენთვის ყველაფერი ცოტა შემრჩა. ყველაფერი მხოლოდ ის, რაც შემიძლია ფიზიკურად მოგცე.
           ექიმიდან უკან 2 ზე გამოვედი. რათქმაუნდა  ვაგვიანებდი. ნიკეას ქუჩაზე აწყვეტით მოვრბოდი.
           საღამოს 6 საათზე მასწავლებელთან მივრბოდი. მერე იქედან სხვაგან....... სახლში რომ მივედი უკვე 9 საათი ანუ უკვე ვიქტორიას ძილის დრო იყო.... მთელი დღის ნარბენს და არაქათგამოცლილს, ისინი შემეგებნენ ვისი გულწრფელობის ყველაზე მეტად მჯერა ჩემს ცხოვრებაში. ვისაც ყველაზე მეტად ვჭირდები, ვინც არასოდეს მიღალატებს ალბათ და ვისი სიყვარულიც ყველაზე ეჭვგარეშე და ერთგულია ჩემთვის.
           უკვე ხვალ დიდი იქნები.... 6 წლის. ახალი ეტაპი უნდა დავიწყოთ.... სადაც სულ შენი იმედი უნდა მქონდეს. ძალიან გადამეტებული წარმოდგენა მაქვს შენზე. ესეც ალბათ დიდი სიყვარულის ბრალია , მაგრამ სათანადო გამართლებას მოითხოვს. გწერდი, ყველაფერი ცოტა შემრჩათქო შენთვის. სიყვარული კი განუზომელია. იმდენი, სულ და ყველაფერში რომ გეყოფა, ეჭვიც არ შეგეპაროს!
           დაბადების დღეს გილოცავ დე. შენ საუკეთესო ხარ ჩემთვის. ძალიან მინდა უბრალოდ კარგი ადამიანი იყო. ეს იქნება ის, რაც მე ნამდვილად ბედნიერ ადამიანად მაქცევს.

четверг, 18 мая 2017 г.

განწყობა - ეგოისტური

          როგორი უცნაური გრძნობაა ეს საუკეთესო მეგობრობა... შენი ბავშვობა რომ არის ან ყველაფერი რომ იცი მასზე ან ძალიან კარგად რომ იცნობ - ყველაზე კარგად.... ან მარტო შენ რომ იცი მისი გაჭირვებები, ფიქრები, აზრები... ან მარტო შენ რომ გიგრძვნია შენს ტყავზე მისი პრობლემები. მარტო შენს მხარზე რომ უტირია და მარტო შენ რომ გითენებია ღამეები სულ მარტივი, მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვანი თემების განხილვაში მასთან ერთად. მარტო შენ რომ გრძნობ მის განწყობას და სხვას რომ გონია, რომ მხიარული და ძალიან პოზიტიურია, შენ ცნობ მისი ტუჩის ნაოჭით სევდას.... რომ უყურებ და ზუსტად იცი, რომ მარტო შენი მეგობარია. ყველაზე საუკეთესო. ან ერთ-ერთი საუკეთესო. რომ იცი, რომ რო რამე გაუჭირდეს, მარტო შენ უნდა დაგიძახოს, მარტო შენ უნდა გავარდე შურდულივით მის დასახმარებლად. ძალა არ უნდა დაზოგო და ენერგია. მარტო შენ. შეიძლება სხვაც მოვიდეს, მაგრამ მარტო შენ ანუგეშებ მას ყველაზე კარგად. მარტო შენი გვერდით დგომით მოკეთდება. და როცა კარგად გახდება და იზეიმებს, მარტო შენ უნდა მოგიჭახუნოს ჭიქა და შენი თამადობით თქვას მეგობრების სადღეგრძელო. 
          და ამ დროს .... სხვაც რომ გეცილება მის მეგობრობაში. სხვასაც რომ თავი საუკეთესო ჰგონია. სხვაც რომ ფიქრობს, რომ არაფრით ჩამოგივარდება, არადა რა იცის.... რა იცის რომ შენ ხარ მთავარი.... რა იცის რამე.....
          რა ეგოისტი ვარ ღმერთო ჩემო 😒


--

вторник, 11 апреля 2017 г.

ჭიდაობას რა უნდა : )

***

          წუხელ გავათენე. არ ვიცი ამჟამად მიზეზი რა იყო. ბუნებრივი კვებიდან მთელი ღამე შიმშილის რეჟიმში გადასვლა თუ კიდევ ერთი კბილი. ტირის ხოლმე თვალდახუჭული და გაუჩერებლად, ბოტოტა ხელებით მეძებს და მეძებს, მანამ სანამ ბოლოს ხელს არ გადამხვევს, მასთან საკმარისად ახლოს არ დამიგულებს და რამოდენიმე წუთით ან თუ გამიმართლა მთელი საათით მშვიდად იძინებს... მორიგ ტირილებამდე..... 10 თვისაა და ჯერ არაფერი იცის )  ძალიან პატარაა და მთელი შეგნებით მასთან ლაპარაკი არ ჭრის... ვერაფერს გებულობს. ძილის წინ ვუყვები ხოლმე რომ მთელი დღე ძალიან ვიღლები, რომ ზეგ ტესტირება მაქვს, ერთ კვირაში პრეზენტაცია, რომ სხვა ათასი საფიქრალი მაქვს, სამეცადინოც, თემუკასთვის თითქმის დრო არ მრჩება, დედაჩემისთვისაც კი დრო არ მრჩება ამ ბოლოს სულ რომ მეტად მქენჯნის სინდისი, რომ დროს საერთოდ ვერ ვუთმობ....... არაფერი ამ ბავშვს არ ესმის



***

          ბავშვებს ვეჭიდავებოდი საღამოს. ერთ მხარეს ერთი ამოვიჩარი და შემოვხვიე ხელი, მეორე მხარეს - მეორე. ვგორავდით ასე...შეუჩერებლად. ხან ისინი ექცეოდნენ ჩემს ზემოთ და აჟიტირებულები ტაშისკვრით გამარჯვებას ზეიმობდნენ, ხან მე და ზემოდან დავყურებდი გაჭყინტულებს, მაგრამ ბედნიერად თვალებციმციმებს... ერთმანეთში ირეოდა სიცილები, სიხარულები, აღტკინებული შეძახილები... დრო თითქოს გაჩერდა და აღარ არსებობდა არც პრობლემები, არც სტრესები, არც მოუსწრებელი საქმეები და არც სამყარო სხვა ირგვლივ... მხოლოდ   ბედნიერებისგან მოღებულ პირიანი ბავშვები, ყველა კიჭს რომ  დაუთვლიდი სათითაოდ, ერთს 32 და მეორეს ჯერ სულ რაღაც 4 ცალს...






вторник, 4 апреля 2017 г.

ძილის წინ...

        ზოგჯერ თავი რობოტი მგონია. რობოტი, რომელიც ცდილობს წარმატებით გაუმკლავდეს ვალდებულებებს უხვად რომ კიდია მხრებზე. აქნევს საჭიროების მიხედვით ხელებს, დადის, იღიმის, საუბრობს, მოძრაობაშია.... ყველაფერი მექანიკურად და იმიტომ, რომ ასე უნდა.
         ყველაფერი იმიტომ, რომ ასეა საჭირო და ჩემი გასაკეთებელი მხოლოდ მე უნდა გავაკეთო.
          ზოგჯერ ისიც მგონია, ასე კისრიტეხით მიმავალ დღეებში  რაღა ცხოვრება დამრჩენიათქო და მალე უნდა მოვასწრო ყველაფერი ის, რაც მევალება და ჩემი საქმნელია. ის, რასაც ჩემს ნაცვლად და ჩემზე უკეთ ვერავინ გააკეთებს. ასეთი რამეები კი ვფიქრობ ბევრია. ბევრი საქმე მაქვს მოსასწრები.
         ალბათ ჩვენი ცხოვრების არსიც ამაშია.  მორჩილად დათმენილი და დაბმული საკუთარი თავით,  შრომისმოყვარეობით რაც შეიძლება მეტ ვალდებულებას, პასუხისმგებლობას და კიდევ ათას ,,ზანუდურ", მაგრამ აუცილებელ რამეს გავუძლოთ და ეს ყველაფერი სიხარულით. ღიმილით. თუნდაც ზოგჯერ რობოტული პოზიტივით მაგრამ მაინც. თუნდაც ვერც ვერავინ გაიგოს რა მძიმეა შენი ტვირთი. მაგრამ მაინც....


В этом гаджете обнаружена ошибка

მსგავსი პოსტები

Related Posts with Thumbnails
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review