რა მათბობს და რას ვეძებ....

          ყველაზე მეტად რა შეიძლება გათბობდეს ამ სამყაროში.... იტყვით ბედნიერებაო. რა ფანატიკოსი და არაფრის მომტანი რომანტიზმით სავსე ადამიანების მოგონილია ეს ბედნიერება. როგორც წამი რომ არსებობს მხოლოდ და შურით ბერავს ადამიანთა მოდგმას, თავის თავს ანატრებს და ცრემლს ადენს მისი დამორჩილების სურვილით გულანთებულებს. განა შეიძლება ვინმე მუდმივად ბედნიერი იყოს.... განა იმიტომ არ არსებობს ბედნიერება რომ მუდმივად სანატრელი, საძიებელი და მიუწვდომელი იყოს ჩვენთვის.... განა ჩვენი ჯვრის სატარებლად და მუდმივად წვალებით აღმართ-აღმართ ფორთხვისთვის არ ვართ ჩვენ - ადამიანები გაჩენილები.....
          მე ყველაზე ნაკლებად ბედნიერებას ვეძებ.... არ მჭირდება იგი იმისთვის, რომ საკუთარი არსებობის აუცილებლობა შევიგრძნო დედამიწაზე. არ მჭირდება იგი იმისთვის, რომ ვინმე მიყვარდეს და არც ჩემი სიყვარულის აუცილებელ შედეგად მევლინება ეს ე.წ. ბედნიერება.....
          აბა რა მათბობს? წამი..... აი სულ წამით რომ ის გამახსენდება ვინც ჩემია.... ირგვლივ ყველაფერი გაქრება, ჩემი თვალები ტვინის იმ უჯრედს მიაშტერდება, რომელიც მისტიურად უზრუნველყოფს ჩემი და ცნობილი ,,ჩემის" ერთად ყოფნას.... და ყოველივე ეს წარმოშობს ღიმილს :)
          დაგინახავთ ქუჩაში ადამიანი მარტო რომ მოდის და იღიმის :) ხომ უეჭველია რომ ის უყვართ. რომ მას სახლში ელიან, რომ მივა და კისერზე შემოხვევენ სითბოთი ხელებს, მზერას გაყინავენ მის თვალებში და დაიკარგებიან ძიებაში აბა რას ფიქრობს, რა უხარია.... აუცილებლად ასე იქნება, ტყუილად არ გაიღიმებდა... და ამ დროს მის ტვინში ერთმანეთის მიმდევრობით იცვლებიან  ფოტოები მისი და ვინმე ,,მისის" კარგი ცხოვრებიდან... რა შედარებითია ყველაფერი, კარგი ცხოვრებაც ხომ არ არსებობს რეალურად. ესეც მითია. ყველაფერი მხოლოდ წამია.... მხოლოდ აი ეს ერთი წამი, როცა ქუჩაში მიდიხარ და ირგვლივ არავინ არ არსებობს. არსებობ მხოლოდ შენ და შენი წარმოსახვა, რომელიც გაიძულებს რომ გაიღიმო.... მოკლედ, ეს გოგო ქუჩაში რომ მიდის და იღიმის მე ვარ. ძალიან ხშირად დავდივარ ასე მარტო და მომღიმარი და ერთ დღესაც გავაცნობიერე რომ მშვიდად ვარ.
          ამერიკა. აი რა არის მთავარი. ყველაზე მეტად რა შეიძლება მათბობდეს ამ სამყაროში? სიმშვიდე ! ბედნიერება არა. ვერ ვენდობი ვერაფერს არასტაბილურს, მოჩვენებითს.... მხოლოდ სიმშვიდე ჩემს შიგნით!

თემუკას მორიგი პოსტი

გამარჯობათ,

მე თემუკა ვარ, დიდი ხანია არაფერი მომიწერია და ძლივს გამოვნახე დრო რომ სულ არ დაგავიწყდეთ :)

მე უკვე დიდი ბიჭი ვარ, მთელი წლის და თითქმის 3 თვის. დედიკო ხშირად მიყურებს და მეუბნება: არ მჯერა რომ ამხელა ბიჭი მყავხარო... კიდევ მეუბნება ჩემი ჭკვიანი ხარო, იმიტომ რომ ბევრი რაღაცეებით ვაოცებ ხოლმე. ყველაფერს უცებ ვსწავლობ და ვითვისებ, ძალიან აზრიანი ვარ, ყველაფერი მესმის, რაც მინდა რათქმაუნდა. ვიცი რა ხმებს გამოსცემენ შინაური ცხოველები, ძალიან მიყვარს ბომბორა და ჭუჭულები, კიდევ ვიცი სხეულის ნაწილები, ოჯახის წევრების სახელები.... ხოდა ვინმე სტუმარი რომ მოვა დამაყენებენ და ყველაფერს მათქმევინებენ, მეც დიდად არ ვარ წინააღმდეგი რადგან მიყვარს ყურადღების ცენტრში ყოფნა. ყველა მანებივრებს, ვერ იტანენ როცა ვტირი, განსაკუთრებით ბაბუ და მამიდა; მეც თუ რამე მინდა სულ ვტირი,  სანამ არ ამისრულებენ. მაგრამ ამ ბოლო დროს დედიკო მსჯის ხოლმე ასეთი საქციელის გამო, ამბობს, რომ არ უნდა უზრდელი და თავნება ვიყო.... მეც არ მინდა დედიკო გაბრაზდეს, მაგრამ აკრძალვებს ჯერ კარგად ვერ მივეჩვიე... სულ მინდა ყველაფერი ჩემს ჭკუაზე იყოს და რასაც ვიტყვი მაშინვე ასრულდეს :)

დილით გაღვიძებულს მიყვარს როცა დედა მხვდება საწოლში და ერთად ვდგებით, მერე ჩაის მასმევს ხოლმე და კარაქიან პურსაც ვჭამ :)  მერე სამწუხაროდ დედიკო სამსახურში მიდის და მე სულ ვტირი :( დედაც ჯავრობს და ვიცი სულ უნდა მობრუნდეს, ჩამეხუტოს და არსადაც არ წავიდეს :)

საღამოს მე, დედიკო და მამიკო ერთად ვთამაშობთ, ხან ბურთს, ხან ჭყანაობანას : )) ეს ისეთი სახალისო თამაშია, როცა დედიკო და მამიკო იჭყანება და მე ბევრს ვიცინი :)

დღეისთვის სულ ეს იყო, დანარჩენს მერე სხვა დროს მოგიყვებით, უკვე 6 საათი ახლოვდება და დედიკოს უნდა შევხვდე ჩიხში :)

როცა მთვრალი ხარ...

როცა მთვრალი ხარ, თავში ნისლივით იბურება ხოლმე ყველაფერი... ტვინის უჯრედები თითქოს კვამლით ივსება, იხშობა და დუნდება... ყველა პრობლემა ისეთი მარტივია და სამყარო მშვენიერი... არ არსებობენ ბოროტები, შურიანები და როგორც ზღაპრებში, სიკეთე მეფობს ყველგან.
ჩემი დიდი ხნის ფხიზელ გონებას ბოთლი ლუდიც კი დაათრობდა... თავი ნელ-ნელა სასიამოვნოდ გაივსებოდა თეთრი კვამლით და სხეულიც დაკარგავდა კონტროლს... წავიდოდი ქუჩა-ქუჩა სახეტიალოდ ნაცნობ ქუჩებში და აუცილებლად მწვავედ ვიგრძნობდი სიყვარულის სუნს.. იმდენნაირი სიყვარული იქნებოდა ჩემში... ბუშტებივით ზოგი დიდი, ზოგი პატარა, სხვადასხვა ფერის... მყვირალა წითელი და მწვანე, სტაფილოსფერი, ვარდისფერი, სალათისფერი...
მეყვარებოდა ყველა და ყველაფერი ირგვლივ. გამახარებდა ქათქათა თოვლი და ბავშვების მიტყიპნილი სასაცილო თოვლის ბაბუები მეზობელ ეზოებში.. მეყვარებოდა ყველა სულიერი ქუჩაში თავიანთი პრობლემებით და საზრუნავით. აუცილებლად გავიზიარებდი ყველას დარდს და ტკივილს და უხვად დავარიგებდი მომავლის იმედს.
მეყვარებოდა თვით სიყვარულიც თავისი კეთილშობილებით და სითბოთი. ზრუნვით ანთებული თვალებით და ურთიერთპატივისცემით.


განსაკუთრებით კი მეყვარებოდა ერთი კაცი... რომლისადმი ჩემი სიყვარული ზუსტად ვიცი იასამნისფერია :) მე ამ სიყვარულში ჩავდებდი ყველაფერს ერთად: ნდობას, სიყვარულს, დიდ მეგობრობას, ცოტა ეჭვსაც... არ ვიცი თქვენ გიგრძვნიათ თუ არა სიყვარული ასე მძაფრად...
გულს რომ ავსებს, კისერში რომ ამოდის. მასთან ხარ და კიდევ უფრო მასთან გინდა... უფრო ახლოს, უფრო შიგნით... უფრო სხვანაირად. თითქოს გინდა მასში იყო, გაერთიანდე, მის სხეულში ჩასახლდე და ერთად იცხოვროთ... მისით ისუნთქო, მისით იკვებო... იგრძნო მისი სუნი ყოველ წამს, მისი ამოსუნთქვა, ყოველი სიტყვა, მზერა...
არც კი ვიცი უნდა გისურვოთ თუ არა შეიყვაროთ ცხოვრებაში ვინმე ასე... რადგან მეჩვენება ზოგჯერ შეშლილი ვარ და თავდაკარგული... :)

ურთიერთობების 4 წელი

ყველანაირი ურთიერთობები დროთა განმავლობაში სხვადასხვაგვარი ხდება. ზოგჯერ იცვლება ცუდისკენ და ამას შემდეგ დაშორება მოყვება, ზოგჯერ უკეთესობისკენ... მაგალითად ეს ალბათ იმ შემთხვევაში, როდესაც უსიყვარულოდ ქორწინდებიან და со временем მოდის გრძნობა და ურთიერთგაგება.
ყველაზე კარგ და ჩვეულებრივ სიტუაციაში კი ურთიერთობები ვითარდება. გადადის ფაზიდან ფაზაში, გაივლის ხოლმე ბევრ საფეხურს და ალბათ ოდესღაც ეს პროცესი ჩერდება და რჩება ისეთი, როგორშიც კომფორტულად იგრძნობს თავს ორივე მხარე.
ამ ზაფხულზე ჩემი და გიოს ურთიერთობებს 4 წელი შეუსრულდა :)


ხოდა ჩვენც იმდენი საფეხური გავიარეთ ამ 4 წლის მანძილზე... ჯერ იყო კარგად გაცნობის პერიოდი, ყველაზე პირველი და ტკბილი თვეები... რომლის დროსაც უუამრავს ვჩხუბობდით და ვრიგდებოდით, ორი ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებული ერთმანეთს ვერგებოდით. რათქმაუნდა იყო რომანტიკაც, ერთმანეთის მეგობრებიც ვიყავით ყოველთვის... ამასთან სიყვარული იყო სულ და იყო ძალიან ძლიერი, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში, ვფიქრობ, ძალიან ძნელია მუდმივად გვერდით აიტანო და იგუო მეორე, შენგან განსხვავებული ადამიანი.(ანუ მე ვერასდროს გავთხოვდებოდი გარიგებით т.е. უსიყვარულოდ)
ჰოდა იმას ვამბობდი, რომ ჩვენი ურთიერთობაც სულ სხვადასხვაგვარი იყო: ზოგჯერ ეჭვიანიც, ხან მეგობრული, ხან ვნებიანი, ხან ცოლ-ქმრული ოჯახური. ბოლო დროს ბავშვმა კიდე სულ სხვანაირი გახადა... ეგზიუპერის სიტყვებია: გიყვარდეს-ერთმანეთის ყურებას კი არ ნიშნავს, არამედ ხედვას ერთი მიმართულებით. ჰოდა ვერასდროს ვგებულობდი ამას.... მხოლოდ ახლა მივხვდი, ჩემებურად.... ჩვენ აქამდე სულ ერთმანეთს ვუყურებდით, ახლა ერთად ჩვენ შვილს ვუყურებთ. მას დავტრიალებთ თავს და თითქოს ჩვენი ცოლ-ქმრობა მეორეხარისხოვანი გახდა, უპირველესი კი დედ-მამობა...
მშობლობა... რომელმაც უდიდესი პასუხისმგებლობა დაგვაკისრა, სულ სხვანაირი სიყვარულით შეგვაყვარა და სამყაროც თითქოს ცოტათი შეიცვალა...
მასზე მნიშვნელოვანი ახლა აღარაფერი არსებობს.
მას უყვარხარ უპირობოდ უანგაროდ და ყველაზე გულწრფელად.
მასზე ტკბილად დილით ვერავინ გაგაღვიძებს... თვალს რომ გაახელ, მზერას დაიჭერს და გულით გაგიღიმებს :)


ღამე ხელებით რომ ჩაგებღაუჭება, თითქოს გამოწმებს ჩემს გვერდით არის თუ არაო...
ატირებული მხარზე თავს რომ დაგადებს და დამშვიდდება...
შვილი სიყვარულს აგვირგვინებს და მისი ნაყოფია
შვილი ბედნიერებაა... რომელიც არასდროს, არცერთი ყოფითი პრობლემის, ცუდი განწყობის თუ ემოციის დროს თავს უბედურად არ გაგრძნობინებს

ისევ შენზე... ციკლიდან ბედნიერი ვარ :)

ხანდახან ისე მინდება ხოლმე გწერო წერილები... როგორც ადრე, ძალიან რომ მომენატრებოდი, 10 გვერდიან სმს–ებს გწერდი დიდი რუდუნებით და მერე პატარა ბევშვივით გულათრთოლებული ველოდი საპასუხო სიტყვებს. მართალია ცოლი ვარ, მაგრამ ხანდახან ახლაც ძალიან მომენატრები ხოლმე.
ზოგიერთ წყვილს რომ ვუყურებ, ასე მგონია რაღაც ბებრულად უყვართ–თქო ერთმანეთი... შაბლონურად, ზედაპირულად, რომანტიზმის, ფანატიზმის, ემოციების გარეშე. ვერც კი წარმოიდგენ, რომ მათაც დიდ სიყვარული აკავშირებთ, რომ მათაც ენატრებათ ხოლმე ერთმანეთი, რომ ისინიც ეხუტებიან ერთმანეთს დღეში ასჯერ და მათაც ვერ წარმოუდგენიათ უერთმანეთოთ ყოფა...



მე შენი პირის გემო და ტუჩების სუნი მიყვარს ყველაზე ძალიან,
შენი ჩახუტება და ხელების მოხვევა,
შენი სერიოზულობა, ბუზღუნიც, წუწუნიც...
შენთან ჩხუბიც მიყვარს, რადგან ვიცი საათიც არ გავა შემირიგდები...
შენი მზრუნველობა მიყვარს, შენს ცოლზე უკეთესად რომ შეგიძლია საჭმელი მომიმზადო ან ჩაი გამიკეთო და პატარასავით მაჭამო.
არაფრით რომ შენს წილ ტკბილს არ შეჭამ ჩემამდე, იქნებ შენი არ გეყოს და ესეც შენ ჭამეო... მაჭმევ, თუ არ ვჭამ მიბრაზდები, თუ ვჭამ მაჯავრებ რა ღორმუცელა ხარო...:)
შენი სიკეთე მიყვარს და მეამაყება, რომ ჩემზე ბევრად კარგი შეგიძლია იყო, ჩემზე კეთილი და ღვთისმოშიში...
ყველაზე უკეთ ჩემი დამშვიდება და დაიმედება შენ გამოგდის,
ჩვენ რომ ვკამათობთ მაშინ მივარდება წნევა, მეწყება გულის ფრიალი, ვხდები ცუდად და მჭირდება წამლები... ოღონდ არ იფიქრო ვიგონებ... ეს მართლა ასეა. შენზე დამოკიდებული ვარ ალბათ.
ხანდახან ამბობ რა კარგი ცოლ–ქმარი ვართო, როგორ ყველაზე მეტად გვიყვარს ერთმანეთიო...მეც გეთანხმები... გულუბრყვილოები ვართ ალბათ, მაგრამ გვიხარია... და ხანდახან ძალიან რომ შემეშინდება ამ სიხარულის მაგრად მაგრად გეხუტები...

31 კვირის ვართ დეე.....:)

პირველად გეუბნები ამ სიტყვებს დე... და მეუცხოვება. მეგონა მზად ვიყავი შენთვის, მაგრამ სანამ არ დაგინახავ, ბოლომდე მაინც ვერ შევძლებ შენს აღქმას ალბათ... უკვე 30 კვირას გადავცდით. რა ცოტა დრო გავიდა და უკვე რამხელა ბიჭი ხარ... :) ვკვდები სურვილით ისე მინდა გაგიცნო, გნახო როგორს გატარებ მუცლით, ვის გავხარ, როგორი ნაკვთები გაქვს, რა ფერის თვალები... მალე, სულ ცოტა დაგვრჩა და უკვე აღარ ვიცი როგორ გავწელო ეს დრო... ისე მიჭირს ფიზიკურად, მორალურად... ძალიან ვიღლები, სულ მინდა ვიწვე, სულ მეძინება. ვერც ვკითხულობ, ვერც ვმეცადინეობ, ვეღარც ვქარგავ... ძალიან დავმძიმდი და ხანდახან ძალიან მიჭირს ხოლმე შენი ხტუნვის გაძლება...:) რთული ყოფილა 9 თვე შვილის მუცლით ტარება ))
მაგრამ ისე მიყვარხარ... გვიყვარხარ. ყველა ისე გეფერება და გელოდება. მამა (ესეც როგორ მეუცხოვება :)) სულ გკოცნის ხოლმე და გეფერება, შენს კომფორტზე ზრუნავს, შენს უფლებებს იცავს, რომ შემთხვევით არ დაგჩაგრო, უგემოვნო არაფერი მოგასმენინო ან ჩემი წოლით არ შეგავიწროვო :))

მე ყველაფერი მინდა ვიცოდე შენზე... ვიცი როდის გძინავს ხოლმე და ხანდახან ისე მომენატრება შენი კაკუნი ხმამაღალ მუსიკას გირთავ და ძალით გაღვიძებ :) კიდე შენი წვალება მიყვარს, რამდენს ამოიზნიქები იმდენს რომ გეფერები და შენც გარბიხარ, მე კი არ გასვენებ :) უბრალოდ ამ ფორმით გეკონტაქტები...
მე ბევრს ვკითხულობ შენზე. ვიცი, ახლა კიდეც რომ დაიბადო უკვე საფრთხე აღარ გემუქრება, რომ ჩამოყალიბებული პატარა კაცუნა ხარ და შენი ყველა ორგანო მუშაობს. თვალის გუგებიც აგეხილა და ისევე რეაგირებ სინათლესა და სიბნელეზე, როგორც ჩვეულებრივი ადამიანი. შენი კანი მოვარდისფრო ფერისაა, ფრჩხილებმა კი უკვე თითის ბოლომდე მიაღწიეს. გრძნობ და გესმის ყველაფერი, რაც შენს ირგვლივ ხდება. ხარ დაახლოებით 40 სანტიმეტრი და 1600 გრამი :)

მალე ეხოზე მივდივარ და გნახავ.... იქნებ სურათიც მომცენ შენი...
შეხვედრამდე :) :*

საყვარელო გილოცავ < 3

მე შენ მიყვარხარ ყველაზე ძალიან და ყველაზე დიდი სიყვარულით!
მე შენით მიყვარს საკუთარი თავიც!
მე შენთან მიყვარს ჩემი ცხოვრება!
შენზე მიყვარს ფიქრი, ოცნება!
შენთან საკუთარი სევდა, ნოსტალგია და მონატრებაც მიყვარს!
მე ჩვენი სიყვარულიც მიყვარს და ვხედავ კიდეც მას, სადას, ლამაზს. მე მას პატარასავით ვუვლი და ვუფრთხილდები. ზრუნვას არ ვიშურებ და სითბოს!
მე სულ ჩვენს ოჯახზე ვფიქრობ!
მე შენთვის მინდა შევქმნა კომფორტი და მყუდროება!

კიდევ....
ყველაზე მეტად ამ ქვეყანაზე შენი შვილი მინდა!
ჩემი და შენი შვილი, რომლის დაბადება ჩვენთვის ყველაზე დიდი საოცრება იქნება.
მე შენი სიტყვები მაიმედებს ყველაზე მეტად!
მე შენგან ნათქვამი "მიყვარხართ" მიყვარს ყველაზე მეტად!

P.S. გილოცავ დაბადების დღეს < 3
მიყვარხარ!!!

ჩემი კურკა 168 გრამია :)

რამდენი სასწაული ხდება თურმე ჩვენს ირგვლივ და ისე ვაბუნებრივებთ ყველაფერს არც კი ვუფიქრდებით.

რამდენი ფეხმძიმე მინახავს, რამდენი ახალდაბადებული და არასდროს ამაზე არ დავფიქრებულვარ ასე ღრმად, ასე შინაარსიანად. არასდროს აღმიქვია ეს სასწაულად.
ახლა პატარასავით მიკვირს ყველაფერი და ალბათ ეს გვერდიდან სასაცილოც კია... მარტო მე კი არ ვარ ასე: რამდენი დედაა და რამდენი იქნება კიდევ... მე კი ჩემს თავს სასწაული ხდება მგონია და ყველას მინდა მოგახვიოთ ჩემი შეგრძნებები.



მუცელში პატარა ადამიანი მეზრდება, დაგორავს, დადის, ხან მარჯვნივ ამოიზნიქება, ხან მარცხნივ, ხან ფეხებს მომიბაკუნებს, ხან რას მომანდომებს, ხან უმიზეზოდ მატირებს...
მე ის ვნახე უკვე... ხელებს შლიდა და მუჭავდა)) დაჭყეტილი თვალები ქონდა და გული უცემდა :) ჩემი კურკა:) ჩემი ერთი ციცქნა 168 გრამი :) ისე მიყვარს უკვე და დრო ერთი სული მაქვს როდის გავა...
ჩვენი შვილი, ჩემი სიყვარულის ნაყოფი :* ნეტა ვიცოდე როგორი გამოვა)) ამაზე დიდი ბედნიერება რა შეიძლება იყოს...
ღმერთს მადლობა ჩემი ბიჭისთვის...

ბიჭის დედიკო ვიქნები :)

ქორწინების შემდეგ

დიდი ბედნიერება ადამიანს აწყნარებს, ამშვიდებს, ხან აფორიაქებს, კიდე ფიქრს ავიწყებს და ადუნებს.
დიდი ხანია მინდა პოსტი დავწერო და არ გამომდის, რადგან ჩემი მდგომარეობის სიტყვებით გადმოცემა მიჭირს ძალიან.
ისე ვარ, როგორც სულ მინდოდა ვყოფილიყავი, რაზეც სულ ვფიქრობდი და სულ წარმომედგინა.
ვცხოვრობ ჩემს გაფანატებულ სიყვარულთან ერთად მშვიდი ოჯახური ცხოვრებით. ვცხოვრობ ყოველი დღით და აღარც კი ვოცნებობ, არც გეგმებს ვაწყობ. ვაკეთებ იმას რაც მინდა, არ ვიზღუდები, არ ვითრგუნები და ბედნიერი ვარ!
გასაკვირია, მაგრამ მეჩქარება.... იმდენად კარგად ვარ, მინდა რაც შეიძლება ჩქარ–ჩქარა ვიცხოვროთ, რომ მალე ვნახო მთელი ჩემი ლამაზი ცხოვრება.....

ბედნიერება

ახლა, როცა ეს ნაწერი ბლოგში ქვეყნდება, პირველი საათია, მე ალბათ უკვე წმინდა გიორგის ეკლესიაში ვარ და ჯვარს ვიწერ. ვთხოვდები კაცზე, რომელიც უსაზღვროდ მიყვარს და რომელთანაც ძალიან მინდა ცხოვრების ბოლომდე სიყვარული მაკავშირებდეს. მასთან ვიყო ჭირში, ლხინში, სიღარიბეში და ბედნიერებაში. გავიზიარო მისი სიხარული და ტკივილიც, მოვუფრთხილდე და მასზე ვიზრუნო.
ჯერ დილაა ჩემთან ყველას ძინავს. მე კი, მიუხედავად იმისა, რომ წუხელ ძალიან ცოტა ვიძინე, თვალს ვერ ვხუჭავ. ძალიან ვნერვიულობ, განვიცდი და თან ერთი სული მაქვს საათები მალე გავიდეს....
ჯვრისწერაზე ვიქნებით მხოლოდ ჩვენ და ჩვენი მეჯვარეები ანუკა და დათო. მერე დავურეკავთ მშობლებს, გაიოცებენ, მაგრამ გაუხარდებათ :)
მერე კი წავალთ ბათუმში, ალბათ 1 კვირით.....
როდის მოვა პირველი საათიიი......... :*:*

დარჩა....სულ ცოტა :)

არ ვიცი რატომ, მაგრამ საკუთარი დაწერილი პოსტები მალე მავიწყდება.... მერე ყოველთვის ახალივით ვკითხულობ მათ და ისე, თითქოს მე არ დამეწეროს. რაღაცეებს აღმოვაჩენ ხოლმე, ან რაღაცას გავიკვირვებ, ეს როგორ დავწერე-თქო.
გუშინ "რომანტიკა სანაპიროზე"-ს წავაწყდი. როგორი უცნაურია ჩვენი ცხოვრება და სიურპრიზებით სავსე... ვკითხულობდი სიხარულით და თეთრ სარაფანაზე საერთოდ გავგიჟდი, რადგან ზუსტად გუშინ დილით ზუსტად ისეთი თეთრი სარაფანა მიყიდეს როგორიც იმ პოსტის დაწერისას მედგა თვალწინ.....)


იმის თქმა მინდა, რომ გათხოვებას ვაპირებ :)) თუ როგორ უნდა ვთქვა: ცოლი უნდა გავხდე ან/თუ ოჯახი უნდა შევქმნა....)
ცოტა ისე მეუცნაურება ეს სიტყვები. დიდი ხანი რომ მეგონა, შევეჩვიე ამ აზრს და მზად ვარ-თქო ამისთვის, ახლა შიში შემომეპარა... არა, ეჭვი არა)) შიში.
რისი? არ ვიცი.
ალბათ მოსალოდნელი სიახლეების... როგორ იქნება, რა იქნება, სად, რანაირად.... რა უნდა ვქნათ, რა უნდა ჩავიცვათ, რა უნდა ვთქვათ.... რამე არ გაფუჭდეს, რამე არ მოხდეს....))
ნუ, ვფიქრობ, ნორმალურია ეს ყველაფერი.
როგორ მინდა ყველაფერი კარგად იყოს.....
ეს დღე ხომ ერთია, გამორჩეული უნდა იყოს, გამორჩეულად ბედნიერი:*

ოდესღაც პატარა არსება დედის რძის სუნით კისერში, თვითონ გახდება დედა ან მამა...

რა სასწაულია ადამიანის გაჩენა ამ ქვეყანაზე. რა უცნაურია პატარა არსება პაწუა ნაკვთებით, ხელ-ფეხით, ჩამოუყალიბებელი მხედველობით და სმენით, თმით, რომელიც ჯერ კიდევ დედის მუცელში გაეზარდა. მთლიანად ჩვენზე მონდობილი და ჩაბღაუჭებული, ტკბილი რძის სუნით კისერში და საყვარელი ტუჩების ცმაცუნით.
და რა უცნაურია რომ ჩვენ ყველა ასეთები ვიყავით. ხელში ვიძინებდით, იავნანას გვიმღეროდნენ, ვიღაც თავზე გვკოცნიდა და ზედმეტი სიყვარულით ეშინოდა ხელში არ გავეჭყლიტეთ.....)

9 თვე მუცლით უნდა ატარო, გულის ქვემოთ. გრძნობდე მის გულისცემას, ფეხების ბაკუნს, გული მიგდიოდეს მისი შიმშილისგან და წამდაუწუმ მუცელს ეფერებოდე მისი მოფერების და დანახვის სურვილით გაგიჟებული...... ეფერებოდე, ელაპარაკებოდე....
უნდა ჩაუნერგო სიყვარული და განუვითარო გემოვნება.


ამ ქვეყნად მოვლენილი პირველად შენ უნდა ჩაიკრა გულში, თავზე აიღო მთელი პასუხისმგებლობა და მერე თავს უნდა შემოევლო. დაივიწყო სიტყვა "მე" და აწი სულ თქვა "ჩვენ". მასთან ერთად თავიდან ისწავლო ცხოვრება, აიდგა ფეხი, ისწავლო ანბანი, ლექსები, არითმეტიკა..... არჩიო და თავი იმტვრიო მის პრობლემებზე, არ გეძინოს ღამე და გტკიოდეს მისი სატკივარი....
გვერდით ედგე მუდამ, უყურებდე მის ცხოვრებასთან ჭიდილს და და არც შეგწევდეს ძალა მარტო მიატოვო გაჭირვებაში, ტკივილში ან წუხილში.

მაგრამ, ერთ დღესაც აუცილებლად დადგება დღე, როცა მიხვდები, რომ აღარაა სიტყვა "ჩვენ" და არის მხოლოდ "ის", როცა მას უფლება ექნება საკუთარი არჩევანი გააკეთოს და მიუხედავად იმისა, რომ 9 თვე მუცლით ვატარეთ და მერე მთეელი დიდი ხანი ვზარდეთ და ვღზარდეთ, მის ცხოვრებაში დადგა დრო, როცა ის იქნება უკვე დამოუკიდებელი ადამიანი თავისი ცხოვრებით და თავისი თუნდაც ბედნიერებით, რომელიც ჩვენ უნდა გავიზიაროთ მხოლოდ.
მას აღარ დაჭირდება დედის რძე, არც მისი ახსნილი გაკვეთილი და არც არჩევანის გაკეთება იქნება მის მაგივრად საჭირო.
თავიდან დაიწყება ისტორია და მასში განმეორდება......
ის, ოდესღაც პატარა არსება დედის რძის სუნით კისერში, თვითონ გახდება დედა ან მამა......

3 წელია მიყვარხარ

მაშინ როცა მზე ჩასვლას გადაწყვეტს და დღე - დაღამებას, წესით და საერთო დადგენილებით მე შენგან უნდა წავიდე. ყოველ დღე, თითქმის ერთსა და იმავე დროს, მე მანქანაში ვჯდები და მივდივარ შენგან შორს, რამდენიმე საათით "უშენობაში" და ასე ხდება ყოველ დღე, უკვე ზუსტად 3 წლის განმავლობაში...
და ამის გაკეთება ხდება დღითი დღე უფრო და უფრო რთული, რადგან შენ მაინც ხომ იცი რა რთულია ჩემთვის უშენობა....
არ დავწერ ბანალურ სიტყვებს, შენ ისედაც იცი...
მარტო იმას, რომ დღეს ზუსტად 3 წელია რაც მიყვარხარ

«ბავშვი მომინდა ამ 21 წლის გოგოს»

ბევრი ბლოგერის კარგი პოსტი წამიკითხავს დედობრივ ინსტინქტებზე.
ციტატა (სამწუხაროდ არ მახსოვს ვისი): «ბავშვი მომინდა ამ 21 წლის გოგოს»
მეც ზუსტად ეგ მჭირს :) რაღაც აკვიატებული მაქვს, შვილი მინდა ძალიან ))
საერთოდ ამ თემაზე ბევრს ვფიქრობ, მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ხანია მიყვარს, მომბეზრდა ეს ქრონიკული მონატრების გრძნობა და მასთან ყოფნა უაზროდ მინდა, მაინც ხანდახან საკუთარ თავს ვუტყდები, რომ ჩემს ასაკში დაოჯახება ცოტა ადრეა. საქმე იმაში არაა, რომ ერთმანეთს არ ვიცნობთ ან არსებობს საშიშროება რომ აზრი და ხასიათი შეგვეცვლება....... არა. უბრალოდ იმდენი რამე მინდა გავაკეთო, იმდენი გეგმაა ჩემიც და გიოსიც, რომელიც ეხება სწავლას, კარიერას, საზღვარგარეთს.... ასე თუ ისე, როგორ თავისუფლადაც არ უნდა დარჩე დაოჯახების შემდეგ, არის ზოგი (ბევრი) რამ, რისი დათმობაც მოგიწევს. განსაკუთრებით ქალისთვის, რადგან მამაკაცი იმდენად ოჯახს მიჯაჭვული არაა. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ყველაფერს მშვენივრად ვაცნობიერებ, ბავშვი მაინც ძალიან მინდა :)
პატარას დანახვაზე გულები მენთება თვალებში და შუბლზე მეწერება «მეც მინდა».
ბავშვების პაწუა ტანსაცმელს რომ ვხედავ ხო ვგიჟდები საერთოდ. ლამის ვიყიდო. ერთი ორჯერ ძალით გამომიყვანა გიომ მაღაზიიდან))
არ ვიცი რატო გვერთვება ქალებს ასე ნაადრევად ეს დედობრივი ინსტინქტები მაშინ, როცა მამაკაცებს ამ ასაკში მსგავსი არაფერი აქვთ. ჩემი 4 წლის ბიძაშვილიც კი კუკლებს შვილოს ეძახის, დიდი სერიოზულობით უმზადებს საჭმელებს და ენის მოჩლექით ელაპარაკება. აი ამ სცენას რომ შევესწარი მივხვდი, რომ არანაირი გადახრა არ მჭირს და ეს ჩვენში ბუნებრივად ზის))
სადღაც წავიკითხე რომ მამები თავიანთ სიყვარულს, ინსტინქტებს, პასუხისმგებლობას, ბავშვი რომ დაიბადება მერე გრძნობენ მხოლოდ. ანუ მათში ეს ყველაფერი უფრო ნელა ვითარდება.
საერთოდ რეალისტები არიან კაცები და გრძნობებს ნაკლებად ყვებიან ))
ნუ რა შემიძლია ვთქვა. ყველაფერს თავისი დრო აქვს და ადრე თუ გვიან ყველანი: მეც, თინიც, LiLaC-იც........ გავხდებით დედები.
იმედია კარგი დედები :)

შუაღამის დაუგეგმავი პოსტი

«მიყვარხარ ძლიერ ძლიერ რაც გადის დრო და ხანი............»
«ამ შუაღამისას შენ რომ მოხვიდოდე
და რომ მეტყოდე რამეს...
ამ შუაღამისას შენი ხმის გამგონე...............»
სხვისი სიტყვები........... არა შენთვის მოძღვნილი და არა შენზე დაწერილი. ალბათ ფანატიკოსი ვარ რადგან გაფანატებით მიყვარხარ ყოველგვარი ზომის, ნორმის, საზღვრების და изъянебис გარეშე (არ ვიცი როგორაა ქართულად ეს სიტყვა). ვერ ვხედავ შენში ნაკლს და არა იმიტომ რომ სიყვარული ბრმაა, უბრალოდ იმას რასაც შენში ვხედავ ჩემთვის ნაკლი არაა და მე ის მიყვარს. მიყვარს ისევე როგორც ყველაფერი კეთილი და ტკბილი. მიყვარს ისე რომ მაწერინებს, არ მაძინებს, მალოცვინებს, მატკივებს და მატირებს.
ბანალურს მხდის და სუსტს, უსუსურს. ოცნებას მასწავლის და ამ ოცნებაში არაფერს უჩვეულოს და განსაკუთრებულს პირიქით ბევრჯერ გატკეპნილს, ბევრჯერ ნათქვამს და დაწერილს...
ხანდახან, იცი, ვფიქრობ იქნებ უფრო ჩუმი გავხდე და კდემამოსილი..... უფრო ჩაკეტილი და ძნელად გამოსაცნობი, სპონტანური შენთვის და დაუგეგმავი ურთიერთობაში. შეიძლება ასეთი უფროა ჭკვიანი შეყვარებული ქალის ტაკტიკა...... ალბათ. მე არ ვიცი რადგან ვერ ვცხოვრობ ტაკტიკებით და გამოთვლებით. ასე იოლად ვიშიფრები და ვიკითხები. არც იმას გიმალავ რომ გაფანატებით მიყვარხარ. სახალხოდ სიყვარულს გიხსნი და უშენოდ ვერ ვცხოვრობ.

ხანდახან ვფიქრობ უშენობაზე........
ეს მაშინ, როცა ფიქრებს ზედმეტად ავყვები.
ვფიქრობ და იმ დასკვნამდე მივდივარ რომ ცხოვრების ბოლომდე მეყოფი.
მარტო იმით, რაც აქამდე იყო და გვქონდა მე შემიძლია ვიცხოვრო სიკვდილამდე და ვისულდგმულო უშრეტი მოგონებებით და გამოულეველი სითბოთი. შენი ნახვის სურვილით და შენი მონატრებით.........
არ ვიცი რატომ ვფიქრობ ამაზე თან ბევრს. ალბათ მეშინია.

ერთადერთი შემიძლია გითხრა. ბედნიერი უნდა იყო. ძალიან ბედნიერი.
რადგან ასეთი სიყვარულით არასდროს არავის არავინ ყვარებია!

неожиданный подарок :)

Как-то совсем нет музы писать, но так хочется передать своё..... Не хочу использовать банальных слов, но видимо не обойдусь. За последнее время со мной многое случилось: безусловно есть вещи, за которые я могу себя похвалить, и есть наоборот вещи которые кидают меня в сожеление.... Я, слава Богу, отошла и как-будто очистилась от тех всех своих мыслей, принципов, глупостей, московской пошлостью, которое крепко засело у меня в голове за последние годы.
Я поверила в любовь, тепло, человечность, поняла цену доверия между двумя, когда не надо играть, преукрашивать, показывать себя лучше чем есть, кокетничать....... Я пожалуй нашла такого, какого хотела рядом - грузина и русского в одном флаконе: со своей мужскостью, характером, жёсткостью даже и в это время искренного, нежного, чевсвенного..... Он мой, только мой и мне не приходиться за это бороться, это само собой. Как бы это не смешно и банально было, я его чувствую всем телом, душой.... типа он мой :))



На самом деле, ведь это круто когда сидишь и думаешь, вот мне бы человека который..... вкрутит мозги, прочтет лекции когда надо, не даст ошибиться, будет любить всякую и он будет для меня лично, только мой и я также буду принадлежать только ему. И он появляется...... Именно тогда, когда мне это больше всего нужно в жизни.... Я благадарна Богу за то, что он мне его подарил, за то что я его нашла!
Я очень хочу пережить все те испытания, которые у нас есть: сопротивления со стороны окружающих, испытание нашим милым городом, испытание расставанием.....
Единственная моя просьба к Богу..... Чтобы наша любовь (которую я действительно считаю доброй и чистой) не утонула в наших грехах.... Чтобы Бог нам сохранил ЕГО, чтобы ОНО у нас осталось на всю жизнь таким же сладким, светлым, добрым, чистым, сильным, страстным как есть сегодня! Я имею в виду ЧУВСТВА, наши ЧУВСТВА.

я тебя люблю зая

4 декабря 2007 года

როგორ ხარ? როდის? სად? რომელზე? რა ჩავიცვა? იწვიმებს? რატო? მართლა? მწყინს..... იგვიანებ? რას აკეთებ? მალე? მიხარია........ როგორ ხარ? რა გტკივა? რას ფიქრობ? მენატრებოდი..... სად წავიდეთ? როგორ? არ მინდა..... მტკენ...... ვფიქრობ..... მიდიხარ? ნუთუ? ვიტირებ...... ვერ გიგებ...... არ გაპატიებ....... გამაჩერე.......... წავალ........ აღარ გნახავ........ ვეღარ გაპატიებ............ არა? მიყვარხარ! როგორც გინდა............

თეთრი ოცნება

როცა შენ მოხვალ, მე უკვე მზად ვიქნები. მეცმება თეთრი კაბა, მერე შენ მომიტან თეთრ ქრიზანთემებს, თმაშიც პატარა, თეთრ ყვავილს გამიკეთებ, ცოტას კიდეც გამიწყრები რა ამბავია ამდენი სარკეში პრანჭვაო, მერე გამიღიმებ, ყელზე მაკოცებ, ჩავჭიდებთ ხელს და შევუყვებით აღმართს.



მწვერვალზე თოვლია. თეთრი, თეთრი, ქათქათა. მერე მე თოვლს შევერევი და შენ შეშფოთებული მეძებ. მერე თეთრი მტრედი მოფრინდება და ყურში ჩაგიჩურჩულებს რაღაცას. შენს თვალებში უამრავი ეშმაკუნა სახლდება. შებრუნდები და მიდიხარ. მე შიშით გული მისკდება. მაშინვე ვყვირი, შენც შემობრუნდები და მაშინვე მპოულობ. ასეთმა ხუმრობამ კარგა გვარიანად შემაშფოთა. მერამდენედ გეკითხები უკვე, მართლა მიდიოდი? მართლა მტოვებდი? ცოტაც და ტირილს დავიწყებ. შენ ცრემლიან თვალებს მიკოცნი და მამშვიდებ.

ყველაფერი ჩვენია: ეს მწვერვალიც, ქათქათა თოვლიც, თეთრი, მოღუღუნე მტრედიც, ცისფერი ცა და სუფთა, გამჭვირვალე ჰაერიც. მერე მე ამას ყველაფერს შენ გჩუქნი. შენ მე. მე თეთრი, თეთრი კაბა მაცვია. ხელშიც შენი მორთმეული თეთრი ქრიზანთემები მიჭირავს. ირგვლივ თოვს და თოვს. მე და შენ თეთრი ფიფქები გვაცვივა. ყველაზე კარგი, დიდი ფანტელები შენ გეცემა. ირგვლივ სითეთრეა. მე თეთრი კაბა მაცვია. ჩემი თმებიდან შენი ლამაზად და კოხტად გაკეთებული ყვავილი იჭყიტება. ხელშიც შენი მიერ მორთმეული თეთრი ქრიზანთემები მიჭირავს. თოვს, თოვს და თოვს.

სულ ბოლომდე ავედით, იქედან მხოლოდ თეთრი ქვეყანა და ციდან მოფარფატე თეთრი ფიფქები მოჩანს. მერე მე შენ მორთმეულ თეთრ ქრიზანთემებს მთელ ქვეყანას ვჩუქნი. ერთ ცალს შენც გჩუქნი. უსაზღვროდ გიხარია. შენს თვალებში იმდენი პატარა ეშმაკუნებია ჩასახლებული, მეშინია ისევ არ წამოგიაროს როგორც წეღან. მაშფოთებს ისეთი ხუმრობა, რომელიც შეიძლება მართლა მოხდეს. მეშინია ამ სითეთრეში ჩემი თეთრი კაბით ან მე არ გაგებნე, ან შენ არ დაგკარგო და ამიტომ ხელს არ გიშვებ. კარგია ასე ერთად რომ შევყურებთ მთელ ქვეყანას. მიხარია. შენც გიხარია და მერე ორივეს ერთად ბედნიერი ღიმილით გვიხუტებს თეთრი მწვერვალი გულში.

ღამდება, მაგრამ მაინც სითეთრე ჭარბობს. უცებ დიდი, დიდი, წითელი მზე ამოვიდა და იმანაც ჩაგვეხუტა. მერე ყველა ერთად გვეფერებოდა: თეთრი მწვერვალი, დიდი, წითელი მზე და თეთრი ღამე. მერე შენც გაბედე და ისე სათუთად მომეფერე, კინაღამ ავღრიალდი. თმიდან შენი ნაჩუქარი თეთრი ყვავილი ჩამომივარდა.

მერე ორივემ ერთად დავინახეთ როგორ ამოჰქონდა თეთრ მტრედს ღუღუნ-ღუღუნით ჩემი თეთრი ყვავილი. ამოჰქონდა და იმასაც პატარა ეშმაკუნები უციმციმებდა თვალებში. ალბათ ესეც რაღაც სიურპრიზს მიმზადებდა, ოღონდ ახლა ჩემთან ერთად შენც. ორივე რაღაცის მოლოდინში გავინაბეთ. თეთრი მტრედი არ ჩქარობდა. კვლავ ღუღუნით მოარღვევდა თეთრ, ქათქათა თოვლს. თან ჩემთვის თეთრი ყვავილი ამოჰქონდა.

მე თეთრი კაბა მეცვა, თმაში შენი გაკეთებული თეთრი ყვავილი მებნია, ხელშიც შენი ნაჩუქარი თეთრი ქრიზანთემები მეჭირა.


თოვდა, თოვდა და თოვდა.

ნონა

შენთან! სულ შენთან!

ყოველ ღამეს, როცა საათი 12-ს გადაცდება, მე ვწვები და ვცდილობ დავიძინო..... ათასი ფიქრი მაბეზრებს თავს, ყველას ერთად უნდა თავი შემახსენოს, მე კი ყველას მოთმინებით ვიგერიებ, მოთმინებით იმიტომ, რომ ვიცი, ადრე თუ გვიან გონება დაიღლება და გაითიშება. მე კი თავისუფლება მომეცემა...... სულმოუთქმელად ველოდები ამ მომენტს, თუმცა არ ვიმჩნევ და სიმშვიდეს ვინარჩუნებ, რომ ფიქრებმა არ გაიგონ ჩემი საწადელი და ორმაგად არ შემომიტიონ.
გადის საათი....... ორი...... თვალები ნელ-ნელა იხუჭება, ფიქრებიც ნელ-ნელა ფერმკრთალდებიან, ნისლში ეხვევიან, იფანტებიან და მეძინება... აი, ვხედავ მძინავს, თვალები დახუჭული მაქვს, გათიშულს ვგავარ. საკუთარი თავის სათვალიერებლად არ მცალია. შენთან მეჩქარება. 2 წუთიც და შენთან ვარ საყვარელო........ აი, შენც გხედავ! :) ხელი ისე დაგრჩენია თითქოს მე გამომიწოდე... შენს ხელს ხელებში ვიქცევ და იატაკზე ვკალათდები. მიყვარს ხოლმე შენი ყურება მძინარესი, ისეთი მშვიდი ხარ, წყნარი.... მინდება ხოლმე ჩაგკოცნო, მაგრამ თავს ვიკავებ. მეშინია, არ გაგაღვიძო. ვზივარ ხოლმე ასე, ყოველ ღამე და გიყურებ. არც ფიქრი მაწუხებს, არც ოცნება მიტაცებს, უბრალოდ მიყვარხარ...... შენ ხომ წარმოდგენაც არ გაქვს, რომ მე ყოველ ღამეს შენს გვერდით ვატარებ, ცუდ სიზმრებს გიგერიებ, შენს ძილს ვიცავ, შენით ვტკბები.......
დილით უკმაყოფილო იმით, რომ კიდევ დიდხანს შენთან დარჩენა აღარ შემიძლია, სახლში ვბრუნდები. ისევ საკუთარ თავს ვუბრუნდები და იმ ათას ფიქრს, რომელიც ჩემს თავში ტრიალებს. ჩუმად კი ისევ საათს ვუყურებ ხოლმე, მინდა მალე დაღამდეს, რომ ისევ გნახო, ისევ მოვეფერო შენს ხელს, ბოტოტა თითებს, შუბლიდან თმა გადაგიწიო და წასვლის წინ ჩუმად, თითქმის უგრძნობლად ტუჩების ბოლოებზე გაკოცო.... ვამბობ უგრძნობლად, მაგრამ ალბათ მაინც გრძნობ, რადგან ყოველ დილას მეუბნები ხოლმე: დამესიზმრე ჩემთან იყავიო...... მე მეღიმება, თითქოს ვიოცებ, მაგრამ გულში ბედნიერი ვარ...... ბედნიერი ვარ რომ მგრძნობ!

სიყვარულზე შეყვარებული

დიდი ხანია ვიცი, რომ მე სიყვარული მიყვარს!
არ ვლაპარაკობ კონკრეტულ ადამიანზე, ცხოველზე, მცენარეზე, საჭმელზე........ სიყვარულზე, გრძნობაზე გეუბნებით!
როცა სიცოცხლეში აზრს ხედავ, სიკეთე გინდა, გაგება გინდა, ჩხუბს და გაუგებრობას ერიდები!
ამ გრძნობით ვცხოვრობ მე და ამ გრძნობით მინდა გავზარდო საკუთარი შვილებიც, რადგან არ შეიძლება სიყვარულის მოყვარულს ბოროტებამ ძლიოს, შურმა დაამძიმოს, ცხოვრებამ არიოს......!
ადამიანები გიყვარდება, მათ გაგებას იწყებ, ცხოვრებას აფასებ, მადლიერი ხდები...!
მთელი სიცოცხლის მანძილზე მოგყვება ეს გრძნობა და ალბათ, ამით ხდება განვლილი ცხოვრება ფასეული, შენი სიცოცხლე კი აზრიანი!
ამ პოსტით არ ვცდილობ სიყვარულის ახსნას ან განწყობის გამოვლინებას, ეს ჩემი ხასიათია, მე ამით ვცხოვრობ!
ალბათ ეს ჩემი პოსტებიდანაც ჩანს, როცა 20-მდე პირადი პოსტი მაქვს და ნახევარზე მეტში სიტყვა მიყვარს ფიგურირებს!
მე ჩემი გიო მიყვარს ქალური, ცოლური სიყვარულით!
მე ჩემი დედიკო მიყვარს ყველაზე ლამაზი და კეთილი ქალთა შორის!
მე ჩემი ერთადერთი ძმა მიყვარს და მის გარეშე სიცოცხლე არ შემიძლია!
ყველა ჩემი მეგობარი, ამხანაგი, ნაცნობი, ნათესავი მიყვარს და მიხარია, როცა მათგან პასუხად იგივეს ვგრძნობ!