пятница, 25 декабря 2020 г.

სანუკვარ ადამიანებზე და არა მხოლოდ...

Автор: ჯუნა на 12/25/2020 0 коммент.

 საიდან მოდის ყველაზე სასიამოვნო და ჩვენი ქვეცნობიერის შემქმნელი მოგონებები? რათქმაუნდა ბავშვობიდან.... 

გუშინ გვიან ცენტრში ვსეირნობდი და ძალიან მძაფრად ვიგრძენი მაკის კარტოფილი ფრის სურნელი :))) აი ფილმებში რომ გვინახავს ხოლმე, ისე დატრიალდა და გაცოცხლდა ღრმად შენახული და გადამალული მოგონებები... მამაჩემი რომ სამსახურიდან დაბრუნდებოდა, ჩაგვისვამდა მანქანაში მე და ჩემს ძმას და მივდიოდით დრაივზე :) დღესასწაული იყო დღეები, როცა მამა ძალიან კარგ ხასიათზე იყო, დედაც, პრობლემა არ გვქონდა და ასე გზაში ვყვებოდით დღის ამბებს, ვიცინოდით, ხანდახან ვმღეროდით :) მერე იყო იმ ქაღალდის პარკების გადმოწოდება უკან, სურნელოვანი ფრის, ბიკ მაკების და ყველის სოუსის :)) უცნაურია რომ ბავშვობასთან ეს სურნელები ასოცირდება, მაგრამ როგორც ჩანს ძალიან კარგ მდგომარეობას ასახავს ეს ეპიზოდი და ასე სურნელოვნად მაქვს ჩარჩენილი გონებაში.

და ცოტა ხნის წინ ვფიქრობდი, აი ჩვენი შვილები რომ გაიზრდებიან - რა ჩარჩებათ გონებაში?

 


 

ხანდახან ისეთი უსიამოვნო დეტალები ამომიტივტივდება, რაც საერთოდ არ მინდა მახსოვდეს, მაგრამ მაინც მახსოვს და როგორ არ მინდა მსგავსი ჩემს შვილებსაც ჩარჩეთ... აი როგორ ვებუზღუნები გიოს, ან როგორ ვეუბნები უარს თამაშზე ბავშვებს, როგორ არ მცალია მათთვის, ხანდახან როგორ არ მყოფნის მოთმინება და ვყვირი და ... არ ვიცი

ჰოდა ამ თემებზე ჩაფიქრებული, თემოს ვთხოვე მოეყოლა ჩემთვის ძველი ამბები მისი გონებიდან, ყველაფერი რაც ახსოვდა და ემოციებად დარჩა... ჰოდა მომიყვა ყველაფერი კარგი, როგორ ვთამაშობთ, ვცეკვავთ, დავრბივართ და ა.შ. ))) მაგრამ კიდევ ერთი ამბავი მომიყვა, ყველაზე საინტერესო :) რომ ერთხელ, 39 სიცხით იწვა და ცუდად გრძნობდა თავს, შეშინებული იყო, მე კი იმის ნაცვლად, რომ ისე მოვქცეულიყავი, როგორც იქცევა ალბათ დედების აბსოლუტური უმრავლესობა, დედამ შემოგევლოს მეძახა და შეშინებული მერბინა წინ და უკან - ვუთხარი, როგორ არაფერში დამემგვანე, რა გაშინებსთქო :) ჩემი ჭკუით, ალბათ ვეცადე გამემხნევებინა და ძალა მიმეცა მისთვის, ალბათ მინდოდა მეჩვენებინა, რომ არაფრის არ უნდა შეეშინდეს, მაგარი იყოს და მუსკულებით დახვდეს ყველა სირთულეს, მათ შორის ავადმყოფობასაც. მას კი ეს გულში ჩარჩა და აქამდე ახსოვს :)  

რამდენ დეტალზე ფიქრია საჭირო იმისთვის, რომ არ ვატკინოთ გული ყველაზე სანუკვარ ადამიანებს, არ ამოგვცდეს ხანდახან პირიდან ის სიტყვები, რაც მხოლოდ ემოციებისგან იქმნება და ზუსტად 1 წუთში ისე აღარ ვიფიქრებთ... რამდენი მობილიზება და ძალა ჭირდება იმას, რომ მუდმივად ის ვილაპარაკოთ, ისე ვიმოქმედოთ და ისე ვიცხოვროთ, რომ არავის ვავნოთ, არავის ჩავრჩეთ უსიამოვნო მოგონებად  და ყოველთვის ისე გაიგონ ჩვენი, ზუსტად ისე, როგორი განწყობაც გვაქვს და როგორც ვფიქრობთ. და არასოდეს გვაჯობოს წამის ემოციამ, არ დაჯაბნოს ჩვენი რეალური და ბუნებრივი სიკეთე....

ყველაზე კეთილი სურვილია ალბათ, რაც შეიძლება მქონდეს სხვა ადამიანების მიმართ....

четверг, 10 декабря 2020 г.

დისტანციურად მუშაობის ბედნიერება

Автор: ჯუნა на 12/10/2020 0 коммент.

          დისტანციურად ვმუშაობ სტაბილურად მარტის შემდეგ.... ამ პერიოდებში სამსახურში რამდენჯერმე გავედი, თუმცა სულ ცოტ-ცოტა ხანი :( 2 კვირის წინ გაბრაზებული და საკუთარი პროდუქტიულობით უკმაყოფილო, სამსახურში დავბრუნდი და ლამის 300 კაციან ოფისში კანტი-კუნტად მოსიარულე რამოდენიმე ადამიანთან ერთად გავაგრძელე მუშაობა. თავიდან ამოვისუნთქე, ისევ შევიგრძენი ყავის ყველა ყლუპის გემო )) შეხვედრების მშვიდად მოსმენის და  მიკროფონის ჩართვის ბედნიერება, სიმშვიდეში მუშაობის მუღამი გავიხსენე :) მაგრამ 2 კვირის თავზე ამდენი მარტოობა თითქოს მომწყინდა, თან გამახსენდა, რომ თემო 1 კვირაა ყოველ დილას არ წახვიდე არ დამტოვოს მიმღერის :))) და ბავშვების პირობა მივეცი, რომ ერთი დღით მაინც ისევ სახლში დავრჩებოდი და აი, სახლში ვარ :)


          დილა გათენდა და დაიწყო.... ჯერ ერთმა გაიღვიძა, კომპიუტერი გამიწია და მაგრად ჩამეხუტა, საუკუნის უნახავივით, რა კარგია სახლში რომ ხარო... მერე მეორემ გაიღვიძა... აწია ხელები იეეეს ძახილით და კალთაში ჩამიჯდა. ეს ემოციები რომ გადავიარეთ (😇😊), ჩემი კალთა როგორც იქნა გათავისუფლდა, კომპიუტერი კი დამიბრუნდა, ვიფიქრე მორჩათქო......
          ამ დროს ვიქტორია მოვიდა, შენ მინდა რომ ტანსაცმელი გამომიცვალოო (ჩემი სამი ბებო არ მაკმაყოფილებს და მხოლოდ შენ განდობ ჩემი გამოცვლის მთელ პასუხისმგებლობასო :))) 

          მერე თემო მოვიდა, დე იცი დღეს კუმშვად კვეცად სიტყვებს გვიხსნიან და ხომ მაგარიაო... მე დროს არ ვკარგავ, თავის აწევის გარეშე ვთხოვ რომ შესვენებაზე ხელ-პირი დაიბანოს, კბილები გამოიხეხოს და მოწესრიგდეს. თუმცა თავის აწევა მაინც მიწევს, რადგან მატყუებს რომ უკვე მოწესრიგებულია, მერე ჩემს გამჭოლ მზერას ვერ უძლებს და მნებდება :))

          ამ დროს ჩასაფრებული ვიქტორია გამოხტება  - დე თემომ რომ მოგატყუა, დიდი ცხვირი ხომ გაეზრდებაო.... დავარწმუნე რომ ნამდვილად გაეზრდებოდა. სულ ცოტა ხნით დავბრუნდი კომპიუტერში. ამ დროს:

          - ლოტო ხომ არ გვეთამაშაო, მოსინჯა ყველაზე პატარამ. ჩემგან დელიკატური უარი რომ მიიღო დიდი ბოდიშებით, ახსნებით და კოცნებით, ჩავთვალე რომ ბედს დამორჩილდა და თავი გამანება, თურმე ჩუმათ მაგიდის ქვეშ შემომძვრალა და 5 წუთის შემდეგ ვეჰ შეძახილით ამოხტა და მეც ამახტუნა...

          მერე იყო თემო თავისი ნობათით, ჩიფსებით და თხილით მომადგა, ხომ გიყვარს და ჭამეო. მერე ერთ-ერთმა ბებომ მადისაღმძვრელი ღვეზელები გამოაცხო და მომართვა, ჭამეო ბებომ გენაცვალოსო.... მერე დედაჩემი მოვიდა, ყავა მომიდუღა, ცოტა დამელაპარაკეო, რა არასდროს გცალია ჩემთვისო... მერე გიო მოვიდა შესვენებაზე, ერთად ვისადილოთო, რა დროს მუშაობააო...

          ხოდა მოკლედ, ხვალ სამსახურში მივდივარ და კორონა, წადი რა 😕😁

понедельник, 21 сентября 2020 г.

წერილი ვიქტორიას

Автор: ჯუნა на 9/21/2020 0 коммент.
          ახლა, როცა ამას ვწერ, შენგან საძინებელში ვარ დამალული და ვმეცადინეობ :) შენ კი დამალობანას თამაშობ და ჩემი საძინებლის კართან ბაბუს ემალები :) ჩუმათ ჩუმათო შენს თავს აგულიანებ და პატარა ფეხებს ათამაშებ :)
          ბოლო დროს ისე ვარ...გამცვდარი. და ყველა სიტყვა გამიცვდა. ყველაფერი, რაც კი შემიძლია გითხრა, ძალიან ბანალური და გაცვეთილია, ძალას და ენერგიას მოკლებული. შენი დედიკო დაღლილია.
           უბრალოდ მინდოდა მეთქვა, რომ აუცილებლად გადავაგორებთ ზამთრის მძიმე დღეებს ერთად, მოვა სიჭრელე, ფერები და გაზაფხული. დათბება, მე და შენ თხელ ჟაკეტებს ჩავიცვამთ და გაზაფხულის სურნელით გაჟღენთილ ქუჩებში სახეტიალოდ წავალთ უმისამართოდ. მივეცემით სრულ თავისუფლებას, ვუპასუხებ შენს ყველა მოსაბეზრებელ შეკითხვას, მათ შორის როგორიცაა: სახეზე დუშგელი უნდა წავისვათ თუ მაკიაჟი :)

           რა კარგია რომ შენ მყავხარ. იმედად, ზრუნვად და სითბოდ. ზოგჯერ ვფიქრობ, რომ მაგარი გოგო უნდა იყო და ზოგჯერ სულაც არ მემეტები ამ მაგარი გოგოობისთვის. მინდა სულ ასეთ მხიარულ და ჭინკებიან თვალებში მიყურებდე, ვარდისფერი სათვალეებით, სიხალისით და სიფერადით, ისე როგორც შენ გჩვევია და ერთადაც შეგვიძლია, ზოგჯერ :)
 
მარტი, 2019
 


 


воскресенье, 9 августа 2020 г.

ჩემი ლამაზი ისტორიები

Автор: ჯუნა на 8/09/2020 0 коммент.

     ***    
          წერეთლის ქუჩის დასაწყისში სულ ნახავთ ხოლმე ვინმე ისეთს, ვისაც ძალიან უჭირს. ზოგი საკრავზე უკრავს და წინ დიდი შავი ქუდი დაუდევს ხურდებისთვის. ზოგი მღერის. ზოგიც უბრალოდ ხელგაწვდილი დგას და პურისთვის ხურდების აგროვებას ელის.....
          მე რომ ჩავიარე შუახნის მამაკაცი იდგა, თეთრი პერანგი ეცვა, ტილოს თეთრ შარვალთან ერთად. იჯდა და რაღაც საკრავზე უკრავდა. თან შიგადაშიგ წაუმღერებდა ხოლმე. დიდი ყავისფერი წყლიანი თვალები ჰქონდა და ისეთი კაცის გამოხედვა, ამ ქვეყნად რომ არავინ არასოდეს გაუბრაზებია, არც არაფერზე განაწყენებულა, თითქოს არც არაფერი მომხდარა ცუდი მის ცხოვრებაში, მხოლოდ ეს ერთი საქმე ჰქონდა გულიანად გასაკეთებელი, უნდა მჯდარიყო ზაფხულის იმ ცხელ საღამოს კიბეზე და მთელი მონდომებით დაეკრა.....
          მოპირდაპირე მხარეს შეუმჩნევლად იდგა მოღეღილ პერანგიანი, უფრო ახალგაზრდა ბიჭი. თავი მხრებში ჩაერგო და ისე ჩავუარე არც შემიმჩნევია.
საკმაოდ გვიანი იყო რომ ამოვბრუნდი. მუშაობა უკვე დასრულებული ჰქონდათ და თეთრპერანგიანი ჩანთაში ნივთებს ალაგებდა. თან კამათობდნენ, რაღაცნაირად მშვიდად და სიყვარულით. კაცი ეუბნებოდა მე დღეს მეტი ვიშოვე და გამომართვი, გავიყოთო. ახალგაზრდა არ ართმევდა, არ მინდა შენია და გქონდეს, მე ჩემიც მეყოფაო....
         ვუსმენდი და მავიწყდებოდა ყველა ის ცუდი ამბავი, რაც იმ საღამომდე მინახავს და გამიგონია. როგორი საინტერესო თვისება აქვს სიკეთეს. ერთსაც რომ შეესწრო, ყველა იქამდე მომხდარ ათასს გავიწყებს.

***

        დღეს ტაქსში ვიჯექი. რაც მანქანა აღარ მყავს ხშირად მიწევს ტაქსით გადაადგილება და მძღოლებზე დაკვირვება შემიყვარდა. წარმოვიდგენ როგორები არიან, რაზე ფიქრობენ ასე მთელი დღე გზაში, ან რა აწუხებთ. მიხარია ხოლმე, რადგან არცერთი "ულამაზო" პერსონაჟი არ აღმომიჩენია.... პირიქით. თვალს უკრავენ ციგნებს ძველი მეგობრებივით და გადანახულ ხურდებს აძალებენ, კარგ მუსიკას უსმენენ ან საინტერესო დიალოგში მაბამენ ხოლმე... დამაფიქრებელში. 

        დღეს ბაბუ შემხვდა, ალბათ 70 წლის. ძალიან გამხდარი იყო და ზრდილობიანი. ჩვენს წინ მანქანა მიდიოდა, ვარდისფერი ბუშტებით სავსე. ისეთი მხიარული სანახაობა იყო, მანქანა ვარდისფერი ბუშტების თაღით, შიგნიდანაც სულ ბუშტებით სავსე. საჭესთან იქაც ბაბუ იჯდა, მის გვერდით კი პატარა გოგო, ალბათ 6-7 წლისა. იჯდა და გახარებული აცეცებდა თვალებს.

        უეცრად, სადღაც ფოთის ქუჩაზე ვიყავით, რომ ქარმა დაუბერა. ბუშტები მანქანას მოწყდა და ელვის სისწრაფით გაიბნა. სხვა მანქანებზე, რიონში, გზაზე.... ბაბუმ მანქანა გააჩერა, სახეალეწილი დარბოდა და ცდილობდა ცოტა მაინც შეეგროვებინა გაბნეული ბუშტები. ჩვენი ბაბუც გაჩერდა..... დახმარება უნდოდა და დიდი მონდომებით კრეფდა ვარდისფერ ბუშტებს. 

          მერე, როცა მანქანაში ჩაჯდა, ძალიან დამწუხრებული იყო. მე, ამდენ ჭირ-ვარამ გამოვლილს, ბუშტების დაკარგვა როგორ დამამწუხრებსო - თქვა.... მაგრამ იმ პატარა გოგოს რომ ცხოვრებაში არაფერი უნახავს და არ დაუკარგავს, ეს ბუშტების გაბნევა რამხელა ტრაგედიად ეჩვენება ალბათ და როგორ ტკივა გულიო.... 


          ალბათ ზედმეტად მიმართლებს ცხოვრებაში, რადგან ასეთი ამბები ბევრი ვიცი და ჩემს თავს მუდმივად ხდება. კიდევ იმიტომ, რომ შემიძლია ასეთი ამბები მოტივაციად გავიხადო, მოტივაციად რომ სიცოცხლე ძალიან მიყვარდეს და ადამიანებიც. და კიდევ იმიტომ, რომ 30 წლის ვარ და მხოლოდ ახლა და ისიც ხანდახან ვაცნობიერებ, როგორი პატარა შეიძლება იყოს ზოგჯერ ზოგიერთი ადამიანი, დაბალიც და იმდენად ულამაზო ზრახვებით შიგნიდან, რომ მთელი გულით შეგეცოდოს. შეგეცოდოს რომ ასეთია და სხვანაირად არ შეუძლია. თუმცა ხანდახან ამ შეცოდებას შიშიც ჯობნის. მეშინია და საშინლად არ მინდა ჩემი შვილები მსგავსი ღირებულებების ადამიანების გვერდით იზრდებოდნენ.

          ამ დროს, ძალიან მინდა სადმე მთის წვერზე დავიდო ბინა. ამდენი თვალისგან, "წარმატებებისგან", ბრძოლებისგან, გაჯიბრებებისგან რაც შეიძლება შორს. ყველა, ვინც ამ გარემოსთვის მეცოდება ჩემთან დავასახლო და ვიცხოვროთ ერთად და ბედნიერად ისე, რომ არავინ იცოდეს არავისზე შური და ბოროტება.          თქვენ კი, ყველას, გისურვებთ, რომ საკუთარი თავი უხვად ამოიცნოთ ლამაზ ისტორიებში. და არასოდეს ულამაზო ადამიანებში.....


воскресенье, 21 июня 2020 г.

My number ONE

Автор: ჯუნა на 6/21/2020 0 коммент.
          
       
          სულ პატარა რომ იყო, ჩემს გარეშე რომ არ შეეძლო, სულ გვერდით რომ მყავდა, დედას რომ მისტიროდა, ხელებს რომ მომხვევდა და სიყვარულს მიხსნიდა :)))) ახლა რომ გაიზარდა და ბიჭობს, დასერიოზულდიო რომ მეჩხუბება :)) იმ ბიჭის დღეობაა სუულ მალე 😎 ბევრი რამ შეიცვალა, თუმცა მთავარი ისევ იგივეა - ისევ ისეთია, უზომოდ ემოციური, გულისხმიერი, მზრუნველი და სულ შეუძლია თვალებში მიყუროს....
          ძალიან უყვარს ადამიანები, გულუბრყვილოა, ყველაფერს განიცდის. არ ვიცი როგორ შეიძლება ასე შვილი გავდეს მშობელს, მაგრამ გიოს ასლია ყველა თვისებით, ქცევით, დამოკიდებულებებით... :) მის გვერდითაც ისევე დაცულად ვგრძნობ თავს, ვიცი რომ ჩემზე იზრუნებს და სულ გვერდით იქნება :)

         ცოტა ხნის წინ, გიოს ბაბუ გარდაიცვალა, ჩემი დედამთილი, რათქმაუნდა, ტიროდა და მშობლებთან წასასვლელად ემზადებოდა. ხარჯებისთვის, ჩემმა მამამთილმა რაღაც თანხა მისცა, დაგჭირდებაო. გიომაც დაუძახა და ცოტა ფული მისცა, გამოგადგებაო. და თემუკაც ეძახის: ბებო, მოდი საქმე მაქვსო :) ცალკე ოთახში გაიყვანა და თავისი დაგროვილი ფული მიაწოდა - დაგჭირდება და აიღეო.... :)


          ზოგჯერ მგონია იმედებს ვუცრუებ, ვერ ვაძლევ საკმარისად იმ ყველაფერს, რაც მას უნდა და სჭირდება: დროს, ყურადღებას, ძალისხმევას.....
          დე, თუ ამას ოდესმე წაიკითხავ, მე შენით ძალიან ამაყი ვარ. ყველაზე მთავარია, შენ იყო ღიმილიანი, ბედნიერი, ჩვენ ამისთვის ნამდვილად ყველაფერს შევძლებთ.
                                                                                                                                   შენი დედიკო
                                                                                                                                      14/05/2020



          დღეს, 12 საათის ზღვარზე, ერთად დავჯექით და ბევრი ვილაპარაკეთ :)
          შევაჯამეთ ჩვენი 9 წელი, რა მოგვწონს ერთმანეთში, რა გვაქვს გამოსასწორებელი, რა - დასახვეწი, რაზე საფიქრალი :) რამხელაა უკვე, თავისი აზრებით, შეგნებით, ფიქრებით....
          ვუთხარი რომ ძალიან მომწონს მასში სიკეთე. რომ ძალიან მომწონს მასში ერთგულება. რომ ძალიან გაუმართლებს მის ყველა მეგობარს, რადგან ძლიერი და ერთგული საყრდენი ეყოლებათ მისი სახით. რომ ძალიან ვამაყობ, რადგან მე და გიომ შევძელით და ძლიერი საფუძველი ავაშენეთ მასში რწმენის, სიყვარულის, სწორი გზის განსაზღვრის.... და ხანდახან კი მეშინია იმ დიდი პასუხისმგებლობების, რომ ვერ შევძლო და რამე ისე ვერ გავაკეთო, როგორც საჭიროა, რომ წინ გარდატეხის ასაკია, რომ ყველაფერი ჯერ მხოლოდ წინაა.... მაგრამ მერე ვუყურებ და ვრწმუნდები, რომ ეს კარგი საფუძველი საკმაოდ მყარია და მისით სამართლიანად შეგვიძლია ვიამაყოთ.


       

















          ბევრი რთული გზა გველის ალბათ წინ, მაგრამ ერთად, მჯერა, ყველაფერს მოვერევით, რაც მთავარია - მე შენთან ვარ. აწ და მარადის :)

          დაბადების დღეს გილოცავ დე 😍 უფ, როგორ მიყვარხარ !!!
                                                                                                                                      21/06/2020

пятница, 25 декабря 2020 г.

სანუკვარ ადამიანებზე და არა მხოლოდ...

 საიდან მოდის ყველაზე სასიამოვნო და ჩვენი ქვეცნობიერის შემქმნელი მოგონებები? რათქმაუნდა ბავშვობიდან.... 

გუშინ გვიან ცენტრში ვსეირნობდი და ძალიან მძაფრად ვიგრძენი მაკის კარტოფილი ფრის სურნელი :))) აი ფილმებში რომ გვინახავს ხოლმე, ისე დატრიალდა და გაცოცხლდა ღრმად შენახული და გადამალული მოგონებები... მამაჩემი რომ სამსახურიდან დაბრუნდებოდა, ჩაგვისვამდა მანქანაში მე და ჩემს ძმას და მივდიოდით დრაივზე :) დღესასწაული იყო დღეები, როცა მამა ძალიან კარგ ხასიათზე იყო, დედაც, პრობლემა არ გვქონდა და ასე გზაში ვყვებოდით დღის ამბებს, ვიცინოდით, ხანდახან ვმღეროდით :) მერე იყო იმ ქაღალდის პარკების გადმოწოდება უკან, სურნელოვანი ფრის, ბიკ მაკების და ყველის სოუსის :)) უცნაურია რომ ბავშვობასთან ეს სურნელები ასოცირდება, მაგრამ როგორც ჩანს ძალიან კარგ მდგომარეობას ასახავს ეს ეპიზოდი და ასე სურნელოვნად მაქვს ჩარჩენილი გონებაში.

და ცოტა ხნის წინ ვფიქრობდი, აი ჩვენი შვილები რომ გაიზრდებიან - რა ჩარჩებათ გონებაში?

 


 

ხანდახან ისეთი უსიამოვნო დეტალები ამომიტივტივდება, რაც საერთოდ არ მინდა მახსოვდეს, მაგრამ მაინც მახსოვს და როგორ არ მინდა მსგავსი ჩემს შვილებსაც ჩარჩეთ... აი როგორ ვებუზღუნები გიოს, ან როგორ ვეუბნები უარს თამაშზე ბავშვებს, როგორ არ მცალია მათთვის, ხანდახან როგორ არ მყოფნის მოთმინება და ვყვირი და ... არ ვიცი

ჰოდა ამ თემებზე ჩაფიქრებული, თემოს ვთხოვე მოეყოლა ჩემთვის ძველი ამბები მისი გონებიდან, ყველაფერი რაც ახსოვდა და ემოციებად დარჩა... ჰოდა მომიყვა ყველაფერი კარგი, როგორ ვთამაშობთ, ვცეკვავთ, დავრბივართ და ა.შ. ))) მაგრამ კიდევ ერთი ამბავი მომიყვა, ყველაზე საინტერესო :) რომ ერთხელ, 39 სიცხით იწვა და ცუდად გრძნობდა თავს, შეშინებული იყო, მე კი იმის ნაცვლად, რომ ისე მოვქცეულიყავი, როგორც იქცევა ალბათ დედების აბსოლუტური უმრავლესობა, დედამ შემოგევლოს მეძახა და შეშინებული მერბინა წინ და უკან - ვუთხარი, როგორ არაფერში დამემგვანე, რა გაშინებსთქო :) ჩემი ჭკუით, ალბათ ვეცადე გამემხნევებინა და ძალა მიმეცა მისთვის, ალბათ მინდოდა მეჩვენებინა, რომ არაფრის არ უნდა შეეშინდეს, მაგარი იყოს და მუსკულებით დახვდეს ყველა სირთულეს, მათ შორის ავადმყოფობასაც. მას კი ეს გულში ჩარჩა და აქამდე ახსოვს :)  

რამდენ დეტალზე ფიქრია საჭირო იმისთვის, რომ არ ვატკინოთ გული ყველაზე სანუკვარ ადამიანებს, არ ამოგვცდეს ხანდახან პირიდან ის სიტყვები, რაც მხოლოდ ემოციებისგან იქმნება და ზუსტად 1 წუთში ისე აღარ ვიფიქრებთ... რამდენი მობილიზება და ძალა ჭირდება იმას, რომ მუდმივად ის ვილაპარაკოთ, ისე ვიმოქმედოთ და ისე ვიცხოვროთ, რომ არავის ვავნოთ, არავის ჩავრჩეთ უსიამოვნო მოგონებად  და ყოველთვის ისე გაიგონ ჩვენი, ზუსტად ისე, როგორი განწყობაც გვაქვს და როგორც ვფიქრობთ. და არასოდეს გვაჯობოს წამის ემოციამ, არ დაჯაბნოს ჩვენი რეალური და ბუნებრივი სიკეთე....

ყველაზე კეთილი სურვილია ალბათ, რაც შეიძლება მქონდეს სხვა ადამიანების მიმართ....

четверг, 10 декабря 2020 г.

დისტანციურად მუშაობის ბედნიერება

          დისტანციურად ვმუშაობ სტაბილურად მარტის შემდეგ.... ამ პერიოდებში სამსახურში რამდენჯერმე გავედი, თუმცა სულ ცოტ-ცოტა ხანი :( 2 კვირის წინ გაბრაზებული და საკუთარი პროდუქტიულობით უკმაყოფილო, სამსახურში დავბრუნდი და ლამის 300 კაციან ოფისში კანტი-კუნტად მოსიარულე რამოდენიმე ადამიანთან ერთად გავაგრძელე მუშაობა. თავიდან ამოვისუნთქე, ისევ შევიგრძენი ყავის ყველა ყლუპის გემო )) შეხვედრების მშვიდად მოსმენის და  მიკროფონის ჩართვის ბედნიერება, სიმშვიდეში მუშაობის მუღამი გავიხსენე :) მაგრამ 2 კვირის თავზე ამდენი მარტოობა თითქოს მომწყინდა, თან გამახსენდა, რომ თემო 1 კვირაა ყოველ დილას არ წახვიდე არ დამტოვოს მიმღერის :))) და ბავშვების პირობა მივეცი, რომ ერთი დღით მაინც ისევ სახლში დავრჩებოდი და აი, სახლში ვარ :)


          დილა გათენდა და დაიწყო.... ჯერ ერთმა გაიღვიძა, კომპიუტერი გამიწია და მაგრად ჩამეხუტა, საუკუნის უნახავივით, რა კარგია სახლში რომ ხარო... მერე მეორემ გაიღვიძა... აწია ხელები იეეეს ძახილით და კალთაში ჩამიჯდა. ეს ემოციები რომ გადავიარეთ (😇😊), ჩემი კალთა როგორც იქნა გათავისუფლდა, კომპიუტერი კი დამიბრუნდა, ვიფიქრე მორჩათქო......
          ამ დროს ვიქტორია მოვიდა, შენ მინდა რომ ტანსაცმელი გამომიცვალოო (ჩემი სამი ბებო არ მაკმაყოფილებს და მხოლოდ შენ განდობ ჩემი გამოცვლის მთელ პასუხისმგებლობასო :))) 

          მერე თემო მოვიდა, დე იცი დღეს კუმშვად კვეცად სიტყვებს გვიხსნიან და ხომ მაგარიაო... მე დროს არ ვკარგავ, თავის აწევის გარეშე ვთხოვ რომ შესვენებაზე ხელ-პირი დაიბანოს, კბილები გამოიხეხოს და მოწესრიგდეს. თუმცა თავის აწევა მაინც მიწევს, რადგან მატყუებს რომ უკვე მოწესრიგებულია, მერე ჩემს გამჭოლ მზერას ვერ უძლებს და მნებდება :))

          ამ დროს ჩასაფრებული ვიქტორია გამოხტება  - დე თემომ რომ მოგატყუა, დიდი ცხვირი ხომ გაეზრდებაო.... დავარწმუნე რომ ნამდვილად გაეზრდებოდა. სულ ცოტა ხნით დავბრუნდი კომპიუტერში. ამ დროს:

          - ლოტო ხომ არ გვეთამაშაო, მოსინჯა ყველაზე პატარამ. ჩემგან დელიკატური უარი რომ მიიღო დიდი ბოდიშებით, ახსნებით და კოცნებით, ჩავთვალე რომ ბედს დამორჩილდა და თავი გამანება, თურმე ჩუმათ მაგიდის ქვეშ შემომძვრალა და 5 წუთის შემდეგ ვეჰ შეძახილით ამოხტა და მეც ამახტუნა...

          მერე იყო თემო თავისი ნობათით, ჩიფსებით და თხილით მომადგა, ხომ გიყვარს და ჭამეო. მერე ერთ-ერთმა ბებომ მადისაღმძვრელი ღვეზელები გამოაცხო და მომართვა, ჭამეო ბებომ გენაცვალოსო.... მერე დედაჩემი მოვიდა, ყავა მომიდუღა, ცოტა დამელაპარაკეო, რა არასდროს გცალია ჩემთვისო... მერე გიო მოვიდა შესვენებაზე, ერთად ვისადილოთო, რა დროს მუშაობააო...

          ხოდა მოკლედ, ხვალ სამსახურში მივდივარ და კორონა, წადი რა 😕😁

понедельник, 21 сентября 2020 г.

წერილი ვიქტორიას

          ახლა, როცა ამას ვწერ, შენგან საძინებელში ვარ დამალული და ვმეცადინეობ :) შენ კი დამალობანას თამაშობ და ჩემი საძინებლის კართან ბაბუს ემალები :) ჩუმათ ჩუმათო შენს თავს აგულიანებ და პატარა ფეხებს ათამაშებ :)
          ბოლო დროს ისე ვარ...გამცვდარი. და ყველა სიტყვა გამიცვდა. ყველაფერი, რაც კი შემიძლია გითხრა, ძალიან ბანალური და გაცვეთილია, ძალას და ენერგიას მოკლებული. შენი დედიკო დაღლილია.
           უბრალოდ მინდოდა მეთქვა, რომ აუცილებლად გადავაგორებთ ზამთრის მძიმე დღეებს ერთად, მოვა სიჭრელე, ფერები და გაზაფხული. დათბება, მე და შენ თხელ ჟაკეტებს ჩავიცვამთ და გაზაფხულის სურნელით გაჟღენთილ ქუჩებში სახეტიალოდ წავალთ უმისამართოდ. მივეცემით სრულ თავისუფლებას, ვუპასუხებ შენს ყველა მოსაბეზრებელ შეკითხვას, მათ შორის როგორიცაა: სახეზე დუშგელი უნდა წავისვათ თუ მაკიაჟი :)

           რა კარგია რომ შენ მყავხარ. იმედად, ზრუნვად და სითბოდ. ზოგჯერ ვფიქრობ, რომ მაგარი გოგო უნდა იყო და ზოგჯერ სულაც არ მემეტები ამ მაგარი გოგოობისთვის. მინდა სულ ასეთ მხიარულ და ჭინკებიან თვალებში მიყურებდე, ვარდისფერი სათვალეებით, სიხალისით და სიფერადით, ისე როგორც შენ გჩვევია და ერთადაც შეგვიძლია, ზოგჯერ :)
 
მარტი, 2019
 


 


воскресенье, 9 августа 2020 г.

ჩემი ლამაზი ისტორიები

     ***    
          წერეთლის ქუჩის დასაწყისში სულ ნახავთ ხოლმე ვინმე ისეთს, ვისაც ძალიან უჭირს. ზოგი საკრავზე უკრავს და წინ დიდი შავი ქუდი დაუდევს ხურდებისთვის. ზოგი მღერის. ზოგიც უბრალოდ ხელგაწვდილი დგას და პურისთვის ხურდების აგროვებას ელის.....
          მე რომ ჩავიარე შუახნის მამაკაცი იდგა, თეთრი პერანგი ეცვა, ტილოს თეთრ შარვალთან ერთად. იჯდა და რაღაც საკრავზე უკრავდა. თან შიგადაშიგ წაუმღერებდა ხოლმე. დიდი ყავისფერი წყლიანი თვალები ჰქონდა და ისეთი კაცის გამოხედვა, ამ ქვეყნად რომ არავინ არასოდეს გაუბრაზებია, არც არაფერზე განაწყენებულა, თითქოს არც არაფერი მომხდარა ცუდი მის ცხოვრებაში, მხოლოდ ეს ერთი საქმე ჰქონდა გულიანად გასაკეთებელი, უნდა მჯდარიყო ზაფხულის იმ ცხელ საღამოს კიბეზე და მთელი მონდომებით დაეკრა.....
          მოპირდაპირე მხარეს შეუმჩნევლად იდგა მოღეღილ პერანგიანი, უფრო ახალგაზრდა ბიჭი. თავი მხრებში ჩაერგო და ისე ჩავუარე არც შემიმჩნევია.
საკმაოდ გვიანი იყო რომ ამოვბრუნდი. მუშაობა უკვე დასრულებული ჰქონდათ და თეთრპერანგიანი ჩანთაში ნივთებს ალაგებდა. თან კამათობდნენ, რაღაცნაირად მშვიდად და სიყვარულით. კაცი ეუბნებოდა მე დღეს მეტი ვიშოვე და გამომართვი, გავიყოთო. ახალგაზრდა არ ართმევდა, არ მინდა შენია და გქონდეს, მე ჩემიც მეყოფაო....
         ვუსმენდი და მავიწყდებოდა ყველა ის ცუდი ამბავი, რაც იმ საღამომდე მინახავს და გამიგონია. როგორი საინტერესო თვისება აქვს სიკეთეს. ერთსაც რომ შეესწრო, ყველა იქამდე მომხდარ ათასს გავიწყებს.

***

        დღეს ტაქსში ვიჯექი. რაც მანქანა აღარ მყავს ხშირად მიწევს ტაქსით გადაადგილება და მძღოლებზე დაკვირვება შემიყვარდა. წარმოვიდგენ როგორები არიან, რაზე ფიქრობენ ასე მთელი დღე გზაში, ან რა აწუხებთ. მიხარია ხოლმე, რადგან არცერთი "ულამაზო" პერსონაჟი არ აღმომიჩენია.... პირიქით. თვალს უკრავენ ციგნებს ძველი მეგობრებივით და გადანახულ ხურდებს აძალებენ, კარგ მუსიკას უსმენენ ან საინტერესო დიალოგში მაბამენ ხოლმე... დამაფიქრებელში. 

        დღეს ბაბუ შემხვდა, ალბათ 70 წლის. ძალიან გამხდარი იყო და ზრდილობიანი. ჩვენს წინ მანქანა მიდიოდა, ვარდისფერი ბუშტებით სავსე. ისეთი მხიარული სანახაობა იყო, მანქანა ვარდისფერი ბუშტების თაღით, შიგნიდანაც სულ ბუშტებით სავსე. საჭესთან იქაც ბაბუ იჯდა, მის გვერდით კი პატარა გოგო, ალბათ 6-7 წლისა. იჯდა და გახარებული აცეცებდა თვალებს.

        უეცრად, სადღაც ფოთის ქუჩაზე ვიყავით, რომ ქარმა დაუბერა. ბუშტები მანქანას მოწყდა და ელვის სისწრაფით გაიბნა. სხვა მანქანებზე, რიონში, გზაზე.... ბაბუმ მანქანა გააჩერა, სახეალეწილი დარბოდა და ცდილობდა ცოტა მაინც შეეგროვებინა გაბნეული ბუშტები. ჩვენი ბაბუც გაჩერდა..... დახმარება უნდოდა და დიდი მონდომებით კრეფდა ვარდისფერ ბუშტებს. 

          მერე, როცა მანქანაში ჩაჯდა, ძალიან დამწუხრებული იყო. მე, ამდენ ჭირ-ვარამ გამოვლილს, ბუშტების დაკარგვა როგორ დამამწუხრებსო - თქვა.... მაგრამ იმ პატარა გოგოს რომ ცხოვრებაში არაფერი უნახავს და არ დაუკარგავს, ეს ბუშტების გაბნევა რამხელა ტრაგედიად ეჩვენება ალბათ და როგორ ტკივა გულიო.... 


          ალბათ ზედმეტად მიმართლებს ცხოვრებაში, რადგან ასეთი ამბები ბევრი ვიცი და ჩემს თავს მუდმივად ხდება. კიდევ იმიტომ, რომ შემიძლია ასეთი ამბები მოტივაციად გავიხადო, მოტივაციად რომ სიცოცხლე ძალიან მიყვარდეს და ადამიანებიც. და კიდევ იმიტომ, რომ 30 წლის ვარ და მხოლოდ ახლა და ისიც ხანდახან ვაცნობიერებ, როგორი პატარა შეიძლება იყოს ზოგჯერ ზოგიერთი ადამიანი, დაბალიც და იმდენად ულამაზო ზრახვებით შიგნიდან, რომ მთელი გულით შეგეცოდოს. შეგეცოდოს რომ ასეთია და სხვანაირად არ შეუძლია. თუმცა ხანდახან ამ შეცოდებას შიშიც ჯობნის. მეშინია და საშინლად არ მინდა ჩემი შვილები მსგავსი ღირებულებების ადამიანების გვერდით იზრდებოდნენ.

          ამ დროს, ძალიან მინდა სადმე მთის წვერზე დავიდო ბინა. ამდენი თვალისგან, "წარმატებებისგან", ბრძოლებისგან, გაჯიბრებებისგან რაც შეიძლება შორს. ყველა, ვინც ამ გარემოსთვის მეცოდება ჩემთან დავასახლო და ვიცხოვროთ ერთად და ბედნიერად ისე, რომ არავინ იცოდეს არავისზე შური და ბოროტება.          თქვენ კი, ყველას, გისურვებთ, რომ საკუთარი თავი უხვად ამოიცნოთ ლამაზ ისტორიებში. და არასოდეს ულამაზო ადამიანებში.....


воскресенье, 21 июня 2020 г.

My number ONE

          
       
          სულ პატარა რომ იყო, ჩემს გარეშე რომ არ შეეძლო, სულ გვერდით რომ მყავდა, დედას რომ მისტიროდა, ხელებს რომ მომხვევდა და სიყვარულს მიხსნიდა :)))) ახლა რომ გაიზარდა და ბიჭობს, დასერიოზულდიო რომ მეჩხუბება :)) იმ ბიჭის დღეობაა სუულ მალე 😎 ბევრი რამ შეიცვალა, თუმცა მთავარი ისევ იგივეა - ისევ ისეთია, უზომოდ ემოციური, გულისხმიერი, მზრუნველი და სულ შეუძლია თვალებში მიყუროს....
          ძალიან უყვარს ადამიანები, გულუბრყვილოა, ყველაფერს განიცდის. არ ვიცი როგორ შეიძლება ასე შვილი გავდეს მშობელს, მაგრამ გიოს ასლია ყველა თვისებით, ქცევით, დამოკიდებულებებით... :) მის გვერდითაც ისევე დაცულად ვგრძნობ თავს, ვიცი რომ ჩემზე იზრუნებს და სულ გვერდით იქნება :)

         ცოტა ხნის წინ, გიოს ბაბუ გარდაიცვალა, ჩემი დედამთილი, რათქმაუნდა, ტიროდა და მშობლებთან წასასვლელად ემზადებოდა. ხარჯებისთვის, ჩემმა მამამთილმა რაღაც თანხა მისცა, დაგჭირდებაო. გიომაც დაუძახა და ცოტა ფული მისცა, გამოგადგებაო. და თემუკაც ეძახის: ბებო, მოდი საქმე მაქვსო :) ცალკე ოთახში გაიყვანა და თავისი დაგროვილი ფული მიაწოდა - დაგჭირდება და აიღეო.... :)


          ზოგჯერ მგონია იმედებს ვუცრუებ, ვერ ვაძლევ საკმარისად იმ ყველაფერს, რაც მას უნდა და სჭირდება: დროს, ყურადღებას, ძალისხმევას.....
          დე, თუ ამას ოდესმე წაიკითხავ, მე შენით ძალიან ამაყი ვარ. ყველაზე მთავარია, შენ იყო ღიმილიანი, ბედნიერი, ჩვენ ამისთვის ნამდვილად ყველაფერს შევძლებთ.
                                                                                                                                   შენი დედიკო
                                                                                                                                      14/05/2020



          დღეს, 12 საათის ზღვარზე, ერთად დავჯექით და ბევრი ვილაპარაკეთ :)
          შევაჯამეთ ჩვენი 9 წელი, რა მოგვწონს ერთმანეთში, რა გვაქვს გამოსასწორებელი, რა - დასახვეწი, რაზე საფიქრალი :) რამხელაა უკვე, თავისი აზრებით, შეგნებით, ფიქრებით....
          ვუთხარი რომ ძალიან მომწონს მასში სიკეთე. რომ ძალიან მომწონს მასში ერთგულება. რომ ძალიან გაუმართლებს მის ყველა მეგობარს, რადგან ძლიერი და ერთგული საყრდენი ეყოლებათ მისი სახით. რომ ძალიან ვამაყობ, რადგან მე და გიომ შევძელით და ძლიერი საფუძველი ავაშენეთ მასში რწმენის, სიყვარულის, სწორი გზის განსაზღვრის.... და ხანდახან კი მეშინია იმ დიდი პასუხისმგებლობების, რომ ვერ შევძლო და რამე ისე ვერ გავაკეთო, როგორც საჭიროა, რომ წინ გარდატეხის ასაკია, რომ ყველაფერი ჯერ მხოლოდ წინაა.... მაგრამ მერე ვუყურებ და ვრწმუნდები, რომ ეს კარგი საფუძველი საკმაოდ მყარია და მისით სამართლიანად შეგვიძლია ვიამაყოთ.


       

















          ბევრი რთული გზა გველის ალბათ წინ, მაგრამ ერთად, მჯერა, ყველაფერს მოვერევით, რაც მთავარია - მე შენთან ვარ. აწ და მარადის :)

          დაბადების დღეს გილოცავ დე 😍 უფ, როგორ მიყვარხარ !!!
                                                                                                                                      21/06/2020
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review