среда, 24 августа 2022 г.

თქვენი ბედნიერების წყარო რა არის?

Автор: ჯუნა на 8/24/2022 0 коммент.

           რა არის ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი?
 ჩვენ, ყველანი დაუსრულებელ რუტინაში ვცხოვრობთ. ბევრს ვმუშაობთ, ხანდახან ვფიქრობთ რა ვჭამოთ სადილზე ან ვახშმად, რით ვუმასპინძლოთ სტუმარს, რით გავახაროთ ბავშვები ან როგორ არ დაგვრჩეს უყურადღებოდ ახლობელი ადამიანები.... დაუსრულებლად ვფიქრობთ, ვიღლებით, ვაღწევთ დღის მიზნებს, ისევ ვიღლებით, ვისვენებთ და თავიდან... ვცხოვრობთ ხელფასიდან ხელფასამდე, ორშაბათიდან კვირამდე, ვისრულებთ ოცნებებს ან მივყვებით გეგმებს... ველოდებით ახალ წელს, დაბადების დღეს, მერე აღდგომას... და როდის ვცხოვრობთ? ან კი რა არის ჩვენი ცხოვრება? როდის ვართ ბედნიერები? როცა ვმხიარულობთ, ბევრს ვმუშაობთ, როცა ფუჭად ვფლანგავთ დროს, ვზარმაცობთ თუ დეპრესიაში ვართ... არ ვიცი. ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე სხვადასხვა პასუხი მაქვს ამ კითხვაზე. 

                                                                     ***

 ხანდახან ვფიქრობ რომ ცხოვრების მიზანი უბრალოდ ცხოვრებაა. 

 მაგალითად: 

 კარგი მუსიკის მოსმენა. ხანდახან კარგი მუსიკა ცხოვრების აზრსაც მიგახვედრებს და შთაგაგონებს. ცრემლები მოგადგება ან ღიმილი. ჩახუტება მოგინდება. სიკეთეც მოგინდება. კარგი განწყობის გაზიარებაც. 

კარგი წიგნის წაკითხვა. წიგნის, რომელიც ბევრს დაგაფიქრებს და იმ აზრებს მოგიტანს, რაც ადამიანად შეგქმნის. სრულგყოფს. 

საკუთარი შრომით შექმნილი შედეგი. მაგალითად გინახავთ კომპოზიტორი, რომლის მელოდიასაც მუსიკოსი სცენაზე ასრულებს? ყოველი ახალი ნოტი მისი ცხოვრების პატარა ნაწილია, რომელიც აღაფრთოვანებს, ასევდიანებს და ერთდროულად აბედნიერებს, რადგან მისია, მან შექმნა და ღვთაებრივია. თუ მსგავსი არაფერი გინახავთ, აუცილებლად ნახეთ ენტონი ჰოპკინსის ვალსის შესრულება. ვფიქრობ, შეუძლებელია ჰოპკინსი არაჩვეულებრივი ადამიანი არ იყოს. მან ლამაზი კომპოზიცია შექმნა და მისი მოსმენით ბევრ მსმენელთან ერთად გაბედნიერდა. ბედნიერი ადამიანები ვერასდროს არიან ჩვეულებრივები ან არაკეთილშობილები. 

ჯანსაღი სიყვარული. სიყვარული ხომ მთავარი შთაგონების წყაროა. ენერგიის წყაროა. სილამაზის წყაროცაა. როცა გიყვარს ყველაფერი შეგიძლია. სრულყოფილად ცხოვრებაც უფრო მარტივია. 

                                                                      *** 

           სანაპიროზე ახალგაზრდა ლამაზი წყვილი ისვენებდა. 3 შვილით. დედა წყალში ცურავდა 2 შედარებით მოზრდილი ბავშვით, მამა ნაპირზე თამაშობდა პატარა გოგონასთან. ირგვლივ ყველა შფოთავდა ფაქტით, რომ ქალი ცურავდა, ქმარი კი ნაპირზე ბავშვთან თამაშობდა. ალბათ უფრო სწორი იქნებოდა ქალი ნაპირზე ყოფილიყო 3 ბავშვით და კაცს თავისუფლად გაეცურა ზღვაში. ვალდებულებების და პასუხისმგებლობების გარეშე

          როცა ჩემი და ახალ სახლში გადავიდა, მეუღლე ხშირად ეხმარებოდა საოჯახო საქმეებში. რადგან ორივე მთელი დღე მუშაობდა, საღამოს საქმეებს ინაწილებდნენ და ერთად ალაგებდნენ სახლს, რიგრიგობით რეცხავდნენ ჭურჭელს, საჭმელსაც ის აკეთებდა ვისაც მეტი დრო ექნებოდა ამისთვის. მეზობლები ამბობდნენ რომ ჩემი და ქმარს აჩმორებდა. რათქმაუნდა ჯობდა რომ ყველაფერი მას გაეკეთებინა და კაცს მთელი საღამო ტელევიზორთან გაეტარებინა. 

          როცა მეგობარს ნანატრი გოგონა შეეძინა, საღამოობით მან მეგობრებთან გასვლა გააიშვიათა და სამსახურის მერე ბავშვის გარემოცვაში თავს გაცილებით მშვიდად და კმაყოფილად გრძნობდა. "მეგობრების" ნაწილი ამბობდა რომ ცოლმა ეს ბიჭი სულ გამოაშტერა. ნაწილი კი ამბობდა რომ ბიჭი ყოჩაღი იყო და ცოლს ეხმარებოდა. ეხმარებოდა მისთვის ნანატრი ქალიშვილის გაზრდაში. 

          ზოგადად ჩვენ ბევრი სტერეოტიპის მსხვერპლი ვართ. და გულწრფელად შეიძლება სულაც არ ვფიქრობდეთ რომ შვილი მხოლოდ დედის გასაზრდელია და ძალიანაც მოგვწონდეს დედა და მამა თავ თავის როლში, მაგრამ საკუთარი არაბედნიერების შეგრძნება არ გვაძლევდეს სრულყოფილად სხვისი ბედნიერების გაზიარების შესაძლებლობას. 

                                                                    *** 

ძალიან მინდა ადამიანები უბრალოდ ბედნიერები ვიყოთ. შევძლოთ და ვიპოვოთ ბედნიერების ის წყარო, რაც ხელმისაწვდომია ჩვენთვის.



пятница, 3 июня 2022 г.

ბრილიანტი 6 წლისაა :)

Автор: ჯუნა на 6/03/2022 0 коммент.
რომ ჩავუფიქრდები ძალიან მდიდარი ადამიანი ვარ მე, ჩემს ასაკში, ძალიან და მიხარია! ობიექტურად, რათქმაუნდა, ალბათ ასე არ არის, ყველაფერი ყოველთვის იდეალური ვერც იქნება..... მაგრამ ჩემს შიგნით ცხოვრობს რაღაც, რომელიც ცოცხალია და ყველაფერს აიდეალურებს, ავსებს, ასრულყოფილებს და ალამაზებს. მადლიერი ვარ ამის გამო! მადლიერი ვარ რომ ამ "სინაზეების" (ღოღობერიძისეული :)) დანახვა და შენახვა შემიძლია. და რა არის ეს სინაზე? აი ვიქტორიას გამოვლენილი სიყვარული სინაზეა, ჩემი იდაყვი რომ ნებისმიერ "უბედურებას" წონის მისთვის :))) ნებისმიერი ტკივილისგან ამშვიდებს - ჩემთვის სინაზეა. თემოს მორიდებული და წრფელი ჩაღიმება სინაზეა. გიოს აწყლიანებული თვალებიც სინაზეა. უჩას ჯერ კიდევ მუცელში მყოფ პატარას რომ წინდები ვუყიდეთ და ერთი სული გვაქვს ვაჩუქოთ - ესეც დიდი სინაზეა. ნიკუშას რომ ველაპარაკები და განსაკუთრებულ სიახლოვეს ვგრძნობ, რაღაცნაირ გრძნობებს - ესეც სინაზეა. მეგობრებს რომ ჩემი დაბადების დღე და ზოგადად დაბადება უხარიათ, საკუთარ თავს, მორიდებას რომ ჯობნიან და მეუბნებიან რომ მათი ცხოვრება უკეთესობისკენ შევცვალე - ჩემთვის დიდი სინაზეა.... და ზოგადად ამ სინაზეების დანახვა დიდი რამეა, შეგრძნება - საოცრება და შენახვა - აუცილებელი. ალბათ ზუსტად ასეთი მომენტები გვაქცევს ჩვენ ადამიანებს ადამიანებად და ამ მომენტების გამო ღირს ჩვენი ცხოვრება... ეს მოკლე ჩანაწერი ჩემს დაბადების დღეზე გამიკეთებია, 2021 წელს. დღეს კი ვიკის დაბადების დღეა. ჩემი, ჩვენი ბრილიანტის, რომელიც 6 წლის გახდა. რაღაც კარგი თვისებებით ვიკი ძალიან მგავს. მასშიც ცხოვრობს რაღაც ჭინკა, რომელიც მის ცხოვრებას გაცილებით კარგს, ლამაზს და იდეალურს ხდის. მას აქვს შინაგანი სილაღე და ყველაზე წვრილმანი სინაზეებით ტკბობის უნარი. მხოლოდ ის მინდა რომ ასე დარჩეს... არ დამძიმდეს, ყურები არასდროს ჩამოყაროს, სულ შეეძლოს ათასი ცუდიდან ერთი სიკეთით გაბედნიერება და სულ დარჩეს ჩვენს ბრილიანტად... ვიქტორია, წლების მერე ამ ჩანაწერს რომ ნახავ, მინდა კიდევ ერთხელ შეიგრძნო როგორ ძალიან მიყვარხარ, ძლიერ და ძლიერ, რაც გადის დრო და ხანი და ყოველთვის ასე იქნება, გპირდები ! < 3

четверг, 6 января 2022 г.

შობა, 2020

Автор: ჯუნა на 1/06/2022 0 коммент.


საკუთარ სახლზე უკეთესი ამქვეყნად არაფერი არსებობს. არაფერია მეტად მშობლიური, მშვიდი, იმედიანი და თბილი. ბაკურიანიდან მაშინ ჩამოვედით, მალე რომ შობა უნდა გათენებულიყო. სიხარულით შემოვირბინე მთელი სახლი, ჩავკოცნე ყველა, ვინც კი სახლში იყო: ღვეზელებთან მოფუსფუსე ლილი ბებო და სალო, წნევიანი ჯული, თემური, გია, მარიამი, უჩა, დავურეკე დედაჩემს... გავიქეცი მაღაზიაში ალილოს ბავშვების ტკბილეულისთვის, გზად შევიარე მეზობელ სალონში და შობა მივულოცე ჯერ კიდევ მომუშავე თანამშრომლებს, მერე მაღაზიის კონსულტანტებს... შოკოლადები და ღვეზელები მივართვი მოხუც მარტოხელა მეზობელს, რომელმაც კარში თეფშით რომ დამინახა კისერში მკოცნა და საშვილიშვილოდ დამლოცა :) ყველგან სიკეთე და შობის ჯადოქრობა ტრიალებდა და არაფერი ჯობდა ამ განწყობას < 3

ხვალ ბინას ვყიდულობთ. ჩვენს საკუთარ 85 კვადრატს მე-7 სართულზე. რამდენი წელია ამაზე ვოცნებობთ და ახლა რამოდენიმე დღეა სულ ამ ფიქრების ირგვლივ ვტრიალებთ. ვიქტორიაც კი ძილის წინ ზღაპრების ნაცვლად ჩვენს სახლზე მომიყევიო ითხოვს :) გეგმავს რას დააკრავს თავისი ოთახის კედლებზე და ბედნიერია.

მეც ბედნიერი ვარ. ვიცი რომ ცხოვრება ყოველთვის ისეთი ჯადოსნური არ არის, როგორიც შობის წინა ღამეს ჩანს, მაგრამ ყველაფერს შევძლებთ <3

შობას გილოცავთ, მიყვარხართ

7/01/2020

понедельник, 30 августа 2021 г.

ხვალ გაგვეღიმება :)

Автор: ჯუნა на 8/30/2021 0 коммент.

          ხანდახან, როცა რუტინა წაგიღებს, გგონია რომ საუკუნეები შეიძლება გავიდეს ასე, არაფერი შეიცვალოს და სულ ასე გაგრძელდეს. ყოველთვის მხოლოდ ის იყოს შენი საზრუნავი როგორ შეუთავსო ერთმანეთს მოვალეობები, საქმეები, დარდები, სიხარულები, პასუხისმგებლობები, ყოველ ჯერზე უბრალოდ ეცადო რომ ამ ჟონგლიორის ფრიად რთულ დავალებას წარმატებით გაართვა თავი, არცერთი რგოლი არ ამოგივარდეს, არ აებნე და ყველაფერი არ აგერიოს. თუმცა არა, საუკუნეები არა - ამ დროს დროზე შეიძლება სულაც არ იფიქრო, ვერც განსაზღვრო რამდენი ხანი გავიდა რაც რამე მნიშვნელოვანზე არ გიფიქრია, რამდენი ხანი გავიდა რაც არ ამოგისუნთქია, უბრალოდ არ გაჩერებულხარ და უკან მოგიხედია.

          მე გავჩერდი გუშინწინ. გამაჩერეს :) ვიღაც ქალმა დამირეკა და მითხრა თუ ჯუნა ბრძანდებით ავად ხართო... 

          უცნაურია რომ ამხელა გოგო ვარ და არ ვიცოდი ეს ავადმყოფობა რა იყო. რა არ გამიგონია ან არ მცოდნია, მაგრამ ეს სიტყვა რას გულისხმობდა არ ვიცოდი.... მეგონა ამისგან მოვკვდებოდი. მხოლოდ გიოსთან დარეკვა მოვასწარი, მერე იატაკზე გავიშოლტე და თავი გოდებას მივეცი მანამ, სანამ გიო არ მოვიდა და თვალებ და სახე დასიებული ექიმთან არ წამიყვანა

          სანამ იმ წყეულ ოთახში შევიდოდი, აზრები ელვის სისწრაფით დაჰქროდნენ ჩემს თავში და ღმერთამდეც მივედი.... თითქოს ყველა აზრი გვერდზე გადგა, დამშვიდდა და მე და ღმერთი დავრჩით ჩემს გონებაში. ის მიყურებდა და ელოდა რას ვეტყოდი, აი ისეთი, წარბაწეული და ცნობისმოყვარე სახით :) და იმ მომენტში ზუსტად ვიცოდი, რასაც ვეტყოდი ყველაფერი ზუსტად ისე იქნებოდა. იმიტომ კი არა რომ ღირსი ვარ, უბრალოდ ღმერთს მაინც ვუყვარვარ და ჩემი სულ ესმის ხოლმე 😊 და რომ უნდა დამეწყო თხოვნა და ვედრება ჩემს ჯანმრთელობაზე, უცებ ყველა ჩემი ბოლო დროინდელი ლოცვა გამახსენდა. ნუ ლოცვა ხმამაღალი ნათქვამია.... უფრო შეთანხმება, ხატების წინ რომ დადგები ყოველ დღე და ღმერთთან შეთანხმებას დებ ბუტბუტით - თუ ვინმეს რამე უნდა დაემართოს - ყველა მე დამემართოს. თუ ბავშვებს რამე განსაცდელი ელით - მე მომეცი მხოლოდ, და მათი წილი ჯანმრთელობის ყველა პრობლემაც - მხოლოდ მე... გამახსენდა ჩვენი შეთანხმება და ვეღარაფერი ვუთხარი ღმერთს. თავი დავხარე და ყველა აზრი გაქრა. მხოლოდ ის ვუთხარი, რომ თანახმა ვარ იყოს ნება მისი. და მხოლოდ მადლობა. მადლობა რომ ჩემი შეისმინა, შეთანხმება შეასრულა და მე მომცა ის, რაც შეიძლებოდა თემოს დამართნოდა, ან ვიქტორიას, ან გიოს.... 

          სამწუხაროდ, ისეთი მაგარიც  არ აღმოვჩნდი, რომ ეს ფიქრები საკმარისი ყოფილიყო ჩემი სიმშვიდისთვის. ეგოიზმი მაინც ყოველთვის  მძლევს, როცა საქმე ჯანმრთელობას ეხება. ვერასდროს ვეგუები საკუთარი მუსკულების შესუსტებას და უმწეოს პოზიციაში საკუთარი თავის აღმოჩენას. მაგრამ ეს მხოლოდ დროის საკითხია. ადამიანი ყველაფერს ეჩვევა :)

08/2020

четверг, 20 мая 2021 г.

რთული მარტივი ჭეშმარიტების შესახებ

Автор: ჯუნა на 5/20/2021 0 коммент.

           პატარა რომ ვიყავი, ახლანდელი გადასახედიდან, ვფიქრობ, ზედმეტად სერიოზული და უცნაური ბავშვი ვიყავი. კარგი ანალიზის უნარი მქონდა და ძალიან, ძალიან ბევრს ვფიქრობდი. სკანერში ვატარებდი ყველას და ყველაფერს, ყველა სხვის ნათქვამ სიტყვაზე ბევრს ვფიქრობდი და სხვების ცხოვრებას ვაანალიზებდი. ძალიან კარგად მახსოვს ჩემი გაოცებები, როგორ იჩენდნენ ადამიანები პრობლემებს თავად, ცარიელ ადგილას და როგორ ინგრევდნენ ცხოვრებას ძალით. განსაკუთრებით მაოცებდნენ ფინანსურად შედარებით უზრუნველყოფილი ადამიანები, რომლებსაც ბავშვობაში ძალიან მიუწვდომლად ვთვლიდი. ვერაფრით ვიგებდი, რატომ არ უყვარდათ ერთმანეთი ადამიანებს, რატომ არ გრძნობდნენ თავს ბედნიერად საკუთარ ოჯახებში, რატომ შურდათ ერთმანეთის, რატომ უყურებდნენ ერთმანეთს მტრული განწყობით, რატომ გარბოდნენ სახლებიდან, რატომ იყვნენ დეპრესიაში, ან რატომ ტიროდნენ. რატომ არ შეეძლოთ უბრალოდ ეგრძნოთ ბედნიერება იმის გამო, რაც ღმერთმა მისცა, რატომ არ იყო ეს ყველაფერი მათთვის საკმარისი? აქ რათქმაუნდა მარტივად ფულს არ ვგულისხმობდი, თუმცა ვგულისხმობდი უზრუნველ ცხოვრებას, შესაძლებლობებს, მეუღლეს, სილამაზეს, ჯანმრთელ შვილებს......

          ახლა გავიზარდე და ბევრი ალბათ არც არაფერი შეცვლილა ჩემს ცნობიერებაში. მხოლოდ ის, რომ უკვე მე ვარ ამ გარემოში, დიდების გარემოში და ხშირად, მათ რიგებშიც ალბათ.... ირგვლივ უამრავი ადამიანია, რომლებსაც თანაცხოვრება რთულად შეუძლიათ. რომლებსაც ერთმანეთთან ლაპარაკი არ შეუძლიათ, ერთად სილაღე არ შეუძლიათ, რომელთათვის დეპრესიაში და სტრესებში ყოფნა ბუნებრივია და რომელთა ღიმილის უკან მხოლოდ თავად იციან რა იმალება. რომელთათვის ერთმანეთით უკმაყოფილება ნორმაა და სხვაგვარად არაფერი არსებობს.

          ადამიანებმა რაც უნდა ვისწავლოთ, ალბათ ერთმანეთის სიკარგის დანახვაა. ეს მეც მეხება, რათქმაუნდა. ხანდახან თუ ერთად სიარული რთულია, ეს სიცუდეს ალბათ სულაც არ ნიშნავს... შეძლო გაღიმება, სიმშვიდე, სიჩუმე და სიკარგეზე კონცენტრირება მაშინაც კი, როცა ყველაზე რთულია - აუცილებელია. თუნდაც აღარ იაროთ ერთად, მერე რა...


 

 

19.03.2021

среда, 24 августа 2022 г.

თქვენი ბედნიერების წყარო რა არის?

           რა არის ცხოვრებაში მნიშვნელოვანი?
 ჩვენ, ყველანი დაუსრულებელ რუტინაში ვცხოვრობთ. ბევრს ვმუშაობთ, ხანდახან ვფიქრობთ რა ვჭამოთ სადილზე ან ვახშმად, რით ვუმასპინძლოთ სტუმარს, რით გავახაროთ ბავშვები ან როგორ არ დაგვრჩეს უყურადღებოდ ახლობელი ადამიანები.... დაუსრულებლად ვფიქრობთ, ვიღლებით, ვაღწევთ დღის მიზნებს, ისევ ვიღლებით, ვისვენებთ და თავიდან... ვცხოვრობთ ხელფასიდან ხელფასამდე, ორშაბათიდან კვირამდე, ვისრულებთ ოცნებებს ან მივყვებით გეგმებს... ველოდებით ახალ წელს, დაბადების დღეს, მერე აღდგომას... და როდის ვცხოვრობთ? ან კი რა არის ჩვენი ცხოვრება? როდის ვართ ბედნიერები? როცა ვმხიარულობთ, ბევრს ვმუშაობთ, როცა ფუჭად ვფლანგავთ დროს, ვზარმაცობთ თუ დეპრესიაში ვართ... არ ვიცი. ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე სხვადასხვა პასუხი მაქვს ამ კითხვაზე. 

                                                                     ***

 ხანდახან ვფიქრობ რომ ცხოვრების მიზანი უბრალოდ ცხოვრებაა. 

 მაგალითად: 

 კარგი მუსიკის მოსმენა. ხანდახან კარგი მუსიკა ცხოვრების აზრსაც მიგახვედრებს და შთაგაგონებს. ცრემლები მოგადგება ან ღიმილი. ჩახუტება მოგინდება. სიკეთეც მოგინდება. კარგი განწყობის გაზიარებაც. 

კარგი წიგნის წაკითხვა. წიგნის, რომელიც ბევრს დაგაფიქრებს და იმ აზრებს მოგიტანს, რაც ადამიანად შეგქმნის. სრულგყოფს. 

საკუთარი შრომით შექმნილი შედეგი. მაგალითად გინახავთ კომპოზიტორი, რომლის მელოდიასაც მუსიკოსი სცენაზე ასრულებს? ყოველი ახალი ნოტი მისი ცხოვრების პატარა ნაწილია, რომელიც აღაფრთოვანებს, ასევდიანებს და ერთდროულად აბედნიერებს, რადგან მისია, მან შექმნა და ღვთაებრივია. თუ მსგავსი არაფერი გინახავთ, აუცილებლად ნახეთ ენტონი ჰოპკინსის ვალსის შესრულება. ვფიქრობ, შეუძლებელია ჰოპკინსი არაჩვეულებრივი ადამიანი არ იყოს. მან ლამაზი კომპოზიცია შექმნა და მისი მოსმენით ბევრ მსმენელთან ერთად გაბედნიერდა. ბედნიერი ადამიანები ვერასდროს არიან ჩვეულებრივები ან არაკეთილშობილები. 

ჯანსაღი სიყვარული. სიყვარული ხომ მთავარი შთაგონების წყაროა. ენერგიის წყაროა. სილამაზის წყაროცაა. როცა გიყვარს ყველაფერი შეგიძლია. სრულყოფილად ცხოვრებაც უფრო მარტივია. 

                                                                      *** 

           სანაპიროზე ახალგაზრდა ლამაზი წყვილი ისვენებდა. 3 შვილით. დედა წყალში ცურავდა 2 შედარებით მოზრდილი ბავშვით, მამა ნაპირზე თამაშობდა პატარა გოგონასთან. ირგვლივ ყველა შფოთავდა ფაქტით, რომ ქალი ცურავდა, ქმარი კი ნაპირზე ბავშვთან თამაშობდა. ალბათ უფრო სწორი იქნებოდა ქალი ნაპირზე ყოფილიყო 3 ბავშვით და კაცს თავისუფლად გაეცურა ზღვაში. ვალდებულებების და პასუხისმგებლობების გარეშე

          როცა ჩემი და ახალ სახლში გადავიდა, მეუღლე ხშირად ეხმარებოდა საოჯახო საქმეებში. რადგან ორივე მთელი დღე მუშაობდა, საღამოს საქმეებს ინაწილებდნენ და ერთად ალაგებდნენ სახლს, რიგრიგობით რეცხავდნენ ჭურჭელს, საჭმელსაც ის აკეთებდა ვისაც მეტი დრო ექნებოდა ამისთვის. მეზობლები ამბობდნენ რომ ჩემი და ქმარს აჩმორებდა. რათქმაუნდა ჯობდა რომ ყველაფერი მას გაეკეთებინა და კაცს მთელი საღამო ტელევიზორთან გაეტარებინა. 

          როცა მეგობარს ნანატრი გოგონა შეეძინა, საღამოობით მან მეგობრებთან გასვლა გააიშვიათა და სამსახურის მერე ბავშვის გარემოცვაში თავს გაცილებით მშვიდად და კმაყოფილად გრძნობდა. "მეგობრების" ნაწილი ამბობდა რომ ცოლმა ეს ბიჭი სულ გამოაშტერა. ნაწილი კი ამბობდა რომ ბიჭი ყოჩაღი იყო და ცოლს ეხმარებოდა. ეხმარებოდა მისთვის ნანატრი ქალიშვილის გაზრდაში. 

          ზოგადად ჩვენ ბევრი სტერეოტიპის მსხვერპლი ვართ. და გულწრფელად შეიძლება სულაც არ ვფიქრობდეთ რომ შვილი მხოლოდ დედის გასაზრდელია და ძალიანაც მოგვწონდეს დედა და მამა თავ თავის როლში, მაგრამ საკუთარი არაბედნიერების შეგრძნება არ გვაძლევდეს სრულყოფილად სხვისი ბედნიერების გაზიარების შესაძლებლობას. 

                                                                    *** 

ძალიან მინდა ადამიანები უბრალოდ ბედნიერები ვიყოთ. შევძლოთ და ვიპოვოთ ბედნიერების ის წყარო, რაც ხელმისაწვდომია ჩვენთვის.



пятница, 3 июня 2022 г.

ბრილიანტი 6 წლისაა :)

რომ ჩავუფიქრდები ძალიან მდიდარი ადამიანი ვარ მე, ჩემს ასაკში, ძალიან და მიხარია! ობიექტურად, რათქმაუნდა, ალბათ ასე არ არის, ყველაფერი ყოველთვის იდეალური ვერც იქნება..... მაგრამ ჩემს შიგნით ცხოვრობს რაღაც, რომელიც ცოცხალია და ყველაფერს აიდეალურებს, ავსებს, ასრულყოფილებს და ალამაზებს. მადლიერი ვარ ამის გამო! მადლიერი ვარ რომ ამ "სინაზეების" (ღოღობერიძისეული :)) დანახვა და შენახვა შემიძლია. და რა არის ეს სინაზე? აი ვიქტორიას გამოვლენილი სიყვარული სინაზეა, ჩემი იდაყვი რომ ნებისმიერ "უბედურებას" წონის მისთვის :))) ნებისმიერი ტკივილისგან ამშვიდებს - ჩემთვის სინაზეა. თემოს მორიდებული და წრფელი ჩაღიმება სინაზეა. გიოს აწყლიანებული თვალებიც სინაზეა. უჩას ჯერ კიდევ მუცელში მყოფ პატარას რომ წინდები ვუყიდეთ და ერთი სული გვაქვს ვაჩუქოთ - ესეც დიდი სინაზეა. ნიკუშას რომ ველაპარაკები და განსაკუთრებულ სიახლოვეს ვგრძნობ, რაღაცნაირ გრძნობებს - ესეც სინაზეა. მეგობრებს რომ ჩემი დაბადების დღე და ზოგადად დაბადება უხარიათ, საკუთარ თავს, მორიდებას რომ ჯობნიან და მეუბნებიან რომ მათი ცხოვრება უკეთესობისკენ შევცვალე - ჩემთვის დიდი სინაზეა.... და ზოგადად ამ სინაზეების დანახვა დიდი რამეა, შეგრძნება - საოცრება და შენახვა - აუცილებელი. ალბათ ზუსტად ასეთი მომენტები გვაქცევს ჩვენ ადამიანებს ადამიანებად და ამ მომენტების გამო ღირს ჩვენი ცხოვრება... ეს მოკლე ჩანაწერი ჩემს დაბადების დღეზე გამიკეთებია, 2021 წელს. დღეს კი ვიკის დაბადების დღეა. ჩემი, ჩვენი ბრილიანტის, რომელიც 6 წლის გახდა. რაღაც კარგი თვისებებით ვიკი ძალიან მგავს. მასშიც ცხოვრობს რაღაც ჭინკა, რომელიც მის ცხოვრებას გაცილებით კარგს, ლამაზს და იდეალურს ხდის. მას აქვს შინაგანი სილაღე და ყველაზე წვრილმანი სინაზეებით ტკბობის უნარი. მხოლოდ ის მინდა რომ ასე დარჩეს... არ დამძიმდეს, ყურები არასდროს ჩამოყაროს, სულ შეეძლოს ათასი ცუდიდან ერთი სიკეთით გაბედნიერება და სულ დარჩეს ჩვენს ბრილიანტად... ვიქტორია, წლების მერე ამ ჩანაწერს რომ ნახავ, მინდა კიდევ ერთხელ შეიგრძნო როგორ ძალიან მიყვარხარ, ძლიერ და ძლიერ, რაც გადის დრო და ხანი და ყოველთვის ასე იქნება, გპირდები ! < 3

четверг, 6 января 2022 г.

შობა, 2020



საკუთარ სახლზე უკეთესი ამქვეყნად არაფერი არსებობს. არაფერია მეტად მშობლიური, მშვიდი, იმედიანი და თბილი. ბაკურიანიდან მაშინ ჩამოვედით, მალე რომ შობა უნდა გათენებულიყო. სიხარულით შემოვირბინე მთელი სახლი, ჩავკოცნე ყველა, ვინც კი სახლში იყო: ღვეზელებთან მოფუსფუსე ლილი ბებო და სალო, წნევიანი ჯული, თემური, გია, მარიამი, უჩა, დავურეკე დედაჩემს... გავიქეცი მაღაზიაში ალილოს ბავშვების ტკბილეულისთვის, გზად შევიარე მეზობელ სალონში და შობა მივულოცე ჯერ კიდევ მომუშავე თანამშრომლებს, მერე მაღაზიის კონსულტანტებს... შოკოლადები და ღვეზელები მივართვი მოხუც მარტოხელა მეზობელს, რომელმაც კარში თეფშით რომ დამინახა კისერში მკოცნა და საშვილიშვილოდ დამლოცა :) ყველგან სიკეთე და შობის ჯადოქრობა ტრიალებდა და არაფერი ჯობდა ამ განწყობას < 3

ხვალ ბინას ვყიდულობთ. ჩვენს საკუთარ 85 კვადრატს მე-7 სართულზე. რამდენი წელია ამაზე ვოცნებობთ და ახლა რამოდენიმე დღეა სულ ამ ფიქრების ირგვლივ ვტრიალებთ. ვიქტორიაც კი ძილის წინ ზღაპრების ნაცვლად ჩვენს სახლზე მომიყევიო ითხოვს :) გეგმავს რას დააკრავს თავისი ოთახის კედლებზე და ბედნიერია.

მეც ბედნიერი ვარ. ვიცი რომ ცხოვრება ყოველთვის ისეთი ჯადოსნური არ არის, როგორიც შობის წინა ღამეს ჩანს, მაგრამ ყველაფერს შევძლებთ <3

შობას გილოცავთ, მიყვარხართ

7/01/2020

понедельник, 30 августа 2021 г.

ხვალ გაგვეღიმება :)

          ხანდახან, როცა რუტინა წაგიღებს, გგონია რომ საუკუნეები შეიძლება გავიდეს ასე, არაფერი შეიცვალოს და სულ ასე გაგრძელდეს. ყოველთვის მხოლოდ ის იყოს შენი საზრუნავი როგორ შეუთავსო ერთმანეთს მოვალეობები, საქმეები, დარდები, სიხარულები, პასუხისმგებლობები, ყოველ ჯერზე უბრალოდ ეცადო რომ ამ ჟონგლიორის ფრიად რთულ დავალებას წარმატებით გაართვა თავი, არცერთი რგოლი არ ამოგივარდეს, არ აებნე და ყველაფერი არ აგერიოს. თუმცა არა, საუკუნეები არა - ამ დროს დროზე შეიძლება სულაც არ იფიქრო, ვერც განსაზღვრო რამდენი ხანი გავიდა რაც რამე მნიშვნელოვანზე არ გიფიქრია, რამდენი ხანი გავიდა რაც არ ამოგისუნთქია, უბრალოდ არ გაჩერებულხარ და უკან მოგიხედია.

          მე გავჩერდი გუშინწინ. გამაჩერეს :) ვიღაც ქალმა დამირეკა და მითხრა თუ ჯუნა ბრძანდებით ავად ხართო... 

          უცნაურია რომ ამხელა გოგო ვარ და არ ვიცოდი ეს ავადმყოფობა რა იყო. რა არ გამიგონია ან არ მცოდნია, მაგრამ ეს სიტყვა რას გულისხმობდა არ ვიცოდი.... მეგონა ამისგან მოვკვდებოდი. მხოლოდ გიოსთან დარეკვა მოვასწარი, მერე იატაკზე გავიშოლტე და თავი გოდებას მივეცი მანამ, სანამ გიო არ მოვიდა და თვალებ და სახე დასიებული ექიმთან არ წამიყვანა

          სანამ იმ წყეულ ოთახში შევიდოდი, აზრები ელვის სისწრაფით დაჰქროდნენ ჩემს თავში და ღმერთამდეც მივედი.... თითქოს ყველა აზრი გვერდზე გადგა, დამშვიდდა და მე და ღმერთი დავრჩით ჩემს გონებაში. ის მიყურებდა და ელოდა რას ვეტყოდი, აი ისეთი, წარბაწეული და ცნობისმოყვარე სახით :) და იმ მომენტში ზუსტად ვიცოდი, რასაც ვეტყოდი ყველაფერი ზუსტად ისე იქნებოდა. იმიტომ კი არა რომ ღირსი ვარ, უბრალოდ ღმერთს მაინც ვუყვარვარ და ჩემი სულ ესმის ხოლმე 😊 და რომ უნდა დამეწყო თხოვნა და ვედრება ჩემს ჯანმრთელობაზე, უცებ ყველა ჩემი ბოლო დროინდელი ლოცვა გამახსენდა. ნუ ლოცვა ხმამაღალი ნათქვამია.... უფრო შეთანხმება, ხატების წინ რომ დადგები ყოველ დღე და ღმერთთან შეთანხმებას დებ ბუტბუტით - თუ ვინმეს რამე უნდა დაემართოს - ყველა მე დამემართოს. თუ ბავშვებს რამე განსაცდელი ელით - მე მომეცი მხოლოდ, და მათი წილი ჯანმრთელობის ყველა პრობლემაც - მხოლოდ მე... გამახსენდა ჩვენი შეთანხმება და ვეღარაფერი ვუთხარი ღმერთს. თავი დავხარე და ყველა აზრი გაქრა. მხოლოდ ის ვუთხარი, რომ თანახმა ვარ იყოს ნება მისი. და მხოლოდ მადლობა. მადლობა რომ ჩემი შეისმინა, შეთანხმება შეასრულა და მე მომცა ის, რაც შეიძლებოდა თემოს დამართნოდა, ან ვიქტორიას, ან გიოს.... 

          სამწუხაროდ, ისეთი მაგარიც  არ აღმოვჩნდი, რომ ეს ფიქრები საკმარისი ყოფილიყო ჩემი სიმშვიდისთვის. ეგოიზმი მაინც ყოველთვის  მძლევს, როცა საქმე ჯანმრთელობას ეხება. ვერასდროს ვეგუები საკუთარი მუსკულების შესუსტებას და უმწეოს პოზიციაში საკუთარი თავის აღმოჩენას. მაგრამ ეს მხოლოდ დროის საკითხია. ადამიანი ყველაფერს ეჩვევა :)

08/2020

четверг, 20 мая 2021 г.

რთული მარტივი ჭეშმარიტების შესახებ

           პატარა რომ ვიყავი, ახლანდელი გადასახედიდან, ვფიქრობ, ზედმეტად სერიოზული და უცნაური ბავშვი ვიყავი. კარგი ანალიზის უნარი მქონდა და ძალიან, ძალიან ბევრს ვფიქრობდი. სკანერში ვატარებდი ყველას და ყველაფერს, ყველა სხვის ნათქვამ სიტყვაზე ბევრს ვფიქრობდი და სხვების ცხოვრებას ვაანალიზებდი. ძალიან კარგად მახსოვს ჩემი გაოცებები, როგორ იჩენდნენ ადამიანები პრობლემებს თავად, ცარიელ ადგილას და როგორ ინგრევდნენ ცხოვრებას ძალით. განსაკუთრებით მაოცებდნენ ფინანსურად შედარებით უზრუნველყოფილი ადამიანები, რომლებსაც ბავშვობაში ძალიან მიუწვდომლად ვთვლიდი. ვერაფრით ვიგებდი, რატომ არ უყვარდათ ერთმანეთი ადამიანებს, რატომ არ გრძნობდნენ თავს ბედნიერად საკუთარ ოჯახებში, რატომ შურდათ ერთმანეთის, რატომ უყურებდნენ ერთმანეთს მტრული განწყობით, რატომ გარბოდნენ სახლებიდან, რატომ იყვნენ დეპრესიაში, ან რატომ ტიროდნენ. რატომ არ შეეძლოთ უბრალოდ ეგრძნოთ ბედნიერება იმის გამო, რაც ღმერთმა მისცა, რატომ არ იყო ეს ყველაფერი მათთვის საკმარისი? აქ რათქმაუნდა მარტივად ფულს არ ვგულისხმობდი, თუმცა ვგულისხმობდი უზრუნველ ცხოვრებას, შესაძლებლობებს, მეუღლეს, სილამაზეს, ჯანმრთელ შვილებს......

          ახლა გავიზარდე და ბევრი ალბათ არც არაფერი შეცვლილა ჩემს ცნობიერებაში. მხოლოდ ის, რომ უკვე მე ვარ ამ გარემოში, დიდების გარემოში და ხშირად, მათ რიგებშიც ალბათ.... ირგვლივ უამრავი ადამიანია, რომლებსაც თანაცხოვრება რთულად შეუძლიათ. რომლებსაც ერთმანეთთან ლაპარაკი არ შეუძლიათ, ერთად სილაღე არ შეუძლიათ, რომელთათვის დეპრესიაში და სტრესებში ყოფნა ბუნებრივია და რომელთა ღიმილის უკან მხოლოდ თავად იციან რა იმალება. რომელთათვის ერთმანეთით უკმაყოფილება ნორმაა და სხვაგვარად არაფერი არსებობს.

          ადამიანებმა რაც უნდა ვისწავლოთ, ალბათ ერთმანეთის სიკარგის დანახვაა. ეს მეც მეხება, რათქმაუნდა. ხანდახან თუ ერთად სიარული რთულია, ეს სიცუდეს ალბათ სულაც არ ნიშნავს... შეძლო გაღიმება, სიმშვიდე, სიჩუმე და სიკარგეზე კონცენტრირება მაშინაც კი, როცა ყველაზე რთულია - აუცილებელია. თუნდაც აღარ იაროთ ერთად, მერე რა...


 

 

19.03.2021

 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review