დღეს ჩემი მამიკოს დაბადების დღეა და პირველი ცრუ განგაში

დღეს ჩემი მამიკოს დაბადების დღეა. იგი 43 წლის გახდებოდა. იმდენად გადატვირთული ვარ ემოციებით, წერას თავს ვერ ვაბავ. წუხელ სამშობიაროში წამიყვანეს და მთელი ღამე იქ გავათიე... ლამის ბიჭი დავამთხვიე მის დაბადების დღეს, მაგრამ ცრუ განგაში აღმოჩნდა ალბათ, რადგან ახლა სახლში ვზივარ და ვწერ... მე თვითონ ვხდები მშობელი, ისეთი, როგორიც ის იყო ჩემთვის და ისე მინდა ჩემს შვილს ისევე ძლიერად ვუყვარდე, როგორც ის მიყვარს მე.


აღარ მინდა ამაზე წერა... უბრალოდ ცრემლებამდე მწყდება გული, რომ ვერ მხედავს როცა ორსული ვარ, არ მყავს გვერდით, როცა დედობისთვის ვემზადები, სამშობიაროში მივდივარ... ვერ ნახავს ჩემს შვილს. და ვერ გაიზიარებს ჩემი პატარა ჩემს იმ დიდ სიყვარულს, რასაც მე მისდამი გულით ვატარებ. ისე მჭირდება მისი გამხნევება ზოგჯერ, მისი ხმა, სიტყვები, თვალები.... გუშინ ბიძაჩემი ჩამოვიდა და რამდენიმე წუთი თვალებში მივაშტერდი. მინდოდა მეგრძნო მისი გამოხედვა...

"ჩემო ჯუნაჩია!
გწერს შენი მამიკო, რომელსაც ძალიან, ძალიან ენატრები. მე დიდი იმედი მაქვს იმისი, რომ შენ მართლა ისეთი კარგი გოგო ხარ, როგორც ამბობენ. აბა შენ იცი. ჩემთვისაც, შენი დედიკოსთვისაც და ყველასთვის ვინც შენ გიყვარს და ვისაც შენ უყვარხარ, დიდი სიამაყე არის და იქნება რაც უფრო და უფრო კარგი გოგო იქნები. კარგი გოგო ხარ თუ მეოთხე კლასს 5-იანებზე ამთავრებ, მაგრამ შენ ხომ იცი, რომ მარტო ეს არ კმარა. ნამდვილად კარგი გოგო იქნები, თუ სკოლასაც და მერე ინსტიტუტსაც სულ 5-იანებზე დაამთავრებ. მე შენი მჯერა და შენი იმედი მაქვს.
ისე, შენ რომ იცოდე, მარტო კარგი სწავლაც არაფერს არ ნიშნავს. პირველ რიგში ადამიანი უნდა იყო, უნდა დაუჯერო უფროსებს, უნდა იყო თავაზიანი, ზრდილობიანი, ისე რომ ყველამ თქვას: ნეტავი ამის დედას, რომ ასეთი კარგი შვილი გაუზრდიაო.
გკოცნი ბევრს, ბევრს, ლამაზ და ჭკვიან თვალებში"

შენი მონატრებული მამიკო

09.05.2000

საყვარელო გილოცავ < 3

მე შენ მიყვარხარ ყველაზე ძალიან და ყველაზე დიდი სიყვარულით!
მე შენით მიყვარს საკუთარი თავიც!
მე შენთან მიყვარს ჩემი ცხოვრება!
შენზე მიყვარს ფიქრი, ოცნება!
შენთან საკუთარი სევდა, ნოსტალგია და მონატრებაც მიყვარს!
მე ჩვენი სიყვარულიც მიყვარს და ვხედავ კიდეც მას, სადას, ლამაზს. მე მას პატარასავით ვუვლი და ვუფრთხილდები. ზრუნვას არ ვიშურებ და სითბოს!
მე სულ ჩვენს ოჯახზე ვფიქრობ!
მე შენთვის მინდა შევქმნა კომფორტი და მყუდროება!

კიდევ....
ყველაზე მეტად ამ ქვეყანაზე შენი შვილი მინდა!
ჩემი და შენი შვილი, რომლის დაბადება ჩვენთვის ყველაზე დიდი საოცრება იქნება.
მე შენი სიტყვები მაიმედებს ყველაზე მეტად!
მე შენგან ნათქვამი "მიყვარხართ" მიყვარს ყველაზე მეტად!

P.S. გილოცავ დაბადების დღეს < 3
მიყვარხარ!!!

არის მომენტები ცხოვრებაში, რომლებიც არავის უნდა მოუყვე, არავის გაეხსნა, არც არავის აგრძნობინო და თავი ისე დაიჭირო თითქოს ეს შენ არ გადაგხდენია. იმიტომ კი არა რომ ეს სამარცხვინოა, უბრალოდ იმიტომ, რომ ეს შენია და არც არავის უნდა ამის მოსმენა. ალბათ იმიტომ, რომ შესაბამისი სიტყვები არ აქვთ შენს გასამხნევებლად ან იმიტომ, რომ შენ თვითონ არ გინდა შეგიცოდონ ან იფიქრონ რომ შეცოდებისთვის ლაპარაკობ.
არადა ისე გინდება ზოგჯერ გახსენება, უბრალოდ გულის მოფხანა, ტირილი ცრემლების გამოლევამდე..... როცა ეს შენი ტრაგედიაა და არ იცი ამას რა უყო, სად დაიტიო, როგორ შეინახო.
ასე ვამბობ მაგრამ ალბათ ვერც შევძლებ ვერასდროს ვინმეს ამაზე ასე ველაპარაკო... არც ასეთი ძლიერი ვარ ალბათ.

მე უბედური ვარ როცა ეს მახსენდება, მაგრამ ალბათ არც მინდა ეს ემოცია სადმე დავკარგო. უბრალოდ მინდა ტკივილი მინელდეს, მიყუჩდეს....
გარდაცვლილ მამაჩემს პირველად მე შევხედე. დივანზე იწვა, ცალ ცალკე მახსოვს დეტალები. თვალებზე ხელი ამაფარეს და სხვა ოთახში გამიყვანეს. თან მითხრეს აღარ მეკივლა, არც ხმამაღლა მეტირა, რადგან მეზობლები პოლიციას გამოუძახებდნენ. მახსოვს ყურძენი იდო რომელსაც მამაჩემი ჭამდა თურმე სიკვდილის წინ. კიდევ მახსოვს ვიხრჩობოდი ემოციებისგან, მაგრამ დამლაპარაკებელი არავინ იყო. აარაადეკვატურიც ვიყავი მახსოვს, დედაჩემი მახსოვს ჩაკეცილი, ვერც მივუახლოვდი, ისე შემეშინდა რამე არ მოსვლოდა.
არ მახსოვს სად ვიყავი როცა მამაჩემი წაიყვანეს მორგში. მახსოვს ის, რომ იმ ღამეს იმ დივანზე დავწექი სადაც მამაჩემი იწვა და ცრემლები მახრჩობდა.
მერე მორგი მახსოვს გადმოსვენების წინა დღეს მგონი, როცა მამაჩემი ვერ ვიცანი და ვამბობდი ეს მამაჩემი არაათქო.
იქ ხალხიც იყო, მეგობრები, რომელთა რეაქციაც აღარ მახსოვს.
გზა არ მახსოვს საერთოდ.
არც თვითმპრინავი ერევნამდე, არც მერე გზა საქართველომდე.
ჩემი ჩიხი მახსოვს, მანქანიდან რომ გადმოვედი და ვიღაც ჩამეხუტა. ახლაც არ ვიცი ვინ იყო მაგრამ უკვე დამშვიდებული ვტიროდი. უკვე ვიცოდი რომ სახლში ვართ.
პირველ პანაშვიდზე მახსოვს კინაღამ გავგიჟდი ამდენი ხმამაღალი სიტყვებისგან, ბებიაჩემის ტირილისგან და ვთქვი როდის დამთავრდება ეს აღარ შემიძლია მეტითქო და ნათლიაჩემმა მითხრა ნუ ამბობ მერე ესეც კი მოგენატრებაო. მაშინ ვიფიქრე რა უნდა მომენატროს, გაგიჟდათქო....
ისე მენატრება... პანაშვიდებიც კი მენატრება რომ ვიტირო ვიტირო თუნდაც მკვდარს შევხედო, ვიგრძნო რომ მკვდარი მაინც არის გვერდით.
პანაშვიდები არ მახსოვს საერთოდ. ავტომატურად ვესალმებოდი წლების უნახავ ხალხს და თუმცა მაშინ მეგონა კარგად ვართქო, ახლა ვხვდები რომ არაადეკვატური ვიყავი ალბათ, რადგან საერთოდ არ მახსოვს ის დღეები.

არც არაფერია ალბათ ეს თქვენთვის, სხვისთვის, მაგრამ ჩემთვის ეს დღეები, ყველაფერი რაც იმ დღეებიდან მახსოვს ძალიან ბევრია.
ეს ყველაფერი ერთმა გაგონილმა ანალოგიურმა ამბავმა გამახსენა თორემ მე ამას ვმალავდი... საგულდაგულოდ გულის სიღრმეში და არც ვაძლევდი თავს უფლებას ასე ერთად ყველაფერი გამეხსენებინა. მითუმეტეს დამეწერა.
ვიტირე დღეს. ემოციებს ავყევი.
არ ვიცი რა ვუქნა ამ მოგონებებს. ერთის მხრივ მძულს ამის გახსენება, ერთის მხრივ მენატრება და ამით ვიქარვებ ალბათ.

არ უნდა დამეწერა ალბათ
მაგრამ მაინც ვაქვეყნებ

.......

ისე მომენატრა წერა....
ვეღარ ვწერ ხოლმე რადგან სულ ვფიქრობ რომ ყველაფერს რასაც დავწერ ჩემს ცხოვრებასთან გააიგივებენ და არასწორ დასკვნებს გააკეთებენ. მე კი ეს არ მინდა.
არადა ისე მომენატრა ეს პროცესი... 2-3 დღე სხვადასხვა წინადადებები რომ ტივტივდება თავში, მერე ყველაფერი რომ ლაგდება და კლავიატურაზე ვიწყებ გამალებით ასოების კრებას. ნელ ნელა სულიც რომ იღვრება და ცარიელდება...

შენ რომ იყო...

წელიწადში ორი დღეა ასეთი, ერთად რომ ვიკრიბებით ყველა, ვინც შენ გეძვირფასებოდით, გიყვარდით, ვისთანაც შეხება გქონდა. შენი დაბადების დღე 06.06 და გარდაცვალების დღე 21.07.
ამ დღეს ვაკეთებთ უამრავ საჭმელს, მე ვაკეთებ კოკრებს. მოდიან ადამიანები, რომლებსაც გულწრფელად გული ტკივა ან ისეთებიც რომლებიც უბრალოდ ვალს იხდიან, მაგრამ მე მაინც ვფიქრობ მათ ყველას უყვარხარ.
ყველას თავისი გელა ყავს გონებაში და გულში შემორჩენილი: ზოგს საუკეთესო მეგობარი გელა, ზოგს - ნიჭიერი მოსწავლე, საყვარელი ქმარი გელა, კეთილი და მზრუნველი მამა გელა....
ამ დღეს ყველაფერი კეთდება შენთვის. ამბობენ ყოველ წელს ერთი და იგივე სადღეგრძელოებს, ყვებიან ერთი და იგივე ისტორიებს...
ვიღაცის თვალებს ჩუმათ ცრემლმორეულს დავინახავ და სიყვარულით ვივსები.... მჯერა მისი გულწრფელობის და კიდე კუდში დავსდევ... იქნებ რამე ახალი თქვას, ახალი, რაც არ ვიცოდი მამაჩემზე.

უცნაურია რომ შენთან სალაპარაკოდ იქ უნდა ამოვიდე. ჩუმად საფლავთან დავჯდე და მხოლოდ გულში გელაპარაკო. ხან პატიება გთხოვო, ხან დახმარება, ხან სიახლე გითხრა.... ნეტა თუ გრძნობ....
შენ რომ იყო სხვანაირი ელფერი ექნებოდა ყველაფერს. შენ რომ იყო ჩემი ბედნიერებაც სხვანაირი იქნებოდა.
ნეტა თუ დადგება ოდესმე ისეთი დრო, როცა უშენობა ასე აღარ გამიჭირდება. როცა შევეგუები ამ აზრს და გახსენება აღარ მეტკინება.
3 წელი გავიდა უკვე..... 3 წელი.

პოსტი დედაზე

მგონი არავის დავუთაგივარ, მაგრამ ძალიან მომეწონა პოსტები რომლებიც წავიკითხე თემაზე ვის ვინ უყვარს თუ რაღაც მსგავსი......
ჩემი ბლოგი ალბათ მეტზე არაფერზეა თუ არა სიყვარულზე :)
ამ პოსტში კი სულ სხვა რამ მინდა დავწერო.....
ახლა კომპიუტერთან ვზივარ დროის გასაყვანად და თან დედაჩემს ველოდები.... დედაჩემს, რომელიც ზუსტად 2წელია არ მინახავს.
ძალიან დამღალა მისმა მონატრებამ, აი ისეთმა მონატრებამ ტკივილში რომ გადადის და უძლურობისგან გირჩევნია ამაზე საერთოდ არ იფიქრო....
მიყვარს! რათქმაუნდა მიყვარს. ამაზე თბილი რა უნდა იყოს ან ამაზე სუფთა ან ამაზე ახლო..... მიყვარს დედასავით, ყველაზე ახლობელივით, მეგობარივით.... არასდროს ყოფილა ჩემთვის მხოლოდ დედა და ყოველთვის იყო ბევრად მეტი. ყოველთვის შემეძლო მისთვის გამემხილა საიდუმლოებები, თუმცა ისედაც ყველაფერი იცოდა ჩემზე და არასდროს მიგრძვნია მისგან არაადეკვატურობა რაიმე საკითხში.
არასდროს მოუთხოვია ჩემთვის იმაზე მეტი, ვიდრე ეს ჩემს ძალებს აღემატებოდა. ყოველთვის მზრდიდა სწორად და მაძლევდა იმას, რაც მე იმ მომენტისთვის მჭირდებოდა....

ახლა როცა უკვე 20 წლის ვარ, მე მაქვს მისდამი შვილურთან ერთად სხვაგვარი დამოკიდებულებაც.... გაცხოველებული სურვილი მასზე ვიზრუნო და არასდროს დავინახო მის სახეზე სევდა.... ავარიდო ყველა დარდი, ჩავკეტო მხოლოდ სითბოში, სიყვარულში და არ ვანახო ბოროტ ხალხს. თითქოს ის იყოს პატარა, მე კი მასზე ბევრად დიდი და გამოცდილი.... უბრალოდ მინდა ბედნიერი იყოს და ამას წამდაუწუმ ვიმეორებ.... მინდა მინდა მინდა ძალიან მინდა!!!!!!!!
დაახლოებით 1 საათში ვნახავ და მომემატება ბევრი ბედნიერება ))
იმიტომ რომ ჩემი პატარა ოჯახი გამთლიანდება))

ჩემი ამბები

ისეთი დაღლილი ვარ ძლივს ვინძრევი... ბევრი საქმე გავაკეთე დღეს :)
ჩემი ახალი ამბების მოკლე ანონსი:

დღეს როგორც იქნა სწავლა დამეწყო))
იმდენი ხანი ვიჯექი უსაქმურად სახლში რო უკვე გადავეჩვიე ყველაფერს.
თურმე როგორ მომნატრებია დატვირთული რეჟიმი, ჩქარი ტემპი და განცდა, რომ სადღაც გაგვიანდება. ამ ყველაფერს მალე ავინაზღაურებ )
პირველ ცვლაში გადმომიყვანეს და რა ადგება დილით ადრე :-( მაგრამ მეორეს მხრივ როგორც იქნა რეჟიმში ჩავდგები, ნორმალურ დროზე დავიძინებ და დღეც გამიდიდდება)
2 ახალი საგანი დამიმატეს: ეკონომიკური გეოგრაფია და საქართველოს ისტორია.... რაც ყველაზე ძალიან "მიყვარს"... მერე როგორ გამოიცნეს ასე ორივე ერთად))
უნივერსიტეტის მერე შვიდგზის ზეთისცხებაზე ვიყავი. შვიდმა მამაომ შვიდ ადგილას ზეთი მაცხო და ბედნიერი ვარ.
დღეს როგორც იქნა ჩემ ნაქარგს ვამთავრებ, რომელსაც ორი თვე ვაკეთებდი და ლამის გადავყევი)) მერე დავწერ ამაზე ცალკე პოსტს, ძან ლამაზი გამომივიდა :)
კიდე წიგნი წამოვიღე ჩემი სახლიდან (ბებიაჩემთან ვცხოვრობ), ბულგაკოვი, "ოსტატი და მარგარიტა", როგორც იქნა წავიკითხავ ამ წიგნს, თორემ მრცხვენია რომ აქამდე არ წამიკითხავს. გავწითლდი))
კიდე ის, რომ საკუთარ ძმას ვამზადებ მათემატიკაში უკვე მეორე დღეა და ნერვები არ მყოფნის, იმდენი ვიკივლე დღეს ხმა აღარ მაქვს)) მომიშალა ნერვები, ბოლოს მადლობა მომიხადა და ლოყაზე მაკოცა) აფერისტი :-p

და ბოლოს
გუშინ მაკიაჟის მოსაშორებელი სითხე გადმოვასხი ბამბაზე და ასეთი ფორმა მიიღო


დამენანა წასასმელად))

შუაღამის დაუგეგმავი პოსტი

«მიყვარხარ ძლიერ ძლიერ რაც გადის დრო და ხანი............»
«ამ შუაღამისას შენ რომ მოხვიდოდე
და რომ მეტყოდე რამეს...
ამ შუაღამისას შენი ხმის გამგონე...............»
სხვისი სიტყვები........... არა შენთვის მოძღვნილი და არა შენზე დაწერილი. ალბათ ფანატიკოსი ვარ რადგან გაფანატებით მიყვარხარ ყოველგვარი ზომის, ნორმის, საზღვრების და изъянебис გარეშე (არ ვიცი როგორაა ქართულად ეს სიტყვა). ვერ ვხედავ შენში ნაკლს და არა იმიტომ რომ სიყვარული ბრმაა, უბრალოდ იმას რასაც შენში ვხედავ ჩემთვის ნაკლი არაა და მე ის მიყვარს. მიყვარს ისევე როგორც ყველაფერი კეთილი და ტკბილი. მიყვარს ისე რომ მაწერინებს, არ მაძინებს, მალოცვინებს, მატკივებს და მატირებს.
ბანალურს მხდის და სუსტს, უსუსურს. ოცნებას მასწავლის და ამ ოცნებაში არაფერს უჩვეულოს და განსაკუთრებულს პირიქით ბევრჯერ გატკეპნილს, ბევრჯერ ნათქვამს და დაწერილს...
ხანდახან, იცი, ვფიქრობ იქნებ უფრო ჩუმი გავხდე და კდემამოსილი..... უფრო ჩაკეტილი და ძნელად გამოსაცნობი, სპონტანური შენთვის და დაუგეგმავი ურთიერთობაში. შეიძლება ასეთი უფროა ჭკვიანი შეყვარებული ქალის ტაკტიკა...... ალბათ. მე არ ვიცი რადგან ვერ ვცხოვრობ ტაკტიკებით და გამოთვლებით. ასე იოლად ვიშიფრები და ვიკითხები. არც იმას გიმალავ რომ გაფანატებით მიყვარხარ. სახალხოდ სიყვარულს გიხსნი და უშენოდ ვერ ვცხოვრობ.

ხანდახან ვფიქრობ უშენობაზე........
ეს მაშინ, როცა ფიქრებს ზედმეტად ავყვები.
ვფიქრობ და იმ დასკვნამდე მივდივარ რომ ცხოვრების ბოლომდე მეყოფი.
მარტო იმით, რაც აქამდე იყო და გვქონდა მე შემიძლია ვიცხოვრო სიკვდილამდე და ვისულდგმულო უშრეტი მოგონებებით და გამოულეველი სითბოთი. შენი ნახვის სურვილით და შენი მონატრებით.........
არ ვიცი რატომ ვფიქრობ ამაზე თან ბევრს. ალბათ მეშინია.

ერთადერთი შემიძლია გითხრა. ბედნიერი უნდა იყო. ძალიან ბედნიერი.
რადგან ასეთი სიყვარულით არასდროს არავის არავინ ყვარებია!

მოდი რა..... გეხვეწები დამესიზმრე რა..... სად ხარ..... ნუთუ სულ არ გინდა დამენახო..... თუ არ გინდა ნურაფერს მეტყვი, არაფრის თქმა არ მინდა, უბრალოდ შენი თავი დამანახე..... გეხვეწები..... დამესიზმრე, თორე ისე მომენატრე ლამის მოვკვდე.....
შენ ხომ სულ გიყვარდი, ძალიან გიყვარდი, ხო სულ გგავდი, ალბათ უფრო იმიტომ, რომ მინდოდა დაგმსგავსებოდი.....
ბევრი რამე ამერია უშენოდ, ძალიან დამაკლდი და ძალიან შემიცვალა ცხოვრება უშენობამ....
ყველაზე მეტად იცი რა მაწუხებს? როცა ვფიქრობ, რომ იამაყებდი ჩემით, მაგრამ ვხვდები, რომ ვერ მხედავ.....
როცა ძალიან მჭირდება შენი რჩევა და არ ვიცი სად გკითხო.....
როცა დავოჯახდები და ჩემს მეუღლეს ვერ გაგაცნობ შენ......
როცა შვილები მეყოლება და მათ არ ეცოდინებათ ვინ არის და როგორი იყო ბაბუ, ეს მხოლოდ არარეალური კაცი იქნება მათთვის, რომლის შესახებაც ბევრს გაიგონებენ მხოლოდ.....
როცა ბევრი რამე მინდა გითხრა, ბევრ რამეზე მინდა ბოდიში მოგიხადო, ბევრი მინდა გამოვასწორო და ვხვდები, რომ ძალიან გვიანია.....
გული მეწვის, როცა შენს ყოველ ხსენებაზე ჩემი ძმის თვალებში დამალულ ცრემლებს ვხედავ და ვფიქრობ, მე უფრო ბედნიერიც კი ვარ, რადგან 18 წელი ვგრძნობდი მამას.... უფრო მეტი შემიძლია მასზე გავიხსენო, მოვიგონო, უფრო მეტი სიყვარული მახსოვს, უფრო მეტი სითბო მახსოვს......
უშენობამ შიში გამიჩინა...... მარტოობის, კიდევ ვინმეს დაკარგვის შიში.
რაღაც ისე ვგრძნობ თავს..... პატარა ეგოისტი ბავშვი რომ მოაგროვებს თავის სათამაშოებს თავის ირგვლივ და არ უნდა ვინმე შეეხოს, ვინმემ რამე შეცვალოს ან წაართვას. ისე მინდა ხოლმე ჩემები შემოვიხვიო ირგვლივ და არცერთი არ გავუშვა ჩემგან არსად შორს, არც უცხო მომიახლოვდეს ვინმე.....
შემოვღობო ჩემი სული, რომ ვერავინ შემოძვრეს შიგ და არ დამიწყონ ყველაფრის არევ-დარევა, გადაადგილება, სწავლება რა და როგორ იქნებოდა უკეთესი, როგორ უნდა ვიცხოვრო აწი და ა. შ.
დრო გადის და თითქოს უკვე უცნაური ხდება გლოვა, ტირილი და არაადეკვატურობა...... მაგრამ რა ვქნა მე თუ მაკლიხარ და ხანდახან ტკივილამდე მიჭირს უშენობა.....

სევდისფერი ქალი

მხატვარი რომ ვიყო, მაშინ ზუსტად შევძლებდი გამომესახე ისეთი, როგორიც ხარ: სევდიანი, საოცრად მეტყველი, თბილი თვალებით, გრძელი, ლამაზი წარბებით, ტალღოვანი თმით, პატარა ტანით..... ახლა ამას ვწერ და თან მეღიმება. ვიცი წაიკითხავ, არ ვიცი როგორი რეაქცია გექნება, ის კი ვიცი, მიხვდები, რომ შენზე ვწერ და გაგეღიმება, ალბათ 100-ჯერ მაინც გადაიკითხავ....) ხომ ძალიან გიყვარს, როცა სიყვარულზე გელაპარაკები, არადა რა უნდა გელაპარაკო, როცა ყველაფერი "დო ბოლი" ბანალურია და ნაცნობი......
რომ მიყვარხარ ხომ იცი!
უშენოდ რომ ძალიან მიჭირს ისიც ხომ იცი!
შენს მაგივრობას ვერავინ რომ ვერ გამიწევს ისიც ხომ ძალიან კარგად იცი!
100 წლისაც რომ ვიქნები მაშინაც რომ დამჭირდები ისიც ხომ იცი!
ძალიან რომ მენატრები, შენს ფოტოებს რომ დღეში 100-ჯერ ვათვალიერებ, გული რომ მეწვება და ცრემლები რომ მადგება როცა მენატრები ხომ იცი!!!
მინდა აღარ იყო ასეთი სევდიანი.....! ორმაგად ლამაზი ხარ, როცა იღიმი, მაგრამ ღიმილი თვალებს მაინც არ ცვლის. ძალიან მინდა შენს თვალებში ბედნიერება დავინახო. ძალიან მინდა ჩემით მაინც ბედნიერი იყო, ჩემმა სიყვარულმა, ჩემმა სიახლოვემ, ჩემმა სითბომ, ჩემმა უშენოდ ვ ე რ ყოფნამ მაინც გაგაბედნიეროს, ცოტათი მაინც...... რომ ვიგრძნო, რომ კარგად ხარ, სულში სიმშვიდე გაქვს, გული არ გტკივა, სიცოცხლე გინდა, გიხარია.....
ჩემთვის ეს მნიშვნელოვანია. ასეთს რომ დაგინახავ, თავისუფლად ამოვისუნთქებ და ცხოვრებას მშვიდად, შფოთვის გარეშე გავაგრძელებ......


ეს დედაჩემია))

მენატრები

ბევრჯერ გამიგია ცეკვა ამშვიდებსო ადამიანს, ემოციებისგან ათავისუფლებსო. ბევრი ემოციაა დაგროვილი, რომლისგანაც გათავისუფლებაა საჭირო. არა, კი არ უნდა დაგავიწყდეს, არც დაგავიწყდება... უბრალოდ გულში უნდა შეინახო, ამოტივტივდება - გაიხსენებ, იდარდებ, მერე ისევ ყოველდღიურობა გადაფარავს დარდს და ასე გაგრძელდება.....
ძველი წერილები ვიპოვე... ძალიან ძველი, ბავშვობის დროინდელი და ავფორიაქდი.
მესამე წელი დაიწყო და მაინც ვერაფრით ვაცნობიერებ, რომ მამიკო ჩემთან აღარ არის, რომ მისგან მხოლოდ მოგონებებიღა დამრჩა, და რომ ეს დრო აღარასდროს დადგება. ამაზე რომ ვფიქრობ, თავს საოცრად უსუსურად ვგრძნობ, აღარ ვიცი საკუთარი პროტესტი როგორ გამოვხატო... ამბობ რაღაც სიტყვებს, მაგრამ ეს მხოლოდ ბანალურობაა და მეტი არაფერი. ამით გულს სითბო არ ემატება, სულის სიცარიელე არ ივსება.
მისი თბილი სახე სულ თვალწინ მიდგას, თბილი სახე, კეთილი გაღიმება, გადამდები სიცილი... ყველა შვილი ალბათ ამას ამბობს მაგრამ მე ყველაზე თბილი მამა მყავდა მსოფლიოში... მის გვერდით არაფრის მეშინოდა და ყოველთვის დაცულად ვგრძნობდი თავს! Мне его очень не хватает.....
მინდა ვილოცო მისთვის, მინდა ღმერთს ვთხოვო, რომ შეუნდოს ყველა ცოდვა და ნათელში ამყოფოს მისი სული... მინდა მჯეროდეს რომ ამ ჩემს გულწრფელ თხოვნას ღმერთი აუცილებლად შეისმენს.