შობას გილოცავთ!

          იყო და არა იყო რა

         - ბოროტი ადამიანები არსებობენ?

         - არა დე.

         - აბა ხომ იქცევიან ადამიანები ცუდად?

       - ცუდად ყველა ვიქცევით დე, მაგრამ მერე თუ გამოასწორებ და უკეთ მოიქცევი, ესეიგი ბოროტი არ ხარ.

          იყო ერთი ბიჭი, რომლის დედასაც არასოდეს ჰქონია მცდელობა თავისი შვილისთვის სამყარო მატყუარა ვარდისფრად შეეფუთა. შთაეგონებინა რომ ის პრინცია, რომ სამყარო მის ირგვლივ ბრუნავს და სხვა მსგავსი იყოარაიყოები...... ეს დედას არ სჭირდებოდა. ის თავად შთაგონებული იყო 😊 მას თავად სჯეროდა, რომ მშვენიერ სამყაროში ცხოვრობს. ზოგადად, მას ძალიან გაუმართლა ცხოვრებაში. ან შესაძლოა უბრალოდ ნიჭიერი იყო. ძლიერი ოპტიმისტური ნიჭით ნიჭიერი და ყველაფერს იმაზე ბევრად უკეთესად ხედავდა, ვიდრე სინამდვილეში იყო......

          იმდენი ცუდი და მძიმე გადამივლია აქამდე, მასიურად დეპრესირებული საზოგადოება რომ ვერც შემოუვლიდა ალბათ....  და სულ მინდოდა ჩემი შვილები ისე გამეზარდა, როგორც მე გამზარდეს. არაფერი ამარიდეს, არაფერი მომატყუეს, არაფერი შემიფუთეს, ყველაფერიც მქონია და არაფერიც, ძალიან კარგადაც მიცხოვრია და ყველაზე ცუდადაც..... მაგრამ მთავარი, რაც ყოველთვის მქონდა და რამაც ისეთი გამხადა, როგორიც ვარ, - სიყვარულია. მუდმივი გრძნობა იმისა რომ სხვას, ვინმე მესამეებს ვუყვარვარ და ჩემი არსებობა სჭირდება. და არავის ჩაუდევს ჩემში ეჭვი იოტისოდენაც. მხოლოდ იმედი და რწმენა.
          და აი ახლაც, მე ვცხოვრობ განუსაზღვრელი სიყვარულის შეგრძნებით და არაფრის, საერთოდ არაფრის არ მეშინია. გარდა იმ მყარი შეგრძნების დაკარგვისა, რაც შთაგონებულს მხდის. დღესაც ბედნიერი ვარ, რადგან ზუსტად ვიცი, არსებობენ მესამეები, ვისაც ვჭირდები ისეთი, როგორიც ვარ. ვისაც ძალიან მოვწონვარ ისეთი, როგორიც ვარ... ვისაც გულით გაუხარდება ჩემი სიკეთე. ვინც ზურგად დამიდგება. ვის გამოც მე ვიტირებ სულ ტყუილად, მარტო იმიტომ, რომ სიყვარულს ვიგრძნობ მთელი სიმძაფრით, ვისი იმედიც ღრმად გულში ყოველთვის მექნება და ვის დაღალატებასაც ყველაზე კოშმარულ ფიქრებშიც კი ვერ დავუშვებ..... ვისთანაც არასდროს არაფერი ყოფილა, რისი გახსენებაც არ მინდა და ვისთანაც, დრო რომ დაბრუნდეს, ზუსტად იგივეს გავაკეთებდი რაც გავაკეთე... იმიტომ რომ მგონია, ყველაფრის შედეგი სიკეთედ დამიბრუნდა და არ შეიძლება ცუდი იყოს ის, რასაც შედეგად სიკეთე მოაქვს.

          შობას გილოცავთ
          ჩემთვის ყველაზე საყვარელ დღესასწაულს
          ალილოდან დავბრუნდი და ძალიან ბევრი ადამიანის სიხარულიანი თვალები ვნახე. დღეს, თუ ზებუნებრივი ჯადოსნობების არა, ის მაინც უნდა ირწმუნოს ყველამ, რომ ადამიანებს ჯადოსნობების კეთება თავად უნდათ და უხარიათ.... და ეს მარტივია. მთელი ჯადოქრობა მხოლოდ სიკეთეშია.
           შობას ახალი უნდა დაიბადო ხოლმე - გულში უფლით, სიკეთით და უსაზღვრო რწმენით.
         რასაც გულწრფელად გისურვებთ. ყველას.

ძილისწინა ამბები დესპასიტოზე

         

 

          გუშინ ჩემმა უფროსმა შვილმა ყურში მიჩურჩულა: დედი, იცი ჩემ საყვარელ სიმღერას დესპასიტო ქვიაო.... მაშინ, როცა დედ-მამა ბავშვს გემოვნებას ვუხვეწთ, როცა მამის საგულდაგულოდ არჩეული ფლეილისთიდან საღამოობით ტკბილად იღვრება ხრინწიანი My first my last my everythiing.......
         თემოს საყვარელი სიმღერა თურმე დესპასიტოა..... 

         ყველაზე ბედნიერი მაშინ იყო, როცა რაც ხმა და ძალა ჰქონდა ჩვენს ტელევიზორს და იუთუბს ერთად, დესპასიტო ჩავრთეთ. მთელი ძალით გულში ჩავიკარი და მანამ ვიტრიალეთ ერთად, სანამ ძალა გამოგველია.... ყურში მესმოდა მისი ბედნიერი შეძახილები, ცხვირწინ კი კბილებდაკრეჭილი სიხარულიანი შვილი მიხახუნებდა სახეს.....

          ვფიქრობდი მის სხვა არჩევან(ებ)ს მომავალშიც ასე მხიარულებით მოვიწონებ თუ არა... დესპასიტო რა მოსატანია და მეც საკუთარი ფეხისწამოკვრებით ვარ მოსული 27 წლამდე (რომლებიდან უმეტესობამაც გაამართლა ქსტაწი)...

         პოზიცია ერთი: ყველა ადამიანი თავად არჩევს საკუთარ გზას. გაზარდე-ასწავლე-მიუთითე-აცადე.....
           პოზიცია ორი:  თავი გაუტეხე მანამ, სანამ არ გაიგებს რა არის წესი და რიგი, რა უნდა და როგორ უნდა........ ამაზე გამახსენდა, დედაჩემმა მითხრა ამის წინ, მეექვსე კლასში ოთხიანის გამო რომ გცემე იმიტომ ხარ კარგიო 🙈

          მოკლედ. დესპასიტო გადავიტანეთ. ველოდებით განვითარებას 😁

პ.ს. აღნიშნულ მოვლენებს ტაშისკვრით თვალყურს ადევნებდა ყურებამდე პირღია ვიქტორია, რომელიც ეჭვი მაქვს ძმას დაეწევა და სულ მალე გაასწრებს : )))) 💓

წერილი თემოს...

          დილის 9 საათი იყო უკვე ჭავჭავაძეზე რომ გავრბოდი რაც ძალი - ღონე მქონდა მე  და გაზი ჩემს მანქანას. სამსახურში მაგვიანდებოდა. თან ვფიქრობდი. ვფიქრობდი, როგორ ძალიან იტირა ვიქტორიამ ჩემი წამოსვლისას. მერე ტელეფონში თემომ, რადგან ჯერ კიდევ ეძინა და წამოსვლისას არ ვაკოცე.... რომ სულ ვეღარ ვუთმობ მათ იმდენ დროს, რამდენიც მჭირდება და მინდა. რომ უკვე ძალიან გაიზარდნენ და გარკვევით ამბობენ ან აჩვენებენ რა უნდათ და რატომ.... მე კი ვერ ვეწევი....  რომ წუხელ გასეირნებას დავპირდი და ვერ შევუსრულე. რომ უკვე ეჭვი მეპარება საკუთარ თავში და როგორ მეშინია ერთხელაც არ მითხრან: დე იციი სილიბისტროს დედა მასთან უფრო მეტ დროს ატარებს........სილიბისტროს დედა კარგია........ ეს მე, ყველაზე უბედურს გამხდის.
           პირველი საათი იყო როცა შესვენებაზე გამოვედი. ექიმთან ვიყავი ჩაწერილი და ვაგვიანებდი. გავრბოდი ისევ რაც ძალი და ღონე მქონდა. ფართე, ცარიელ ქუჩას მივყვებოდი,  თან ისევ ვფიქრობდი.... პატარა რომ ვიყავი, დარწმუნებით ვამბობდი, რომ ოჯახი სუსტი ქალების ყოფაა. რომ ცხოვრების მთელი სიმაგრე თავისუფლებაში და მხოლოდ განვითარებაშია. რა სულელი ვიყავი....
          როგორ მინდა მეტი დრო მქონდეს თქვენთვის. შენთვის. დილას თვალს რომ გაახელ მე მხედავდე მომღიმარს. ბაღში წასასვლელად მე გამზადებდე. იქედანაც მე მომყავდე. ყველა სადილს და ვახშამს მე გიმზადებდე. (გახუხულ პურს რომ ყველს მოვახეხავ და ამის გამო მთვლი საუკეთესო მზარეულად.....) გული აღარ გწყდებოდეს იმის გამო, რომ შენს გვერდით ხშირად არ ვარ...  ან რომ როცა ვარ ვიქტორიას უფრო მეტ ყურადღებას ვაქცევ უნებურად ვიდრე შენ. რომ შენთვის ყველაფერი ცოტა შემრჩა. ყველაფერი მხოლოდ ის, რაც შემიძლია ფიზიკურად მოგცე.
           ექიმიდან უკან 2 ზე გამოვედი. რათქმაუნდა  ვაგვიანებდი. ნიკეას ქუჩაზე აწყვეტით მოვრბოდი.
           საღამოს 6 საათზე მასწავლებელთან მივრბოდი. მერე იქედან სხვაგან....... სახლში რომ მივედი უკვე 9 საათი ანუ უკვე ვიქტორიას ძილის დრო იყო.... მთელი დღის ნარბენს და არაქათგამოცლილს, ისინი შემეგებნენ ვისი გულწრფელობის ყველაზე მეტად მჯერა ჩემს ცხოვრებაში. ვისაც ყველაზე მეტად ვჭირდები, ვინც არასოდეს მიღალატებს ალბათ და ვისი სიყვარულიც ყველაზე ეჭვგარეშე და ერთგულია ჩემთვის.
           უკვე ხვალ დიდი იქნები.... 6 წლის. ახალი ეტაპი უნდა დავიწყოთ.... სადაც სულ შენი იმედი უნდა მქონდეს. ძალიან გადამეტებული წარმოდგენა მაქვს შენზე. ესეც ალბათ დიდი სიყვარულის ბრალია , მაგრამ სათანადო გამართლებას მოითხოვს. გწერდი, ყველაფერი ცოტა შემრჩათქო შენთვის. სიყვარული კი განუზომელია. იმდენი, სულ და ყველაფერში რომ გეყოფა, ეჭვიც არ შეგეპაროს!
           დაბადების დღეს გილოცავ დე. შენ საუკეთესო ხარ ჩემთვის. ძალიან მინდა უბრალოდ კარგი ადამიანი იყო. ეს იქნება ის, რაც მე ნამდვილად ბედნიერ ადამიანად მაქცევს.

ვიქტორია

          შენი სხეულის შიგნიდან გარკვევით მუჯლუგუნებს რომ იგრძნობ, მაშინ შეიძლება დარწმუნდე, რომ ყველაფერი თურმე ბოლომდე სრულყოფილია შენს ირგვლივ. და ეს სრულყოფილება ძალაუნებურად გხდის მშვიდს და გულგრილს. გულგრილს - ამ სიტყვის ყველაზე კარგი გაგებით, რაც კი არსებობს... აღარ მიგიწევს გული იქით, სადაც გეგონა უშენოდ ვერაფრით გაძლებდნენ... აღარ გინდა ის, რაც შენგან დიდ ძალისხმევას მოითხოვს და უნაყოფოა... აღარც ის, რაც ღელვის, შფოთვის და უსამართლობის შეგრძნებას გიჩენს.... მხოლოდ იქ, სადაც შენს სიხარულს იზიარებენ. მხოლოდ იქ, სადაც შენი ესმით. მხოლოდ იქ, სადაც გარემო კეთილი და თბილია, სადაც შენი  შინაგანის სიმშვიდეს შენსავით უფრთხილდებიან და არ გულგრილობენ. ამ სიტყვის ყველაზე ეგოისტური გაგებით.
          ბოლო დროს ჩავიკეტე. ალბათ სიძლიერე დავკარგე დროებით, გავბავშვდი, გავნაზდი..... არ ვიცი.  და არავინ მინდა მნახოს ასეთი. ხშირად მიჩნდება საკუთარ ბაქანში თავის შეყოფის და გარე სამყაროს არ დანახვის სურვილი - ეს გარკვეული პროტესტია. არ მინდა არანაირი შეხება მქონდეს იმასთან, რაც არ მომწონს და რასაც ვერ ვერევი. მინდა დროებით მაინც მხოლოდ ის მქონდეს, რაც ზუსტად ვიცი რომ ჩემია და ნამდვილია.... არა შენიღბული და ყველანაირ ,,უკანა" აზრებს მოკლებული.

          ვინც არ იცის გაცნობებთ, რომ (ჩემი სუბიექტური აღქმით) ყველაზე ლამაზ გოგონას ველი უკვე აღარც კი 5 თვეში.
          5 წლის წინ ყველა ინტერნეტ გამოცემის სიახლეს ვკითხულობდი ორსულობის ყველა კვირაზე, კლასიკურ მელოდიებზე ვიძინებდი, სწორად ვიკვებებოდი, არასოდეს ვიღლებოდი ზედმეტად... და კიდევ რა ვიცი რამდენ კარგ რამეს ვაკეთებდი : ) ახლა დღეები ჩემსავით კისრიტეხით გარბიან და ქრონიკულად დაღლილს და ზოგჯერ უსაუზმო-უსადილოდ დარჩენილსაც მხოლოდ ის მაიმედებს, რომ სამაგიეროდ მოლოდინი მიმსუბუქდება.... სამაგიეროდ ჩემი გოგო ძლიერი იქნება. მაგარი და ამტანი : ))
           ახალს ვერაფერს ვიტყვი გარდა იმისა, რომ დღეს, ასე გარკვევით მუჯლუგუნებს რომ ვგრძნობ, გული მეკუმშება მშვიდი ბედნიერებისგან და მიყვარს.... უზომოდ მიყვარს.

ჭიანჭველებზე

          ჩვენ, ჩვეულებრივ ადამიანებს, უჩვეულო შფოთვები გვახასიათებს. ვშფოთავთ ყველაფერზე, უაზროდ განვიცდით და ვბორგავთ. გულში ვახარებთ ჭიანჭველებს, ვაფუთფუთებთ, მათ ჭკუაზე დავდივართ, ტვინს ვარევინებთ და თავს ვაშინებინებთ...
          და როდესაც კრიტიკულ ზღვარს ვუახლოვდებით და ცვლილებებისკენ მივდივართ, მაშინ ვხვდებით რაოდენ უაზრო და ულოგიკოა პატარა ჭიანჭველებზე აყოლა. რაოდენ ძვირფასია ყველაფერი ის, რაც უკვე გვაქვს და რაოდენ საკმარისი იმისთვის, რომ გული არ გვეწურებოდეს და უაზროდ არ ვშფოთავდეთ.
          მე ვიყავი ადგილას, სადაც ეს ჭიანჭველები არ ყავთ. სადაც არ იწურავენ გულს უაზრო შფოთვებით, არ დარდობენ ჯერ არ მომხდარს, არ ებინდებათ ხოლმე გონება, ყველაფერს აფასებენ საღად, ყველაფერს ხვდებიან მოლოდინით და ცოდნით, რომ ასეც უნდა ყოფილიყო და ესეც გაივლის.... შეუძლიათ მოერიონ ყველა ჭიანჭველას კი არა ცეცხლიან ურჩხულებსაც კი და დადგნენ საკუთარ თავზე მაღლა....
          ამ ყველაფერს ალბათ ერთი წამალი აქვს და როგორ ძალიან მახარებს ჩემი თავი მაშინ, როცა შემიძლია საღი ადამიანებივით მეც ყველაფერი ნათლად დავინახო. როცა მეც შემიძლია მშვიდად ვიყო და განზე გამდგარი, ემოციების გარეშე თვალი ვადევნო ყველაფერს, რაც ხდება.
          აუცილებლად იქნება მომენტები, როცა იფიქრებ რომ დაუმსახურებლად გერჩიან, როცა გულის ტკენას და მსგავს ბანალურობებს იგრძნობ, როცა მოგინდება რომ ადამიანებს მარტივად შეეძლოთ ყველაფერი ის, რაც მართლა მარტივი და კარგია.... მაგრამ არ მინდა ის შეგნება დავკარგო, რაც დღეს, ახლა მაქვს. არ მინდა არასდროს ვეცადო საქმეების გარჩევა, სამყაროს შეცვლა, ხასიათების გადაკეთება. უნდა შევძლო მხოლოდ სიმშვიდე, ღიმილი და ფიქრი, რომ ვინც ჩემია ის ყველაფრის მიუხედავად ჩემთან იქნება... ყოველგვარი ძალისხმევის, შფოთვის, ძალდატანების, ახსნის, ბრძოლის გარეშე.
          და ახლა როგორ სულ კარგად ვიქნებოდი დაღლილი  რომ არ ვიყო
            ბოლოც მალე უნდა გამოჩნდეს

მიზიდულობის ძალა

       

          ადამიანურ ურთიერთობებზე რომ მიდგება ჯერი ყველას სხვადასხვა ასოციაცია უჩნდება და ყველას ერთი განსხვავებული სიტყვა მოადგება ხოლმე ენაზე. მე მიზიდულობა მახსენდება.

          ხომ არსებობენ ადამიანები, რომელთაც შეუძლიათ ცხოვრების დინებას გვერძე გაუდგნენ და მშვიდად თვალი ადევნონ სხვა ადამიანებს, მოვლენებს, სხვის ცხოვრებას, საკუთარსაც.... წაფლეგმო ტიპები, რომლებიც ალბათ იბრძვიან მიზნებისთვის, მაგრამ არა ღელვით, არა მთელი არსებით და შეგნებით, არა ემოციებით და ემოციური დატვირთვით. მშვიდად... თუ ეს მიზნები გამოდის, არასდროს შემოკრავენ სიხარულის ტაშს, ან თუ არ გამოდის არ ეხატებათ იმედგაცუება სახის ყველა კუნჭულზე....
          კიდევ, მთელი ცხოვრება მშურდა იმ მელოდრამის გმირების სახლის ეზოებში გაბმულ ჰამაკში რომ კლავდნენ მშვიდ საღამოებს ისე, თითქოს ეს იყო მათი პირდაპირი დანიშნულება და ამისთვის ღირდა მთელი მათი ცხოვრება. რამდენჯერ მოვინდომე საკუთარი თავისთვის ასეთი ,,განცხრომის" მოწყობა, იმდენჯერ თითზე დასათვლელი წუთების ოდენობა მეყო გასანაბად და საკუთარ თავში ჩასაღრმავებლად... მერე კი ლამის ყირამალების კეთებით ვაგრძელებ უაზრო ,,ხეტიალს" და ,,არაწესიერ" შფოთვას.

          ხოდა რას ვამბობდი. მიზიდულობაზე.
          ადამიანებისკენ მიზიდულობის ძალა ჩემზე ყველაზე ძალიან მოქმედებს.
უკიდეგანოდ ვიცი მათი აკვიატება და არანორმალურივით მიწებება. და თუ მივეწებე, მერე ვერაფრის დიდებით ვერ მოძებნით ამ ურთიერთობაში ნორმას, საზღვარს, წერტილს, მძიმეს, პაუზას..... ხომ არის რომ ადამიანთან ხარ, ხარ, ხარ.... მერე თვალი თვალს მოშორდება, ან გული გაცივდება, ან... საერთოდ ერთ დღესაც მოულოდნელად გაიკვირვებ რა გხიბლავდა კონკრეტულ პერსონაში ასე ძალიან და მოკლედ ამ მოსაწყენ ნოტაზე ყველაფერი სრულდება...  ყველაზე საშინელი ის არის, რომ ჩემთვის ეს ურთიერთობები არასდროს არ სრულდება. ამ ჩემს მშფოთვარე ბუნებასთან უკუპროპორციულად სტაბილური ვარ ურთიერთობებში და არაცვალებადი. ძალიან რთულად მეთმობა ყველა ჩემთვის კარგი ემოციის მატარებელი ნებისმიერი ადამიანი და ცუდად მამახსოვრდება ყველაფერი ცუდი. ყველა მცირედად თუ დიდი გაწბილებების შემდეგ ავტომატურად მიაქტიურდება მიზიდულობის ძალა და ჩემს თავს სჭირდება ყველა, ყველა, ვინც კი რაიმე კარგთან ასოცირდება ჩემთვის.

          მოკლე რეზიუმე: მშფოთავი მიმზიდველი (არაპირდაპირი გაგებით :)) ეგოისტი ტიპი, რომელიც ვერასდროს ვერსად სვამს წერტილს და არაფერს და ვერაფერს ელევა....
                                                ფსიქოლოგებო, დამიდეთ დასკვნა

p.s. სადღაც იქ, იშვიათი მე...

          არ ვიცი ყველაში სახლობს თუ არა ორი ადამიანი. ყველა დახტის თუ არა ერთი სამყაროდან მეორეში, ერთი ხასიათიდან სხვაში და ასე გამუდმებით სტაბილურობის ძებნაში. მხოლოდ ის ვიცი, რომ იმ ერთ-ერთ ჩემთაგანს ძალიან უნდა უბრალო, მარტოსული, ყველასგან დავიწყებული, უპრეტენზიო გოგო იყოს და სადმე იქ ცხოვრობდეს, რომლის იქითაც მამალი აღარ ყივის. ფიქრობს, რომ ეს იქნებოდა ერთადერთი მშვიდობა ყველა მის ომში საკუთარ თავთან თუ სხვა დანარჩენ სამყაროსთან. ფიქრობს, რომ ისწავლიდა ბარვას და თოხნას, მოიყვანდა ბოსტნეულს თავისი ხელებით, ეზოს გაასუფთავებდა, ყვავილებს მოუვლიდა, ძაღლს იყოლიებდა ერთგულს, დამჯერეს და ისეთს, მის დანახვაზე ენაგადმოგდებულ და თვალებაბრწყინებულ რეაქციას რომ ვერ შეცვლიდა ვერაფერი.

          ვარსვლავებით გადაჭედილი მუქი ლურჯი ცა ექნებოდა ქუდად და მწვანე დედამიწა საყრდენად. ასე იდგებოდა არაფრით გამორჩეული, ყველაზე ბუნებრივი და ისე ილოცებდა თითქოს შიგ ყურში ეჩურჩულებოდა თავისი ხმით ცას.... ყოველი დილა და საღამო ერთმანეთს შეეჯიბრებოდა სიმშვიდეში. დადგებოდა ცის ქვეშ და ღმერთს წაუკითხავდა სულ თავის ცოდვებს, მოუყვებოდა თავის კონფლიქტებზე, გაუგებრობებზე, პრეტენზიებზე. ბევრს იტირებდა, იწუწუნებდა, იმსჯელებდა, საპასუხოდ კი თავზე ხელის გადასმას დაელოდებოდა.

          მერე დაწვებოდა და ზაფხულის ხმებს დაუგდებდა ყურს. სოფლის ხმებს. ტურების ქალებივით კივილს, ბაყაყების გაუჩერებელ ყაყანს, ჭრიჭინების სიმღერებს ფონად....თავში აღარ ექნებოდა არცერთი აზრი, არც ამდენი დამღლელი ფიქრი. არ აფორიაქდებოდა და გული არ ამოუვარდებოდა, არ იშფოთებდა და არც შეეშინდებოდა.... იმიტომ კი არა რომ გაცარიელდებოდა ან გამოიფიტებოდა, უბრალოდ იმიტომ რომ ზედმეტად უმნიშვნელო იქნებოდა ეს ყველაფერი იმ მდგომარეობაში...

          იქ მოვიდოდა ბედნიერება ყველაზე მარტივად. ჭეშმარიტებამდეც იქ იქნებოდა ყველაზე მოკლე. ღვთის სათნოობა - სულ იოლად მისაღწევი. მიწასთან ჭიდილში დაღლილი სამართლიანად ჩათვლიდა, რომ მეტად იმსახურებს ღვთის სიყვარულს, წყალობას... მადლით აევსებოდა გული და ფიზიკურად გამოლეულს ძალა აღარ ექნებოდა წუხილის... უმიზეზოდ და უსაქმურად წუხილის. 

მე - მშიშარა !

          სველი ჰაერით ნელ-ნელა გაიჟღინთა ფილტვები, დაიბერა ძარღვები, მაგრამ არ გაავსო, არ ამოასუნთქა, ვერა. შოშიასავით ვაღებდი პირს და ვხვდებოდი, რომ სამყაროს ჰაერი არ იყო საკმარისი ჩემთვის. ზედმეტად მძიმე იყო, და ცოტა.
          მუხლები მიკანკალებდა და მუხლებთან ერთად მგონი მანქანაც კანკალებდა.
          რა დებილობა სიტყვაა ეს ბედნიერება. არავის რომ არ შეუძლია არავისთვის მისი მოტანა. საერთოდ. შენ თუ მოერევი შენს საკუთარ ეგოისტობას და თავს კარგად იგრძნობ, მხოლოდ მაშინ ხდება მთელი მაგია. შეგიძლია ირგვლივმყოფებს გაუზიარო შენი ანთებული თვალები და სულ ეგ იქნება მთელი ბედნიერების შეგრძნება, შენიც და სხვისიც.
          მანქანა ნელა დაიქოქა, ძლივს და ცახცახით. ზანტად ამოძრავდა და ისევ ჩაქრა. შიშით ძალა არ ეყო ალბათ. ჩემსავით.
          მეც ხომ ყველაფრის მეშინია. მე, ვითომ მაგარ ტიპს, ხომ სინამდვილეში ცხოვრების მეშინია. ადამიანების, ურთიერთობების, პასუხისმგებლობების, შეცდომების.... მწარე სიმართლის და ვერ დანახული ტყუილის. სიყალბის და სიყვარულისიც. დანაკლისის და ყოველგვარი ზედმეტობის.
          მე, ის მშიშარა ვარ, მთელი შეგნებული ცხოვრება რომ უმტკივნეულო შუალედებს ვეძებ და საკუთარი უნორმობისთვის ვერ მიშველია.
          მე ის მშიშარა ვარ, ყველა სიტყვაში რომ ქვეტექსტებს ვეძებ და ზედმეტად იდეალურად წარმომიდგენია ადამიანებს შორის ურთიერთობები
          მე ის მშიშარა ვარ, საკუთარ ნაჭუჭში რომ ვერ ვეტევი და ხეტიალში ვარიგებ საკუთარ გულს ირგვლივ. მერე კი დანაკლისებს ვეღარ ვივსებ და უაზროდ ვგოდებ.
          ახლა რომ მანქანა დაიქოქებოდეს, აუცილებლად დავასრულებ ამ ყველაფერს.... სამუდამოდ.... ვიფიქრე და დაიქოქა : ) მერე დიდხანს ვიჯექი დაქოქილ მანქანაში და ვფიქრობდი რა უნდა მექნა. ვფიქრობდი სად უნდა წავსულიყავი. იმასაც ვფიქრობდი ყველაზე გულიანად ვინ მომისმენდა და იმასაც, ყველაზე იმედიანი ნუგეში ამ უაზრობაში ვისი იქნებოდა....
          სასაფლაოზე წავედი. ეზოში ეკლესია იყო.
          არსად არ მიყვარს დაგვიანება. მხოლოდ იქ, სადაც ყველაზე დროულად უნდა მიხვიდე წესით. მომწონს იმის შეგრძნება, რომ მე მივდივარ და იქ რაღაც მნიშვნელოვანი მხვდება.... დღეს ეს ჩემდაუნებურად მოხდა. შევედი და მომეგება ერთსულოვნება:

          - ღმეერთი უუფალი და გამოგვიჩნდა ჩვენ.....

          და შიგნით მიხმო სიმშვიდემ.
          მივხვდი რომ ღმერთს მაინც ვუყვარვარ.
       

          შიგნით სანამ გავძელი, თავს ყველაზე დაცულად ვგრძნობდი მსოფლიოში. იქ არ მომკარებია არაფერი ბოროტი, ეგოისტური, დეპრესიული, უვარგისი, უაზრო და ფუჭი....
          იქ ისევ თვალებანთებული გოგო ვიყავი მუჭა მუჭა ცრემლებით სავსე, მაგრამ კარგი.
       
       

დავიღალე

რა მათბობს და რას ვეძებ....

          ყველაზე მეტად რა შეიძლება გათბობდეს ამ სამყაროში.... იტყვით ბედნიერებაო. რა ფანატიკოსი და არაფრის მომტანი რომანტიზმით სავსე ადამიანების მოგონილია ეს ბედნიერება. როგორც წამი რომ არსებობს მხოლოდ და შურით ბერავს ადამიანთა მოდგმას, თავის თავს ანატრებს და ცრემლს ადენს მისი დამორჩილების სურვილით გულანთებულებს. განა შეიძლება ვინმე მუდმივად ბედნიერი იყოს.... განა იმიტომ არ არსებობს ბედნიერება რომ მუდმივად სანატრელი, საძიებელი და მიუწვდომელი იყოს ჩვენთვის.... განა ჩვენი ჯვრის სატარებლად და მუდმივად წვალებით აღმართ-აღმართ ფორთხვისთვის არ ვართ ჩვენ - ადამიანები გაჩენილები.....
          მე ყველაზე ნაკლებად ბედნიერებას ვეძებ.... არ მჭირდება იგი იმისთვის, რომ საკუთარი არსებობის აუცილებლობა შევიგრძნო დედამიწაზე. არ მჭირდება იგი იმისთვის, რომ ვინმე მიყვარდეს და არც ჩემი სიყვარულის აუცილებელ შედეგად მევლინება ეს ე.წ. ბედნიერება.....
          აბა რა მათბობს? წამი..... აი სულ წამით რომ ის გამახსენდება ვინც ჩემია.... ირგვლივ ყველაფერი გაქრება, ჩემი თვალები ტვინის იმ უჯრედს მიაშტერდება, რომელიც მისტიურად უზრუნველყოფს ჩემი და ცნობილი ,,ჩემის" ერთად ყოფნას.... და ყოველივე ეს წარმოშობს ღიმილს :)
          დაგინახავთ ქუჩაში ადამიანი მარტო რომ მოდის და იღიმის :) ხომ უეჭველია რომ ის უყვართ. რომ მას სახლში ელიან, რომ მივა და კისერზე შემოხვევენ სითბოთი ხელებს, მზერას გაყინავენ მის თვალებში და დაიკარგებიან ძიებაში აბა რას ფიქრობს, რა უხარია.... აუცილებლად ასე იქნება, ტყუილად არ გაიღიმებდა... და ამ დროს მის ტვინში ერთმანეთის მიმდევრობით იცვლებიან  ფოტოები მისი და ვინმე ,,მისის" კარგი ცხოვრებიდან... რა შედარებითია ყველაფერი, კარგი ცხოვრებაც ხომ არ არსებობს რეალურად. ესეც მითია. ყველაფერი მხოლოდ წამია.... მხოლოდ აი ეს ერთი წამი, როცა ქუჩაში მიდიხარ და ირგვლივ არავინ არ არსებობს. არსებობ მხოლოდ შენ და შენი წარმოსახვა, რომელიც გაიძულებს რომ გაიღიმო.... მოკლედ, ეს გოგო ქუჩაში რომ მიდის და იღიმის მე ვარ. ძალიან ხშირად დავდივარ ასე მარტო და მომღიმარი და ერთ დღესაც გავაცნობიერე რომ მშვიდად ვარ.
          ამერიკა. აი რა არის მთავარი. ყველაზე მეტად რა შეიძლება მათბობდეს ამ სამყაროში? სიმშვიდე ! ბედნიერება არა. ვერ ვენდობი ვერაფერს არასტაბილურს, მოჩვენებითს.... მხოლოდ სიმშვიდე ჩემს შიგნით!

თემუკა 2 წლის :)

        1 წლის რომ გახდა ამდენი ემოცია არ მქონია, ასე არ მიამაყია, ასე არ განმიცდია, ასე არ მიგრძვნია. ახლა უფრო დიდია, ბევრად დიდი. უკვე საერთოდ აღარ მაქვს შეგრძნება რომ პატარაა, რომ ბავშვია - ჩვეულებრივი ადამიანია, ჩემი მეგობარია, მართლა, გადამეტების გარეშე. საღამოს ჩემს ამბებს ვუყვები, ჩემს დარდს, სიხარულს ვუზიარებ, ერთად გვიხარია და ვიცინით, ზოგჯერ მე ვტირი, ის მეფერება და გულწრფელად წუხს, ცდილობს დამეხმაროს, გიო მოჰყავს დასამშვიდებლად :)

        ისიც ყველაფერს მეუბნება, რა ნახა ახალი, რა მოეწონა, რა ეტკინა, ზოგჯერ ბურთის თამაში ურჩევნია მშვიდად ჯდომას და ჩვენს დიალოგს, მაგრამ ხათრიანია და დედა უყვარს ძალიან, ამიტომ ჩემთან რჩება და მშვიდად ზის - ზოგჯერ პირიქით თვითონ უნდა ძალიან რომ ,,ეთათ იკოს“ თემო და დედა და მყუდროება არავინ დაგვირღვიოს, დედა სამსახურში არ წავიდეს და დილით გაღვიძებულებმა დიდხანს ვინებივროთ ერთად: ხან მუცელზე დამადოს თავი და გაინაბოს, ხან ლექსები მოვყვეთ, ხან რაიმე გამოგონილი ისტორიები ცხოველებზე, ხან უაზროთ ვიცინოთ ერთად, ხან ვიჭყუმპალავოთ, ქუჩა ქუჩა ვისეირნოთ...

        კეთილია, თუ ტკბილად ეტყვი შეიძლება რაც აბადია ყველაფერი მოგცეს, თუ ვინმეს რამე უჭირს და ტკივა ძალიან წუხს და გული ტკივა. უყვარს დედიკო, მამიკუნია და ენატრება მათთან ბევრი დროის გატარება. გულით უხარია, როცა სამივე ერთად ვერთობით და გულის ტკივილამდე საწყალი გამოხედვა აქვს ზოგჯერ სამსახურში რომ მივდივართ და ვტოვებთ.

        მე მინდა გითხრა დე რომ ძალიან მიყვარხარ. არ ვიცი სხვა დედებს როგორ უყვართ შვილები, ალბათ იმათაც ძალიან, მაგრამ მე ვგიჟდები შენზე, მე შენთვის ვსუნთქავ. მე ბედნიერი ვარ მხოლოდ იმით, რომ შენ მყავხარ ამ ქვეყანაზე და შენზე ძვირფასი ჩემთვის არაფერი არ არსებობს. მე მეიმედები.

        ახლა ვხვდები ხოლმე მამაჩემის წერილების აზრს და ასეთი რამეები აღარ მეჩვენება უბრალო ბანალურობებად.

        სულ რაღაც 2 წლის გახდი დღეს და ამ 2 წელში მთლიანად შეცვალე ჩემში და ჩემს ირგვლივ ყველაფერი.

გილოცავ დე ! მინდა ბედნიერი ბიჭი იყო, სულ ძალიან ძალიან ბედნიერი !

უბედურებიდან ბედნიერებამდე 3 წუთია

       ყველას ცხოვრებაში არის ხოლმე სიტუაცია როცა გაურკვეველი ხარ, როცა გჭირდება თავზე ხელის გადასმა, დამშვიდება და დაკვალიანება, უბრალოდ დახმარების სურვილის გამოთქმა და იმის შეგრძნება, რომ ვიღაც შენს გვერდითაა და არასდროს არ მიგატოვებს. შეიძლება ამ დროს არც არაფერი არ ხდებოდეს, უბრალოდ ისე....  ყველა შენი უბედურება ერთად გაგახსენდეს და უსიამოვნო წარსულზე, გაურკვეველ აწმყოსა თუ დაბინდულ მომავალზე - ერთად მოგინდეს ტირილი და გლოვა.

        გუშინ ერთ-ერთი ასეთი დეპრესიულ საღამოთაგანი იყო, როცა სამსახურიდან მისული საწოლზე მოვიკუნტე და ფიქრებში წავედი. უფრო სწორად დაფიქრებულზე მეტად ჩემი მდგომარეობა გათიშულს შეესაბამებოდა. საერთოდ ადამიანის მდგომარეობა ხომ მის ხასიათზეა დამოკიდებული :
        თუ კარგ ხასიათზე ხარ - გარეთ თურმე მზეა, ფოთლები მწვანეა, ყვავილები ლამაზია, შენი ცხოვრება იდეალური, პერსპექტივები - უკიდეგანო, შესაძლებლობები - ზღვა; ხოლო თუ რაიმე დეტალმა შენი ხასიათი გააფუჭააა - ყველაფერი ისე მიდის როგორც შენ არ გინდოდა, დაღლილი ხარ, ყველაფერი მოგწყინდა, ვერავინ ვერ გიტანს და საერთოდ რატომ გაჩნდი ამ ქვეყანაზე :) ხოდა მეც დაახლოებით ამ უკანასკნელ ფიქრებში ვიყავი და ვერც შევნიშნე საწოლზე თემუკა როგორ ამოძვრა, გვერდით მომიწვა, თავისი მარცხენა ხელი გაშალა და თავქვეშ ამომიდო. დიდი კაცივით თავის მკლავზე დამიწვინა და შემომხედა. ,,დედიკო მიკარარ" - თქვა ტკბილად, მერე ასევე ტკბილად მაკოცა და მითხრა: ,,ეთათ იკოს აქა" - აქ ვიყოთ ერთადო :) და ასე ვიწექით დაახლოებით 3 წუთი, მეტი ერთ ადგილზე გაჩერება მის შესაძლებლობებს ნამდვილად აღემატებოდა, მერე მეპატიჟა ,,ჭამო ბუთი" - წამო ბურთს გეთამაშებიო, მაგრამ ვერ ამიყოლია და წავიდა :) დამტოვა ისევ საწოლზე, მაგრამ უკვე სხვა ფიქრებში, აი ისეთში გარეთ რომ თურმე მზეა, ფოთლები მწვანე, შენი ცხოვრება იდეალური, პერსპექტივები - უკიდეგანო, შესაძლებლობები კი ზღვა :)

 

happy birthday to me :)

იმდენი ხანია არაფერი დამიწერია წერაც დამავიწყდა მგონი :)

უბრალოდ დღეს დაბადების დღე მაქვს და ძალიან მინდოდა აქ ეს თარიღი დამეფიქსირებინა...

ჩემთვის წლის შეჯამება 19 დეკემბერს ხდება, ამიტომ დღეს მთელი დღე სასიამოვნოდ დაგრუზული ვარ :)
ეს წელი ზოგადად კარგი იყო....
თემუკა გამეზარდა, სამსახური მოინახა, ჩემს საყვარელ აქტიურ რიტმს დავუბრუნდი და ძალიან კმაყოფილი ვარ საკუთარი თავით და ზოგადად იმით, რასაც ვაკეთებ.
და კიდევ ძალიან გავიზარდე :) ძალიან მწვავედ ვგრძნობ საკუთარ ასაკს, მთელი 23 წლის ვარ უკვე :)

ძალიან მიყვარხართ ყველა ჩემს ირგვლივმყოფი :)

 

 

ჩემი ცხოვრება დღეს

ჩვენ, ადამიანები ყოველთვის ვწუწუნებთ ხოლმე რომ არ გვაქვს საკმარისი ბედნიერება და სიხარული ცხოვრებაში, ყოველთვის ბოლომდე რაღაც არ გვაკმაყოფილებს... ვერასდროს ვერ ვგრძნობთ ბედნიერებას თუნდაც იმის გამო,რომ გვაქვს 2 თვალი, მანამ სანამ არ დავბრმავდებით... სიცოცხლე ისეთი ხანმოკლეა და ჩვენ ისეთი გაუმაძღრები... არაფერზე არ უნდა იწუწუნო წესით, რაც გაქვს იმითაც მადლიერი უნდა იყო, მაგრამ… მაგრამ ადამიანები ასე თუ ისე სტანდარტულები ვართ და გვჩვევია უმადურობა...
მაგრამ ამაზე ახლა არა.!.
ჩემზე მინდა დავწერო, აი იმაზე თუ როგორ ვხედავ ჩემს თავს გვერდიდან და როგორ ძალიან მომწონს ის, რასაც ვხედავ.
ყოველთვის მინდოდა მქონოდა საქმიანი ქალის იმიჯი, რაღაც ბავშვურ და სასაცილო ფიქრებში ვხედავდი ჩემს თავს მოხერხებულ მაგიდასთან, გორგოლაჭებიან სკამზე, წინ კომპით, პრინტერით, ტელეფონებით და უამრავი საყვარელი საკანცელარიო ნივთით მაგიდაზე.... ხო და აუცილებლად ჭიქა ყავით  ან მწვანე ჩაით... 
ხოდა ვიქნებოდი სუპერ ეფექტური, სუპერ შრომისმოყვარე, იდეების გენერატორი და არ დამეზარებოდა არაფერი...:)
საღამოს, სამსახურის მერე, წავიდოდი ჩემს თბილ ან გრილ სახლში (სეზონის მიხედვით), შემომეგებებოდა ბებოსთან დატოვებული ჩემი ტკბილი ბიჭი, სულ არ დამეტყობოდა რომ დაღლილი ვარ და ულევი ენერგიით ვეთამაშებოდი ბევრს, ავინაზღაურებდით უერთმანეთობას... ბევრს წავუკითხავდი, ვაჭმევდი, ვასწავლიდი რამეს, სახლის საქმეებშიც ერთად მივეხმარებოდით ბებოს... და საღამოს ერთად დავიძინებდით ტკბილად.
ხოდა საოცარია მაგრამ დღეს მე ზუსტად ასეთი ცხოვრება მაქვს , თითქმის : )
ჯერ-ჯერობით ასე ძალიან დატვირთული არ ვარ უბრალოდ და შესაბამისად არც ასეთი სუპერ ეფექტური და საქმიანი, თუმცა ეს მცირე დროის საკითხია ალბათ.
ხოდა მომწონს ძალიან მე ჩემი ცხოვრება ! <3 span="span">

ცხოვრების აზრი

ზოგჯერ ვფიქრობ ხოლმე რაში მდგომარეობს ჩვენი ცხოვრების აზრი?.. არ მაქვს მხედველობაში რელიგია... საერთოდ სხვა რამეს ვგულისხმობ. აი იმას, რაც გვაცოცხლებს, რისთვისაც დილით ვდგებით, რაც ძალას გვაძლევს, რაც ცხოვრების სტიმულს და ინტერესს გვაძლევს...
ახლა როცა თემუკა მყავს, არ ვიცი აქამდე რით ვიყავი დაკავებული. ვერ ვიხსენებ რა ინტერესები მქონდა ან როგორ მიყვარდა ან როგორ არ მენატრებოდა :) ან რას ვაკეთებდი საერთოდ მის და მისი სიყვარულის გარეშე. მისი თბილი მოფერების, ბოტოტა თითების, ბუთქუნა ლოყების, გრძელი წამწამების, ქვედა ბასრი ორი კიჭის, ჭკვიანი თვალების გარეშე...




ჩემი თემუკა ჩემი ცხოვრების აზრია, მას მინდა ვუყიდო ყველაფერი კარგი, მივცე კარგი განათლება,ჩავდო მის აღზრდაში ყველა რესურსი რაც გამაჩნია, გავზარდო ჭკვიანი, კეთილი.... ჯერ 7 თვისაა და უკვე სულელივით ვარჩევ ნივთებს მისთვის, ვყიდულობ წიგნებს მის სახელზე.... მგონია რომ ყველაზე ლამაზია, ყველაზე ლამაზი ნაკვთები აქვს, ყველაზე ჭკვიანი და აზრიანია...



გუშინ 4 საათი ვიყავი სახლიდან გასული, რომ მოვედი და დამინახა ლამის გაგიჟდა და მეც გამაგიჟა :) მიყურებდა და იცინოდა, მეხუტებოდა, თავის თბილ ხელებს მხვევდა, ლოყებზე მლოკავდა, მერე ისევ მიყურებდა და იცინოდა... :)
ბუნებრივია რომ ჩემი შვილი ძალიან მიყვარს, მაგრამ მაინც ასე მგონია ყველა დედა-შვილზე ძალიან გვიყვარს ერთმანეთი :) <3

რა სურთ კაცებს?!.

ყველა კაცი ერთნაირიაო ამბობენ... რასაც მე დიდი გულმოდგინებით არ ვეთანხმები. რადგან მინახავს ცუდი კაცები, ცუდი ქმრები. ვუფიქრდები და ვხვდები, რომ არსებობენ მათგან სრულიად განსხვავებული - კარგი ქმრებიც. ნუ თავისთავად ჩემთვის იდეალურია ჩემი ქმრის დამოკიდებულება ჩემდამი, ზოგადად ოჯახისადმი, ჩემი შვილისადმი... ანუ შედარების უნარით და მარტივი ლოგიკით ვასკვნი, რომ კაცები ერთნაირები არ არიან.
საიდან გამიჩნდა საერთოდ ეს აზრები...თავში ამომიტივტივდა თვალცრემლიანი დიასახლისი ცოლი. დღენიადაგ ქმრის მოლოდინში მყოფი, ხალათით და სამზარეულოში რასაკვირველია. ასეთები მრავლად არიან ირგვლივ. ქმარს რომ შვილები გაუჩინა, უზრდის, აცმევს, ასუფთავებს, მასზე ზრუნავს, უყვარს და სიმყუდროვეს უქმნის. ვერ ვიტყვი რომ ეს კაცს არ მოსწონს... პირიქით. ალბათ უკმაყოფილოც კი იქნებოდა სხვა შემთხვევაში. მაგრამ ამ კაცს აუცილებლად გაექცევა თვალი სულ სხვანაირი ქალისკენ. აი ისეთისკენ, მე, ქალიც კი რომ ვერ ჩავუვლი გულგრილად: საოცრად გამომწვევისკენ, რომელიც იქნება ძალიან მოვლილი, სექსუალური, თამამად მოფლირტავე, ვთქვათ თხელი სიგარეტით ხელში... და ყველა ეს მისი თვისება თუ მანერა აღაფრთოვანებს მამაკაცს და პირდაღებულს დატოვებს. ეს ხომ ფაქტია... და აი აქ მივდივართ დასკვნამდე, რომ ქართველი მამაკაცი არასოდეს აძლევს საკუთარ ცოლს უფლებას გააკეთოს ის, რაც მოეწონება მას... ვთქვათ საყვარელში. არასოდეს დარჩება კმაყოფილი ცოლით, რომელსაც ექნება მსგავსი მანერა, არაფრით მოეწონება "სწერვოზულად" გამომწვევი სექსუალური ცოლი... ან მოეწონება, უბრალოდ არ დათანხმდება ამას.
ხოდა რისთვის დავიწყე საერთოდ ეს... მაინტერესებს რა სურთ კაცებს?!. როგორი უნდა იყო ცოლი, რომ არასოდეს იწვნიო ღალატი საკუთარი მამაკაცისგან?
ჩემმა დეიდაშვილმა მითხრა ერთხელ, სულელი ხარ თუ გგონია, რომ ქმარი არასდროს გიღალატებსო.. ვუთხარი: თუ მიღალატებს მასთან ერთი დღეც აღარ გავჩერდები, ვერ ვაპატიებ-თქო, რაზეც სიცილით მითხრა, შენც სხვა ქალებივით შტერი ყოფილხარო :)
ნამდვილად ვეღარ მოვიფიქრე ამაზე რა უნდა მეპასუხა, თუმცა საკუთარ სიტყვებში ეჭვი ოდნავადაც არ შემპარვია.
საბედნიეროდ ის თაობა აღარ ვართ ღიპიანი და მოქეიფე კაცების... ან იმ ქალების, ქმრის ღალატს რომ კაცის ბუნებას აწერენ და რეაქცია არ აქვთ. რომ ამბობენ სხვასთან გატარებული ერთი ღამე ღალატი არ არის, მთავარია საყვარელი არ გაიჩინოსო ან მერე რა თუ საყვარელი ყავს, ცოლი ხომ მე ვარ და ვუყვარვარო...
არ მჯერა რომ ვინმე ამას გულწრფელად ამბობს და ამით თავს დამცირებულად არ გრძნობს... არ მგონია თუ ასეთი ქალი არსებობს საერთოდ ბუნებაში.
მე ზოგადად ქალის ფანი ვარ :) ანუ ვთვლი, რომ ძალიან რთულია იყო ქალი, ცოლი.... და ამიტომ იგი იმსახურებს პატივისცემას, სიყვარულს, ერთგულებას.... ძალიან გული მტკივა, როცა უბედურ ქალს ვხედავ, არშემდგარს და ცხოვრებაზე გულდაწყვეტილს.
ბედნიერებას და კარგ ცხოვრებას ყველა იმსახურებს... სიყვარულით შერთული ცოლისთვის, ნებისმიერი ქმარი უნდა იყოს ერთგული, მოსიყვარულე... მოკლედ იდეალური. ამას მე ყველა ქალს ვუსურვებ :)

ურთიერთობების 4 წელი

ყველანაირი ურთიერთობები დროთა განმავლობაში სხვადასხვაგვარი ხდება. ზოგჯერ იცვლება ცუდისკენ და ამას შემდეგ დაშორება მოყვება, ზოგჯერ უკეთესობისკენ... მაგალითად ეს ალბათ იმ შემთხვევაში, როდესაც უსიყვარულოდ ქორწინდებიან და со временем მოდის გრძნობა და ურთიერთგაგება.
ყველაზე კარგ და ჩვეულებრივ სიტუაციაში კი ურთიერთობები ვითარდება. გადადის ფაზიდან ფაზაში, გაივლის ხოლმე ბევრ საფეხურს და ალბათ ოდესღაც ეს პროცესი ჩერდება და რჩება ისეთი, როგორშიც კომფორტულად იგრძნობს თავს ორივე მხარე.
ამ ზაფხულზე ჩემი და გიოს ურთიერთობებს 4 წელი შეუსრულდა :)


ხოდა ჩვენც იმდენი საფეხური გავიარეთ ამ 4 წლის მანძილზე... ჯერ იყო კარგად გაცნობის პერიოდი, ყველაზე პირველი და ტკბილი თვეები... რომლის დროსაც უუამრავს ვჩხუბობდით და ვრიგდებოდით, ორი ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებული ერთმანეთს ვერგებოდით. რათქმაუნდა იყო რომანტიკაც, ერთმანეთის მეგობრებიც ვიყავით ყოველთვის... ამასთან სიყვარული იყო სულ და იყო ძალიან ძლიერი, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში, ვფიქრობ, ძალიან ძნელია მუდმივად გვერდით აიტანო და იგუო მეორე, შენგან განსხვავებული ადამიანი.(ანუ მე ვერასდროს გავთხოვდებოდი გარიგებით т.е. უსიყვარულოდ)
ჰოდა იმას ვამბობდი, რომ ჩვენი ურთიერთობაც სულ სხვადასხვაგვარი იყო: ზოგჯერ ეჭვიანიც, ხან მეგობრული, ხან ვნებიანი, ხან ცოლ-ქმრული ოჯახური. ბოლო დროს ბავშვმა კიდე სულ სხვანაირი გახადა... ეგზიუპერის სიტყვებია: გიყვარდეს-ერთმანეთის ყურებას კი არ ნიშნავს, არამედ ხედვას ერთი მიმართულებით. ჰოდა ვერასდროს ვგებულობდი ამას.... მხოლოდ ახლა მივხვდი, ჩემებურად.... ჩვენ აქამდე სულ ერთმანეთს ვუყურებდით, ახლა ერთად ჩვენ შვილს ვუყურებთ. მას დავტრიალებთ თავს და თითქოს ჩვენი ცოლ-ქმრობა მეორეხარისხოვანი გახდა, უპირველესი კი დედ-მამობა...
მშობლობა... რომელმაც უდიდესი პასუხისმგებლობა დაგვაკისრა, სულ სხვანაირი სიყვარულით შეგვაყვარა და სამყაროც თითქოს ცოტათი შეიცვალა...
მასზე მნიშვნელოვანი ახლა აღარაფერი არსებობს.
მას უყვარხარ უპირობოდ უანგაროდ და ყველაზე გულწრფელად.
მასზე ტკბილად დილით ვერავინ გაგაღვიძებს... თვალს რომ გაახელ, მზერას დაიჭერს და გულით გაგიღიმებს :)


ღამე ხელებით რომ ჩაგებღაუჭება, თითქოს გამოწმებს ჩემს გვერდით არის თუ არაო...
ატირებული მხარზე თავს რომ დაგადებს და დამშვიდდება...
შვილი სიყვარულს აგვირგვინებს და მისი ნაყოფია
შვილი ბედნიერებაა... რომელიც არასდროს, არცერთი ყოფითი პრობლემის, ცუდი განწყობის თუ ემოციის დროს თავს უბედურად არ გაგრძნობინებს

ზებრა

როგორი უსუსურია ადამიანი ზოგადად ამ ცხოვრებაში. რა უეცრად შეიძლება მისი ცხოვრება შემოტრიალდეს 180 გრადუსით და გააზრებასაც კი ვერ მოასწრებ რა მოხდა... ჩვენი ბედი ჩვენს ხელთააო, მაგრამ ზოგჯერ ეს ისეთ სისულელედ მეჩვენება... ვფიქრობ, არსებობს სადღაც, რაღაც ღილაკი, რომლის დაჭერაზეც შენი აწყობილი ცხოვრება რადიკალურად იცვლება თუ შენი წარმოდგენები მასზე იმსხვრევა, არ ვიცი... ისიც კი, რაც აქამდე გაბედნიერებდა და გახარებდა, მუქ ფერებში ჩანს და სულაც აღარ იწვევს სიხარულს... იღვიძებს პესიმიზმი, ჩნდება ნერვოზი, გაღიზიანება, გულგრილობა... ყველა გზა გეჭრება და იმედიც გიქრება. ტვინში სულ ერთი და იგივე ციმციმებს
БЕЗВЫХОДНОСТЬ!
არ არის გამოსავალი
არ არის გამოსავალი....
ამ დროს რა უნდა ქნა?
მე ასეთ დროს მახსენდება ღმერთი... მახსენდება რამდენი ხანი არ მილოცია, არ ვყოფილვარ ეკლესიაში... არა, ეს სულ კი მახსოვს. უბრალოდ ნაბიჯებს ვერ ვდგამ. თითქოს ფეხები რაღაცამ დამიბორკა და ვერ ვინძრევი. ვერ ვინძრევი მანამ, სანამ არ გამოვცდი ყველა სხვა დარჩენილ გზას, არ გავყვები დინებას, არ მივალ უიმედობის ბოლო სტადიამდე და არ დავიწყებ თვითგანადგურებას.
მერე კი ვიკადრებ და ემოციებისგან დაცლილი, მთელ ჩემ ცხოვრებაზე სინანულით სავსე და სულით მართლა მოწყურებული მივალ ღმერთთან... ვიტყვი და გავაკეთებ ყველაფერს, რაც დაამშვიდებს ჩემს სულს. რაც გამწმენდს და ამომიყვანს სიბნელიდან.
და ირგვლივ კვლავ ყველაფერი განათდება... როგორც ერთ რომელიღაც კლიპშია... ამოვა დიდი ყვითელი მზე, სახლები შეიღებება ნათელი კრასკებით, გაჩნდება ისევ იმედი, ოპტიმიზმი, დარეკავს ის, ვინც გეგონა, რომ უკვე აღარასოდეს დარეკავდა, გამოჩნდება სამსახური, შენი შვილიც აღარ იავადმყოფებს, ურთიერთგაგებაც უკან მოვა....
ყველაფერი ისევ დალაგდება და აეწყობა.
ღმერთთან ვივლი ხოლმე ყოველ შაბათ-კვირას, მადლიერების გრძნობით ანთებული.. მერე ერთხელაც ვეღარ მოვიცლი და შევწყვეტ....
ვიცხოვრებ ცოტა ხანი უღმერთოდ, მაგრამ დიდი ხანი ვერა...
მერე ყველაფერი თავიდან დაიწყება.
და ასე მთელი ცხოვრება.

მშობიარობიდან 2 თვის შემდეგ...

როგორ მინდა ხოლმე ვწერო, ყოველ დღე თუ არა უბრალოდ ხშირად მაინც. ალბათ მეპატიება ჩვილბავშვიანს პასიურობა, მაგრამ მე თვითონ მენატრება წერა.
40 დღეს რახანია გადავცდით. ყველაზე რთული უკან ჩამოვიტოვეთ. ახლა რომ ვფიქრობ, მეცოდებიან ორსულები, რადგან იმდენი რამე ელით წინ... უძილო ღამეები, ბავშვთან შეჩვევის პროცესი... მანამ, სანამ პატარა ცოტა "აზრზე მოვა", კარგად შეგხედავს და მოგისმენს, შენზე რეაქცია ექნება, ცნობას დაიწყებს... ძალიან რთულია. ახლა უკვე პატარა აღარც მგონია ჩემი შვილი, 2 თვისაა და იმხელა კაცად მეჩვენება :) ასე მგონია, რომ ველაპარაკები ყველაფერი ესმის და მიგებს, რომ მალე პასუხსაც გამცემს :) ნელ-ნელა ხასიათიც ეკვეთება, სახასიათო ქცევებიც უჩნდება. ძალიან დინჯია და უპრეტენზიო, იშვიათად ტირის. ამასთან მხიარულიცაა. ყველას უცინის და თავის ენაზე ელაპარაკება.



სოსკა სძულს და გულს ირევს,
სძულს კალიასკაც და თავისი საწოლიც, ალბათ იმიტომ, რომ ეშინია და მარტო გრძნობს იქ თავს.
იცინის ცალყბად, როგორც მამამისი:)
ბანაობა უყვარს და ამ პროცესით კაიფობს :)



უყვარს წოწიალი, განსაკუთრებით მანქანით. ეგრევე იძინებს და საჭმელიც აღარ ახსენდება. სხვა შემთხვევაში კი ჭამა უყვარს და თან სულ. როცა არ ვაჭმევ ხელებს იწუწნის და მეცოდება :)
მიყვარს როცა აქებენ. ყველაზე ლამაზი, ჭკვიანი და საყვარელი მეჩვენება. ამიტომ მიყვარს როცა სხვებსაც ელამაზებათ :)
ვისაც ის უყვარს მეც მიყვარს <3



კიდე მუსიკალურია. როცა დაძინება უჭირს და ჭირვეულობს, მუსიკებს ვურთავ და მაშინვე იძინებს. ზოგჯერ იავნანას რომ ვუმღერი, თვითონაც მყვება აღუთი და სასაცილოა :)
მე და გიო ვყიდულობთ ხოლმე სათამაშოებს მისთვის. მანქანა ვუყიდეთ და პაზლები :) თუმცა რადგან ჯერ ძალიან პატარაა ამ ყველაფრით ჩვენ ვერთობით:)
უცნაური არაა ალბათ რომ ძალიან გვიყვარს, ხო? ჩემი ერთი ციცქნა ბიჭი მთელ მსოფლიოს მირჩევნია. თუმცა რაღა ერთი ციცქნა, 7 კილოა უკვე :)



ქმარი რომ გყავს გვერდით, რომელთანაც ოჯახი სიყვარულით შექმენი, ბევრი შვილი უნდა გააჩინო. ზუსტად იმდენი, რამდენსაც ღმერთი გაჩუქებს. უბრალოდ ზოგჯერ სურვილი არ ემთხვევა შესაძლებლობებს. სამწუხაროდ.

როგორც იქნა დავიბადეთ :)

გამარჯობათ ჩემო მკითხველებო. როგორც იქნა აქ ვარ და როგორც იქნა უკვე დედიკოს ამპლუაში :) 21 ივნისს შეგვეძინა ბიჭი, თემო ლოლაძე, 3.600კგ და 51სმ.
ისე რომ არც არაფერს ვეჭვობდი, 21-ში დილით მივედი კონსულტაციაზე, აბსოლუტურად მოუმზადებელი და სამშობიარო ტკივილების გარეშე. გამსინჯეს, მითხრეს რომ მშობიარობა უკვე ძალიან მალე დაიწყებოდა, მაგრამ არ ვიცი რა დამემართა. ალბათ თვითონ გასინჯვის პროცესი იყო იმდენად მტკივნეული და ისე შემეშინდა, 9თვე რომ მშობიარობაზე თავს ვიკლავდი, ჩემთვის მოულოდნელად გამოვუცხადე ექიმს საკეისრო მინდა-თქო. გამიკეთეს ეხო, მითხრეს რომ ბავშვი იყო დიდი, 4.100კგ და თანაც ჭიპლარი ქონდა შემოხვეული, სავარაუდოდ მშობიარობა გამიჭირდებოდა. გადაწყდა საკეისრო, თანაც იმ დღესვე, რადგან ტკივილები მალე დაგეწყებაო. სახლშიც კი არ გამომიშვეს, ამიღეს ანალიზები, გამატარეს და ამიშვეს მოსამზადებლად. დამიბინტეს ფეხები, დამისვეს უამრავი კითხვა, გამესაუბრა ანესთეზიოლოგი და 5სთ-ზე შემიყვანეს საოპერაციოში. მარტო ფილმებში მქონდა ასეთი რამეები ნანახი: საოპერაციო მაგიდა, დიდი მრგვალი ნათურებიანი რაღაც... დამაწვინეს, ხელები გამაშლევინეს და ბინტით გამიკრეს, ამიღეს ვენა და დამიდგეს რაღაც გადასხმასავით, ფეხებიც გადამიკრეს მაგიდაზე, წამისვეს უამრავი იოდი მუცელზე, ბოლოს მკერდთან ჩამომაფარეს რაღაც შირმასავით, ისე რომ ვეღარ ვხედავდი საკუთარ მუცელს, მხოლოდ ვგრძნობდი როგორ მალაგებდნენ ზედ რკინის იარაღებს. გავიგონე ექიმის ხმა დავიწყეთო, ანესთეზიოლოგი თმებზე მომეფერა, მითხრა ნუ გეშინია, როცა გეტყვი დაიძინეო, თუმცა მისი ხმა მე აღარც გამიგონია. თვალები წამებში ამერია და წავედი დაუმთავრებელ ლაბირინთებში... რაღაცებს წრეებს ვურტყამდი, ხმებიც მესმოდა არეული, ვფიქრობდი მალე დაიწყონ ოპერაცია სად მატარებენ ამდენს-თქო, დაუმთავრებელი თეთრი ლაბირინთები იყო.... 17:30 წუთზე დაიბადა ჩემი პაწაწუნა :) საოპერაციოდან ინტენსიურში ჩემ ქმარს გადავუყვანივარ, ნუ პალატის საწოლში. მე წამებით თვალები გამიხელია და დედაჩემისთვის მიკითხავს: დე კაი ბავშვია-თქო? :) გამოვედი ნარკოზიდან საკმაოდ იოლად. საშინელი შეგრძნებაა რომ გინდა თვალები გაახილო, აღარ დაგეძინოს, მაგრამ არაფერი გემორჩილება. ხმაც თითქოს შენი არაა, თვალებიც ბინდგადაკრულივით გაქვს. საკუთარი ხმა ვერ ვიცანი, ამოვილუღლუღე ბავშვი მაჩვენეთ გეხვეწებით-თქო. მომიყვანეს გაკრული, პატარა... როგორ არ ვცდილობდი წესიერად დამენახა, ლამის ხელით ვიკავებდი თვალებს, მაგრამ მაშინ ვერაფერი გავარჩიე ისე ვიყავი გაბრუებული. ცოტა ხანში უკვე ყველა ვნახე :) ჩემი პატარაც, გიოც, დედაჩემიც, დედამთილიც..... ალბათ ვერაფერი მოგანიჭებს ოდნავ მსგავს ბედნიერებასაც კი ცხოვრებაში... მარტო რომ დავრჩით და ვაკვირდებოდი... აღვიქვამდი რომ ეს მყავდა მე მუცელში, ეს მე გავაჩინე, ეს იყო ჩემი და გიოს შვილი... ცრემლებად ვიღვრებოდი, რაღაცეებს ველაპარაკებოდი ბავშვს, ჭკუას ვარიგებდი :) მერე იყო კიდე 4 დღე სამშობიაროში. რათქმაუნდა ტკივილები. ჯერ წამოდგომაც არ შემეძლო, განძრევაც კი. მერე წელში გასწორება ვერ შევძელი დიდხანს. იყო უძილო ღამეები ბავშვის გამო. ვერ ჭამდა, რადგან მითხრეს ჯერ კარგად ძუძუს ვერ წოვსო, ბავშვთან ერთად მეც ვტიროდი, ალბათ უსუსურობისგან, მაგრამ მალე ისევ ერთად ვიძინებდით :) დღეს უკვე 12 დღის ვართ :) ლოყები დაგვეტყო, ღაბაბიც ჩამოგვივიდა :) მეც ნაკერები ამომიღეს, სიარულიც აღარ მიჭირს. ერთმანეთს შევეჩვიეთ, ასე თუ ისე მშვენივრად გვესმის ერთმანეთის :) ვართ მშვიდად და ვიზრდებით :)

ისევ შენზე... ციკლიდან ბედნიერი ვარ :)

ხანდახან ისე მინდება ხოლმე გწერო წერილები... როგორც ადრე, ძალიან რომ მომენატრებოდი, 10 გვერდიან სმს–ებს გწერდი დიდი რუდუნებით და მერე პატარა ბევშვივით გულათრთოლებული ველოდი საპასუხო სიტყვებს. მართალია ცოლი ვარ, მაგრამ ხანდახან ახლაც ძალიან მომენატრები ხოლმე.
ზოგიერთ წყვილს რომ ვუყურებ, ასე მგონია რაღაც ბებრულად უყვართ–თქო ერთმანეთი... შაბლონურად, ზედაპირულად, რომანტიზმის, ფანატიზმის, ემოციების გარეშე. ვერც კი წარმოიდგენ, რომ მათაც დიდ სიყვარული აკავშირებთ, რომ მათაც ენატრებათ ხოლმე ერთმანეთი, რომ ისინიც ეხუტებიან ერთმანეთს დღეში ასჯერ და მათაც ვერ წარმოუდგენიათ უერთმანეთოთ ყოფა...



მე შენი პირის გემო და ტუჩების სუნი მიყვარს ყველაზე ძალიან,
შენი ჩახუტება და ხელების მოხვევა,
შენი სერიოზულობა, ბუზღუნიც, წუწუნიც...
შენთან ჩხუბიც მიყვარს, რადგან ვიცი საათიც არ გავა შემირიგდები...
შენი მზრუნველობა მიყვარს, შენს ცოლზე უკეთესად რომ შეგიძლია საჭმელი მომიმზადო ან ჩაი გამიკეთო და პატარასავით მაჭამო.
არაფრით რომ შენს წილ ტკბილს არ შეჭამ ჩემამდე, იქნებ შენი არ გეყოს და ესეც შენ ჭამეო... მაჭმევ, თუ არ ვჭამ მიბრაზდები, თუ ვჭამ მაჯავრებ რა ღორმუცელა ხარო...:)
შენი სიკეთე მიყვარს და მეამაყება, რომ ჩემზე ბევრად კარგი შეგიძლია იყო, ჩემზე კეთილი და ღვთისმოშიში...
ყველაზე უკეთ ჩემი დამშვიდება და დაიმედება შენ გამოგდის,
ჩვენ რომ ვკამათობთ მაშინ მივარდება წნევა, მეწყება გულის ფრიალი, ვხდები ცუდად და მჭირდება წამლები... ოღონდ არ იფიქრო ვიგონებ... ეს მართლა ასეა. შენზე დამოკიდებული ვარ ალბათ.
ხანდახან ამბობ რა კარგი ცოლ–ქმარი ვართო, როგორ ყველაზე მეტად გვიყვარს ერთმანეთიო...მეც გეთანხმები... გულუბრყვილოები ვართ ალბათ, მაგრამ გვიხარია... და ხანდახან ძალიან რომ შემეშინდება ამ სიხარულის მაგრად მაგრად გეხუტები...