ვარ-ხარ

ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს ამქვეყნად ვის შეიყვარებ.
სიყვარული რა არის?
მიყ-ვარ-ხარ - ჩემზე ბევრად ჭკვიანებს გაუშიფრიათ იგი ვარ - ხარ - ს შორის ფაქიზი და დაბალანსებული ზღვრების, დიდი ემოციების, საკუთარი თავის შეცნობისა და საკუთარი თავისვე მეტად სიყვარულის სათავედ. ამიტომ აქვს ძალიან დიდი მნიშვნელობა ვის შეიყვარებ. იმიტომ რომ მიყ-ვარ-ხარ გულისხმობს არა მხოლოდ სხვის სიყვარულს და გრძნობებს "ხარ"-ის მისამართით, არამედ "ვარ"-იც ძალიან მნიშვნელოვანია.

შენ, ჩემთვის ყველაზე კარგს, ჭკვიანს, კეთილს, საყვარელს, სიმპათიურს თუ გიყვარ-ვარ მე და მე ამომარჩიე - ესეიგი მეც რა კარგი ვყოფილვარ :) და თუ არასწორად ავარჩიე ჩემთვის გულითადი ადამიანი, ჩემი სული მივეცი, თავი დავუთმე და მან გადამიყვარა - ეს ყველაზე დიდი დარტყმაა საკუთარი თავის შეფასებაში, საკუთარი ცხოვრების სრულფასოვნების რწმენისთვისა და იმ აზრისთვის, რომ სრულფასოვნად კარგი ვარ!

ხოდა, არ ვიცი რატომ ვიფილოსოფოსე ამდენი, მხოლოდ ის მინდოდა მეთქვა, და საკუთარი თავისთვისაც მოტივაციისთვის წამოძახება, რომ ძალიან ბედნიერი ადამიანი ვარ მე.
იმიტომ, რომ სწორი ადამიანი მიყვარს.
იმიტომ, რომ ის, ვინც მიყვარს, ნამდვილია და ჭეშმარიტად კარგი.
იმიტომ, რომ მას, ვინც მიყვარს, ღალატი არ შეუძლია.
იმიტომ, რომ მას, ვინც მე მიყვარს, ძალიან ვუყვარვარ. ისე, რომ გულზე ხელს დაიდებს, სრულიად უმიზეზოდ, ერთ მშვენიერ საღამოს, და მეტყვის, რომ ძალიან ვუყვარვარ. და ამას ისე გააკეთებს, რომ ამაზე ჭეშმარიტი არაფერი იარსებებს მზის გულზე.
ისე გააკეთებს, როგორც ცრემლმორეული და მთვრალი, ბავშვების ფოტოს კოცნიდა გუშინ ტელეფონის ეკრანზე.
ისე, როგორც ვალსს ცეკვავდა ვიქტორიასთან ერთად ნაზი სიამაყით.
ისე, როგორც მხოლოდ ნამდვილებს შეუძლიათ.

2.07.2019

დაბადების დღეს გილოცავ <3 nbsp="" p="">

და მიხარია, რომ მეც მილოცავენ. 

მიხარია რომ მეუბნებიან კიდევ დიდხანს გყავდესო იმედად.... 

ძალიან ძალიან მიხარია <3 br="">

<3 br="">

გაუფრთხილდით ცოლებს !

ჩემს ძმას ერთი მეგობარი ჰყავს... ადრეულ ასაკში მოიყვანა ცოლი და უკვე შვილიც გაუჩნდათ. ვიცნობ, ნორმალური ბიჭია, თითქოს არაფერს აშავებს, მაგრამ სასტიკად არ მომწონს.... ისეთი კარგი ცოლი ჰყავს, ნაზი და ძალიან ლამაზი, ხუჭუჭა თმებით, ჰაეროვანი.... თვითონ კი ველური ბაბნიკი კაცის შთაბეჭდილებას ტოვებს... ქალს რომ პატივს არ სცემს და ოჯახი, მაპატიეთ და, კიდია.... დასასვენებლად მარტო დადის, მეგობრებთან რესტორნებში ცოლი არ დაჰყავს და მარტო დასეირნობს ხან სად და ხან ვისთან....

ხანდახან ვფიქრობ ჩემგან კარგი სახალხო კი არადა, ქალთა უფლებების დამცველი დადგებოდა-თქო... ვერაფრით ვეგუები უბედურ და დაჩაგრულ ქალებს და იმდენად მძულს კაცი, რომელიც ამის მიზეზია.... ქალს პატივს არ სცემს, აგინებს, შეურაცხყოფს, ცუდ სიტყვებს ეუბნება და გულს ტკენს... არ მომწონს, როცა კაცის სიტყვა კანონია და ქალის აზრი არაფერს ნიშნავს, არ მომწონს როცა ქალი არ ერკვევა ოჯახის ფინანსებში, ვერ ვგებულობ, როცა ქალმა არ იცის სად მუშაობს და რას აკეთებს მისი ქმარი....

არ მომწონს როცა სამყარო მრგვალია და ყველაფერი მამაკაცის ირგვლივ ტრიალებს.... საჭმელი - მიართვით, ტანსაცმელი - გაუმზადეთ, ბავშვის ტირილმა - არ შეაწუხოს და პლუს ამ ყველაფერთან ერთად: ქალო მოვლილი იყავი, თორემ აღარ მომეწონები და სხვასთან წავალ...!

ისეთი სურვილი მაქვს ასეთი კაცები ვცემო... იმიტომ, რომ არ იციან ქალის ფასი, არ აქვთ სურვილი ხელის გულზე ატარონ საკუთარი ცოლი, არ მოუვათ აზრად რომ მის სამსახურზე ბევრად დამღლელია დიასახლისობა... ვერ დაინახავენ მის შრომას, არ გაუჩნდებათ სურვილი, ხელი მოკიდონ და იზრუნონ მასზე, გაანებივრონ, სიურპრიზები გაუკეთონ, არ მოენატრებათ მათი ღიმილი და გულგრილი დარჩებიან მათი ცრემლების მიმართ....  

მათ არც კი იციან ალბათ რამხელა სიყვარული შეუძლია ქალს, რამხელა ძალა აქვს მას... და არც ის იციან რა ცოდოა დაჩაგრული და სულიერად მიტოვებული ქალი... 

ჩემი აზრით იდეალურ ოჯახში ყველაფერი აგებული უნდა იყოს ურთიერთპატივისცემაზე, ურთიერთსიყვარულზე, ურთიერთსითბოზე, ურთიერთზრუნვაზე.... კაცი, ისევე როგორც ქალი, რათქმაუნდა, უნდა ფიქრობდეს თავის სიტყვებზე, მანამ სანამ იტყვის...

ერთ-ერთ გადაცემაში ერთ-ერთ მსახიობს ვუსმენდი, რომელიც თავის მეუღლეზე და მათ სიყვარულზე ყვებოდა. ამბობდა: იმდენად მიყვარდა, ხელის დაკარება მეშინოდა,  რომ რაიმე არ ტკენოდაო...

კიდევ აღარ მახსოვს რა ილაპარაკა, მაგრამ ზოგადად ამ კაციდან მოდიოდა იმდენი სითბო, რაღაც სასწაული ზრუნვა ცოლის მიმართ, სიტყვები: სიფაქიზე, სისათუთე, სინაზე.....:) რაღაც კუთხით ეს სასაცილოა, კაცი ჩმორად ხომ არ უნდა გადაიქცესო შემედავებით ალბათ....

ზომიერება მეგობრებო !

მთავარია დიდი სიყვარული, რომელიც თვითონ გაპოვნინებთ სწორ საზღვრებს, ჩარჩოებს... თქვენ მოგეთხოვებათ მხოლოდ  აყვეთ ამ გრძნობას.... არ გადაიქცეთ ეგოისტად და არ ჩაკლათ იგი ყოველდღიურობაში... 

რა სურთ კაცებს?!.

ყველა კაცი ერთნაირიაო ამბობენ... რასაც მე დიდი გულმოდგინებით არ ვეთანხმები. რადგან მინახავს ცუდი კაცები, ცუდი ქმრები. ვუფიქრდები და ვხვდები, რომ არსებობენ მათგან სრულიად განსხვავებული - კარგი ქმრებიც. ნუ თავისთავად ჩემთვის იდეალურია ჩემი ქმრის დამოკიდებულება ჩემდამი, ზოგადად ოჯახისადმი, ჩემი შვილისადმი... ანუ შედარების უნარით და მარტივი ლოგიკით ვასკვნი, რომ კაცები ერთნაირები არ არიან.
საიდან გამიჩნდა საერთოდ ეს აზრები...თავში ამომიტივტივდა თვალცრემლიანი დიასახლისი ცოლი. დღენიადაგ ქმრის მოლოდინში მყოფი, ხალათით და სამზარეულოში რასაკვირველია. ასეთები მრავლად არიან ირგვლივ. ქმარს რომ შვილები გაუჩინა, უზრდის, აცმევს, ასუფთავებს, მასზე ზრუნავს, უყვარს და სიმყუდროვეს უქმნის. ვერ ვიტყვი რომ ეს კაცს არ მოსწონს... პირიქით. ალბათ უკმაყოფილოც კი იქნებოდა სხვა შემთხვევაში. მაგრამ ამ კაცს აუცილებლად გაექცევა თვალი სულ სხვანაირი ქალისკენ. აი ისეთისკენ, მე, ქალიც კი რომ ვერ ჩავუვლი გულგრილად: საოცრად გამომწვევისკენ, რომელიც იქნება ძალიან მოვლილი, სექსუალური, თამამად მოფლირტავე, ვთქვათ თხელი სიგარეტით ხელში... და ყველა ეს მისი თვისება თუ მანერა აღაფრთოვანებს მამაკაცს და პირდაღებულს დატოვებს. ეს ხომ ფაქტია... და აი აქ მივდივართ დასკვნამდე, რომ ქართველი მამაკაცი არასოდეს აძლევს საკუთარ ცოლს უფლებას გააკეთოს ის, რაც მოეწონება მას... ვთქვათ საყვარელში. არასოდეს დარჩება კმაყოფილი ცოლით, რომელსაც ექნება მსგავსი მანერა, არაფრით მოეწონება "სწერვოზულად" გამომწვევი სექსუალური ცოლი... ან მოეწონება, უბრალოდ არ დათანხმდება ამას.
ხოდა რისთვის დავიწყე საერთოდ ეს... მაინტერესებს რა სურთ კაცებს?!. როგორი უნდა იყო ცოლი, რომ არასოდეს იწვნიო ღალატი საკუთარი მამაკაცისგან?
ჩემმა დეიდაშვილმა მითხრა ერთხელ, სულელი ხარ თუ გგონია, რომ ქმარი არასდროს გიღალატებსო.. ვუთხარი: თუ მიღალატებს მასთან ერთი დღეც აღარ გავჩერდები, ვერ ვაპატიებ-თქო, რაზეც სიცილით მითხრა, შენც სხვა ქალებივით შტერი ყოფილხარო :)
ნამდვილად ვეღარ მოვიფიქრე ამაზე რა უნდა მეპასუხა, თუმცა საკუთარ სიტყვებში ეჭვი ოდნავადაც არ შემპარვია.
საბედნიეროდ ის თაობა აღარ ვართ ღიპიანი და მოქეიფე კაცების... ან იმ ქალების, ქმრის ღალატს რომ კაცის ბუნებას აწერენ და რეაქცია არ აქვთ. რომ ამბობენ სხვასთან გატარებული ერთი ღამე ღალატი არ არის, მთავარია საყვარელი არ გაიჩინოსო ან მერე რა თუ საყვარელი ყავს, ცოლი ხომ მე ვარ და ვუყვარვარო...
არ მჯერა რომ ვინმე ამას გულწრფელად ამბობს და ამით თავს დამცირებულად არ გრძნობს... არ მგონია თუ ასეთი ქალი არსებობს საერთოდ ბუნებაში.
მე ზოგადად ქალის ფანი ვარ :) ანუ ვთვლი, რომ ძალიან რთულია იყო ქალი, ცოლი.... და ამიტომ იგი იმსახურებს პატივისცემას, სიყვარულს, ერთგულებას.... ძალიან გული მტკივა, როცა უბედურ ქალს ვხედავ, არშემდგარს და ცხოვრებაზე გულდაწყვეტილს.
ბედნიერებას და კარგ ცხოვრებას ყველა იმსახურებს... სიყვარულით შერთული ცოლისთვის, ნებისმიერი ქმარი უნდა იყოს ერთგული, მოსიყვარულე... მოკლედ იდეალური. ამას მე ყველა ქალს ვუსურვებ :)

რა სურთ ქალებს?!.

ისევ გამთენიისას გაეღვიძა... უკვე ოთახში შემოსული სინათლის სხივებით ხვდებოდა დროს, იცოდა მაღვიძარას დარეკვამდე მთელი 2 საათი იყო დარჩენილი, მაგრამ დაძინება არც უცდია. იცოდა არაფრით დაეძინებოდა, რადგან უკვე დიდი ხანია ტანჯავდა დეპრესია, რომელიც ვლინდებოდა უძილობაში, საშინელ ხასიათში, უმადობაში...
ყველაფერი ჰქონდა ბედნიერებისათვის. ყოველ შემთხვევაში ასე თვლიდნენ ირგვლივმყოფები. საკუთარი დიდი ბინა, სოლიდური მანქანა, მაღალანაზღაურებადი სამსახური. იყო ლამაზი, მოხდენილი. ბოლოდროინდელი სევდაც უხდებოდა თითქოს, დიდ ცისფერ თვალებში რომ ჩასახლებოდა, ზოგჯერ თვალებს აუწყლიანებდა და ისეთ უსუსურს აჩენდა... მამაკაცები მისი დაცვის სურვილით კვდებოდნენ, თავს აწონებდნენ, მეტიჩრობდნენ, ის კი ახლოსაც არავის იკარებდა და ეს მიუწვდომელობა უფრო სანატრელს ხდიდა მას... ყველაფერი 7წლის წინ დაიწყო. მაშინ, როცა მას პირველად შეუყვარდა. სულ პატარა იყო და სხვანაირი. არა ისეთი, როგორიც ყველა. ოცნებობდა კარიერაზე, დიდ წარმატებაზე, კარგ სამსახურზე. სიყვარული მაშინ დაუცველი და სუსტი ქალების ხვედრი ეგონა, დარწმუნებული იყო საკუთარ სიძლიერეში და ეგონა სხვა ძლიერი საყრდენი გვერდით მას არასოდეს დასჭირდებოდა. მაგრამ მისდა უნებურად მოვლენები სხვაგვარად განვითარდა. შეუყვარდა და ამ სიყვარულმა ყველაფერი დაავიწყა. ცხოვრობდა მხოლოდ ერთით, მისი ცხოვრებით, გემოვნებით, შეხედულებებით, მის ხასიათზე და მთლიანად მისთვის.
შეიცვალა ცხოვრების წესი: თავს უძღვნიდა მთლიანად იმ ერთს, მისთვის ლამაზდებოდა, უკეთებდა სადილებს, ურეცხავდა, ურთავდა ოთახებს და უწყობდა დღესასწაულებს ყოველდღე, მზრუნველობას არ აკლებდა. ყვავილებსაც თავად ყიდულობდა და ლამის მას ჩუქნიდა სიყვარულის ნიშნად. უნდოდა გაეჩინა მისთვის ლამაზი შვილები და ეცხოვრა ასე მშვიდად, ტკბილად. შექმნა თავისი სამყარო, გააფანატა თავისი სიყვარული და ვერ ხედავდა მასში ვერანაირ ნაკლს. ბრმად ენდობოდა და სჯეროდა მისი, ამიტომ რასაკვირველია მისი ღალატიც ვერ დაიჯერა. სასაცილოდ მოეჩვენა და ბოროტი ხალხის მონაჩმახად ჩათვალა. გულის სიღრმეში ალბათ თავიდანვე ყველაფერი იცოდა და გრძნობდა, მაგრამ თავს ეწინააღმდეგებოდა. მის სიცივეს გადაღლილობას აბრალებდა, უხეშობას - ხასიათს და ყოველთვის ყველაფერში უძებნიდა გამართლებას,თუმცა ერთ დღესაც მიხვდა და გაითავისა რომ ყველაფერი დასრულდა.
დაშორება იყო მტკივნეული. რამდენი ეფერა და ეხვეწა, მაგრამ ვერ აპატია. იცოდა რომ იმასაც უყვარდა ჯერ კიდევ ძალიან, მაგრამ საკუთარ თავს ვერ გადაუარა. გუდა ნაბადი აიკრა და 5 წლიანი სიყვარულით სავსე თანაცხოვრების შემდეგ წავიდა მარტოობაში. წავიდა იქ, სადაც არ იცოდა რა ელოდა.
ძლიერი სიყვარულის გვერდით ბევრი საკუთარი თვისება დაეკარგა, უფრო მისუსტებული და განაზებული იყო. საკუთარი მყარი მეც გამქრალიყო.
დიდი ნერვების ფასად დაუჯდა მას საკუთარი თავის დაბრუნება ისეთად, როგორიც იყო ადრე. ფიქრს სრულიად გადაეჩვია, ბევრს მუშაობდა, კითხულობდა, სწავლობდა და სიახლეებს ითვისებდა. იცოდა თავის ადრინდელ ოცნებას აიხდენდა და აუცილებლად გახდებოდა წარმატებული ქალი.
ახლოს აღარავის იკარებდა, თითქოს რობოტს დაემსგავსა ემოციებისა და ყოველგვარი ზედმეტი გრძნობების გარეშე.
რათქმაუნდა წარმატება მოვიდა. იმაზე სწრაფად ვიდრე ელოდა და იმაზე დიდი ვიდრე წარმოედგინა. ფუფუნება, კომფორტი, პატივისცემა, სიმყარე.... აიხდინა ოცნება, მაგრამ მისი ცხოვრება იყო უფერული და ერთფეროვანი. უსაშველოდ ენატრებოდა თავისი სიყვარული, ტკბილი, სითბოთი სავსე და დღესასწაულის მსგავსი თითოეული დღე. მან კარგად იცოდა, რომ ძლიერი საყრდენის გარეშე ქალის ცხოვრება ვერასდროს იქნებოდა სრულყოფილი....

პირველი ბზარი

მიყვარს ქორწილები, შეყვარებულები, სიყვარული.
მიყვარს დედოფალი, ორსული გოგოები, პატარა ბავშვები.
მიყვარს მოსიყვარულე ცოლ-ქმარი, მზრუნველი დედ-მამა, თბილი ოჯახები.....

ქალს ისე უხდება გრძნობა, ანთებული, ციმციმა თვალები. სიყვარულისგან გაკეთილშობილებული გული ისე ალამაზებს...
ზედმეტად სენტიმენტალური ვარ და ემოციურიც ალბათ, რადგან ყველა ზემოთჩამოთვლილის შემყურეს ხან თვალზე ცრემლი მადგება, ხანაც ისტერიულად ვტირი. ბედნიერებისგან ალბათ. მიხარია სხვა რომ ისეთ სიხარულს განიცდის რისი გემოც მე ვიცი, და ალბათ შურის ნოტკებიც მეპარება, რადგან ჩემი ცხოვრება აღარაა ისეთი მშვენიერი და ფერადი როგორიც იყო. მე უფრო სასოწარკვეთილი ქალი ვარ. ისეთებს დავემგვანე ვერასდროს რომ ვერ ვუგებდი: ცოტა დაბოღმილებს, შურიანებს და სასოწარკვეთილებს. სხვისი ბედნიერების შემყურე საკუთარ უბედურებაზე რომ ტირიან და თავსაც ვერ უტყდებიან ამაში.
თავი ძლიერი მეგონა და ვცდებოდი თურმე. სიყვარულით სავსეს რომ გიღალატებენ ძალიან მტკივნეულია. რომ იცი სიცრუეში ცხოვრობ, გული გეწურება და წერტილის დასმასაც ვერ ბედავ. მისგან ისე რომ გინდა ბევრი ყურადღება და სიტკბო და თან მისი ნათქვამი არცერთი თბილი სიტყვის არ გჯერა....
ვორმაგდები, ვორჭოფობ, თავს ვებრძვი და არც ვიცი უნდა ვაპატიო თუ არა. ვამბობდი ოჯახი იდეალური უნდა იყოს-თქო, პატარა ბზარის შემთხვევაშიც კი წერტილი უნდა დაისვას-თქო. ვერ ვუგებდი იმ ქალებს სულელურ ბრძოლას რომ იწყებენ და საკუთარ თავმოყვარეობას ფეხქვეშ თელავენ. მაგრამ თურმე იოლია მსჯელობა მაშინ, როცა ეს შენ ჯერ არ შეგხებია, და ძალიან რთულია ცხოვრებაში დათმო და შეგნებულად გაუშვა ის, ვინც ასე ძალიან გიყვარს და ვის გარეშეც შენი ცხოვრება ვერასდროს წარმოგედგინა. დავცინოდი ხოლმე იმ "ქენქერა" ქალებს ცუდ კაცებს რომ მისტირიან და თავის ფასი არ იციან, მაგრამ მე თვითონ ამდენი ფიქრით გაბრუებული, ალბათ მალე გავხდები სასაცილო, რადგან უსუსური ბავშვივით ტირილით მაინც მინდა შემიცოდოს საყვარელმა ადამიანმა და თვითონ მომცეს იმის საშუალება და საბაბი რომ ვაპატიო....



პ.ს. რადგანაც ჩემ ბლოგს ბოლო დროს ბევრი ნაცნობი თუ ნათესავი კითხულობს, უნდა ვთქვა, რომ ეს პოსტი არ არის პირადი და ჩემს ცხოვრებას არ ასახავს, უბრალოდ ძალიან გული მტკივა, როცა ისეთი ოჯახები ინგრევა, რომლებიც მე იდეალური მეგონა.... ვიცი ძალიან ბანალურია, მაგრამ გული მტკივა იმ ადამიანების მაგივრად, ოჯახისთვის რომ ცხოვრობენ და სამაგიეროდ ღალატს იმკიან. მეუღლეებს რომ ფეხქვეშ ეგებიან, გულით უყვართ, უვლიან, ლამაზ შვილებს უჩენენ/უზრდიან, ერთ დღესაც კი იმის მაგივრად რომ ის სათაყვანოდ გაიხადონ - თავს უსარგებლოდ აგრძნობინებენ. ალბათ ეს ძალიან მტკივნეულია :(

ისევ შენზე... ციკლიდან ბედნიერი ვარ :)

ხანდახან ისე მინდება ხოლმე გწერო წერილები... როგორც ადრე, ძალიან რომ მომენატრებოდი, 10 გვერდიან სმს–ებს გწერდი დიდი რუდუნებით და მერე პატარა ბევშვივით გულათრთოლებული ველოდი საპასუხო სიტყვებს. მართალია ცოლი ვარ, მაგრამ ხანდახან ახლაც ძალიან მომენატრები ხოლმე.
ზოგიერთ წყვილს რომ ვუყურებ, ასე მგონია რაღაც ბებრულად უყვართ–თქო ერთმანეთი... შაბლონურად, ზედაპირულად, რომანტიზმის, ფანატიზმის, ემოციების გარეშე. ვერც კი წარმოიდგენ, რომ მათაც დიდ სიყვარული აკავშირებთ, რომ მათაც ენატრებათ ხოლმე ერთმანეთი, რომ ისინიც ეხუტებიან ერთმანეთს დღეში ასჯერ და მათაც ვერ წარმოუდგენიათ უერთმანეთოთ ყოფა...



მე შენი პირის გემო და ტუჩების სუნი მიყვარს ყველაზე ძალიან,
შენი ჩახუტება და ხელების მოხვევა,
შენი სერიოზულობა, ბუზღუნიც, წუწუნიც...
შენთან ჩხუბიც მიყვარს, რადგან ვიცი საათიც არ გავა შემირიგდები...
შენი მზრუნველობა მიყვარს, შენს ცოლზე უკეთესად რომ შეგიძლია საჭმელი მომიმზადო ან ჩაი გამიკეთო და პატარასავით მაჭამო.
არაფრით რომ შენს წილ ტკბილს არ შეჭამ ჩემამდე, იქნებ შენი არ გეყოს და ესეც შენ ჭამეო... მაჭმევ, თუ არ ვჭამ მიბრაზდები, თუ ვჭამ მაჯავრებ რა ღორმუცელა ხარო...:)
შენი სიკეთე მიყვარს და მეამაყება, რომ ჩემზე ბევრად კარგი შეგიძლია იყო, ჩემზე კეთილი და ღვთისმოშიში...
ყველაზე უკეთ ჩემი დამშვიდება და დაიმედება შენ გამოგდის,
ჩვენ რომ ვკამათობთ მაშინ მივარდება წნევა, მეწყება გულის ფრიალი, ვხდები ცუდად და მჭირდება წამლები... ოღონდ არ იფიქრო ვიგონებ... ეს მართლა ასეა. შენზე დამოკიდებული ვარ ალბათ.
ხანდახან ამბობ რა კარგი ცოლ–ქმარი ვართო, როგორ ყველაზე მეტად გვიყვარს ერთმანეთიო...მეც გეთანხმები... გულუბრყვილოები ვართ ალბათ, მაგრამ გვიხარია... და ხანდახან ძალიან რომ შემეშინდება ამ სიხარულის მაგრად მაგრად გეხუტები...

ქორწინების შემდეგ

დიდი ბედნიერება ადამიანს აწყნარებს, ამშვიდებს, ხან აფორიაქებს, კიდე ფიქრს ავიწყებს და ადუნებს.
დიდი ხანია მინდა პოსტი დავწერო და არ გამომდის, რადგან ჩემი მდგომარეობის სიტყვებით გადმოცემა მიჭირს ძალიან.
ისე ვარ, როგორც სულ მინდოდა ვყოფილიყავი, რაზეც სულ ვფიქრობდი და სულ წარმომედგინა.
ვცხოვრობ ჩემს გაფანატებულ სიყვარულთან ერთად მშვიდი ოჯახური ცხოვრებით. ვცხოვრობ ყოველი დღით და აღარც კი ვოცნებობ, არც გეგმებს ვაწყობ. ვაკეთებ იმას რაც მინდა, არ ვიზღუდები, არ ვითრგუნები და ბედნიერი ვარ!
გასაკვირია, მაგრამ მეჩქარება.... იმდენად კარგად ვარ, მინდა რაც შეიძლება ჩქარ–ჩქარა ვიცხოვროთ, რომ მალე ვნახო მთელი ჩემი ლამაზი ცხოვრება.....

ცოლის პოსტი :)

ჩემი პირველი პოსტია, რომელსაც ცოლის სტატუსით ვწერ. არ ვიცი შეიცვალა თუ არა რამე ჩემში, უბრალოდ ვაფიქსირებ რომ ძალიან ბედნიერი ვარ.... არა, იმიტომ კი არა რომ ბედნიერი უნდა ვიყო. მართლა ბედნიერი ვარ. ჩემი ტკბილი და ღრმა შეგრძნებებით, იდილიით, ქმრით, რომელშიც მაინც აღმოვაჩინე სიახლეები.... თურმე იმაზე თბილია ვიდრე მეგონა))) და კიდე მღერის დუშში, თან ისე კარგად, რომ კარებთან დავჯექი და ვუსმენდი :)


კანონიერი ცოლ-ქმარი ვართ უკვე. ისე უცხოა ეს სიტყვა... ცოლი. ვერ მივეჩვიე ჯერ ამ სტატუსს)) მეუბნებიან ხოლმე შენს ქმართან დაჯექიო და მეამაყება რაღაც ბავშვურად ))

დარჩა....სულ ცოტა :)

არ ვიცი რატომ, მაგრამ საკუთარი დაწერილი პოსტები მალე მავიწყდება.... მერე ყოველთვის ახალივით ვკითხულობ მათ და ისე, თითქოს მე არ დამეწეროს. რაღაცეებს აღმოვაჩენ ხოლმე, ან რაღაცას გავიკვირვებ, ეს როგორ დავწერე-თქო.
გუშინ "რომანტიკა სანაპიროზე"-ს წავაწყდი. როგორი უცნაურია ჩვენი ცხოვრება და სიურპრიზებით სავსე... ვკითხულობდი სიხარულით და თეთრ სარაფანაზე საერთოდ გავგიჟდი, რადგან ზუსტად გუშინ დილით ზუსტად ისეთი თეთრი სარაფანა მიყიდეს როგორიც იმ პოსტის დაწერისას მედგა თვალწინ.....)


იმის თქმა მინდა, რომ გათხოვებას ვაპირებ :)) თუ როგორ უნდა ვთქვა: ცოლი უნდა გავხდე ან/თუ ოჯახი უნდა შევქმნა....)
ცოტა ისე მეუცნაურება ეს სიტყვები. დიდი ხანი რომ მეგონა, შევეჩვიე ამ აზრს და მზად ვარ-თქო ამისთვის, ახლა შიში შემომეპარა... არა, ეჭვი არა)) შიში.
რისი? არ ვიცი.
ალბათ მოსალოდნელი სიახლეების... როგორ იქნება, რა იქნება, სად, რანაირად.... რა უნდა ვქნათ, რა უნდა ჩავიცვათ, რა უნდა ვთქვათ.... რამე არ გაფუჭდეს, რამე არ მოხდეს....))
ნუ, ვფიქრობ, ნორმალურია ეს ყველაფერი.
როგორ მინდა ყველაფერი კარგად იყოს.....
ეს დღე ხომ ერთია, გამორჩეული უნდა იყოს, გამორჩეულად ბედნიერი:*

ქორწინების შემდეგ.....

როგორც ქალების უმრავლესობას რომანტიული ფილმების ყურება მეც ძალიან მიყვარს. მითქვამს კიდეც, რომ განსაკუთრებით მათი დასასრულები მხიბლავს.
აუცილებლად happy end-ი, ლამაზი ქორწილი შეყვარებული წყვილით და жили они долго и счастливо.... მაგრამ ეს სავარაუდოთ.
ჩემი დაკვირვების შესახებ მინდა ვთქვა, რომელიც არც თუ ისე ოპტიმისტურია.

უყვარდება ქალს და მამაკაცს ერთმანეთი. ნორმალურ ვარიანტში მათ აქვთ ე. წ. канфетно-букетный პერიოდი, რომლის დროსაც ყველანაირად თავს აწონებენ ერთმანეთს. მერე ე. წ. притирк-ის პერიოდი,(დიდი ბოდიში, ამ ტერმინოლოგიის ქართული მნიშვნელობა არ ვიცი)ყველაზე რთული, რომლის დროსაც ეჩვევიან და ეგუებიან ერთმანეთის თვისებებს, ხასიათს, ქცევებს; ეწყობიან ერთმანეთს და ნახულობენ კომპრომისებს სადაო საკითხებში.
და ყველა ეს მომენტი მეორდება დაქორწინების მერეც.... ჯერ სიხარული შეუღლების გამო: მინახავს წყვილის სახლშიც კი ხელჩაკიდებული სიარული, თავზე შემოვლება ..... აი მერე კი დაკვირვების ყველაზე ცუდი ეტაპი.
ქალებს, რაც დრო გადის, ქმარი უფრო უყვარდებათ, უფრო ეჯაჭვებიან მას, ოჯახსაც ერგებიან, სიტუაციასაც ეჩვევიან; კაცებს კი ნელ-ნელა ერთფეროვნება ბეზრდებათ..... ერთი ცოლიც, ერთი მუდმივი პარტნიორიც, მათი აკრძალვებიც, პასუხისმგებლობაც და მოვალეობებიც... და მემგონი დეპრესია ეწყებათ. უჭირთ იმის "გადახარშვა" რომ აწი სულ ეს ერთი ეყოლებათ გვერდით და რომ მათი თავისუფლება სამუდამოდ დარღვეულია. ზოგ შემთხვევაში მგონია ცოლებსაც კი იძულებენ ქვეცნობიერად ამის გამო.

მე გულწრფელად მგონია, რომ მარტო მაშინ ხდება ეს ყველაფერი, როცა კაცს ქალი ზედაპირულად უყვარს ან ცოლად მოიყვანა თავისი მყარი აზრით რომ უყვარს, მაგრამ მერე აღმოაჩინა რომ თურმე უჩქარია....
გათხოვილი ჯერ არ ვარ და სამწუხაროთ თუ საბედნიეროთ არც ვფიქრობ, რომ ჩემს მომავალ მეუღლეს მსგავსი დეპრესიები შეიძლება დაემართოს. ან კი რატომ უნდა დაემართოს?!. მე, ჩემი ქალური ლოგიკით, არ მესმის, რატომ უნდა მოგბეზრდეს ვიღაც ის ერთი რომელიც ღრმად გიყვარს? პირიქით - ხომ უნდა დატკბე მასთან თითოეული წუთით და მადლიერი უნდა იყო საკუთარი ცხოვრების, რომ ის ერთი გვერდით გყავს.... ძალიან რომანტიკაში გადავვარდი :) მაგრამ მართლა ასეთი აზრის ოჯახი მინდა მე. და მეყოლება კიდეც. რადგან გამონაკლისობა არაა ეს, არც მსხვერპლია და არც გასაკვირია. ესაა ნორმალურობა და არა ყოველივე ზემოთთქმული...


თუმცა კაცებს შესაძლოა სხვა მოსაზრებები აქვთ ამ თემასთან დაკავშირებით....

ყველა ადამიანს საკუთარი ფასი აქვს 2

ცოტა ხნის წინ ერთ–ერთ პოსტში ვწერდი ადამიანების ფასზე.
იყიდებიან თუ არა ისინი და რა ფასად.
დასკვნაში იმასაც ვწერდი, რომ მე ფასი არ მაქვს და შესაბამისად არც ვიყიდები.
მაგრამ ამ ყველაფერს მეორე კუთხეც აქვს, რომელიც ასევე გულისხმობს, რომ ყველა ადამიანს საკუთარი ფასი გააჩნია, ოღონდ უკვე არამატერიალური.
ამ ფასის ჩამოყალიბებაში ბევრი სხვადასხვა ფაქტორი მონაწილეობს, მაგალითად: გარეგნობა, ხასიათი, თვისებები, განათლება, ოჯახიშვილობა, სტატუსი, სამსახური, ქონება, სანაცნობო წრე..... და კიდევ ათასი რამ, რომელიც ამ ე. წ. ფასს ამაღლებს ან პირიქით.


ხოდა ბიჭმა თუ თავისზე "ძვირადღირებული" გოგო მოიყვანა ცოლად მათზე ამბობენ: გოგო ჯობია, უკეთესს გაყვებოდაო. და ბიჭსაც სულ ექნება მერე გულში ეს არასრულფასოვნების კომპლექსი, რომელიც ჭიასავით გულს გაუღრნის ეჭვიანობით და ფიქრებით, რომ საკუთარი ცოლის ღირსი არაა.
ვფიქრობ, ეს სტერეოტიპებია, რომელსაც ზოგი ბედავს, ამსხვრევს და სრულიად ბედნიერად ცხოვრობს. ჩემი პირადი აზრით, ჯობია: კაცი (ქმარი) სტატუსით მაღლა იდგეს ქალზე (ცოლზე);
კაცი უფროსი იყოს ქალზე;
კაცი ჭკვიანი იყოს ქალზე;
თუმცა რათქმაუნდა ეს ინდივიდუალურია

მისი სიხარული ყველაფერს რომ გავიწყებს......

"რაჭა ჩვენი სიყვარული" გინახავთ?
– მოგწონს ის ყვავილები?
– ძალიან
და ბიჭი დაუფიქრებლად გადახტება ხიდიდან წყალში, გაცურავს ნაპირამდე და დაკრეფს დარინასთვის ლამაზ ბალახის ყვავილებს.... კიდევ ანთებული თასებით უმღერებს ფანჯრებთან მუხამბაზს. ყოველდღიურ ცხოვრებაში სამწუხაროდ ნაკლებადაა რომანტიკა. ის თავისი სრული გამოხატულობით ცოცხლობს მხოლოდ წარმოსახვაში და მისი რეალურად ასრულების დიდი სურვილიც რომ არსებობდეს ეს თანხებთან ან შესაძლებლობებთანაა დაკავშირებული ან ორივესთან ერთად.
მაგრამ არის კიდევ რაღაც, რასაც რომანტიკა ალბათ არ ქვია და ესეც ნაკლებია ჩვენს რეალობაში. ქალის პატივისცემა, ქალის სიყვარული, ქალის დაფასება, მისი კეთილგანწყობის დამსახურების სურვილი... მე ქალებისადმი განსაკუთრებულ პატივისცემას ვგრძნობ. ჩემი აზრით რთულია იყო ქალი, დედა, ცოლი და ძალიან მსიამოვნებს ხანდახან იმის დანახვა, თუ როგორ აფასებენ ამას მამაკაცები, მსიამოვნებს როცა ვხედავ როგორ უვლიან კაცები ცოლებს, უფრთხილდებიან, თვალებში უყურებენ და მათ წამოტკივებასაც გრძნობენ და ეს კარგია! მე არ ვლაპარაკობ ე. წ. ჩმორ კაცებზე ან ძალაუფლების მოყვარულ ცოლებზე.... რაზეც მე ვლაპარაკობ იმას ურთიერთგაგება ქვია და არა რაიმე სხვა ცუდი ისეთი სიტყვა, რომელიც კაცს შეურაცხყოფს.
და ქალის კეთილგანწყობა ძალიან იოლად მოსაპოვებელია.... საყვარელი ყვავილების პატარა თაიგული ან ზედმეტად ნათქვამი თბილი "მიყვარხარ" ან უბრალოდ იმის დემონსტრირება რომ მასზე ზრუნავ და ის მნიშვნელოვანია...


ძალიან მიყვარს რომანტიკული ფილმები და სულ ვტირი ხოლმე მათ დასასრულებზე)) როგორ ყველაფერი ზღაპრულად ეწყობა და ლამაზი ქორწილით სრულდება. რეალურად შეიძლება ითქვას ქორწილით ყველაფერი მხოლოდ იწყება და სიყვარული არც მხოლოდ ჩახუტებაა, არც მხოლოდ ვნება, არც მხოლოდ საერთო გემოვნება და არც მხოლოდ გასაგიჟებელი გარეგნობა....
სიყვარული ორმხრივი ზრუნვაა, პატივისცემაა, გაგების სურვილია, სიყვარული ისაა მისი შეწუხებული სახე რომ გამწუხრებს და მისი სიხარული ყველაფერს რომ გავიწყებს, სიყვარულისთვის სულ იმის ძიებაში ხარ რით გააოცო ან რით გააცინო.......

არაჯანსაღი სიყვარული

ერთ ჩემს ახლობელს ეჭვიანი ქმარი ჰყავს. აი იმ დოზით ეჭვიანი, ადრე რომ დავწერე აივანზე გასვლაც კი ეკრძალება-თქო. ამ თემაზე საერთოდ ბევრს ვფიქრობ. როგორაა სწორი, რისი უფლება უნდა ქონდეს კაცს და რისი ქალს? გასაგებია, რომ პატრიარხატია, მაგრამ ზოგი კაცი ამ პატრიარხატს ძალიან თავის სასარგებლოდ გებულობს და თავის დათვურ კანონებს ამითი ამართლებს. მე პირადად არ ვარ პატრიარხატის წინააღმდეგი, პირიქით - მომხრეც ვარ. იყოს ქალი სუსტი სქესი და არსება, კაცი კი მისი საყრდენი, მაგრამ საზღვარიც ხომ უნდა არსებობდეს სადღაც? რასაც აკეთებს კაცი, იმას ვერ იზამს ქალი, ეს რელიგიითაც არის გამართლებული, მაგრამ უფლებები ზოგადად ხომ ორივე სქესს ერთი გვაქვს?
ხანდახან იმასაც ვფიქრობ, პატრიარხატს მხოლოდ სუსტი კაცები ეფარებიან, მაშინ როცა ქალზე სუსტები არიან პიროვნულად, ფიზიკურად, მორალურად, სულიერად, ფსიქოლოგიურად.... ამ შემთხვევაში ძალიან მეცოდება ქალიც და კაციც. ქალი, რომელსაც სუსტის თამაში მოუწევს მთელი ცხოვრება, რადგან საყვარელი ქმრის პატივმოყვარეობა არ შელახოს და კაცი, რომელსაც მთელი ცხოვრება ჩუმად დატანჯავს არასრულფასოვნების მძიმე კომპლექსი და მის გასაყუჩებლად ვინ იცის რამდენ სიმდაბლეს ჩაიდენს ცოლის წინაშე....
სცემს ან დააკნინებს ან გატეხავს, აზროვნების უფლებას არ მისცემს.... ალბათ ასეთი ოჯახი ჯობია დაინგრეს და თითოეულმა თავისი სწორი იპოვოს. სტატუსით, ინტელექტით, პრინციპებით, შეხედულებებით შესაფერისი და ტოლი.
წინააღმდეგ შემთხვევაში ცოლი მონას ემსგავსება. არასდროს გინახავთ ასეთი ცოლები? მე ისინი მეცოდებიან.... ქმარს რომ ჩამოეკიდებიან, ფეხზე მოეხვევიან.... მიდის ქმარი, მიფოფხავს "სლედომ" ცოლი; ქმარი აგინებს, ცოლი ტირის და პატიებას თხოვს; ქმარი ეცინიკოსება, ცოლი სიყვარულს ეფიცება........ მარტო ერთი რამე მიტივტივდება თავში: "არაჯანსაღი" სიყვარული.
ხშირად ვამბობთ "უაზროდ მიყვარხარ", მაგრამ ასეთ სცენაბს რომ ვესწრები მაინც მგონია აზრიანად ჯობს სიყვარული. ნორმალურივით, საზღვრებში და აზრით.
ხომ ესაა ნამდვილი სიყვარულის არსი?!

ჩემი ცხოვრების პერსონაჟები

მინდა მოგითხროთ ადამიანებზე, რომლებსაც ალბათ უკვე იცნობთ თუ ჩემი რამდენიმე პოსტი მაინც წაგიკითხავთ:



გიო

მომავალი მეუღლე, მეგობარი და უბრალოდ ჩემი. ცოტა ბანალურია ნუ რა ვქნა)



20 წლის, იურიდიული ფაკულტეტის ბოლო კურსის სტუდენტი.
შეყვარებული ბარსაზე, კლასიკურ მუსიკაზე და ცოტა პოლიტიკაზეც)




დედაჩემი


დედა, დედა..... ხომ ახალგაზრდაა? ))
38 წლის, ფსიქოლოგი, ლამაზი, ჭკვიანი, ცოტა სევდიანი, მაგრამ ოპტიმისტი.




ჩემი ძმა

ნიკა) ჩემზე ბევრად პატარა და მხოლოდ ამიტომ საყვარელი))




ამჟამად იმყოფება გარდატეხის ასაკში. საშინელი ალერგია აქვს წიგნის, დარიგების და სხვაზე დაჯერების))
კიდევ მინდა ვთქვა, რომ არცერთ დას არცერთი ძმა ისე არ უყვარს, როგორც მე ის. მის გარეშე ჰაერის უკმარისობა მემართება და ცხოვრება ძალიან მიჭირს.




ანუშკა



ჩემი საუკეთესო და ქრონიკულად მონატრებული მეგობარი)) ყველაზე კარგი, ჭკვიანი, ლამაზი და სამართლიანი.


მარიამი



ჩემი დაქალი))
2 წლის და 9 თვის. ძალიან ლამაზი, ქერა კულულებით, თბილი და გამართულად მოტიკტიკე.
მიყვება სერიალებს, ეშინია კაცების, ზეპირად იცის ყველა რეკლამა და კარგად ცეკვავს))



ძალიან ბევრი ადამიანია კიდევ ჩემ ცხოვრებაში საყვარელი და ახლობელი, რომელთა გახსენება სიხარულს და ბედნიერებას მანიჭებს და ძალიან მიხარია რომ ისინი არსებობენ.

"მე როგორც ვთქვი ისე გააკეთე ცოლო" - ანუ ეჭვიანობა ქართულად))

ეჭვიანობა ერთი დიდი საკითხია ფსიქოლოგიაში, რომელსაც ყველა ებრძვის, მაგრამ ასე თუ ისე, რაღაცა დოზით, იგი მაინც ყველა ადამიანში არსებობს.
ეს გრძნობა ნებისმიერი ადამიანისადმი შეიძლება გაგიჩნდეს, რომელიც გაინტერესებს და გიყვარს.
ხშირია ეჭვიანობა ქმრის/ცოლის, შეყვარებულის, მშობლების, შვილების, მეგობრების მიმართ.......
სადღაც 4 წლის წინ ვიძახდი, ცოლად ქართველს უნდა გავყვე, რა მაგარია ქმარი მუჭს რომ დაკრავს მაგიდას და იყვირებს "მე როგორც ვთქვი ისე გააკეთე ცოლო")) მაშინ არ ვიცოდი რა იყო ეჭვიანობა, თანაც ქართული :))

იცით, ვერ ვიტყვი, რომ ჩემი გიოა რაღაც განსაკუთრებულად ეჭვიანი. ზუსტად ერთი დოზით დევს ეს ჩვენში და ყველაფერი რაც არ სიამოვნებს მას, შებრუნებულ სიტუაციაში არ მესიამოვნებოდა მე. ამიტომ ამ კუთხით კარგად ვუგებთ ერთმანეთს და საერთოდაც, ვფიქრობ ასეა, თუ ცოლ ქმარი ერთად ცხოვრობს, ალბათ თითოეული მხარისთვის მისაღებია ერთმანეთის საქციელები და თვისებები. მაგალითად, ვიცი ქმარი, რომლის ცოლს ეკრძალება აივანზე გასვლა, ფანჯარაში გახედვაც კი. მაგრამ ამავე ქმარს აკრძალული აქვს fashion tv-ს ყურება)) ამიტომ პრობლემაც არაა. როგორც ჭკვიანებმა თქვეს "ფერი ფერს და მადლი ღმერთსო".

მშობელი-შვილების თემას რაც შეეხება აქ უფრო რთულადაა საქმე. ჩნდება ცნება დედამთილი და სიდედრი, ანუ შვილებზე შეყვარებული მშობლები ვერაფრით ეგუებიან იმას, რომ მათი ბიჭი/გოგო უკვე დიდია და ცოლი/ქმარი ყავს, რომელიც უყვარს, რომელსაც უსმენს და порой მის აზრს ყველაზე მაღლა აყენებს. ნამდვილად არავის ვაკრიტიკებ მეტიც - ჩემ ძმას რომ ვუყურებ კარგად მესმის მშობლების. ვერ წარმომიდგენია ჩემზე მეტად ვის ეყვარება იგი და ვინ იქნება მისთვის ჩემზე მნიშვნელოვანი ქალი :-p (ნუ რომ გაიზრდება შემეცვლება აზრი :))

ახალი რა ვთქვა, რძალ-დედამთილის და სიძე-სიდედრის პრობლემა სულ არსებობდა. უბრალოდ საჭიროა ორივე მხარის სურვილი, ურთიერთპატივისცემა და სიტუაციაც განიმუხტება.
სიდედრებმა და დედამთილებმა უნდა გაიხსენონ თავიანთი ახალგაზრდობა, შეყვარებულობის პერიოდი... შეეგუონ იმ აზრს რომ მისი შვილები გაიზარდნენ და თუ იარსებებს ადამიანი, რომელიც ბედნიერებას მოუტანს მათ შვილს, რატომაც არ შეიძლება ამ ადამიანის შვილებივით შეყვარება?...
რძლებმა და სიძეებმა კი უპირველესად, ალბათ, უნდა გამოიჩინონ სითბო და პატივისცემა. თქვენი ცოლი/ქმარი ხომ არ იარსებებდა მისი მშობლების გარეშე და ალბათ არც ისეთი იქნებოდა როგორიც არის.
მეეჭვება, რომ ამ ჩემი პატარა პოსტით რამეს შევცვლი, მაგრამ ადამიანებო! ვინც ამ პოსტს კითხულობთ, დაოჯახებულებო და დასაოჯახებლებო, თუ ადამიანი მართლა გიყვართ, არასოდეს ჩააგდოთ იგი ორცეცხლშუა და არ მისცეთ არჩევანი ორ ყველაზე საყვარელ ადამიანს შორის. ასე მას ვერასოდეს გახდით ბედნიერს.

მიყვარხარ ძლიერ....ძლიერ...
რაც გადის დრო და ხანი,
მე უფრო მეტად მიყვარს
შენი პატარა ტანი
შენი შავი თმის ბუჩქი
ეგ თეთრი შუბლის სერი
თვალები გიშრისფერი
ლოყები ვარდისფერი.
შენი თითები მიყვარს
ორი პატარა თითი
ო, იცი როგორ მიყვარს, ოდნავ შეხებაც მათი
ო, იცი როგორ მიყვარს გამოუთქმელი ენით
შენი გრძნობების სიღრმე, სულის სიმაღლე შენი
მე დარდიც მიყვარს შენი
შენი ღიმილიც ფართო
მე ცრემლიც მიყვარს შენი
შენი კისკისიც მართობს
მე შუქი მიყვარს შენი, რა არის მისი ფასი!
მე ჩრდილიც მიყვარს შენი
მზის დაბნელების მსგავსი.
მიყვარხარ ძლიერ... ძლიერ
მწვავს შენი ტრფობის ალი
მიყვარხარ....ძლიერ ...ძლიერ
მთელი გრძნობით და ძალით.
მთელი სამყარო ვრცელი
შენით არსებობს ჩემთვის
რაზეც კი ვფიქრობ, ყველა
ფიქრს შენზე ფიქრი ერთვის
გიქრში ჩემთან ხარ დღისით
გულის ძგერის ხმა მესმის
შენი ხმა არის ისიც.
შენთვის მივწვდები მწვერვალს
დიდების ყველა მნათობს
დიდებას დავთმობ შენთვის
შენთვის მწვერვალებს დავთმობ.
შენი ოცნებით ვხარობ
შენს დარდს ვატარებ დარდად
მე სხვა სურვვული არ მაქვს შენი სურვილის გარდა.
მსხვერპლი ყველაზე დიდი მე მემეჩვენება მცირედ
რადგან შენ გსურდა იგი
რადგან შენ შემოგწირე
შენს მცირეოდენ წყენას,
სულ უმნიშვნელო წვრილმანს
სდევს ჩემი სევდა დიდი
ჩემი ცრემლების წვიმა.
მიყვარხარ....ძლიერ ... ძლიერ
მიყვარხარ ცხადად, მალვით
როგორც არასდროს არვინ არ ყვარებია არვის.
ეს სიკვდილს უდრის თითქმის
ეს შეუძლოა თითქმის
შენ ერთს გეკუთვნის ყველა რაც სიყვარულად ითქმის:
ძმაც ვარ, სატრფოც ვარ შენი,
მამაც, დაო და დედავ,
მე შეყვარებულს ყველას შენს სახებაში ვხედავ,
სატრფოვ, შვილო და დედავ
ჩემო ძვირფასო ცოლო,
ყველას მაგივრად ერთად
მე შენ მიყვარხარ მხოლოდ.
რა მაბადია ქვეყნად
ამ სიყვარულზე კარგი...
მიყვარხარ ძლიერ ძლიერ
ვარ შენი ტრფობით შმაგი.
თუ ტრფობისათვის რამე ჯილდო იქნება ბოლოს,
ის შენ გეკუთვნის მარტო
ის შენ გეკუთვნის მხოლოდ...
ნაყოფი მისი არი
ვინც ნორჩი ნერგი დარგო
ეს სიყვარული დიდი შენ შემასწავლე კარგო...!

სიყვარულზე შეყვარებული

დიდი ხანია ვიცი, რომ მე სიყვარული მიყვარს!
არ ვლაპარაკობ კონკრეტულ ადამიანზე, ცხოველზე, მცენარეზე, საჭმელზე........ სიყვარულზე, გრძნობაზე გეუბნებით!
როცა სიცოცხლეში აზრს ხედავ, სიკეთე გინდა, გაგება გინდა, ჩხუბს და გაუგებრობას ერიდები!
ამ გრძნობით ვცხოვრობ მე და ამ გრძნობით მინდა გავზარდო საკუთარი შვილებიც, რადგან არ შეიძლება სიყვარულის მოყვარულს ბოროტებამ ძლიოს, შურმა დაამძიმოს, ცხოვრებამ არიოს......!
ადამიანები გიყვარდება, მათ გაგებას იწყებ, ცხოვრებას აფასებ, მადლიერი ხდები...!
მთელი სიცოცხლის მანძილზე მოგყვება ეს გრძნობა და ალბათ, ამით ხდება განვლილი ცხოვრება ფასეული, შენი სიცოცხლე კი აზრიანი!
ამ პოსტით არ ვცდილობ სიყვარულის ახსნას ან განწყობის გამოვლინებას, ეს ჩემი ხასიათია, მე ამით ვცხოვრობ!
ალბათ ეს ჩემი პოსტებიდანაც ჩანს, როცა 20-მდე პირადი პოსტი მაქვს და ნახევარზე მეტში სიტყვა მიყვარს ფიგურირებს!
მე ჩემი გიო მიყვარს ქალური, ცოლური სიყვარულით!
მე ჩემი დედიკო მიყვარს ყველაზე ლამაზი და კეთილი ქალთა შორის!
მე ჩემი ერთადერთი ძმა მიყვარს და მის გარეშე სიცოცხლე არ შემიძლია!
ყველა ჩემი მეგობარი, ამხანაგი, ნაცნობი, ნათესავი მიყვარს და მიხარია, როცა მათგან პასუხად იგივეს ვგრძნობ!

ისეთი ბედნიერი ვარ, რომ მყავხარ!

ისეთი ბედნიერი ვარ, რომ მყავხარ! ხანდახან გიყურებ, გიყურებ, თვალს ვერ გწყვეტ..... გაკვირდები, ცრემლებიც კი მადგება ბედნიერებისგან. მიხარია, რომ ჩემი ხარ, ჩემთან ხარ, ჩემში ხარ... არ მინდა წახვიდე, არასდროს არ მინდა მარტო დამტოვო, არ მინდა უშენოდ ვიცხოვრო, არც ის მინდა შენ იცხოვრო უჩემოდ.... არავინ იცის როგორ გამიმართლა, არავინ იცის როგორი ხარ შენ, მარტო მე ვიცი! მარტო მე გიცნობ და ვიცი შენი ფიქრები, გეგმები, შენი გულის ყველა კუნჭული. ვიცი რა გწყინს, რა გიხარია, რა გიყვარს და რა შეგიძლია. მეამაყები და მებედნიერები! არ მინდა ოდესმე რამე შეიცვალოს, არ მინდა ოდესმე შენ შეიცვალო, მინდა სულ ასეთი იყო სულ სულ. საუკეთესო მეგობარი ხარ, ქმარი ხარ, შეყვარებული ხარ, საყვარელი ადამიანი ხარ, რომელთანაც თავს ყველაზე საუკეთესოდ ვგრძნობ! დაცულად, უსაფრთხოდ, თავისუფლად.... მინდა ბავშვივით, მინდა ქალივით, მინდა ცოლივით და რაც მთავარია ყველა ჩემი სტატუსით შენგან სიყვარულს ვგრძნობ... როგორ შეიძლება ეს არ მახარებდეს, არ მაბედნიერებდეს....
ლამაზი ოჯახი მინდა, ლამაზი შვილებით, რომლებიც შენ დაგემსგავსებიან პატარა საყვარელი ნაკვთებით, ჭკვიანი შავი თვალებით, სიყვარულის უნარით და უსაზღვრო სითბოთი...
ძალიან მიყვარხარ და ყოველთვის და ყველანაირი მეყვარები!!! ნაოჭიანიც, მსუქანიც, მოხუციც, ჭაღარაც, ღატაკიც, მოწყენილიც......
მინდა ეს ცხოვრების ბოლომდე, რაც შეიძლება დიდხანს გაგრძელდეს!!!

რა ჩავიცვათ სახლში?

ხანდახან დაღლილი მოვალ სახლში და ერთი სული მაქვს ჩავიცვა, რასაც ქვია "ბალახონი", რამდენიმე ზომით დიდი ტანსაცმელი, რომელიც ტანზე არ მეკვრის, სულს არ მიხუთავს, რომელშიც თავს თავისუფლად ვგრძნობ, მაგრამ ამ ტანსაცმელში გამოწყობილს სარკეში ჩახედვის არანაირი სურვილი არ მაქვს))
დავფიქრდი, რატომაა, რომ მე და არამარტო მე, ალბათ, ქალების დიდი რაოდენობა, რომლებიც გარეთ გასვლისას იპრანჭებიან, დიდხანს ტრიალებენ სარკის წინ, არ აქცევენ ყურადღებას საკუთარ თავს სახლში. რათქმაუნდა ეს არასწორია. მით უმეტეს მაშინ, როცა სახლში მეუღლე გელოდება. რომელი ქმარი აღფრთოვანდება მოუვლელი, უფორმო ტანსაცმელში გახვეული ცოლის ყურებით?... ასეთი ტანსაცმელი ხომ არავის უხდება. მასში მის მსოფლიოც კი ალბათ ბუზღუნა, მსუქანა ცოლივით გამოიყურება)) სახლისთვისაც ხომ შეიძლება ლამაზად და კოხტად ჩაცმა.
მე პირადად ხშირად ვერ ვიმეტებ ბევრ ფულს სახლის ტანისამოსისთვის და თავს სულ იმით ვირწმუნებ, რომ გავთხოვდები მერე უფრო მექნება სტიმულითქო))
ამ თემასთან დაკავშირებით ფსიქოლოგები გვირჩევენ ჩავატაროთ საკუთარი გარდერობის გადახალისება. ტანისამოსი გავყოთ 2 ნაწილად: პირველი - არც თუ ისე ახალი ტანსაცმელი, რომელიც გარეთ ჩასაცმელად არც თუ ისე ეფექტურია, მაგრამ რომელიც გვიყვარს და მასში ლამაზად გამოვიყურებით და მეორე - ძველი, გაწელილი, მუქი ფერის, ფორმადაკარგული, გახუნებული ტანისამოსი, რომელიც გადასაგდებად გვენანება და კომფორტულად მივიჩნევთ. ფსიქოლოგები გვარიგებენ არ შეგვენანოს ამ უკანასკნელის გადაყრა. სამაგიეროდ კი თავი ახალი, ლამაზი ფერის ტანისამოსით გავახაროთ, რომელიც კომფორტულიც იქნება და ძალიან ლამაზიც))