მყარ ზურგებზე

         საკუთარ თავს ბავშვად რომ ვგრძნობ, ალბათ ნორმალური აღარაა. მაგრამ ვფიქრობ, ბევრი მიზეზი მაქვს საამისოდ. შესაძლოა, ამით კომპლექსებსაც ვიხსნი. საკუთარ თავს შვებას ვაძლევ. თავს ვიმართლებ. დიდ, ძალიან დიდ და მძიმე პასუხისმგებლობებს ვილაითებ....
          არ აქვს მნიშვნელობა. დღევანდელი პოსტი პოზიტიური იქნება. ზურგებზე მინდა დავწერო. მყარ ზურგებზე. მე რომ ძალიან მჭირდებიან ისეთებზე. წაქცევას რომ არ განებებენ ისეთებზე. იშვიათებზე. ბრძოლაში ხმალს შენთან ერთად რომ იქნევენ ისეთებზე. განსაკუთრებულებზე. რომლებიც არ გტოვებენ. რომლებიც გვერდიდან არასოდეს გიყურებენ. არ ფლეგმობენ. ემოციებს იზიარებენ. კიდეც რომ დაიღალო და ხელები ჩამოყარო - არ გეშვებიან! არ გტოვებენ. და როცა საჭიროა შენს ნაცვლადაც განაგრძობენ შენს ომებს... ყველაზე მახინჯებსაც გიღებენ და უპირობოთ სჯერათ შენი.
          და რა ბედნიერებაა მსგავსი ადამიანები საკუთარ ცხოვრებაში. რომ დაეყრდნობი. რომ დაიმედდები. რომ დამშვიდდები. რომ მოგწონს. შიგნიდან. რომ გრძნობ და შეგიძლია აღარ იშფოთო. თვალის დახუჭვაც კი რომ შეგიძლია მათ გვერდით და მოდუნება. მთელი ქვეყნიერებაც რომ შენს წინააღმდეგ იყოს - ზურგი მაინც მყარი რომ გექნება. ამას იმედი ქვია. 
           იმედი ტკბილია.... როცა იცი გყავს საკმარისი ,,ის'' , რომელსაც ყოველთვის ეყოფა ძალა და შენი გულისთვის ყველას, შავ-ბნელ და საშიშ მაჯლაჯუნებსაც კი შეებრძოლება, დაგიხსნის და მშვიდად, უპრეტენზიოდ გააგრძელებს გვერდით ცხოვრებას.... არაფერს მოითხოვს. შენი კარგად ყოფნის გარდა.
          ამაზე მეტის გაკეთება ადამიანებს ერთმანეთისთვის არ ძალუძთ. არც ამაზე დიდი პასუხისმგებლობა აკისრიათ რამე ☺️

განწყობა - ეგოისტური

          როგორი უცნაური გრძნობაა ეს საუკეთესო მეგობრობა... შენი ბავშვობა რომ არის ან ყველაფერი რომ იცი მასზე ან ძალიან კარგად რომ იცნობ - ყველაზე კარგად.... ან მარტო შენ რომ იცი მისი გაჭირვებები, ფიქრები, აზრები... ან მარტო შენ რომ გიგრძვნია შენს ტყავზე მისი პრობლემები. მარტო შენს მხარზე რომ უტირია და მარტო შენ რომ გითენებია ღამეები სულ მარტივი, მაგრამ ძალიან მნიშვნელოვანი თემების განხილვაში მასთან ერთად. მარტო შენ რომ გრძნობ მის განწყობას და სხვას რომ გონია, რომ მხიარული და ძალიან პოზიტიურია, შენ ცნობ მისი ტუჩის ნაოჭით სევდას.... რომ უყურებ და ზუსტად იცი, რომ მარტო შენი მეგობარია. ყველაზე საუკეთესო. ან ერთ-ერთი საუკეთესო. რომ იცი, რომ რო რამე გაუჭირდეს, მარტო შენ უნდა დაგიძახოს, მარტო შენ უნდა გავარდე შურდულივით მის დასახმარებლად. ძალა არ უნდა დაზოგო და ენერგია. მარტო შენ. შეიძლება სხვაც მოვიდეს, მაგრამ მარტო შენ ანუგეშებ მას ყველაზე კარგად. მარტო შენი გვერდით დგომით მოკეთდება. და როცა კარგად გახდება და იზეიმებს, მარტო შენ უნდა მოგიჭახუნოს ჭიქა და შენი თამადობით თქვას მეგობრების სადღეგრძელო. 
          და ამ დროს .... სხვაც რომ გეცილება მის მეგობრობაში. სხვასაც რომ თავი საუკეთესო ჰგონია. სხვაც რომ ფიქრობს, რომ არაფრით ჩამოგივარდება, არადა რა იცის.... რა იცის რომ შენ ხარ მთავარი.... რა იცის რამე.....
          რა ეგოისტი ვარ ღმერთო ჩემო 😒

--

იყო ერთი გოგო ანუ უმისამართო წერილი

          იყო ერთი გოგო.
          და ამ გოგოს ნაცრისფერი სული ჰქონდა. ნაცრისფერი იმიტომ რომ მიწიერი იყო ძალიან.
          ჩემს ირგვლივ მრავალფერ სულიანი ხალხი დადის. ზოგი იასამნისფერია შიგნიდან, ზოგი ყვითელი, ზოგი უფერო.... ეს გოგო მიწის ფერი იყო.
          არსებობდა დრო, როცა თავი სამყაროს ცენტრი მეგონა და ვფიქრობდი, ყველას გავასწორებდი და გავანათებდი, ვისაც კი გულით შევეხებოდი. მოსკოვში რომ ვცხოვრობდი მეგობრები დამცინოდნენ, შენი ნება რომ იყოს სახლში ყველა რუს გოგოს მიიყვან და მანამ არ გაუშვებ სანამ პატიოსნად არ დაათხოვებო : ) ასეთი რამეები აღარ მჭირს, გავიზარდე და ვიცი, რომ ვერავისაც მე ვერ გავასწორებ, ოდნავადაც კი ვერ შევცვლი ვერავის მისი სურვილის საწინააღმდეგოდ... სიმართლე გითხრათ არც ვცდილობ, უნიკალური ნიჭი მაქვს ყველა ისეთად მივიღო, როგორიც არის.
          უბრალოდ ხშირად დავძვრები სხვა ადამიანების სულებში და ბევრი მათგანის აგებულება ჩემდაუნებურად ვიცი.... როგორები არიან შიგნიდან და რა აწუხებთ. ცნობისმოყვარეობა არ დამაბრალოთ, არა. უბრალოდ გულგრილობა არ შემიძლია... ვერ ვიტან გაყინულ მზერებს, აჭრილ თვალებს, მშრალ სიტყვებს, მატყუარა ღიმილს. არც სიძულვილი შემიძლია.
          სამყაროს ცენტრიც აღარ მგონია თავი, უბრალოდ ვიცი რომ ბევრის სული შემიძლია დავალაგო..... ამისთვის არაფრის თქმაც არაა საჭირო. მე ყველაფერი ისედაც ვიცი. ნუ განაცრისფერდება რა.... მიწიერება ძალიან აბოროტებს ადამიანს და ამძიმებს.... სანამ შეგიძლია მიწას ფეხი სულ არ უნდა დაადგა, უნდა იფრინო, უნდა იბრძოლო, ხელები იქნიო რაც ღონე გაქვს.....
          რამდენჯერ მიფიქრია სად გადის ზღვარი კარგსა და ცუდს შორის..... როგორი რთულია ჩემთვის ამ ზღვარის პოვნა, იმიტომ რომ ყველას შემიძლია მოვუძებნო ახსნა, ყველას ქცევის არგუმენტი შემიძლია ვიპოვო... ყველაზე შემიძლია ვიფიქრო რომ იგივე მეც შეიძლებოდა დამმართნოდა. ხომ დამმართნია ისეთი რამეები, რის გამოც სხვას დიდ ტალახს ვესროდი... ყველას დამართნია. ოღონდ ერთმანეთის უჩუმრად. მერე სახეებზე ნიღბები აგვიფარებია და ისევ გვივლია ხალხში, ისევ გაგვიგრძელებია სვლა, ისევ გვისვრია ერთმანეთისთვის ტალახი და გამარჯვებულ სახიანი ნიღბების შიგნით საუთარი სინდისის ქაჩვა უნამუსოდ ჩაგვიჩუმებია.... მარტო აქ არის ცხოვრების ყველაზე დიდი შეცდომა. სხვაგან არსად.
          შენ კი
          მიწისფერო
          ბოროტდები
          ეცადე ისე გააგრძელო წინ სიარული რომ მიწას ფეხი აღარ დაადგა.... თავს თუ არ დაიმძიმებ სხვისთვის ტალახების სროლით იქნებ შენც აღარაფერი გეტკინოს და ნელ-ნელა სხვა ფერებად გაფერადდე.... ისეთ ფერებად, ძალიან რომ მოგიხდება
                                                       საუკეთესო სურვილებით

ციკლიდან: მხოლოდ ჩემს განზომილებაში

       

          სადღაც შორს, ამ სამყაროს მეორე მხარეს ერთი გოგო ცხოვრობს. იგი ჩემი ცხოვრების ნაწილი იყო. და ახლაც არის. მეგობრობა ხომ არ შეიძლება გაქრეს. არ შეიძლება არსებობდეს რაღაც დიდი და ძალიან მყარი ძაფი ადამიანებს შორის და მერე უეცრად გაწყდეს. თურმე ისეთი გრძნობებიც არსებობს, რომელთაც არ სჭირდება სიტყვები, ყოველდღიური ურთიერთობები, ცხოვრებისეული დეტალების გაზიარება, მუდმივად ფერება და რაიმე ვალდებულებების ტვირთვა.
          მერე რა, რომ შეიძლება ჩავიარო მთელი ცხოვრება და ვერც კი ვნახო.... ჩვენ ხომ ბავშვობაში შევპირდით ერთმანეთს ვინც პირველი მოკვდებოდა მეორეს დაესიზმრებოდა :) რა მიამიტურია, მაგრამ დღემდე მჯერა ამის. ვიცი რომ მასაც.
          და მერე რა, რომ ის ვერასოდეს მომინათლავს შვილს, და ვერც მე მოვასწარი მისი პატარა დის მონათვლა....
          და მერე რა, რომ მან არ იცის რა მშვიდად მეცხოვრება მე აქ და გულწრფელად არც მე ვიცი ბედნიერია თუ არა თავის ბოქსიორ და ,,ძია" კაცთან..... ის ვერასდროს ვერ გაიგებს რა მაბედნიერებს და მამშვიდებს მე, და ვერც მე გავუგებ ვერასდროს მის ბევრ არჩევანს... და მერე რა......
          ადამიანებმა ხომ დამოუკიდებლად, ყველამ სათითაოდ უნდა გაიაროს თავისი ცხოვრება და გააკეთოს საკუთარი არჩევანი.  მთავარი ისაა, რომ მე ის სულ გულში მყავს. მთავარი ისაა, რომ ჩვენ საერთო ბავშვობა გვაქვს, მთავარი ისაა, რომ დროის რაღაც მონაკვეთი ჩვენ ერთი, საერთო ცხოვრებით ვცხოვრობდით და მასთან ერთად ეს ცხოვრება მე ძალიან მიყვარდა.... მე ხშირად ვფიქრობ მასზე. ის ჩემი ნაწილია. მე მისი. და ამას ვეღარაფერი შეცვლის.
          დღეს ვიკას დაბადების დღეა. ცუდია რომ ამას ვერასდროს წაიკითხავს. ერთადერთი რაც ძალიან მინდა - ოდესმე ერთხელ მაინც კიდევ ვნახო. მე ბედნიერი ვარ. ცხოვრებაში ძალიან მიმართლებს ადამიანებში და იმიტომ. მხოლოდ ერთეულებს შეუძლიათ შენი ცხოვრება შემოატრიალონ და მთლიანად შეცვალონ, კვალი დატოვონ შენს შიგნით. ალბათ, ერთეულებს ვაძლევთ ამის უფლებას და მათში კიდევ უფრო ერთეულებს უჩნდებათ ამის სურვილი.... იფილტრებიან მხოლოდ შენი განზომილების ადამიანები....
          ჩემო ერთეულებო, მე მიხარია თქვენი არსებობა

მხოლოდ ჩემს განზომილებაში

დედამიწა მრგვალია და ტრიალებს

ამ დედამიწაზე შენთან ერთად სხვაც ტრიალებს.... შენს ირგვლივ, პირდაპირ თვალდათვალ, დროდადრო თანდათან, ფეხდაფეხ კარდაკარ, სხვადასხვა გზადაგზა.... სულ სხვა განზომილებაში, სულ სხვა ქუჩაზე, არა გვერძე, სხვა ზრუნვით და სხვა შეგნებით, სხვა გრძნობებით, ტკივილით და სიყვარულით

მაგრამ

შენი იმედით, შენი რწმენით, შენი ერთი გულის შიგნით, ერთი ფიქრით, ერთი ტყავით...

რჩევა რომ მისი ძვირფასი, იმედი რომ მისი მარადიული, რწმენა რომ მისი ძლიერი, სიყვარული რომ მისი მისაბაძი, თამაში რომ მასთან არასოდეს, შიში რომ ნებისმიერი მასთან დაძლეული, სიხარული მისი რომ ყველაზე გასახარი, განწყობა რომ მისი ყველაზე გადამდები.... ბევრი სიტყვით, სრული თავისუფლებით, გაძლიერებული, გაკეთილებული, გათამამებულიც, გაგულწრფელებული, გამორჩილებული, გათბილებული..... და სანაცვლოდ მხოლოდ იგივე. სხვა მეტი არაფერი.

ეს არის მეგობრობა :)

კარგია ;)

შენ რომ იყო...

წელიწადში ორი დღეა ასეთი, ერთად რომ ვიკრიბებით ყველა, ვინც შენ გეძვირფასებოდით, გიყვარდით, ვისთანაც შეხება გქონდა. შენი დაბადების დღე 06.06 და გარდაცვალების დღე 21.07.
ამ დღეს ვაკეთებთ უამრავ საჭმელს, მე ვაკეთებ კოკრებს. მოდიან ადამიანები, რომლებსაც გულწრფელად გული ტკივა ან ისეთებიც რომლებიც უბრალოდ ვალს იხდიან, მაგრამ მე მაინც ვფიქრობ მათ ყველას უყვარხარ.
ყველას თავისი გელა ყავს გონებაში და გულში შემორჩენილი: ზოგს საუკეთესო მეგობარი გელა, ზოგს - ნიჭიერი მოსწავლე, საყვარელი ქმარი გელა, კეთილი და მზრუნველი მამა გელა....
ამ დღეს ყველაფერი კეთდება შენთვის. ამბობენ ყოველ წელს ერთი და იგივე სადღეგრძელოებს, ყვებიან ერთი და იგივე ისტორიებს...
ვიღაცის თვალებს ჩუმათ ცრემლმორეულს დავინახავ და სიყვარულით ვივსები.... მჯერა მისი გულწრფელობის და კიდე კუდში დავსდევ... იქნებ რამე ახალი თქვას, ახალი, რაც არ ვიცოდი მამაჩემზე.

უცნაურია რომ შენთან სალაპარაკოდ იქ უნდა ამოვიდე. ჩუმად საფლავთან დავჯდე და მხოლოდ გულში გელაპარაკო. ხან პატიება გთხოვო, ხან დახმარება, ხან სიახლე გითხრა.... ნეტა თუ გრძნობ....
შენ რომ იყო სხვანაირი ელფერი ექნებოდა ყველაფერს. შენ რომ იყო ჩემი ბედნიერებაც სხვანაირი იქნებოდა.
ნეტა თუ დადგება ოდესმე ისეთი დრო, როცა უშენობა ასე აღარ გამიჭირდება. როცა შევეგუები ამ აზრს და გახსენება აღარ მეტკინება.
3 წელი გავიდა უკვე..... 3 წელი.

ყველა ადამიანი იყიდება ანუ ნებისმიერს მოისყიდი?

რამდენიმე წლის წინ ერთი რუსი მეგობარი მყავდა. საკმაოდ ახლო მეგობრობა გვაკავშირებდა,
მიუხედავად იმისა რომ ბევრ საკითხში ჩემგან სრულიად განსხვავებული შეხედულებები ქონდა.
ხოდა გვიყვარდა ხოლმე ფილოსოფოსობა ერთად, რაღაც თემას ავიკვიატებდით და შეგვეძლო მთელი დღე გვეკამათა და გველაპარაკა ამაზე მანამ, სანამ შეხების წერტილი არ მოიძებნებოდა ან უბრალოდ არ მოგვბეზრდებოდა.
ვიქტორიამ მომაწოდა ერთ დღეს აზრი, რომ ყველას ყიდვა შეიძლება. მისი მტკიცებით ყველა ადამიანი იყიდება და ნებისმიერს მოისყიდი, უბრალოდ ყველას სხვადასხვა ფასი აქვს. ზოგი ხარბია, უნებისყოფო და იაფად იყიდება, ზოგის ფასი კი მილიონებს ცდება...
მახსოვს მას ბოლომდე ვეწინააღმდეგებოდი, რადგან გაჩუმება დათანხმებას ნიშნავდა, დათანხმება კი ძალიან მთრგუნავდა და მაშინებდა, თუმცა მაშინ ჩემი პოზიცია ვერაფრით დავუმტკიცე მარტო მას კი არა, სამწუხაროდ საკუთარ თავსაც. ვერაფერი არგუმენტი ვერ გამოვნახე ჩემ სასარგებლოდ, პირიქით - რეალობიდან ფაქტები მხოლოდ მის სასარგებლოდ მაფიქრდებოდა.
ხომ ყველა ადამიანს აქვს სანუკვარი ოცნება, რომელიც გვინდა თუ არ გვინდა მატერიალურით იზომება და ხორციელდება. ზოგი მაგარ სახლზე ოცნებობს, ზოგი თვითმფრინავზე, კარგ განათლებაზე, უზრუნველ ცხოვრებაზე და რავიცი კიდე რაზე არა..... ხოდა თუ ამ ოცნებას გთავაზობენ და კიდე პლუს იმას, რაზეც ვერასდროს ოცნებასაც კი ვერ ბედავდი, შეძლებ კი უარის თქმას?
არგუმენტები სამწუხაროდ არც დღეს მაქვს... არც ის ვიცი ეს როგორ უნდა დავამტკიცო. მაგრამ დღეს, 5 წლის შემდეგ ეჭვის გარეშე იმის თქმა მაინც შემიძლია რომ მე არ მაქვს ფასი. მე არ გავიყიდები. არ გავყიდი საკუთარ პიროვნებას, საკუთარ თავისუფლებას, საკუთარ აზრს, საკუთარ რწმენას, საკუთარ სიყვარულს ან მეგობრობას ვინმესადმი, ირგვლივმყოფ ადამიანებს....
და მე ვფიქრობ ეს რწმენამ მოიტანა. ღვთის შიშმა და საკუთარი თავის პატივისცემამ.
ვიკა ათეისტი იყო. ასე მგონია ათეისტებს ტორმუზი არ აქვთ ცხოვრებაში.

ჩემი ცხოვრების პერსონაჟები

მინდა მოგითხროთ ადამიანებზე, რომლებსაც ალბათ უკვე იცნობთ თუ ჩემი რამდენიმე პოსტი მაინც წაგიკითხავთ:



გიო

მომავალი მეუღლე, მეგობარი და უბრალოდ ჩემი. ცოტა ბანალურია ნუ რა ვქნა)



20 წლის, იურიდიული ფაკულტეტის ბოლო კურსის სტუდენტი.
შეყვარებული ბარსაზე, კლასიკურ მუსიკაზე და ცოტა პოლიტიკაზეც)




დედაჩემი


დედა, დედა..... ხომ ახალგაზრდაა? ))
38 წლის, ფსიქოლოგი, ლამაზი, ჭკვიანი, ცოტა სევდიანი, მაგრამ ოპტიმისტი.




ჩემი ძმა

ნიკა) ჩემზე ბევრად პატარა და მხოლოდ ამიტომ საყვარელი))




ამჟამად იმყოფება გარდატეხის ასაკში. საშინელი ალერგია აქვს წიგნის, დარიგების და სხვაზე დაჯერების))
კიდევ მინდა ვთქვა, რომ არცერთ დას არცერთი ძმა ისე არ უყვარს, როგორც მე ის. მის გარეშე ჰაერის უკმარისობა მემართება და ცხოვრება ძალიან მიჭირს.




ანუშკა



ჩემი საუკეთესო და ქრონიკულად მონატრებული მეგობარი)) ყველაზე კარგი, ჭკვიანი, ლამაზი და სამართლიანი.


მარიამი



ჩემი დაქალი))
2 წლის და 9 თვის. ძალიან ლამაზი, ქერა კულულებით, თბილი და გამართულად მოტიკტიკე.
მიყვება სერიალებს, ეშინია კაცების, ზეპირად იცის ყველა რეკლამა და კარგად ცეკვავს))



ძალიან ბევრი ადამიანია კიდევ ჩემ ცხოვრებაში საყვარელი და ახლობელი, რომელთა გახსენება სიხარულს და ბედნიერებას მანიჭებს და ძალიან მიხარია რომ ისინი არსებობენ.

თრუმანის შოუ

the truman show - ამ ფილმს პირველად 4-5 წლის წინ ვუყურე.
მოსკოვში на воробьевых горах იყო არაჩვეულებრივი კლუბი "эмпатиа" , სადაც 15-დან 25 წლამდე ახალგაზრდები ვიკრიბებოდით, გვიტარდებოდა ტრენინგები ფსიქოლოგიის, კონფლიქტოლოგიის და კიდევ უამრავი სასარგებლო და საინტერესო რამის გაკვეთილები, ვთამაშობდით ფსიქოლოგიურ თამაშებს (ხშირად მაფიას, რომელიც, როგორც ვიცი, ახლა იმედის არხზე გადის და "მაფიის ღამე" ქვია), დავდიოდით ლაშქრობებზე, ვარჩევდით მოთხრობებს, ისტორიებს, ფილმებს... ერთი სიტყვით ყოველი შაბათ-კვირა მიხაროდა, რადგან ფსიქოლოგია და მასთან დაკავშირებული ნებისმიერი რამ მართლა ძალიან მიყვარს და პედაგოგებიც ძალიან კარგები გვყავდა.
ერთ-ერთი ფილმი, რომელიც ერთმა ფსიქოლოგმა გვაყურებინა და შემდეგ გავარჩიეთ, იყო the truman show. მაშინ ამ ფილმმა ჩემზე საოცარი და წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა.
ხანდახან ალბათ ყველას გვქონია მომენტი, როცა ვფიქრობთ, რომ დედამიწა ჩვენს ირგვლივ ტრიალებს, ყველაფერი რაც ხდება ჩვენთვისაა გამიზნული და ყველა მხოლოდ ჩვენ, ჩვენს რეაქციებს, ქცევებს აკვირდება.
მთავარ როლს ფილმში ჯიმ კერი თამაშობს და მის პერსონაჟსაც (ტრუმან ბერბენკს) ერთ დღეს ასეთი გრძნობა უჩნდება.


მთავარი კი ისაა, რომ იგი მართალი აღმოჩნდება. მთელი მისი ცხოვრება ერთი დიდი კინოა, მისი ქალაქი კი დიდი გადასაღები მოედანი, სტუდია. ეს არის რაღაც რეალითი შოუს მსგავსი, მიწვეული მთელი ქალაქი მსახიობებით. ეს კაცი აღმოაჩენს, რომ დაწყებული დაბადებიდან, ყველაფერი, რაც მის ცხოვრებაში იყო: მშობლები, ცოლი, თანამშრომლები, მეგობრები, მეზობლები..... სცენარში დაწერილი და კარგად ნათამაშები იყო მხოლოდ.
ეს ფილმი მეორედ რამდენიმე დღის წინ ვნახე. სიმართლე გითხრათ, შთაბეჭდილება ისეთი აღარ იყო როგორც პირველად, მაგრამ მაინც всем советую :)

სიყვარულზე შეყვარებული

დიდი ხანია ვიცი, რომ მე სიყვარული მიყვარს!
არ ვლაპარაკობ კონკრეტულ ადამიანზე, ცხოველზე, მცენარეზე, საჭმელზე........ სიყვარულზე, გრძნობაზე გეუბნებით!
როცა სიცოცხლეში აზრს ხედავ, სიკეთე გინდა, გაგება გინდა, ჩხუბს და გაუგებრობას ერიდები!
ამ გრძნობით ვცხოვრობ მე და ამ გრძნობით მინდა გავზარდო საკუთარი შვილებიც, რადგან არ შეიძლება სიყვარულის მოყვარულს ბოროტებამ ძლიოს, შურმა დაამძიმოს, ცხოვრებამ არიოს......!
ადამიანები გიყვარდება, მათ გაგებას იწყებ, ცხოვრებას აფასებ, მადლიერი ხდები...!
მთელი სიცოცხლის მანძილზე მოგყვება ეს გრძნობა და ალბათ, ამით ხდება განვლილი ცხოვრება ფასეული, შენი სიცოცხლე კი აზრიანი!
ამ პოსტით არ ვცდილობ სიყვარულის ახსნას ან განწყობის გამოვლინებას, ეს ჩემი ხასიათია, მე ამით ვცხოვრობ!
ალბათ ეს ჩემი პოსტებიდანაც ჩანს, როცა 20-მდე პირადი პოსტი მაქვს და ნახევარზე მეტში სიტყვა მიყვარს ფიგურირებს!
მე ჩემი გიო მიყვარს ქალური, ცოლური სიყვარულით!
მე ჩემი დედიკო მიყვარს ყველაზე ლამაზი და კეთილი ქალთა შორის!
მე ჩემი ერთადერთი ძმა მიყვარს და მის გარეშე სიცოცხლე არ შემიძლია!
ყველა ჩემი მეგობარი, ამხანაგი, ნაცნობი, ნათესავი მიყვარს და მიხარია, როცა მათგან პასუხად იგივეს ვგრძნობ!

საზოგადოების "იარლიყები"

საზოგადოებას უყვარს "იარლიყების" მოწებება. ყველა ადამიანისთვის გააჩნიათ რაღაც დაღის მსგავსი და გასვამენ, ტიპა пригоден ან не очень.
მაგალითად ისეთებზე, როგორიც მე ვარ, ამბობენ კარგი გოგოაო :) არა ტყუილი ნამდვილად არ არის)) ეს რეპუტაცია მართლა დამსახურებულია და პასუხისმგებლობით ვეკიდები მას. იმედგაცრუება არც მე მიყვარს და არც ის მიყვარს, სხვას რომ უჩნდება ჩემს მიმართ ეს გრძნობა. მე უბრალოდ სტერეოტიპები და არაფრის გამო შექმნილი "იარლიყები" მიშლიან ნერვებს. დეტალებს რომ არ არკვევენ, გრძნობებს არ უღრმავდებიან და ზედაპირულად სვამენ "დიაგნოზს". არ ვიცი ეს რამდენად ამართლებს, შეიძლება ზოგ სიტუაციაში სწორიც კია, მაგრამ პრობლემა მაინც ჩნდება. ჩნდება იმიტომ, რომ ყველა თავისი საზომით ზომავს. ყველას საკუთარი საზომი გააჩნია სიმართლის, სისწორის, ზნეობის. და რაღაც საქციელი, რომელიც ერთისთვის ნორმაა, მეორესთვის შეიძლება ანომალია იყოს.
ალბათ ხშირად გაგიგიათ ფრაზება ტიპა: "როგორ არ მიმართლებს ადამიანებში" ან "რა ყველა არანორმალურს მე უნდა გადავეყარო" )) მეც ხშირად ვყოფილვარ ამ აზრზე. ვაწყდები სხვის ისეთ საქციელს, როგორადაც მე არ მოვიქცეოდი და ძალაუნებურად მწყინს. არადა, რომ დაფიქრდე, მასაც ხომ თავისი სიმართლე აქვს, შეიძლება მისთვის შენ ხარ ანომალია. აქედან ჩნდება აზრთა სხვადასხვაობა.
არასდროს დაკვირვებიხართ: ერთი და იგივე ადამიანს სხვადასხვა ხალხი სხვადასხვანაირად ახასიათებს. აი, მე მაგალითად:
ზოგს რომ კითხო ენერგიული და აქტიური ვარ, ზოგისთვის კი პასიური და უინტერესო (ალბათ, ჩემი კურსელებისთვის, რადგან მათ წამოწყებებში თითქმის არასდროს ვიღებ მონაწილეობას);
ზოგი მდიდარ ადამიანად მთვლის (მყავს ასეთი ნაცნობები, რომლებიც დარწმუნებულები არიან, თუ ტანსაცმელში 100ლარს ვაძლევ ე. ი. მდიდარი ვარ), ზოგისთვის კი ჩვეულებრივი, ობოლი (არ მიყვარს ეს სიტყვა) სტუდენტი;
ზოგი ჭკვიანად მთვლის (უნარებში 91ქულა ავიღე), ზოგი კი არც ისე განათლებულ ადამიანად.
და ასე უსასრულოდ შეიძლება ჩამოთვლა...... მაწებებენ "იარლიყებს", არადა ვთვლი, არცერთი ჩამოთვლილთაგან ზუსტად მე არ შემესაბამება. არ ვარ ან + ან - , ვარ სადღაც შუაში, ნორმალური ადამიანივით.
გამოსავალი და დასკვნა ამ სიტუაციაში, ალბათ, ისაა, რომ კარგად უნდა გავიცნოთ ადამიანი მანამ, სანამ მასზე რამეს ვიტყოდეთ და არასწორ რეპუტაციას შევუქმნიდეთ, როგორც სხვასთან, ასევე საკუთარ თავთან.
ეს შეცდომა მე პატარა ვიყავი რომ დავუშვი და მის შემდეგ ვცდილობ აღარ გავიმეორო. მე-3 კლასში სასტიკად ვლანძღავდი ერთ გოგოს (არ ვიცი რატომ, ალბათ ბავშვური სიმეტიჩრით), რომელიც პარალელურ კლასში სწავლობდა და თითქმის არც კი ვიცნობდი. ვიძახდი ამაყია და თავის თავზე დიდი წარმოდგენა აქვს, მაგასთან როგორ უნდა იმეგობროთქო)) 1 წელიწადში კლასელები გავხდით, კიდევ 1 წელში განუყრელი მეგობრები)) დეტალები ნახეთ პოსტში საუკეთესო მეგობარი :)

ისეთი ბედნიერი ვარ, რომ მყავხარ!

ისეთი ბედნიერი ვარ, რომ მყავხარ! ხანდახან გიყურებ, გიყურებ, თვალს ვერ გწყვეტ..... გაკვირდები, ცრემლებიც კი მადგება ბედნიერებისგან. მიხარია, რომ ჩემი ხარ, ჩემთან ხარ, ჩემში ხარ... არ მინდა წახვიდე, არასდროს არ მინდა მარტო დამტოვო, არ მინდა უშენოდ ვიცხოვრო, არც ის მინდა შენ იცხოვრო უჩემოდ.... არავინ იცის როგორ გამიმართლა, არავინ იცის როგორი ხარ შენ, მარტო მე ვიცი! მარტო მე გიცნობ და ვიცი შენი ფიქრები, გეგმები, შენი გულის ყველა კუნჭული. ვიცი რა გწყინს, რა გიხარია, რა გიყვარს და რა შეგიძლია. მეამაყები და მებედნიერები! არ მინდა ოდესმე რამე შეიცვალოს, არ მინდა ოდესმე შენ შეიცვალო, მინდა სულ ასეთი იყო სულ სულ. საუკეთესო მეგობარი ხარ, ქმარი ხარ, შეყვარებული ხარ, საყვარელი ადამიანი ხარ, რომელთანაც თავს ყველაზე საუკეთესოდ ვგრძნობ! დაცულად, უსაფრთხოდ, თავისუფლად.... მინდა ბავშვივით, მინდა ქალივით, მინდა ცოლივით და რაც მთავარია ყველა ჩემი სტატუსით შენგან სიყვარულს ვგრძნობ... როგორ შეიძლება ეს არ მახარებდეს, არ მაბედნიერებდეს....
ლამაზი ოჯახი მინდა, ლამაზი შვილებით, რომლებიც შენ დაგემსგავსებიან პატარა საყვარელი ნაკვთებით, ჭკვიანი შავი თვალებით, სიყვარულის უნარით და უსაზღვრო სითბოთი...
ძალიან მიყვარხარ და ყოველთვის და ყველანაირი მეყვარები!!! ნაოჭიანიც, მსუქანიც, მოხუციც, ჭაღარაც, ღატაკიც, მოწყენილიც......
მინდა ეს ცხოვრების ბოლომდე, რაც შეიძლება დიდხანს გაგრძელდეს!!!

საუკეთესო მეგობარი)

ბევრი მეგობარი არასოდეს მყოლია. უფრო სწორად, მარტო არასოდეს ვყოფილვარ, ყოველთვის იყვნენ ჩემს ირგვლივ ადამიანები, რომლებიც ჩემს მეგობრებად ითვლებოდნენ, მაგრამ ვგულისხმობ, აი, ნამდვილ მეგობარს, რომელთანაც სათქმელს არ ზომავ, თვალდახუჭული ენდობი, რაღაც შენი წახნაგების არ გრცხვენია, გიყვარს, მისი ბედნიერებისთვის მსხვერპლზე წასვლა შეგიძლია.....
ღრმა ბავშვობიდან დღემდე საუკეთესო მეგობარი მყავს და ამ მხრივ, ალბათ, შემიძლია ვიამაყო კიდეც. რათქმაუნდა, იდეალური ადამიანები არ არსებობენ და sweet-ის არ იყოს, იდეალურად "შეფუთული" ადამიანებისადმი დიდ სიმპატიას არც მე განვიცდი, არ მწამს მათი. მაგრამ ჩემი ანი სხვანაირად იდეალურია, ჩემთვის იდეალურია)) არის ამ ადამიანში რაღაც "ჩემი"... ლამაზია, კეთილი, ძალიან ჭკვიანი და გამგები. ყველაზე დიდი ღირსება კი მასში, მაინც ის მგონია, რომ უაზროდ აქვს განვითარებული სამართლიანობის გრძნობა და უსამართლოდ ცილს არავის დასწამებს, რაც უნდა გულზე არ ეხატებოდეს ადამიანი))
ერთადერთ რამეზე მწყდება გული.... დაახლოებით 10 წელია ახლო მეგობრობა გვაკავშირებს და ერთ ქალაქში, თითქმის არასდროს გვიცხოვრია. ის რომ ქუთაისში იყო - მე მოსკოვში ვცხოვრობდი, მე რომ ჩამოვედი - თბილისში გადავიდა... სასწავლებლად.
ჩვენს პრაქტიკაზე ნათლად ჩანს, რომ დისტანცია მეგობრობას ვერ ანადგურებს, მაგრამ გული მწყდება, რომ მისი ყოველდღიურობა არ ვიცი.... ერთმანეთს მნიშვნელოვან ამბებს ვუზიარებთ, ის უმნიშვნელო, ყოველდღიური დეტალები კი, დისტანციის გამო, უთქმელი რჩება.
ანი ჰა?)) იქნებ ოდესმე გადავიკვეთოთ სადმე, ერთ რომელიმე ქალაქში და ჩემს ახლოს დაიდო ბინა)) :-*