ახალი წლის მოლოდინში :)

ყველაზე ძალიან მიყვარს ზამთარი. მიყვარს იმიტომ რომ რაღაცნაირად ჩემია... სიწყნარესთან ვაასოცირებ, სულიერ სიმშვიდესთან, სითეთრესთან, სიმყუდროვესთან.




მიყვარს სიცივე, თოვლი, ნაძვის ხე, გირჩები, თოვლის ბაბუა,თბილად ჩაცმა, ხრაშუნა და სუფთა თოვლი... რასაც სამწუხაროდ ქუთაისში ნაკლებად ნახავ. მოსკოვი ამ მხრივ ჩემია და მენატრება უზომოდ... ისე მიყვარდა ხოლმე საღამოობით ბოდიალი... გაყინული და სუფთა ჰაერის სუნთქვა, ნაკვალევი თეთრ გზაზე და თოვლის კრაჭუნი...
კიდევ ზამთარში ჩემი დაბადების დღე და ახალი წელია. მთელი დეკემბერი ბედნიერი ვარ ხოლმე, ჯერ ჩემს დაბადების დღეს ველოდები, მერე წინასაახალწლო მზადება მაბედნიერებს :) სახლის მორთვა, ახალი სათამაშოები, ნაძვის ხის გაწყობა... მერე გემრიელი სასუსნავები, მილოცვები.. :)
ეს განწყობა ყველაზე მეტად მიყვარს. მეც მინდა პატარასავით მჯეროდეს, რომ ახალი წლის დადგომისას სასწაული მოხდება, კეთილი თოვლის ბაბუ ოქროსფერი ეტლით ჩამოფრინდება და ხურჯინით საჩუქრებს ჩამომიტანს...


ღამე თავზე ხელს გადამისვამს და საჩუქრებს დამიტოვებს:) დილით ცხელი კაკაოს სუნი გამაღვიძებს, ამდგარს კი უამრავი ლამაზად შეფუთული, ფერად ლენტებიანი კარობკები დამხვდება ნაძვის ხის ქვეშ... :)



მანამდე კი მთელი საღამო აუცილებლად განვლილ წელზე უნდა იფიქრო, გაიხსენო წინსვლები, წარმატებები... აღიარო შეცდომები. მადლობა უთხრა განვლილ წელს ყველაფრისთვის და ახალი წელს შეხვდე ახალი იმედებით, გეგმებით....
ჩემთვის 2011 ბედნიერი იყო... ამ წელს დედა გავხდი, ჩემი ბუშტი გამიჩნდა :)


ამიტომ წელს განსხვავებული ახალი წელი მაქვს, რადგან ახალ წელს ერთად პირველად ვხვდებით :)

ის, რისიც მეშინია

აზრი, რომელიც მინდა ამ პოსტში ჩავდო, ძალიან დიდი ხანია თავში მიტრიალებს. ამაზე ვფიქრობდი ჯერ კიდევ მანამ, სანამ გავთხოვდებოდი ან საერთოდ გავიცნობდი გიოს. მაშინ ვცხოვრობდი მოსკოვში, ვსწავლობდი, ვმუშაობდი და ბევრს ვფიქრობდი საკუთარ კარიერაზე, მომავალ ცხოვრებაზე. მაშინდელ ჩემს გეგმებში რასაკვირველია არ შედიოდა არც სიყვარული, მითუმეტეს არც გათხოვება და არც შვილი. მე ვფიქრობდი, რომ გათხოვება არის თავშესაფარი სუსტი ქალების, რომლებიც საკუთარი ძალებით ვერაფერს აღწევენ ცხოვრებაში და რაღაც ეტაპზე ირჩევენ ამოეფარონ მეუღლის ძლიერ მხარს. რათქმაუნდა ეს სისულელეა და ამას მალევე მივხვდი. სიყვარული პირიქით – სტიმულია, რომლის გარეშეც ალბათ აზრი არ აქვს არანაირ წინსვლებს კარიერაში, ზოგადად ცხოვრებაშიც, რადგან ერთხელაც თავს იგრძნობ მარტოსულად და ყველაფერი აზრს დაკარგავს. სულ სხვა მხარეს წავედი.
ამ ფიქრებისკენ მიბიძგა იმან, რაზეც ახლაც ხშირად ვფიქრობ. მთელი შეგნებული ცხოვრება მეშინია ჩამოუყალიბებელი ცხოვრების, აუსრულებელი სურვილების, განუხორციელებელი იდეების... მეშინია რომ ცხოვრება უცებ გაიფრენს... ერთ დღესაც ყოველდღიური პრობლემებით დატვირთული გამოვფხიზლდები და აღმოვაჩენ, რომ უკვე ასაკში ვარ და ვერაფერს მივაღწიე, არ შევდექი როგორც სრულყოფილი ადამიანი, ვერაფერს მივაღწიე საკუთარი შრომით და გადავყევი სახლის ლაგებას ან სადილების კეთებას.
ახლა მარტინ იდენს ვკითხულობ და ისე ნაცნობია ზოგიერთი განცდა, რომელსაც ის აღწერს. გრძნობს რომ რაღაც ძალა აქვს, რომ სხვებისგან განსხვავებულია, რომ ბევრად მეტი შეუძლია იყოს ვიდრე არის. ეს ჩემთვის ნაცნობია, რადგან დიდი ხანია ამაზე ვფიქრობ. მე ვიცი, რომ მე ბევრი რამე შემიძლია, ბევრის მიღწევა შემიძლია და არა ფულისთვის ან კარიერისთვის, არამედ იმისთვის, რომ ჩემი საკუთარი მე იყოს კმაყოფილი და გამუდმებით არ ვგრძნობდე სულის ფორიაქს.
მე ბევრჯერ მინახავს ქალი 40–50–60 წელს გადაშორებული, ჩემთვის პატივსაცემი, რადგან ცხოვრება გაატარა ისე, როგორც შეეფერება ნამდვილ დედას თუ ბებიას. ისინი საღამოობით, ყოველი საქმის შემდეგ უყურებენ გადაცემებს, ფილმებს, ცხოვრობენ სხვისი ცხოვრებით და გულის ტკივილით გრძნობენ რომ მათი სურვილები დარჩა წარსულში, მათ ცხოვრებაში აღარ მოხდება სასწაული და იგი დასრულდება ისე, როგორც მიმდინარეობდა ბევრი წლის განმავლობაში. მე ვუყურებ ამას და საშინლად არ მინდა ასეთი ვიყო 30–40 წლის შემდეგ.... მე მინდა ვიცხოვრო სრულყოფილი ცხოვრებით, ვიმოგზაურო იქ, სადაც მინდა, თავს ვგრძობდე კიდევ ერთხელ ვიტყვი სრულყოფილად, გამოლეულად, მშვიდად და ძალიან არ მინდა არასოდეს გამიჩნდეს გრძნობა, რომ ვერაფერი მოვასწარი.... რომ ტყუილად ვიცხოვრე...

არის მომენტები ცხოვრებაში, რომლებიც არავის უნდა მოუყვე, არავის გაეხსნა, არც არავის აგრძნობინო და თავი ისე დაიჭირო თითქოს ეს შენ არ გადაგხდენია. იმიტომ კი არა რომ ეს სამარცხვინოა, უბრალოდ იმიტომ, რომ ეს შენია და არც არავის უნდა ამის მოსმენა. ალბათ იმიტომ, რომ შესაბამისი სიტყვები არ აქვთ შენს გასამხნევებლად ან იმიტომ, რომ შენ თვითონ არ გინდა შეგიცოდონ ან იფიქრონ რომ შეცოდებისთვის ლაპარაკობ.
არადა ისე გინდება ზოგჯერ გახსენება, უბრალოდ გულის მოფხანა, ტირილი ცრემლების გამოლევამდე..... როცა ეს შენი ტრაგედიაა და არ იცი ამას რა უყო, სად დაიტიო, როგორ შეინახო.
ასე ვამბობ მაგრამ ალბათ ვერც შევძლებ ვერასდროს ვინმეს ამაზე ასე ველაპარაკო... არც ასეთი ძლიერი ვარ ალბათ.

მე უბედური ვარ როცა ეს მახსენდება, მაგრამ ალბათ არც მინდა ეს ემოცია სადმე დავკარგო. უბრალოდ მინდა ტკივილი მინელდეს, მიყუჩდეს....
გარდაცვლილ მამაჩემს პირველად მე შევხედე. დივანზე იწვა, ცალ ცალკე მახსოვს დეტალები. თვალებზე ხელი ამაფარეს და სხვა ოთახში გამიყვანეს. თან მითხრეს აღარ მეკივლა, არც ხმამაღლა მეტირა, რადგან მეზობლები პოლიციას გამოუძახებდნენ. მახსოვს ყურძენი იდო რომელსაც მამაჩემი ჭამდა თურმე სიკვდილის წინ. კიდევ მახსოვს ვიხრჩობოდი ემოციებისგან, მაგრამ დამლაპარაკებელი არავინ იყო. აარაადეკვატურიც ვიყავი მახსოვს, დედაჩემი მახსოვს ჩაკეცილი, ვერც მივუახლოვდი, ისე შემეშინდა რამე არ მოსვლოდა.
არ მახსოვს სად ვიყავი როცა მამაჩემი წაიყვანეს მორგში. მახსოვს ის, რომ იმ ღამეს იმ დივანზე დავწექი სადაც მამაჩემი იწვა და ცრემლები მახრჩობდა.
მერე მორგი მახსოვს გადმოსვენების წინა დღეს მგონი, როცა მამაჩემი ვერ ვიცანი და ვამბობდი ეს მამაჩემი არაათქო.
იქ ხალხიც იყო, მეგობრები, რომელთა რეაქციაც აღარ მახსოვს.
გზა არ მახსოვს საერთოდ.
არც თვითმპრინავი ერევნამდე, არც მერე გზა საქართველომდე.
ჩემი ჩიხი მახსოვს, მანქანიდან რომ გადმოვედი და ვიღაც ჩამეხუტა. ახლაც არ ვიცი ვინ იყო მაგრამ უკვე დამშვიდებული ვტიროდი. უკვე ვიცოდი რომ სახლში ვართ.
პირველ პანაშვიდზე მახსოვს კინაღამ გავგიჟდი ამდენი ხმამაღალი სიტყვებისგან, ბებიაჩემის ტირილისგან და ვთქვი როდის დამთავრდება ეს აღარ შემიძლია მეტითქო და ნათლიაჩემმა მითხრა ნუ ამბობ მერე ესეც კი მოგენატრებაო. მაშინ ვიფიქრე რა უნდა მომენატროს, გაგიჟდათქო....
ისე მენატრება... პანაშვიდებიც კი მენატრება რომ ვიტირო ვიტირო თუნდაც მკვდარს შევხედო, ვიგრძნო რომ მკვდარი მაინც არის გვერდით.
პანაშვიდები არ მახსოვს საერთოდ. ავტომატურად ვესალმებოდი წლების უნახავ ხალხს და თუმცა მაშინ მეგონა კარგად ვართქო, ახლა ვხვდები რომ არაადეკვატური ვიყავი ალბათ, რადგან საერთოდ არ მახსოვს ის დღეები.

არც არაფერია ალბათ ეს თქვენთვის, სხვისთვის, მაგრამ ჩემთვის ეს დღეები, ყველაფერი რაც იმ დღეებიდან მახსოვს ძალიან ბევრია.
ეს ყველაფერი ერთმა გაგონილმა ანალოგიურმა ამბავმა გამახსენა თორემ მე ამას ვმალავდი... საგულდაგულოდ გულის სიღრმეში და არც ვაძლევდი თავს უფლებას ასე ერთად ყველაფერი გამეხსენებინა. მითუმეტეს დამეწერა.
ვიტირე დღეს. ემოციებს ავყევი.
არ ვიცი რა ვუქნა ამ მოგონებებს. ერთის მხრივ მძულს ამის გახსენება, ერთის მხრივ მენატრება და ამით ვიქარვებ ალბათ.

არ უნდა დამეწერა ალბათ
მაგრამ მაინც ვაქვეყნებ

რატომ გვქვია გრუზი ა?

სიტყვა გრუზი ხომ ყველამ ვიცით რასაც ნიშნავს?
ხოდა რატომ გვეძახიან რუსები მაინცდმაინც გრუზიას? ანუ რატოა მათთვის საქართველო გრუზი ა?
შესაძლებელია ამ სიტყვას არც არაფერი ქონდეს საერთო ჩვენ გრუზიასთან, მაგრამ მაინც დასაფიქრებელია.
პოლიტიკაში ბევრი არაფერი გამეგება და ამ საკითხში კომპეტენტური ნამდვილად არ ვარ, თუმცა ბოლო დროს საკმაოდ ბევრს ვფიქრობ ამ თემაზე.
მოსკოვში 6 წელი ვცხოვრობდი, თანაც იმ ასაკში, როცა ადამიანი ყალიბდება.
ჩემდა სამარცხვინოდ ამ დროის მანძილზე არც ქართულ წიგნებს ვკითხულობდი, არც საქართველოს ისტორიით ვინტერესდებოდი, ქართულიც მავიწყდებოდა და ჩემი ფიქრებიც და სიზმრებიც რუსულ ენაზე იყო.
ახლა როცა საქართველოს ისტორიაც ასე თუ ისე ვიცი, 2008 წლის ომიც გამოვიარეთ, მაილში почему грузия და მინდოდა ჩამეწერა называется грузией და ამომიგდო почему грузины бомбили Россию?..
საინტერესოა რუსეთის რომელი ქალაქი დავბომბეთ? ან იქნებ ოსეთი ითვლება რუსეთად? გამეღიმა...... სასაცილოა ნამდვილად.
ხომ არიან რუსეთშიც ახალგაზრდები, რომლებიც ინფორმაციას იღებენ მხოლოდ ტელევიზიით, პრესის საშუალებით ან ინტერნეტით. რა აზრზე შეიძლება იყოს ადამიანი, რომელიც მხოლოდ ცუდს და საშინელებას კითხულობს ჩვენზე და ზოგადად საქართველოზე?
რასაკვირველია საღ გონებაზე მყოფი შეიძლება მიხვდეს და მივიდეს იმ აზრამდე, რომ ჩვენ პატარა ქვეყანას არ შეეძლო ამხელა რუსეთი დაებომბა, მაგრამ ეს მხოლოდ მაშინ, როცა ადამიანი ფიქრობს და სიმართლეს ეძებს. უფრო ხშირად კი იგი ძალიან იოლად ექცევა ზემოქმედების ქვეშ და იჯერებს იმას, რასაც აჯერებენ.
2003 წელს ვარდების რევოლუცია როცა მოხდა, იმდენად დამახინჯებული ინფორმაცია მიიწოდებოდა ხალხამდე, მეც კი მჯეროდა, რომ საქართველოსთვის ხდებოდა რაღაც საშინელება, რომ თავს ვიღუპავდით ქართველები შევარდნაძის გადაგდებით.
საკმაოდ კარგად ვიცი როგორი დამოკიდებულება აქვთ რუს ახალგაზრდებს საქართველოს და ქართველების მიმართ. ფიქრობენ და ამჟღავნებენ იმას, რაც ესმით ოჯახებში, ტელევიზიით...........
მაგრამ არის კიდევ სხვა საკითხი. რომელიც უნდა ითქვას და რომელიც არაფერ შუაშია პოლიტიკასთან. ეს ზოგადად ჩვენ ბუნებას ეხება.
იქაური ქართველები......
როგორ უნდა დავაძალოთ ჩვენ რუსებს პატივი გვცენ, როცა იქაური ქართველები ერთმანეთსაც კი არ/ვერ ენდობიან?
ბევრი შემთხვევა ვიცი... რაღა შორს წავიდე და თუნდაც მამაჩემი. თუ ის ოდესმე გაუქურდავთ/დაუყაჩაღებიათ/უღალატიათ/»გადაუგდიათ»/რამე წაურთმევიათ ყოველთვის ეს ყოფილა ქართველი, რომელსაც დაეხმარა და ენდო.

ყველაფერს მივედ–მოვედევი, მაგრამ დასკვნამდე მაინც ვერ მივედი.
ვინმემ იცით რატომ გვქვია გრუზია??

неожиданный подарок :)

Как-то совсем нет музы писать, но так хочется передать своё..... Не хочу использовать банальных слов, но видимо не обойдусь. За последнее время со мной многое случилось: безусловно есть вещи, за которые я могу себя похвалить, и есть наоборот вещи которые кидают меня в сожеление.... Я, слава Богу, отошла и как-будто очистилась от тех всех своих мыслей, принципов, глупостей, московской пошлостью, которое крепко засело у меня в голове за последние годы.
Я поверила в любовь, тепло, человечность, поняла цену доверия между двумя, когда не надо играть, преукрашивать, показывать себя лучше чем есть, кокетничать....... Я пожалуй нашла такого, какого хотела рядом - грузина и русского в одном флаконе: со своей мужскостью, характером, жёсткостью даже и в это время искренного, нежного, чевсвенного..... Он мой, только мой и мне не приходиться за это бороться, это само собой. Как бы это не смешно и банально было, я его чувствую всем телом, душой.... типа он мой :))



На самом деле, ведь это круто когда сидишь и думаешь, вот мне бы человека который..... вкрутит мозги, прочтет лекции когда надо, не даст ошибиться, будет любить всякую и он будет для меня лично, только мой и я также буду принадлежать только ему. И он появляется...... Именно тогда, когда мне это больше всего нужно в жизни.... Я благадарна Богу за то, что он мне его подарил, за то что я его нашла!
Я очень хочу пережить все те испытания, которые у нас есть: сопротивления со стороны окружающих, испытание нашим милым городом, испытание расставанием.....
Единственная моя просьба к Богу..... Чтобы наша любовь (которую я действительно считаю доброй и чистой) не утонула в наших грехах.... Чтобы Бог нам сохранил ЕГО, чтобы ОНО у нас осталось на всю жизнь таким же сладким, светлым, добрым, чистым, сильным, страстным как есть сегодня! Я имею в виду ЧУВСТВА, наши ЧУВСТВА.

я тебя люблю зая

4 декабря 2007 года

Москва

Бывают же люди, которые втречаются в жизни хоть пару раз, но запоминаются на всю жизнь. тоже самое у меня случилось с Москвой...Была бы я мужщиной сравнила бы её с капризной девицей дорогой, с характером стервы и с большими капризами. Которая порой ломает людей, а порой делает их еще сильнее. Я к ней отношусь совсем ни как к городу и порой даже воспринимаю её человеком. Я виже её с её характером, проблемами достоинством и гордостью....

Бурные ночи и жизнь - суета....так не спишит ни один город в мире... Все торопяться, а часы уходят как минуты.

Бывает она и печальной, тихой, как будто тоскует, не хватает ей чего-то... В те особенные редкие дни, когда идет дождь как будто она плачет и все серо.....
И с ничем не сравниться московская зима..... Хрустящий снег и воздух ледяной...

Тихие "белые" ночи. Так и манет тебя на улицу, приглашает гулять на свои широкие улицы, в укромные тупики.... наслаждаться жизнью, чувствовать себя совершенным.