ისევ შენზე... ციკლიდან ბედნიერი ვარ :)

ხანდახან ისე მინდება ხოლმე გწერო წერილები... როგორც ადრე, ძალიან რომ მომენატრებოდი, 10 გვერდიან სმს–ებს გწერდი დიდი რუდუნებით და მერე პატარა ბევშვივით გულათრთოლებული ველოდი საპასუხო სიტყვებს. მართალია ცოლი ვარ, მაგრამ ხანდახან ახლაც ძალიან მომენატრები ხოლმე.
ზოგიერთ წყვილს რომ ვუყურებ, ასე მგონია რაღაც ბებრულად უყვართ–თქო ერთმანეთი... შაბლონურად, ზედაპირულად, რომანტიზმის, ფანატიზმის, ემოციების გარეშე. ვერც კი წარმოიდგენ, რომ მათაც დიდ სიყვარული აკავშირებთ, რომ მათაც ენატრებათ ხოლმე ერთმანეთი, რომ ისინიც ეხუტებიან ერთმანეთს დღეში ასჯერ და მათაც ვერ წარმოუდგენიათ უერთმანეთოთ ყოფა...



მე შენი პირის გემო და ტუჩების სუნი მიყვარს ყველაზე ძალიან,
შენი ჩახუტება და ხელების მოხვევა,
შენი სერიოზულობა, ბუზღუნიც, წუწუნიც...
შენთან ჩხუბიც მიყვარს, რადგან ვიცი საათიც არ გავა შემირიგდები...
შენი მზრუნველობა მიყვარს, შენს ცოლზე უკეთესად რომ შეგიძლია საჭმელი მომიმზადო ან ჩაი გამიკეთო და პატარასავით მაჭამო.
არაფრით რომ შენს წილ ტკბილს არ შეჭამ ჩემამდე, იქნებ შენი არ გეყოს და ესეც შენ ჭამეო... მაჭმევ, თუ არ ვჭამ მიბრაზდები, თუ ვჭამ მაჯავრებ რა ღორმუცელა ხარო...:)
შენი სიკეთე მიყვარს და მეამაყება, რომ ჩემზე ბევრად კარგი შეგიძლია იყო, ჩემზე კეთილი და ღვთისმოშიში...
ყველაზე უკეთ ჩემი დამშვიდება და დაიმედება შენ გამოგდის,
ჩვენ რომ ვკამათობთ მაშინ მივარდება წნევა, მეწყება გულის ფრიალი, ვხდები ცუდად და მჭირდება წამლები... ოღონდ არ იფიქრო ვიგონებ... ეს მართლა ასეა. შენზე დამოკიდებული ვარ ალბათ.
ხანდახან ამბობ რა კარგი ცოლ–ქმარი ვართო, როგორ ყველაზე მეტად გვიყვარს ერთმანეთიო...მეც გეთანხმები... გულუბრყვილოები ვართ ალბათ, მაგრამ გვიხარია... და ხანდახან ძალიან რომ შემეშინდება ამ სიხარულის მაგრად მაგრად გეხუტები...

სიყვარულზე შეყვარებული

დიდი ხანია ვიცი, რომ მე სიყვარული მიყვარს!
არ ვლაპარაკობ კონკრეტულ ადამიანზე, ცხოველზე, მცენარეზე, საჭმელზე........ სიყვარულზე, გრძნობაზე გეუბნებით!
როცა სიცოცხლეში აზრს ხედავ, სიკეთე გინდა, გაგება გინდა, ჩხუბს და გაუგებრობას ერიდები!
ამ გრძნობით ვცხოვრობ მე და ამ გრძნობით მინდა გავზარდო საკუთარი შვილებიც, რადგან არ შეიძლება სიყვარულის მოყვარულს ბოროტებამ ძლიოს, შურმა დაამძიმოს, ცხოვრებამ არიოს......!
ადამიანები გიყვარდება, მათ გაგებას იწყებ, ცხოვრებას აფასებ, მადლიერი ხდები...!
მთელი სიცოცხლის მანძილზე მოგყვება ეს გრძნობა და ალბათ, ამით ხდება განვლილი ცხოვრება ფასეული, შენი სიცოცხლე კი აზრიანი!
ამ პოსტით არ ვცდილობ სიყვარულის ახსნას ან განწყობის გამოვლინებას, ეს ჩემი ხასიათია, მე ამით ვცხოვრობ!
ალბათ ეს ჩემი პოსტებიდანაც ჩანს, როცა 20-მდე პირადი პოსტი მაქვს და ნახევარზე მეტში სიტყვა მიყვარს ფიგურირებს!
მე ჩემი გიო მიყვარს ქალური, ცოლური სიყვარულით!
მე ჩემი დედიკო მიყვარს ყველაზე ლამაზი და კეთილი ქალთა შორის!
მე ჩემი ერთადერთი ძმა მიყვარს და მის გარეშე სიცოცხლე არ შემიძლია!
ყველა ჩემი მეგობარი, ამხანაგი, ნაცნობი, ნათესავი მიყვარს და მიხარია, როცა მათგან პასუხად იგივეს ვგრძნობ!

ჩემი შიშები

ჩვენ, ადამიანებს სხვა ყველა ბევრ გრძნობასთან ერთად, შიშის გრძნობაც გვახასიათებს.
იგი ბევრი რამის მიმართ ჩნდება: სიმაღლის, სიბნელის, დახურული სივრცის, სიკვდილის, დასჯის.........



მინდა ჩემს შიშებზე გითხრათ. უშიშარი ნამდვილად არ ვარ და ბევრჯერ შევუპყრივარ შიშის გრძნობას, თუმცა, რაც მაძლევს საშუალებას საკუთარ თავს ძლიერი ვუწოდო, ისაა, რომ ამ შიშების არ მეშინია.... ანუ მარტივად რომ ვთქვათ, შემიძლია თავი ხელში ავიყვანო, ისტერიკაში არ ჩავვარდე, ჩემ შიშს თვალი გავუსწორო და მომენტი "ვაჟკაცურად" გადავიტანო. დიდი ხანია სიკვდილის არ მეშინია..... ზუსტად იმ დღიდან რაც მამა აღარ მყავს! არ მეშინია მისი, რადგან ყველას და ყველაფერს აქვს ლოგიკური დასასრული და ბუნებრივია მეც მექნება. გამოგიტყდებით და ისეთი მომენტებიც მქონია, ეკლესიაში შესულს, სიკვდილისთვის მზადყოფნა რომ გამომიცხადებია, ნუ ამის ახლა მრცხვენია..... რადგან ეს, ალბათ, სისუსტეა და ცოდვა...... თუმცა ყველა ვყოფილვართ კრიტიკულ სიტუაციაში.
თემას გადავუხვიე.
პირველ რიგში, რისიც მეშინია, ეს ჩხუბია. ხმამაღალი, უშვერი სიტყვები, კაცის გინება, ცემაზე ხომ საუბარი ზედმეტია. ისტერიკაში ვვარდები. რათქმაუნდა, ეს ფსიქოლოგიურია. ოჯახში მსგავსი სიტუაციები ნამდვილად არასდროს მქონია, ამიტომ არ ვიცი ეს საიდან დაიწყო ან რატომ.
მეორე რისიც მეშინია - მარტოობა. აქ არ ვგულისხმობ ფიზიკურ სიმარტოვეს, პირიქით - სახლში მარტო დარჩენა ბავშვობიდან ძალიან მიყვარს და ამ შესაძლებლობას ხელიდან არასდროს ვუშვებ. ვგულისხმობ სულიერ სიმარტოვეს. ძალიან მიყვარს ადამიანები და საშინლად არ მიყვარს, როცა ისინი იგივეთი არ მპასუხობენ. მეშინია მარტო, სიყვარულის და სითბოს გარეშე დარჩენა; მეშინია არასდროს დადგეს მომენტი, როცა ჩემი ზრუნვა და მოვლა აღარავის დაჭირდება და თავს ზედმეტად ვიგრძნობ.
და ბოლოს, ყველაზე მეტად სარკის მეშინია..... არა, არ იფიქროთ, რომ ძალიან მახინჯი ვარ)) უბრალოდ მეშინია არასდროს დადგეს მომენტი, როცა სარკეში ჩავიხედავ და ჩემს თავს ვეღარ დავინახავ. მომენტი, როცა დაფიქრების შემეშინდება, რადგან საკუთარ თავთან საკუთარ თავს გამართლებას ვეღარ ვუპოვნი. მომენტი, როცა სულიერი სიმშვიდე ჩემთვის აღარ იარსებებს, როცა წერასაც კი ვეღარ შევძლებ, რადგან აღარ ვიქნები საინტერესო, უპირველესად, საკუთარი თავისთვის. აღარ მექნება მუზა, გულწრფელობა, სიამაყე..... მომენტი, როცა ხორცი დამძიმდება და ვეღარ შეძლებს სილაღეს, სიწმინდეს, სათნოებას, სინაზეს; როცა საკუთარი თავის ნდობასაც კი დავკარგავ და ეკლესიას ახლოსაც ВЕР გავეკარები. მეშინია ამ მომენტის და ყველას უნდა გეშინოდეთ! მაგრამ ეს მხოლოდ შიშია ცოდვის და მეტი არაფერი! მე მწამს და ვიცი, რომ ეს მომენტი ჩემთვის არასოდეს დადგება.