მარტოობა......

კარგი იქნებოდა ერთი ბილეთი მთვარემდე... გამიგია იყიდებაო იქ მიწები.
ან სულაც რომ წარმოიდგინო, თითქოს დედამიწა ცოტა ხნით დაცარიელდა.... რა კარგია ალბათ მთელ პლანეტაზე მხოლოდ შენ ერთი რომ ხარ მარტო...


ივლიდი უამრავს, ყველა კუნჭულს მოივლიდი, შენი თავის უფროსი შენვე იქნებოდი, როცა გინდა დაიძინებდი, როცა გინდა გაიღვიძებდი, როცა გინდა შეჭამდი და რასაც გინდა იმას გააკეთებდი....
მოგინდებოდა იმღერებდი ხმამაღლა და არ შეგრცხვებოდა რომ არც თუ ისე კარგი ხმა გაქვს;
მოგინდებოდა იცეკვებდი და არ იფიქრებდი რომ ამ მომენტში გვერდიდან ალბათ ტლანქი ჩანხარ და მოუქნელი...
მთელ ღამეს ისეირნებდი და დატკბებოდი სიბნელით და ვარსკვლავებით, რომლებიც მხოლოდ შენთვის გაანათებდნენ.
მოისროლიდი უზარმაზარ ტელევიზორს, კომპიუტერს, დივიდის და ათას აუტანელ ნივთს. ერთადერთი დავიტოვებდი ფლეერს და მხოლოდ მუსიკა იქნებოდა ჩემი თანამგზავრი.
ზაფხულში იბანავებდი ზღვაში და ბედნიერი იქნებოდი მხოლოდ იმ აზრით, რომ მთელი უზარმაზარი ზღვა მარტო შენ ერთს გეკუთვნის...


ზამთარში გაგახარებდა გაუკვალავი თოვლი და გუნდაობა მარტოობაში... :)
ეჰ... სისულელეა ალბათ. რეალურად ეს ყველაფერი შეუძლებელია და ერთ დღეზე მეტად ვერც კი გაძლებს ვერავინ ასე.
როცა პატარა ვიყავი ხშირად მტოვებდნენ ხოლმე სახლში მარტო... და ამ დროს არავინ იყო ჩემზე ბედნიერი. ჩემი სახლი მთელ ჩემ სამყაროდ გადაიქცეოდა ხოლმე. ვაკეთებდი რასაც მინდოდა და როგორც მინდოდა. ზოგჯერ თავს მარტოხელა დიასახლისად წარმოვიდგენდი და სახლს ვალაგებდი, ხან ვმღეროდი, ვკითხულობდი, ვლაპარაკობდი ტელეფონზე..... და რაც მთავარია ვტკბებოდი მარტოობით !
მიყვარს მე მარტოობა და ამიტომ ყოველი ასეთი შემთხვევა ჩემთვის იყო არანორმალურად სასიამოვნო.


საუკუნეა სახლში მარტო არ დავრჩენილვარ და საუკუნეა თავი მარტო არ მიგრძვნია. უკანასკნელი ალბათ კარგია...
ჩემს ირგვლივ იმდენი ხალხია და ისე განსხვავდება ყველა ერთმანეთისგან. ზოგადად ხო თითქოს ყველა ადამიანი ერთნაირია, მაგრამ ამასთან ყველა იმდენად ინდივიდუალურია....ადამიანებს სხვადასხვა ენაზე უნდა ელაპარაკო, მათთან შენც სხვადასხვა უნდა იყო, თითოეულთან აარჩიო მიდგომა, საუბრის ტონი, მანერა, თემა, მიუსადაგო ინტერესის სფერო, ხასიათი, ქცევა.. ზოგს სერიოზული აინტერესებ, ზოგს ჭკუამხიარული, ზოგს ოჯახის გოგო, ზოგს ბავშვი........ თითოეულის სურვილი, ახირება თუ მოთხოვნა უნდა გაითვალისწინო და თითქოს ყველას თავისი გასაღები მოარგო.
უბრალოდ ზოგჯერ გავდივარ ქუჩაში და ამდენი ხალხის ფუსფუსი, რუტინა, ყოველდღიურობა ისე მაღიზიანებს..... რომ ვნატრობ ერთ დღეს ყველა გაქრეს :)

Romantic ....

ადამიანს იმდენნაირი შეუძლია იყოს... იმდენი ხასიათი, განწყობა, იმიჯი მოირგოს..
მეც იმდენნაირი ვყოფილვარ, იმდენი როლი მომირგია და მითამაშია, მერე შევცვლილვარ, ზოგჯერ 180 გრადუსითაც, უკიდურესობაში გადავვარდნილვარ... მაგრამ ახლა ამაზე არა...
ახლა უბრალოდ ის მინდა დავწერო ,რომ რომანტიზმში გადავვარდი რამდენიმე დღეა. განწყობა მაქვს რომანტიული და სულს წყურია რომანტიკა :) საერთოდაც ვერ ვუარყობ, რომ რომანტიული ადამიანი ვარ :) საზოგადოებას, ვფიქრობ, არ ხიბლავს ნაზი და ფაქიზი სულის ადამიანები... სხვისთვის ეს დამღლელია. ამიტომ მეც სულ მაგარი გოგო როლში ვარ, არასდროს არაფერი მაწუხებს, არც მტკივა, არც ვიღლები არასდროს. სხვისთვის ყოველთვის ბედნიერი და უპრობლემო ვარ... გადავუხვიე. მოკლედ.
რომანტიკა მინდა..!
მინდა თოვლი თეთრი, სუფთა, მშრალი და ფაფუკი. ისეთი კი არა ქუთაისში რომ იცის, ბინძური, წყალ და ტალახ ნარევი...
სუფთა ჰაერი მინდა, მშრალი და ცივი, ღამე მინდა საახალწლო განათებებით, ფერადი ნათურებით თუ შუქურებით... თავისუფალი დრო მინდა, რაც ასე მაკლია ამ ბოლო დროს ჩემი კურკას ხელში :) მინდა არსად მეჩქარებოდეს, არ ვფიქრობდე დაუსრულებელ სემინარებზე, გამოცდებზე, პროექტებზე... თემუკას საჭმელებზე, მუცელზე, ძილზე.... მინდა ბევრი ფიქრის დრო მქონდეს, არსად მეჩქარებოდეს, აი სადმე აქ ვიჯდე და სულიერად ვისვენებდე...

ახალი წლის მოლოდინში :)

ყველაზე ძალიან მიყვარს ზამთარი. მიყვარს იმიტომ რომ რაღაცნაირად ჩემია... სიწყნარესთან ვაასოცირებ, სულიერ სიმშვიდესთან, სითეთრესთან, სიმყუდროვესთან.




მიყვარს სიცივე, თოვლი, ნაძვის ხე, გირჩები, თოვლის ბაბუა,თბილად ჩაცმა, ხრაშუნა და სუფთა თოვლი... რასაც სამწუხაროდ ქუთაისში ნაკლებად ნახავ. მოსკოვი ამ მხრივ ჩემია და მენატრება უზომოდ... ისე მიყვარდა ხოლმე საღამოობით ბოდიალი... გაყინული და სუფთა ჰაერის სუნთქვა, ნაკვალევი თეთრ გზაზე და თოვლის კრაჭუნი...
კიდევ ზამთარში ჩემი დაბადების დღე და ახალი წელია. მთელი დეკემბერი ბედნიერი ვარ ხოლმე, ჯერ ჩემს დაბადების დღეს ველოდები, მერე წინასაახალწლო მზადება მაბედნიერებს :) სახლის მორთვა, ახალი სათამაშოები, ნაძვის ხის გაწყობა... მერე გემრიელი სასუსნავები, მილოცვები.. :)
ეს განწყობა ყველაზე მეტად მიყვარს. მეც მინდა პატარასავით მჯეროდეს, რომ ახალი წლის დადგომისას სასწაული მოხდება, კეთილი თოვლის ბაბუ ოქროსფერი ეტლით ჩამოფრინდება და ხურჯინით საჩუქრებს ჩამომიტანს...


ღამე თავზე ხელს გადამისვამს და საჩუქრებს დამიტოვებს:) დილით ცხელი კაკაოს სუნი გამაღვიძებს, ამდგარს კი უამრავი ლამაზად შეფუთული, ფერად ლენტებიანი კარობკები დამხვდება ნაძვის ხის ქვეშ... :)



მანამდე კი მთელი საღამო აუცილებლად განვლილ წელზე უნდა იფიქრო, გაიხსენო წინსვლები, წარმატებები... აღიარო შეცდომები. მადლობა უთხრა განვლილ წელს ყველაფრისთვის და ახალი წელს შეხვდე ახალი იმედებით, გეგმებით....
ჩემთვის 2011 ბედნიერი იყო... ამ წელს დედა გავხდი, ჩემი ბუშტი გამიჩნდა :)


ამიტომ წელს განსხვავებული ახალი წელი მაქვს, რადგან ახალ წელს ერთად პირველად ვხვდებით :)

დავიღალე

რა კარგია განმარტოვება.... ზამთარი, პატარა თბილი სახლი, ლამაზი ხის ავეჯი, მწვანე ნაძვები, სუფთა ჰაერი, ფაფუკი გაუკვალავი თოვლი, სიჩუმე მშვიდი ბედნიერებით გაჭღენთილი, მერე სეირნობა, გუნდაობა და გულის მოჯერება, სიცივისგან გათოშვა და მოუსვენრებისგან დაღლა, წითელი ლოყები ცხვირი და თოვლიანი თმები, მერე თბილი ლოგინი, ერთადერთი და საყვარელი თბილი და მისი რუდუნებით მომზადებული ცხელი ლიმნიანი ჩაი, მერე მადლობის ნიშნად ღიმილი და ტკბილი კოცნა, ბავშვივით გაღიმება და სიხარული ბევრი, თბილ ლოგინში დასვენება და სრული სიმყუდროვე, არანაირი ცივილიზაცია ერთადერთი სიმართლე და დაწყნარებული სული, ბუხარი და ბევრი პატარა სანთელი, ბევრი ძილი და თეთრი თოვლი, ტვინის გათიშვა და მოდუნება, ნდობა, დილაობით ყავა ტკბილ ნამცხვართან ერთად, მერე ბევრი შენ და ხანდახან ზამთრის სიცივეც.....................

დავიღალე

თეთრი ოცნება

როცა შენ მოხვალ, მე უკვე მზად ვიქნები. მეცმება თეთრი კაბა, მერე შენ მომიტან თეთრ ქრიზანთემებს, თმაშიც პატარა, თეთრ ყვავილს გამიკეთებ, ცოტას კიდეც გამიწყრები რა ამბავია ამდენი სარკეში პრანჭვაო, მერე გამიღიმებ, ყელზე მაკოცებ, ჩავჭიდებთ ხელს და შევუყვებით აღმართს.



მწვერვალზე თოვლია. თეთრი, თეთრი, ქათქათა. მერე მე თოვლს შევერევი და შენ შეშფოთებული მეძებ. მერე თეთრი მტრედი მოფრინდება და ყურში ჩაგიჩურჩულებს რაღაცას. შენს თვალებში უამრავი ეშმაკუნა სახლდება. შებრუნდები და მიდიხარ. მე შიშით გული მისკდება. მაშინვე ვყვირი, შენც შემობრუნდები და მაშინვე მპოულობ. ასეთმა ხუმრობამ კარგა გვარიანად შემაშფოთა. მერამდენედ გეკითხები უკვე, მართლა მიდიოდი? მართლა მტოვებდი? ცოტაც და ტირილს დავიწყებ. შენ ცრემლიან თვალებს მიკოცნი და მამშვიდებ.

ყველაფერი ჩვენია: ეს მწვერვალიც, ქათქათა თოვლიც, თეთრი, მოღუღუნე მტრედიც, ცისფერი ცა და სუფთა, გამჭვირვალე ჰაერიც. მერე მე ამას ყველაფერს შენ გჩუქნი. შენ მე. მე თეთრი, თეთრი კაბა მაცვია. ხელშიც შენი მორთმეული თეთრი ქრიზანთემები მიჭირავს. ირგვლივ თოვს და თოვს. მე და შენ თეთრი ფიფქები გვაცვივა. ყველაზე კარგი, დიდი ფანტელები შენ გეცემა. ირგვლივ სითეთრეა. მე თეთრი კაბა მაცვია. ჩემი თმებიდან შენი ლამაზად და კოხტად გაკეთებული ყვავილი იჭყიტება. ხელშიც შენი მიერ მორთმეული თეთრი ქრიზანთემები მიჭირავს. თოვს, თოვს და თოვს.

სულ ბოლომდე ავედით, იქედან მხოლოდ თეთრი ქვეყანა და ციდან მოფარფატე თეთრი ფიფქები მოჩანს. მერე მე შენ მორთმეულ თეთრ ქრიზანთემებს მთელ ქვეყანას ვჩუქნი. ერთ ცალს შენც გჩუქნი. უსაზღვროდ გიხარია. შენს თვალებში იმდენი პატარა ეშმაკუნებია ჩასახლებული, მეშინია ისევ არ წამოგიაროს როგორც წეღან. მაშფოთებს ისეთი ხუმრობა, რომელიც შეიძლება მართლა მოხდეს. მეშინია ამ სითეთრეში ჩემი თეთრი კაბით ან მე არ გაგებნე, ან შენ არ დაგკარგო და ამიტომ ხელს არ გიშვებ. კარგია ასე ერთად რომ შევყურებთ მთელ ქვეყანას. მიხარია. შენც გიხარია და მერე ორივეს ერთად ბედნიერი ღიმილით გვიხუტებს თეთრი მწვერვალი გულში.

ღამდება, მაგრამ მაინც სითეთრე ჭარბობს. უცებ დიდი, დიდი, წითელი მზე ამოვიდა და იმანაც ჩაგვეხუტა. მერე ყველა ერთად გვეფერებოდა: თეთრი მწვერვალი, დიდი, წითელი მზე და თეთრი ღამე. მერე შენც გაბედე და ისე სათუთად მომეფერე, კინაღამ ავღრიალდი. თმიდან შენი ნაჩუქარი თეთრი ყვავილი ჩამომივარდა.

მერე ორივემ ერთად დავინახეთ როგორ ამოჰქონდა თეთრ მტრედს ღუღუნ-ღუღუნით ჩემი თეთრი ყვავილი. ამოჰქონდა და იმასაც პატარა ეშმაკუნები უციმციმებდა თვალებში. ალბათ ესეც რაღაც სიურპრიზს მიმზადებდა, ოღონდ ახლა ჩემთან ერთად შენც. ორივე რაღაცის მოლოდინში გავინაბეთ. თეთრი მტრედი არ ჩქარობდა. კვლავ ღუღუნით მოარღვევდა თეთრ, ქათქათა თოვლს. თან ჩემთვის თეთრი ყვავილი ამოჰქონდა.

მე თეთრი კაბა მეცვა, თმაში შენი გაკეთებული თეთრი ყვავილი მებნია, ხელშიც შენი ნაჩუქარი თეთრი ქრიზანთემები მეჭირა.


თოვდა, თოვდა და თოვდა.

ნონა

ურა თოვს))

რა მაგრად თოვს)) თოვლს რომ შევხედე ყველა წუხილი დამავიწყდა...
წელს ახალი წელიც ძალიან უფერული იყო, რადგან თოვლი არ მოვიდა და სულ არ ციოდა.
ძალიან მიყვარს ზამთარი, მაგრამ ის ხომ თოვლთან ასოცირდება, ამიტომ ნამდვილი ზამთარი პირადად ჩემთვის სწორედ დღეს დადგა))
როგორ მინდა დილით გავიღვიძო და გადათეთრებული დამხვდეს ყველაფერი... ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ექნება. ბევრს ვისეირნებ, ხარბად ვისუნთქებ და კიდე ვიგუნდავებ...
P.S. და კიდევ ძალიან მინდა ვნახო ზამთარი ქობულეთში, ნუ ზღვისპირა ქალაქში. ჩემი აზრით, ძალიან ლამაზი და რომანტიული იქნება... ინტერნეტში მოვიძიე მაგრამ კონკრეტულად ქობულეთი ვერსად ვიპოვე, ამიტომ ამას დავჯერდი განწყობისთვის :)