p.s. სადღაც იქ, იშვიათი მე...

          არ ვიცი ყველაში სახლობს თუ არა ორი ადამიანი. ყველა დახტის თუ არა ერთი სამყაროდან მეორეში, ერთი ხასიათიდან სხვაში და ასე გამუდმებით სტაბილურობის ძებნაში. მხოლოდ ის ვიცი, რომ იმ ერთ-ერთ ჩემთაგანს ძალიან უნდა უბრალო, მარტოსული, ყველასგან დავიწყებული, უპრეტენზიო გოგო იყოს და სადმე იქ ცხოვრობდეს, რომლის იქითაც მამალი აღარ ყივის. ფიქრობს, რომ ეს იქნებოდა ერთადერთი მშვიდობა ყველა მის ომში საკუთარ თავთან თუ სხვა დანარჩენ სამყაროსთან. ფიქრობს, რომ ისწავლიდა ბარვას და თოხნას, მოიყვანდა ბოსტნეულს თავისი ხელებით, ეზოს გაასუფთავებდა, ყვავილებს მოუვლიდა, ძაღლს იყოლიებდა ერთგულს, დამჯერეს და ისეთს, მის დანახვაზე ენაგადმოგდებულ და თვალებაბრწყინებულ რეაქციას რომ ვერ შეცვლიდა ვერაფერი.

          ვარსვლავებით გადაჭედილი მუქი ლურჯი ცა ექნებოდა ქუდად და მწვანე დედამიწა საყრდენად. ასე იდგებოდა არაფრით გამორჩეული, ყველაზე ბუნებრივი და ისე ილოცებდა თითქოს შიგ ყურში ეჩურჩულებოდა თავისი ხმით ცას.... ყოველი დილა და საღამო ერთმანეთს შეეჯიბრებოდა სიმშვიდეში. დადგებოდა ცის ქვეშ და ღმერთს წაუკითხავდა სულ თავის ცოდვებს, მოუყვებოდა თავის კონფლიქტებზე, გაუგებრობებზე, პრეტენზიებზე. ბევრს იტირებდა, იწუწუნებდა, იმსჯელებდა, საპასუხოდ კი თავზე ხელის გადასმას დაელოდებოდა.

          მერე დაწვებოდა და ზაფხულის ხმებს დაუგდებდა ყურს. სოფლის ხმებს. ტურების ქალებივით კივილს, ბაყაყების გაუჩერებელ ყაყანს, ჭრიჭინების სიმღერებს ფონად....თავში აღარ ექნებოდა არცერთი აზრი, არც ამდენი დამღლელი ფიქრი. არ აფორიაქდებოდა და გული არ ამოუვარდებოდა, არ იშფოთებდა და არც შეეშინდებოდა.... იმიტომ კი არა რომ გაცარიელდებოდა ან გამოიფიტებოდა, უბრალოდ იმიტომ რომ ზედმეტად უმნიშვნელო იქნებოდა ეს ყველაფერი იმ მდგომარეობაში...

          იქ მოვიდოდა ბედნიერება ყველაზე მარტივად. ჭეშმარიტებამდეც იქ იქნებოდა ყველაზე მოკლე. ღვთის სათნოობა - სულ იოლად მისაღწევი. მიწასთან ჭიდილში დაღლილი სამართლიანად ჩათვლიდა, რომ მეტად იმსახურებს ღვთის სიყვარულს, წყალობას... მადლით აევსებოდა გული და ფიზიკურად გამოლეულს ძალა აღარ ექნებოდა წუხილის... უმიზეზოდ და უსაქმურად წუხილის. 

მძიმე

       

          სახლში რომ შევედი, ხელებაკანკალებული და თვალებდასიებული, მოლოდინით მქონდა გული სავსე. სიმართლე გითხრათ, თავად არ ვიცოდი რას ველოდი, მაგრამ მთელი გულით მინდოდა ყველაფერი ისე დამხვედროდა, თითქოს არც არაფერი მომხდარა. თითქოს მე არ დამელეწოს გუშინ საღამოს სახლში თეფშები, თითქოს მე არ შემეხედოს ჩემი შვილისთვის მთვრალი უსხივო თვალებით, თითქოს მე არ დამეტოვებინოს ატირებული ჩემი ცოლი თავისი ახსნებით ხელში... მარტო.
          განა რად უნდა ამდენი ახსნა იმას, რაც თვითონ ყველაზე კარგად ვიცი. ხომ ვმუშაობ, ხომ გულით მიყვარს, ხომ არაფერს ვაკლებ...... ჩემნაირი კაცები ადრე მე თვითონ არაკაცები მეგონა, ვერ ვუგებდი, მეგონა მონდომება აკლდათ თორემ ძალის მოკრებას რა უნდა-თქო..... ახლა სულაც არ ვთვლი რომ არაკაცი ვარ.... უბრალოდ რა ვქნა თუ სული მტკივა და ეს ცხოვრება აზრს არის ჩემთვის მოკლებული. როცა ვსვამ არაამქვეყნიური იდეალურობა ისადგურებს ჩემს გულში და ნაკლი არ აქვს არაფერს: არც ვირივით შრომა და არასრულფასოვნების აუტანელი გრძნობა მეღვენთება მწარედ გულში, არც უფულობა და უამრავი საყოფაცხოვრებო პრობლემაა ასეთი რთული. არც მხრებზე დადგმული პასუხისმგებლობაა ასეთი მძიმე.... სულ რომ ვატარებ. ბავშვობიდან. რომ არავის უზიდია არცერთი მისხალი ჩემთვის, ჩემს ნაცვლად.... ჰოდა დავიღალე.... რატომ არ ესმით, რომ დავიღალე და საღი გონებით ამხელა ტვირთის ტარებამ გადამასწორა და ბრძოლის ძალა აღარ შემატოვა.
          ყველაზე მეტად მის სიძულვილს ვერ ავიტან.... ოღონდ მისი გულგრილი თვალები არა.... იმიტომ რომ თუ რამე მიკეთებია, ყველაფერი მხოლოდ მისი ხათრით. ახლა თუ ადგება და მარტო დამტოვებს - ეგოისტურად ვანანებ, უკანასკნელი არაადამიანივით გათიშვამდე და საღი აზრის დაკარგვამდე დავლევ და ვიბომჟებ, გადავიკარგები, უჩემობით ვატირებ და ვანანებ..... მან არ უნდა მიმატოვოს, უნდა გამიგოს, უნდა ამიტანოს, იმიტომ რომ უნდა ვუყვარდე! მერე რა რომ ალბათ სულ გულს ვტკენ და გუშინაც.... ვიცი რომ გავაწამე....მაინც არ უნდა წავიდეს და მარტო არ დამტოვოს. დაღუპვის უფლება არ უნდა მომცეს.

          სახლში შევაბიჯე ამ ეგოისტური ფიქრებით, რომ ყველას ყველაფერი ჯადოსნური ძალებით დაავიწყდებოდა და მე უღირსს მაინც შემომეგებებოდნენ სიყვარულით სავსე თვალებით..... სხივიანი და სითბოსგან აწყლიანებული მზერებით.... ყველაზე ჩემიანები, ყველაზე ისინი, ვის გამოც ალბათ შევძლებდი გამომეძებნა ბოლო ძალები და ჩემი გაწამებული ცხოვრება ბოლომდე მიმეყვანა....
          სახლი ცარიელი იყო. არცერთი სულიერი. არ უნდოდა ბევრი ფიქრი იმის გააზრებას, რომ ჩემ გოგოებს აღარ მოუნდათ ასეთ უძლურ, უსუსურ და გამოლეულ კაცთან ცხოვრება.... ალბათ დაიღალნენ... ალბათ სიყვარული არ ეყოთ... ან ალბათ ჩათვალეს რომ ჩემს გარეშე უკეთ იქნებოდნენ.... როგორ შეცდნენ ასე.... როგორ იფიქრეს რომ ამხელა სიყვარულზე უარი უნდა ეთქვათ, რა იფიქრეს?? რანაირი სიყვარულია თუ ფხიზელი ყოფნა არ შეუძლია ჩვენი ხათრითო? ეეეეეეხ..............

          ზუსტად ათი წუთი დამჭირდა იმისთვის, რომ გადაწყვეტილება მიმეღო. რა გგონიათ, ეს იმისთვის გავაკეთე, რომ მინდოდა ჩემი დატოვება ენანათ? არა. სინამდვილეში გულით მიხაროდა, რომ მათ გავათავისუფლებდი ჩემი არსებობისგან და ჩემს თავსაც - ყველანაირი ვალდებულებებისგან. გულით ვზეიმობდი, რომ საპატიო მიზეზი მომეცა ამ ყელაფრისთვის თავად დამესვა საბოლოო წერტილი....

          მე თავი მოვიკალი. ვიცი რომ სისულელე გავაკეთე, ბოლო ჩასუნთქვაში მივხვდი ამას. ამოსუნთქვა რომ ვინატრე. იცით რატომ? ჩემი შვილის ბავშვობა გამახსენდა.
პატარა რომ იყო, ყველა გმირზე დიდ გმირს ხედავდა ჩემში. ყველაზე ძლიერს.
ფიქრობდა, რომ მისთვის მთების გადადგმაც შემეძლო, ფრენაც, ჯადოქრობაც.
მის თვალებში რომ ყველაზე ზღვა სიყვარულს ვხედავდი მთელს მსოფლიოში, ყველაზე გაფანატებულს და დამორჩილებულს.
ყველაზე მეტად ვიჯავრე, რომ ასეთი სუსტი აღმოვჩნდი, ლაჩარი და მას იმედი გავუცრუე.....
ყველაზე მეტად ვინატრე სასწაული ჩემს გადასარჩენად, რათა თავად მომეხდინა სასწაული და განმეცადა ფერიცვალება. ჩემი თავი გვერძე გადამედო... აღარ მეცხოვრა ეგოისტურად და საკუთარი განცდებით.
მივხვდი რომ ეგოისტი ვიყავი.
მივხვდი რომ ბედნიერებამ სულ გვერდით ჩამიარა.
რაღაც კარგსაც გავაკეთებ: თუ ეს შესაძლებელია, ჩემს წილ ბედნიერებას ღმერთს ჩემი გოგოებისთვის ვთხოვ....

გზააბნეული

ყველაზე ძალიან
მინდა შენს მეტი არაფერი მინდოდეს
მინდა შენს ერთგულებაზე მეტი არაფერი შემეძლოს
მინდა სიმშვიდეს მხოლოდ შენთან ვეძებდე
მინდა ჭიანჭველებს გულიდან მხოლოდ შენ მისუფთავებდე
მინდა საშველად მხოლოდ შენთან გამოვრბოდე
მინდა ვერ ვხედავდე გზას შენს გარეშე
მინდა მთელი გულით მხოლოდ შენ მიყვარდე
მინდა შენთან მოსვლა დღესასწაულად მქონდეს
მინდა დღე უშენოდ ქვეყნის დაქცევას გავდეს
მინდა ჩემს ფიქრებს მხოლოდ შენ განდობდე

აღარ მინდა ვედებოდე ღობეს, ყორეს, სხვას, ყველას უკიდურესობამდე და მხოლოდ ბოლო გზას ვიტოვებდე შენთან მოსასვლელს;
აღარ მინდა ვეძებდე საშველს სხვაგან და თავს ვცდიდე უშენობით;
მხოლოდ ძალა მინდა:
სულ ცოტა ძალა, რომ შევძლო და გული შენით ავივსო;
რომ გიერთგულო;
რომ ჭიანჭველებმა ვერ დაჯაბნონ შენი სიყვარული ჩემს გულში.

დ ა ვ ი ღ ა ლ ე

ყველაზე მეტი....

       

          საქანელაზე ბავშვობაში ხომ მჯდარხართ? მაღლა რომ აფრინდებით, გული შეგიტოკდებათ, განუზომელ, უცნაურ და ამოუცნობ სიხარულს რომ იგრძნობთ, აი ზუსტად ეს ვიგრძენი იქ. რიგში. ხომ ამბობენ იმ რიგში დგომა შეგრცხვებაო, ხალხი ბრბოსავითააო.... მე ვერ ვიგრძენი. რამდენჯერმე გამომხედეს წარბშეკრულმა ბებოს ტოლებმა, რომ მეღიმებოდა, ვეუცნაურე ალბათ. მათაც გავუღიმე და აღარ შემოუხედავთ. ჰოდა სიხარულზე ვამბობდი.... ვიდექი გაღიმებული და თვალზე ცრემლმორეული... ამაყი არა, სიამაყე არ მიგრძვნია, უბრალოდ პირველად ჩავთვალე რომ ღირსი ვიყავი იქ დგომის.
          პატარა გოგო იდგა ჩემს გვერდით, ქერა, გრძელთმიანი, თხელტუჩება და უგონოდ ლამაზი. მე მელამაზა. ერთმანეთს ვუყურებდით და ისიც მიღიმოდა, ძალიან კარგი უნდა ყოფილიყო შიგნიდან, ასე მომეჩვენა. რათქმაუნდა ჩემზე წინ წავიდა, მამაოსთან მიაჭრა, თვალებში ჩახედა და ამოირაკრაკა: ,,როგორ მიყვარხარ მამაო".... (უეჭველად მართლა უყვარდა). ყველა გაკეთილდა. გაიღიმეს. ,,მეც მიყვარხარ ჩემო ლამაზო"-  ის დრო იყო ყველას რომ ყველა უყვარდა ირგვლივ ფარისევლობის გარეშე.
          მერე ციგნის გოგო მოვიდა. ძველი, გაწელილი სპორტული შარვალი ეცვა, თავშიშველს, სახეგამურულს დიდი ხნის დაუბანელი შავი თმები უშნოდ ჰქონდა შეკრული. მამაოს გამოეცხადა, ნესტანი მქვია და ზიარება მინდაო. რატომღაც ვიფიქრე გააგდებდა, შევცდი რათქმაუნდა. აღსარებაზე გაუშვა. ვიფიქრე აღარ დაბრუნდებოდა და ისევ შევცდი. მალევე მობრუნდა. ამჯერად კაბის ჩაცმა მოსთხოვეს. 5 წუთიც არ იყო გასული თავდახურული და სპორტულ შარვალზე თავშალშემოხვეული რომ დაბრუნდა. ეზიარა მონდომებულმა... სადიდებლად უფლისა.
          დედა მივიდა პატარა ბავშვით. სულ თოთო იყო. ტიროდა. რიგში ბებოებმა შეიცხადეს: ,,რად უნდა ჩვილს ზიარება? ისედაც ხომ წმინდაა?" არ ვიცოდი და ვერ შევეპასუხე. ბავშვი წინ გაატარეს, მამაომდე მიუშვეს, დედაც ნერვიულობდა, ვერაფრით რომ ვერ დააწყნარა შვილი. ,,დედის ლოცვებს კითხულობ?" - გამოუტანა განაჩენივით.
შერცხვა დედას. ,,შენ თუ არ იზრუნებ შენს შვილზე, მე როგორ უნდა ვიზრუნო მასზე? იფიქრე..." აზიარეს.
         ერთ-ერთი ბებოსტოლას დრო რომ მოვიდა და მამაოს გაუსწორდა, აღმოჩნდა რომ მისი სულიერი შვილი იყო და აღსარების ჩაბარება დავიწყებოდა. ,,მაღალი წნევა მაქვს, ფეხზე ძლივს ვდგავარ, მამაო გნახავთ, მაგრამ გევედრებით, ახლა მაზიარეთ".... ყველა გაირინდა. ,,ვინმეზე გაბრაზებული ხომ არ ხარ? ვინმეს წყენა ხომ არ გაქვს გულში" - ეს ერთადერთი ჰკითხა და აზიარა. რა მნიშვნელოვანი კითხვა ყოფილა...
         ბევრი ამბავი მოხდა კიდევ იქ. ყველა ადამიანში იყო ამბავი სიკეთისა და ბოროტების. ყველაში არ იყო რიგში დგომის აზრი. ყველაში არ იყო ალბათ სიყვარული. ჩემში ძალიან მძაფრად ვგრძნობდი და გულს ბაგა-ბუგი გაჰქონდა სიხარულისგან.
         ერთი სტატია წავიკითხე ამ ბოლოს და ძალიან მომეწონა. ურწმუნო გოგოზე იყო, რომელსაც დიალოგი ჰქონდა პატრიარქთან. ამითი დავამთავრებ. მე ძალიან მაკლია რწმენა. ბევრი რამ არ ვიცი და ბევრი მეშლება. მაგრამ საკუთარ შეგრძნებებს ხომ ვენდობი... და მეც ზუსტად ვიცი ის, რომ რაც ზიარებისას მივიღე ნამდვილად არ იყო მხოლოდ ღვინო და პური. ეს იყო დიდი საიდუმლო. რომელიც ჩემში შემოვიდა და გულში ჩამისახლდა.
          ყველა სიკეთემ და ყველა სუფთა თვალმა, ყველა სიტყვამ და ყველა ნოტმა წვეთ-წვეთად ამივსო სული და გაანათა იქაურობა. ირგვლივ ყველაფერი ლამაზი გახდა.
          ამაზე მეტი არაფერი არ არსებობს, არ ეძებოთ. მე ყველგან ვეძებდი და ვერ ვიპოვე.

ცა და მიწა - გზაგასაყარი

          ცა მაღალი მიწიდან იწყება. აი სადღაც შორს რომ ჰორიზონტის ხაზი ჩანს, სადაც მიწა მთავრდება და ცას უერთდება, იქამდე უნდა მიათრიო შენი უბადრუკი სხეული, საკუთარი მძიმე ჯვრით ხელში. 

          გზაში იმდენჯერ გააგდებ ამ მძიმე ჯვარს, იმდენს იჯავრებ მის არსებობას, იმდენჯერ მოგინდება მის გარეშე მჩატე და მარტივი ცხოვრება: დატოვებ და გადაუხვევ, მიატოვებ, უარყოფ..... ითამაშებ, გაერთობი, ჭრიჭინასავით ახტუნდები, ამაოდ იმეტყველებ, უგუნურად იცინებ, იამპარტავნებ, იცუდდიდებულებ, იკადნიერებ... მაგრამ რამდენჯერაც დატოვებ შენს ჯვარს შენ საბრალო, აუცილებლად იმდენჯერვე მიბრუნდები მასთან.... ისევ აიღებ და გზას გააგრძელებ. დამძიმებული, მაგრამ სიმსუბუქის გრძნობით, რომ სწორ გზას ადგახარ. გრძნობით, რომ უპასუხისმგებლო არ ხარ და ზუსტად ისე იქცევი როგორც შენი ვალია.... გრძნობით, რომ მნიშვნელოვან და ჭეშმარიტად ღირებულს აკეთებ.....

          თეორიულად რამდენი რამე ვიცი, რა სწორად ვიცი, მაგრამ პრაქტიკაში რა რთულია. რთულია იარო მძიმე ტვირთით მხრებზე და ამასთან შეინარჩუნო სიმშვიდე, წონასწორობა, არ მოგინდეს არაფერი ისეთი, რასაც ტვირთთან ერთად ვერ გაწვდები, ვერ შეინარჩუნებ, რასაც ჯვრის ტარებას ვერ შეუთავსებ.... რა რთულია გინდოდეს მხოლოდ ის, რაც შენი ვალდებულებაა.... რა ტკბილია ყველაფერი მარტივი და აკრძალული.

          და აი სულ ბოლოს, ჰორიზონტის ხაზთან რომ მიხვალ და აღმოაჩენ რომ გზა დასრულდა, შემოგეგებება წინ  ისევ ცა მაღალი და უფსკრული.

          უფსკრული, რომელშიც დაიკარგები და გაქრები უკვალოდ.

          და ცა, რომელთანაც გზას მაღლა გააგრძელებ....

          ჯინებივით გამომწყვდეული იშვიათი, მჩატე და თავისუფალი სულები თეთრად ტრიალდებიან თავიანთი ღერძის გარშემო და არაამქვეყნიური ბედნიერებით სავსეები უერთდებიან ზეცას. მათსავით თეთრ და სუფთა ღრუბლებს ეკვრიან და ფერმკრთალდებიან....

          სხვანი კი თავიანთი გაყინული სხეულებით მოწყვეტით ეშვებიან უპირო და შავ უფსკრულში. იქ, საიდანაც მათ ხმას ვეღარავინ გაიგებს, იქ სადაც ისინი შეწყვეტენ არსებობას და აღარ ექნებათ ფერი, აზრი, გრძნობა.... ორთქლდებიან უკვალოდ. თითქოს არც ყოფილან, არ უარსებიათ, არ უფიქრიათ, არც უგრძვნიათ......

          მთელი ცხოვრება ვოცნებობდი შესაძლებლობაზე საკუთარი სურვილებით მეცხოვრა.... ახლა ვცდილობ ვალდებულებებით ვიცხოვრო. ბევრად რთული ამოცანაა....

მარტივი 527

          მანძილი ჩემს სიმშვიდემდე 527 ნაბიჯია. ბევრჯერ გადამითვლია ნაბიჯ-ნაბიჯ, წვეთ-წვეთად, თითოეულ სანტიმეტრად, იმიტომ რომ ყოველთვის ძალიან მიმძიმდა ამ მანძილის გავლა და ყოველთვის სასოწარკვეთილებაში მაგდებდა ამის საპირისპირო გადაწყვეტილება.
          საკუთარ თავს ყოველთვის ჩემში თავმოყრილ წინააღმდეგობებს ვერ ვპატიობდი. იმას რომ არ ვარ მდგრადი და ჩემში ბლომად ყრია ყველაფერი ერთმანეთის საპირისპირო
          ყველაზე ძალიან მორჩილება მიჭირს. მორჩილება და საკუთარი თავისუფალი ნების დათმობა.
          ვიტანჯები
          და რა სიმარტივეა, რომ ხსნა სრულიად დათვლადი ფაქტორებით მიიღწევა.... მისი გარანტია დღეში 22 დათმობილი წუთი და კვირაში 527 ნაბიჯი გავლილი ოთხჯერ.... და როგორი რთულია ეს ყველაფერი. და რა ილეთების ჩატარებას ვსწავლობ რომ ამ ,,მსხვერპლს'' ავცდე.... და მერე როგორ მღრნის ეს ჩემი ,,ქურდობა" შიგნიდან, გულს მიღებს და როგორ ფუჭად ვიყენებ ამ საკუთარი თავისთვის ,,მოპარულ" დროს....
          რა ხშირად ვწერ ამ ბოლო დროს სიმშვიდეზე. მიუღწეველ ოცნებად მექცა, ჰორიზონტივით მივდევ და მივდევ, მინდა მივწვდე, ხელი დავტაცო და ჩემს შიგნით შევისახლო. რომ მერე გამიადვილდეს დინების მიმართულებით ცურვა თუნდაც საკუთარი თავისუფალი ნების დათმობის სანაცვლოდაც ზოგჯერ.... ყველაფერი ზედმეტის ჩახშობა, გაფრენების მცდელობა და ცხოვრება ისე, ,,როგორც უნდა" !
          დეპრესიასა და ზედმეტი პოზიტიურობის შუალედსაც ვიპოვი
          აუცილებლად ვიპოვი
          მეც გავხდები ნორმალური

მაჯლაჯუნები

          მას ხშირად ჰქონდა მომენტები როცა დედამიწა ამძიმებდა, არ ვიცი ამ დროს როგორაა: გედიდება ეს დედამიწა თუ გეპატარავება, მაგრამ ფაქტია სული ეხუთებოდა და მუცელს უწვავდა ყველაფერი ის, რასთან შეხებაც უწევდა. გულს უმძიმებდა, ღლიდა, ეშაბლონებოდა, ეერთნაირებოდა, ესტანდარტებოდა და ყველაფერი მიაჩნდა ერთ მუჭა უაზრობად და ვალდებულებად, აუტანელ ჩარჩოდ.... რატომღაც ასე ეგონა.
          ყველაზე მეტად მას თავისუფლება უყვარდა. არა ამ სიტყვის ბინძური გაგებით, არამედ ყველაზე ბავშვური და სულელური, რაც კი შეიძლება იდეაში არსებობდეს. ოცნებობდა ჩიტივით თავისუფლებაზე, ფრენაზე, სიმჩატეზე, უყვარდა გაზაფხული, ჰორიზონტები, ჟღურტულიანი გაფრენები და გულით სძულდა ყველანაირი დამამძიმებელი გარემოებები, შეზღუდულობები, პასუხისმგებლობები..... ეს ყველაფერი ცუდი არ იყო მაგრამ...
           ერთ დღესაც ამ არაადეკვატურობის მიზეზი გაირკვა.... აღმოჩნდა, რომ ის ავად იყო. მას გულში მაჯლაჯუნები ჰყავდა. ის საშინლად იტანჯებოდა, ვის აღარ თხოვდა ხსნას, მაგრამ საშველი არსად იყო....  ყველაზე ტკბილი და სანატრელი იყო მისთვის თავისუფლად ამოსუნთქვა, გულის მარწუხებისგან ახსნა, აწყვეტა და სიმშვიდის მოპოვება.... ცარიელი თავი, შაბლონური მშვიდი ერთფეროვნება, ჰორიზონტები, გაზაფხული და სუფთა გული, მაგრამ მაჯლაჯუნები დასცინოდნენ მას, შვებას არ აძლევდნენ და გულს სულ უფრო და უფრო უწურავდნენ...
          ერთ დღესაც გულში სხვა დაიბადა. ეს სხვა ძალიან თბილი და ძლიერი იყო. მას იმედი ერქვა. ის ეუბნებოდა მაჯლაჯუნებს მოვერევი და შენ არ დაგთმობო, რაც არ უნდა მოხდეს მე გადაგარჩენო, რა პატარა იყო მათთან, მაგრამ რა დიდი გული ჰქონდა. ეუბნებოდა შენ აგვირჩიე რომელი გინდა გყავდეს შენს გულში და დანარჩენი მე ვიციო :)
           იმედი ტკბილია.... როცა იცი რომ შიგ გულში გყავს ის, ასე რომ ეძვირფასები და შენი გულისთვის შავ-ბნელ და საშიშ მაჯლაჯუნებსაც კი შეებრძოლება, დაგიხსნის და მშვიდად, უპრეტენზიოდ გააგრძელებს შენში ცხოვრებას....
           ყველა ზღაპარში, კეთილისა და ბოროტის შერკინებისას ხომ კეთილი იმარჯვებს. ეს კონკრეტული ისტორია, სამწუხაროდ, არ ვიცი როგორ დასრულდა, მაგრამ მე მჯერა რომ ყველა ადამიანის გულში იმედი და რწმენა მოერევა ბოროტ მაჯლაჯუნებს. ყველა შვებით ამოისუნთქავს და ყველას სუფთა გულში დაისადგურებს სიმშვიდე......

მშვიდი შობის პოსტი

          ჩემი ცხოვრების პრობლემა მუდმივად ნეიტრალურობის არ ცოდნაში იყო.... ყოველთვის ვიყავი ან მკვეთრად პლიუსი ან მინუსი, ან სულ ძალიან პოზიტიური ან დეპრესიული და არ ვცნობდი ნორმალურობას, ადეკვატურობის ფარგლებს, საზღვრებს, დინების მიმართულებას და სხვა მსგავს საყოველთაოდ აღიარებულ ნორმალურობებს. ზოგადად არასდროს მინდოდა ვყოფილიყავი სტანდარტული, სტერეოტიპებიანი, შაბლონური......
          ზოგჯერ იმხელა ძალას ვგრძნობ სამყაროს შევცვლი მგონია, ჩემი ღიმილი და პოზიტივი ყველას გულს მოერევა მგონია, ჩემი სიყვარული ყველას ეყოფა მგონია, გული მაქვს სავსე, სული მიდუღს და სხეულში აღარ დამეტევა მგონია და გადმოდუღდება.... ამხელა ,,ჩემს თავს" ვერცერთ სიტყვაში ვერასდროს ვერ ვატევ და თვალები მაქვს ვარსკვლავებივით ხოლმე, დიდი და ტევადი, ციმციმა და მონუსხული :)
ზოგჯერ კი სულ სხვა უკიდურესობაში ვვარდები და ძალა იმისთვისაც კი არ მყოფნის, რომ ძალით გავიღიმო, ენერგია არ მაქვს თავი მოვაჩვენო, ნაღველი მავსებს და მერევა, სულს მივსებს და ისევ მიდუღებს, ოღონდ სულ სხვანაირად.....
          რატომ ვწერ ამ პოსტს
          იმიტომ რომ მე საზღვრები ვიპოვე. მართალია ჩემთვის ძალიან რთულია ამ ჩარჩოში მოქცევა, ისევე როგორც ყველასთვის, ვინც კი ამ საზღვრებს ეძებს.... ასკინკილით გზის შეუცდომლად გავლის ტოლფასია, როცა ზოგჯერ იქცევი, ზოგჯერ გინდა უფრო ფართოდ და თავისუფლად იარო, მაგრამ ბედნიერება ზუსტად იცი, რომ მხოლოდ საზღვრებშია

          თავსაც კი ვერ ვპირდები, რომ მხოლოდ ,,სწორ გზაზე ვივლი", მაგრამ ამ წამს მე ზუსტად ვიცი სად უნდა ვეძებო ჩემი წილი ცხოვრების ბედნიერება და მშვიდობა
          დღეს შობაა.
          შობა ძალიან მიყვარს.
          შობას ახალი უნდა დაიბადო ხოლმე, გულში უფლით
          ჩემს გულში დღეს მშვიდობაა, რასაც მთელი გულით მუდმივად გისურვებთ

ჩემი დედ მამის შვილი

მაშინ როცა ის ამ ქვეყანას მოევლინა მე 7 წლის გავხდი. როგორც ალბათ ბევრი, მამიკოს გოგო ვიყავი, ბავშვი რომელსაც მთელი 7 წელი თავს მევლებოდნენ, ყურადღებას და ქებას არ მაკლებდნენ და უცებ გაჩნდა ვიღაც პატარა, დაჭყანული და საყვარელი, რომელმაც როგორღაც ყველას ყურადღება მიიზიდა :) ერთი ფიქრი იმასაც ვფიქრობდი იქნებ აივნიდან მოვისროლო და ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდება-თქო, მაგრამ ფაქტი სახეზეა - ალბათ გადავიფიქრე :)


და ნელ-ნელა მოვიდა სიყვარული :) მოვიდა პასუხისმგებლობა, რომ მე უფროსი ვარ და ის უნდა დავიცვა ყველა არაკეთილისმსურველისგან, კონკრეტული ხალხისგან თუ აბსტრაქტული და უხილავი მტრებისგან. იყო პერიოდები, როცა მე ის მებარა მთლიანად და ვუვლიდი ისე, როგორც შვილს, თუმცა დედა-შვილი სწავლის პროცესში ალბათ ნაკლებად ურტყამს ერთმანეთს :) მაშინ მისი ურჩობა მე მიჯდებოდა უძილო ღამეებად, ბევრ ცრემლად და ვალერიანას ტაბლეტებად, თუმცა ახლა ზოგჯერ ამას ღიმილით ვიხსენებ ... რადგან პატარა ბავშვი პატარა პრობლემა და დიდი ბავშვი - დიდი პრობლემაო... ახლა უფრო სერიოზული პრობლემები აქვს ხოლმე, უფრო თინეიჯერული და გარდატეხის ასაკური.
ისე მინდება ხოლმე არანორმალურად დავიცვა, გავაკონტროლო მისი მეგობრები, თავიდან მოვაშორო გამოუსადეგრები და მოძველბიჭოები...
მინდა ხედავდეს ადამიანებში სიმართლეს და აღარ გავდეს ალალ ბატს, რომელსაც ყოველთვის ირგვლივ ყველასი სჯერა.
დედმამიშვილის სიყვარული რაღაც სულ სხვაა... მის თვალებში იშვიათად ცრემლს რომ დავინახავ მინდა მთელი სამყარო შევძრა, უხასიათოდ რომ დავინახავ მზად ვარ კლოუნად ვიქცე ოღონდ გაიცინოს...
მახსოვს პირველ კლასში მოსკოვში დამრიგებელი ყავდა... სწერვა Любовь Михаиловна, რომელიც რატომღაც ქართველებს ვერ იტანდა და ამიტომ სულ მქონდა შეგრძნება, რომ ჩემ პატარას მიჩაგრავდა ის ისტერიჩკა :)) ყოველ შესვენებაზე ვაკითხავდი ხოლმე რომ მენახა, ოღონდ კარგად ყოფილიყო... ზოგადად მხოლოდ ეს არის რაც მინდა. როგორც ჩემი შვილისთვის.
მინდა კარგად იყოს, მინდა ღმერთის ეშინოდეს, მინდა ჭკვიანი იყოს, განათლებული, მინდა კარგად ისწავლოს, იცოდეს ბევრი ენა, წაიკითხოს ბევრი წიგნი, დაამთავროს უნივერსიტეტი, ქონდეს კარგი სამსახური, ბევრი ფული... მინდა ბედნიერი იყოს, მინდა კარგი ადამიანი იყოს......
და კიდევ ძალიან მინდა ჩემს შვილებსაც ერთმანეთი ასე ძალიან უყვარდეთ <3

ზებრა

როგორი უსუსურია ადამიანი ზოგადად ამ ცხოვრებაში. რა უეცრად შეიძლება მისი ცხოვრება შემოტრიალდეს 180 გრადუსით და გააზრებასაც კი ვერ მოასწრებ რა მოხდა... ჩვენი ბედი ჩვენს ხელთააო, მაგრამ ზოგჯერ ეს ისეთ სისულელედ მეჩვენება... ვფიქრობ, არსებობს სადღაც, რაღაც ღილაკი, რომლის დაჭერაზეც შენი აწყობილი ცხოვრება რადიკალურად იცვლება თუ შენი წარმოდგენები მასზე იმსხვრევა, არ ვიცი... ისიც კი, რაც აქამდე გაბედნიერებდა და გახარებდა, მუქ ფერებში ჩანს და სულაც აღარ იწვევს სიხარულს... იღვიძებს პესიმიზმი, ჩნდება ნერვოზი, გაღიზიანება, გულგრილობა... ყველა გზა გეჭრება და იმედიც გიქრება. ტვინში სულ ერთი და იგივე ციმციმებს
БЕЗВЫХОДНОСТЬ!
არ არის გამოსავალი
არ არის გამოსავალი....
ამ დროს რა უნდა ქნა?
მე ასეთ დროს მახსენდება ღმერთი... მახსენდება რამდენი ხანი არ მილოცია, არ ვყოფილვარ ეკლესიაში... არა, ეს სულ კი მახსოვს. უბრალოდ ნაბიჯებს ვერ ვდგამ. თითქოს ფეხები რაღაცამ დამიბორკა და ვერ ვინძრევი. ვერ ვინძრევი მანამ, სანამ არ გამოვცდი ყველა სხვა დარჩენილ გზას, არ გავყვები დინებას, არ მივალ უიმედობის ბოლო სტადიამდე და არ დავიწყებ თვითგანადგურებას.
მერე კი ვიკადრებ და ემოციებისგან დაცლილი, მთელ ჩემ ცხოვრებაზე სინანულით სავსე და სულით მართლა მოწყურებული მივალ ღმერთთან... ვიტყვი და გავაკეთებ ყველაფერს, რაც დაამშვიდებს ჩემს სულს. რაც გამწმენდს და ამომიყვანს სიბნელიდან.
და ირგვლივ კვლავ ყველაფერი განათდება... როგორც ერთ რომელიღაც კლიპშია... ამოვა დიდი ყვითელი მზე, სახლები შეიღებება ნათელი კრასკებით, გაჩნდება ისევ იმედი, ოპტიმიზმი, დარეკავს ის, ვინც გეგონა, რომ უკვე აღარასოდეს დარეკავდა, გამოჩნდება სამსახური, შენი შვილიც აღარ იავადმყოფებს, ურთიერთგაგებაც უკან მოვა....
ყველაფერი ისევ დალაგდება და აეწყობა.
ღმერთთან ვივლი ხოლმე ყოველ შაბათ-კვირას, მადლიერების გრძნობით ანთებული.. მერე ერთხელაც ვეღარ მოვიცლი და შევწყვეტ....
ვიცხოვრებ ცოტა ხანი უღმერთოდ, მაგრამ დიდი ხანი ვერა...
მერე ყველაფერი თავიდან დაიწყება.
და ასე მთელი ცხოვრება.

მე და ჩემი უფალი

ბოლო დროს სულ ერთი და იგივე სიზმარს ვხედავ ხოლმე...
ეკლესიაში შევდივარ და ღმერთს ვესაუბრები. სარკმლიდან გადმოსული სინათლის სხივია თითქოს უფალი. ვერ ვხედავ მას, მაგრამ ინსტინქტურად ვგრძნობ. მას ვეუბნები, რომ მე მთელი გულით მჯერა მისი. რომ მე არ ვგავარ სხვებს და ეჭვიც არ მეპარება, რომ არსებობს უფალი, სამოთხე, ჯოჯოხეთი, ანგელოზები... რომ მე არ მეშინია სიკვდილის და მთლიანად მის ნებაზე ვარ მინდობილი. რომ მე მიყვარს ღმერთი, მისი სახლი და ყველაფერი მასთან დაკავშირებული. ჩემი მამაოც და ხატებიც. ვტირი აღსარების დროს და ყელში სიხარულის ბურთები მახრჩობენ ზიარებისას.
უფალს ვპირდები, რომ არასოდეს გავიკეთებ აბორტს, ჩემ შვილებს აუცილებლად გავზრდი მორწმუნეებად და სულ არ ვიქნები უკმაყოფილო თუ ისინი უფლის გზას აირჩევენ.
სიზმარშიც ვგრძნობ, ამ ყველაფერს მე ღმერთს ვეუბნები, რომ დავამტკიცო ჩემი რწმენა და მისდამი ერთგულება. მაგრამ სულ ერთ რამეს ვთხოვ. რაც იმდენად მაწუხებს, რომ ძილშიც ამიტომ მიმყვება ალბათ... მე ვეღარ ვლოცულობ. ნებისყოფა თუ ნერვები თუ სულის სიმტკიცე თუ აღარ ვიცი რა არ მყოფნის საიმისოდ, რომ დავდგე და ბევრი ვილოცო. რომ გულისყურით მოვუსმინო ყოველ კვირას წირვებს.... რომ არ ავყვე უაზრო ფიქრებს და გონება მოვიკრიბო.
ყოველ ღამე ვეხვეწები უფალს უფრო დიდი რწმენა მომცეს... გონება გამინათოს თუ მეტი აზრი მომცეს... რომ დავდგე ყოველ საღამოს და შვებით ამოსუნთქვამდე ვილოცო... სულის ამჩატებამდე... გულის მოოხებამდე... რომ დავმშვიდდე და დავწყნარდე. რომ ჩემი რწმენა აღარ იყოს მხოლოდ თეორიული და გადამივიდეს ცხოვრების წესში. ამას ვთხოვ უფალს...