გაუფრთხილდით ცოლებს !

ჩემს ძმას ერთი მეგობარი ჰყავს... ადრეულ ასაკში მოიყვანა ცოლი და უკვე შვილიც გაუჩნდათ. ვიცნობ, ნორმალური ბიჭია, თითქოს არაფერს აშავებს, მაგრამ სასტიკად არ მომწონს.... ისეთი კარგი ცოლი ჰყავს, ნაზი და ძალიან ლამაზი, ხუჭუჭა თმებით, ჰაეროვანი.... თვითონ კი ველური ბაბნიკი კაცის შთაბეჭდილებას ტოვებს... ქალს რომ პატივს არ სცემს და ოჯახი, მაპატიეთ და, კიდია.... დასასვენებლად მარტო დადის, მეგობრებთან რესტორნებში ცოლი არ დაჰყავს და მარტო დასეირნობს ხან სად და ხან ვისთან....

ხანდახან ვფიქრობ ჩემგან კარგი სახალხო კი არადა, ქალთა უფლებების დამცველი დადგებოდა-თქო... ვერაფრით ვეგუები უბედურ და დაჩაგრულ ქალებს და იმდენად მძულს კაცი, რომელიც ამის მიზეზია.... ქალს პატივს არ სცემს, აგინებს, შეურაცხყოფს, ცუდ სიტყვებს ეუბნება და გულს ტკენს... არ მომწონს, როცა კაცის სიტყვა კანონია და ქალის აზრი არაფერს ნიშნავს, არ მომწონს როცა ქალი არ ერკვევა ოჯახის ფინანსებში, ვერ ვგებულობ, როცა ქალმა არ იცის სად მუშაობს და რას აკეთებს მისი ქმარი....

არ მომწონს როცა სამყარო მრგვალია და ყველაფერი მამაკაცის ირგვლივ ტრიალებს.... საჭმელი - მიართვით, ტანსაცმელი - გაუმზადეთ, ბავშვის ტირილმა - არ შეაწუხოს და პლუს ამ ყველაფერთან ერთად: ქალო მოვლილი იყავი, თორემ აღარ მომეწონები და სხვასთან წავალ...!

ისეთი სურვილი მაქვს ასეთი კაცები ვცემო... იმიტომ, რომ არ იციან ქალის ფასი, არ აქვთ სურვილი ხელის გულზე ატარონ საკუთარი ცოლი, არ მოუვათ აზრად რომ მის სამსახურზე ბევრად დამღლელია დიასახლისობა... ვერ დაინახავენ მის შრომას, არ გაუჩნდებათ სურვილი, ხელი მოკიდონ და იზრუნონ მასზე, გაანებივრონ, სიურპრიზები გაუკეთონ, არ მოენატრებათ მათი ღიმილი და გულგრილი დარჩებიან მათი ცრემლების მიმართ....  

მათ არც კი იციან ალბათ რამხელა სიყვარული შეუძლია ქალს, რამხელა ძალა აქვს მას... და არც ის იციან რა ცოდოა დაჩაგრული და სულიერად მიტოვებული ქალი... 

ჩემი აზრით იდეალურ ოჯახში ყველაფერი აგებული უნდა იყოს ურთიერთპატივისცემაზე, ურთიერთსიყვარულზე, ურთიერთსითბოზე, ურთიერთზრუნვაზე.... კაცი, ისევე როგორც ქალი, რათქმაუნდა, უნდა ფიქრობდეს თავის სიტყვებზე, მანამ სანამ იტყვის...

ერთ-ერთ გადაცემაში ერთ-ერთ მსახიობს ვუსმენდი, რომელიც თავის მეუღლეზე და მათ სიყვარულზე ყვებოდა. ამბობდა: იმდენად მიყვარდა, ხელის დაკარება მეშინოდა,  რომ რაიმე არ ტკენოდაო...

კიდევ აღარ მახსოვს რა ილაპარაკა, მაგრამ ზოგადად ამ კაციდან მოდიოდა იმდენი სითბო, რაღაც სასწაული ზრუნვა ცოლის მიმართ, სიტყვები: სიფაქიზე, სისათუთე, სინაზე.....:) რაღაც კუთხით ეს სასაცილოა, კაცი ჩმორად ხომ არ უნდა გადაიქცესო შემედავებით ალბათ....

ზომიერება მეგობრებო !

მთავარია დიდი სიყვარული, რომელიც თვითონ გაპოვნინებთ სწორ საზღვრებს, ჩარჩოებს... თქვენ მოგეთხოვებათ მხოლოდ  აყვეთ ამ გრძნობას.... არ გადაიქცეთ ეგოისტად და არ ჩაკლათ იგი ყოველდღიურობაში... 

რა სურთ კაცებს?!.

ყველა კაცი ერთნაირიაო ამბობენ... რასაც მე დიდი გულმოდგინებით არ ვეთანხმები. რადგან მინახავს ცუდი კაცები, ცუდი ქმრები. ვუფიქრდები და ვხვდები, რომ არსებობენ მათგან სრულიად განსხვავებული - კარგი ქმრებიც. ნუ თავისთავად ჩემთვის იდეალურია ჩემი ქმრის დამოკიდებულება ჩემდამი, ზოგადად ოჯახისადმი, ჩემი შვილისადმი... ანუ შედარების უნარით და მარტივი ლოგიკით ვასკვნი, რომ კაცები ერთნაირები არ არიან.
საიდან გამიჩნდა საერთოდ ეს აზრები...თავში ამომიტივტივდა თვალცრემლიანი დიასახლისი ცოლი. დღენიადაგ ქმრის მოლოდინში მყოფი, ხალათით და სამზარეულოში რასაკვირველია. ასეთები მრავლად არიან ირგვლივ. ქმარს რომ შვილები გაუჩინა, უზრდის, აცმევს, ასუფთავებს, მასზე ზრუნავს, უყვარს და სიმყუდროვეს უქმნის. ვერ ვიტყვი რომ ეს კაცს არ მოსწონს... პირიქით. ალბათ უკმაყოფილოც კი იქნებოდა სხვა შემთხვევაში. მაგრამ ამ კაცს აუცილებლად გაექცევა თვალი სულ სხვანაირი ქალისკენ. აი ისეთისკენ, მე, ქალიც კი რომ ვერ ჩავუვლი გულგრილად: საოცრად გამომწვევისკენ, რომელიც იქნება ძალიან მოვლილი, სექსუალური, თამამად მოფლირტავე, ვთქვათ თხელი სიგარეტით ხელში... და ყველა ეს მისი თვისება თუ მანერა აღაფრთოვანებს მამაკაცს და პირდაღებულს დატოვებს. ეს ხომ ფაქტია... და აი აქ მივდივართ დასკვნამდე, რომ ქართველი მამაკაცი არასოდეს აძლევს საკუთარ ცოლს უფლებას გააკეთოს ის, რაც მოეწონება მას... ვთქვათ საყვარელში. არასოდეს დარჩება კმაყოფილი ცოლით, რომელსაც ექნება მსგავსი მანერა, არაფრით მოეწონება "სწერვოზულად" გამომწვევი სექსუალური ცოლი... ან მოეწონება, უბრალოდ არ დათანხმდება ამას.
ხოდა რისთვის დავიწყე საერთოდ ეს... მაინტერესებს რა სურთ კაცებს?!. როგორი უნდა იყო ცოლი, რომ არასოდეს იწვნიო ღალატი საკუთარი მამაკაცისგან?
ჩემმა დეიდაშვილმა მითხრა ერთხელ, სულელი ხარ თუ გგონია, რომ ქმარი არასდროს გიღალატებსო.. ვუთხარი: თუ მიღალატებს მასთან ერთი დღეც აღარ გავჩერდები, ვერ ვაპატიებ-თქო, რაზეც სიცილით მითხრა, შენც სხვა ქალებივით შტერი ყოფილხარო :)
ნამდვილად ვეღარ მოვიფიქრე ამაზე რა უნდა მეპასუხა, თუმცა საკუთარ სიტყვებში ეჭვი ოდნავადაც არ შემპარვია.
საბედნიეროდ ის თაობა აღარ ვართ ღიპიანი და მოქეიფე კაცების... ან იმ ქალების, ქმრის ღალატს რომ კაცის ბუნებას აწერენ და რეაქცია არ აქვთ. რომ ამბობენ სხვასთან გატარებული ერთი ღამე ღალატი არ არის, მთავარია საყვარელი არ გაიჩინოსო ან მერე რა თუ საყვარელი ყავს, ცოლი ხომ მე ვარ და ვუყვარვარო...
არ მჯერა რომ ვინმე ამას გულწრფელად ამბობს და ამით თავს დამცირებულად არ გრძნობს... არ მგონია თუ ასეთი ქალი არსებობს საერთოდ ბუნებაში.
მე ზოგადად ქალის ფანი ვარ :) ანუ ვთვლი, რომ ძალიან რთულია იყო ქალი, ცოლი.... და ამიტომ იგი იმსახურებს პატივისცემას, სიყვარულს, ერთგულებას.... ძალიან გული მტკივა, როცა უბედურ ქალს ვხედავ, არშემდგარს და ცხოვრებაზე გულდაწყვეტილს.
ბედნიერებას და კარგ ცხოვრებას ყველა იმსახურებს... სიყვარულით შერთული ცოლისთვის, ნებისმიერი ქმარი უნდა იყოს ერთგული, მოსიყვარულე... მოკლედ იდეალური. ამას მე ყველა ქალს ვუსურვებ :)

ქორწინების შემდეგ.....

როგორც ქალების უმრავლესობას რომანტიული ფილმების ყურება მეც ძალიან მიყვარს. მითქვამს კიდეც, რომ განსაკუთრებით მათი დასასრულები მხიბლავს.
აუცილებლად happy end-ი, ლამაზი ქორწილი შეყვარებული წყვილით და жили они долго и счастливо.... მაგრამ ეს სავარაუდოთ.
ჩემი დაკვირვების შესახებ მინდა ვთქვა, რომელიც არც თუ ისე ოპტიმისტურია.

უყვარდება ქალს და მამაკაცს ერთმანეთი. ნორმალურ ვარიანტში მათ აქვთ ე. წ. канфетно-букетный პერიოდი, რომლის დროსაც ყველანაირად თავს აწონებენ ერთმანეთს. მერე ე. წ. притирк-ის პერიოდი,(დიდი ბოდიში, ამ ტერმინოლოგიის ქართული მნიშვნელობა არ ვიცი)ყველაზე რთული, რომლის დროსაც ეჩვევიან და ეგუებიან ერთმანეთის თვისებებს, ხასიათს, ქცევებს; ეწყობიან ერთმანეთს და ნახულობენ კომპრომისებს სადაო საკითხებში.
და ყველა ეს მომენტი მეორდება დაქორწინების მერეც.... ჯერ სიხარული შეუღლების გამო: მინახავს წყვილის სახლშიც კი ხელჩაკიდებული სიარული, თავზე შემოვლება ..... აი მერე კი დაკვირვების ყველაზე ცუდი ეტაპი.
ქალებს, რაც დრო გადის, ქმარი უფრო უყვარდებათ, უფრო ეჯაჭვებიან მას, ოჯახსაც ერგებიან, სიტუაციასაც ეჩვევიან; კაცებს კი ნელ-ნელა ერთფეროვნება ბეზრდებათ..... ერთი ცოლიც, ერთი მუდმივი პარტნიორიც, მათი აკრძალვებიც, პასუხისმგებლობაც და მოვალეობებიც... და მემგონი დეპრესია ეწყებათ. უჭირთ იმის "გადახარშვა" რომ აწი სულ ეს ერთი ეყოლებათ გვერდით და რომ მათი თავისუფლება სამუდამოდ დარღვეულია. ზოგ შემთხვევაში მგონია ცოლებსაც კი იძულებენ ქვეცნობიერად ამის გამო.

მე გულწრფელად მგონია, რომ მარტო მაშინ ხდება ეს ყველაფერი, როცა კაცს ქალი ზედაპირულად უყვარს ან ცოლად მოიყვანა თავისი მყარი აზრით რომ უყვარს, მაგრამ მერე აღმოაჩინა რომ თურმე უჩქარია....
გათხოვილი ჯერ არ ვარ და სამწუხაროთ თუ საბედნიეროთ არც ვფიქრობ, რომ ჩემს მომავალ მეუღლეს მსგავსი დეპრესიები შეიძლება დაემართოს. ან კი რატომ უნდა დაემართოს?!. მე, ჩემი ქალური ლოგიკით, არ მესმის, რატომ უნდა მოგბეზრდეს ვიღაც ის ერთი რომელიც ღრმად გიყვარს? პირიქით - ხომ უნდა დატკბე მასთან თითოეული წუთით და მადლიერი უნდა იყო საკუთარი ცხოვრების, რომ ის ერთი გვერდით გყავს.... ძალიან რომანტიკაში გადავვარდი :) მაგრამ მართლა ასეთი აზრის ოჯახი მინდა მე. და მეყოლება კიდეც. რადგან გამონაკლისობა არაა ეს, არც მსხვერპლია და არც გასაკვირია. ესაა ნორმალურობა და არა ყოველივე ზემოთთქმული...


თუმცა კაცებს შესაძლოა სხვა მოსაზრებები აქვთ ამ თემასთან დაკავშირებით....

არაჯანსაღი სიყვარული

ერთ ჩემს ახლობელს ეჭვიანი ქმარი ჰყავს. აი იმ დოზით ეჭვიანი, ადრე რომ დავწერე აივანზე გასვლაც კი ეკრძალება-თქო. ამ თემაზე საერთოდ ბევრს ვფიქრობ. როგორაა სწორი, რისი უფლება უნდა ქონდეს კაცს და რისი ქალს? გასაგებია, რომ პატრიარხატია, მაგრამ ზოგი კაცი ამ პატრიარხატს ძალიან თავის სასარგებლოდ გებულობს და თავის დათვურ კანონებს ამითი ამართლებს. მე პირადად არ ვარ პატრიარხატის წინააღმდეგი, პირიქით - მომხრეც ვარ. იყოს ქალი სუსტი სქესი და არსება, კაცი კი მისი საყრდენი, მაგრამ საზღვარიც ხომ უნდა არსებობდეს სადღაც? რასაც აკეთებს კაცი, იმას ვერ იზამს ქალი, ეს რელიგიითაც არის გამართლებული, მაგრამ უფლებები ზოგადად ხომ ორივე სქესს ერთი გვაქვს?
ხანდახან იმასაც ვფიქრობ, პატრიარხატს მხოლოდ სუსტი კაცები ეფარებიან, მაშინ როცა ქალზე სუსტები არიან პიროვნულად, ფიზიკურად, მორალურად, სულიერად, ფსიქოლოგიურად.... ამ შემთხვევაში ძალიან მეცოდება ქალიც და კაციც. ქალი, რომელსაც სუსტის თამაში მოუწევს მთელი ცხოვრება, რადგან საყვარელი ქმრის პატივმოყვარეობა არ შელახოს და კაცი, რომელსაც მთელი ცხოვრება ჩუმად დატანჯავს არასრულფასოვნების მძიმე კომპლექსი და მის გასაყუჩებლად ვინ იცის რამდენ სიმდაბლეს ჩაიდენს ცოლის წინაშე....
სცემს ან დააკნინებს ან გატეხავს, აზროვნების უფლებას არ მისცემს.... ალბათ ასეთი ოჯახი ჯობია დაინგრეს და თითოეულმა თავისი სწორი იპოვოს. სტატუსით, ინტელექტით, პრინციპებით, შეხედულებებით შესაფერისი და ტოლი.
წინააღმდეგ შემთხვევაში ცოლი მონას ემსგავსება. არასდროს გინახავთ ასეთი ცოლები? მე ისინი მეცოდებიან.... ქმარს რომ ჩამოეკიდებიან, ფეხზე მოეხვევიან.... მიდის ქმარი, მიფოფხავს "სლედომ" ცოლი; ქმარი აგინებს, ცოლი ტირის და პატიებას თხოვს; ქმარი ეცინიკოსება, ცოლი სიყვარულს ეფიცება........ მარტო ერთი რამე მიტივტივდება თავში: "არაჯანსაღი" სიყვარული.
ხშირად ვამბობთ "უაზროდ მიყვარხარ", მაგრამ ასეთ სცენაბს რომ ვესწრები მაინც მგონია აზრიანად ჯობს სიყვარული. ნორმალურივით, საზღვრებში და აზრით.
ხომ ესაა ნამდვილი სიყვარულის არსი?!

ვინ უფრო ჭკვიანია ქალი თუ კაცი?

დიდი ხანია ვინტერესდები ყველანაირი სტატისტიკური მონაცემებით თუ გამოთვლებით, სადაც არკვევენ ვინ უფრო ჭკვიანია კაცი თუ ქალი?..
სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, მეცნიერები უმეტესად გვარწმუნებდნენ, რომ კაცები უფრო ჭკვიანები და განათლებულები არიან და მათი ინტელექტი უფრო მაღალია.
ერთადერთი, სადაც შედეგები ცოტა ჩვენთვის სასარგებლო იყო, ინტერნეტტესტირება გახდა, რომელსაც მეცნიერები რამდენიმე თვის განმავლობაში, მსოფლიოს ცხრა ენაზე ატარებდნენ. ორივე სქესის წარმომადგენლებს უსვამდნენ კითხვებს სხვადასხვა სფეროდან და ითვლიდნენ სწორ პასუხებს.
იყო კატეგორიები, რომლებშიც ქალები უფრო ერუდირებულები აღმოჩნდნენ, ვიდრე მამაკაცები და პირიქით.
სუსტი სქესის წარმომადგენლები ყველაზე ხშირად სწორ პასუხებს იძლეოდნენ კატეგორიებში, რომლებიც გართობას ეხებოდა. მამაკაცები კი უფრო ძლიერები "მეცნიერებისა და ბუნების" საკითხებში აღმოჩნდნენ. მაგალითად, ქალბატონები ყოველთვის სწორად პასუხობდნენ ასეთი ხასიათის შეკითხვებს: "პირველად რომელმა ფილმმა მოიტანა მილიარდ გირვანქა სტერლინგზე მეტი შემოსავალი?" მამაკაცები კი - "რომელი პლანეტა ანდომებს მზის ორბიტის შემოვლას 248 წელს".
რადგან გამოკითხვის შედეგების მიხედვით, ჯამში ქალებმა მამაკაცებზე მეტი სწორი პასუხი დააფიქსირეს, ყველაზე ჭკვიანებადაც ისინი აღიარეს ))

თრუმანის შოუ

the truman show - ამ ფილმს პირველად 4-5 წლის წინ ვუყურე.
მოსკოვში на воробьевых горах იყო არაჩვეულებრივი კლუბი "эмпатиа" , სადაც 15-დან 25 წლამდე ახალგაზრდები ვიკრიბებოდით, გვიტარდებოდა ტრენინგები ფსიქოლოგიის, კონფლიქტოლოგიის და კიდევ უამრავი სასარგებლო და საინტერესო რამის გაკვეთილები, ვთამაშობდით ფსიქოლოგიურ თამაშებს (ხშირად მაფიას, რომელიც, როგორც ვიცი, ახლა იმედის არხზე გადის და "მაფიის ღამე" ქვია), დავდიოდით ლაშქრობებზე, ვარჩევდით მოთხრობებს, ისტორიებს, ფილმებს... ერთი სიტყვით ყოველი შაბათ-კვირა მიხაროდა, რადგან ფსიქოლოგია და მასთან დაკავშირებული ნებისმიერი რამ მართლა ძალიან მიყვარს და პედაგოგებიც ძალიან კარგები გვყავდა.
ერთ-ერთი ფილმი, რომელიც ერთმა ფსიქოლოგმა გვაყურებინა და შემდეგ გავარჩიეთ, იყო the truman show. მაშინ ამ ფილმმა ჩემზე საოცარი და წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა.
ხანდახან ალბათ ყველას გვქონია მომენტი, როცა ვფიქრობთ, რომ დედამიწა ჩვენს ირგვლივ ტრიალებს, ყველაფერი რაც ხდება ჩვენთვისაა გამიზნული და ყველა მხოლოდ ჩვენ, ჩვენს რეაქციებს, ქცევებს აკვირდება.
მთავარ როლს ფილმში ჯიმ კერი თამაშობს და მის პერსონაჟსაც (ტრუმან ბერბენკს) ერთ დღეს ასეთი გრძნობა უჩნდება.


მთავარი კი ისაა, რომ იგი მართალი აღმოჩნდება. მთელი მისი ცხოვრება ერთი დიდი კინოა, მისი ქალაქი კი დიდი გადასაღები მოედანი, სტუდია. ეს არის რაღაც რეალითი შოუს მსგავსი, მიწვეული მთელი ქალაქი მსახიობებით. ეს კაცი აღმოაჩენს, რომ დაწყებული დაბადებიდან, ყველაფერი, რაც მის ცხოვრებაში იყო: მშობლები, ცოლი, თანამშრომლები, მეგობრები, მეზობლები..... სცენარში დაწერილი და კარგად ნათამაშები იყო მხოლოდ.
ეს ფილმი მეორედ რამდენიმე დღის წინ ვნახე. სიმართლე გითხრათ, შთაბეჭდილება ისეთი აღარ იყო როგორც პირველად, მაგრამ მაინც всем советую :)

პოპულარული სახელები საქართველოში

დღეს მინდოდა სახელებზე დამეწერა. არის საქართველოში ტენდენცია დაარქვან შვილებს ბებიების, ბაბუების ან სხვა ნათესავების სახელები. ნუ რომ ვთქვა, რომ კატასტროფულად ვეკიდები ამ საკითხს, მოგატყუებთ, მაგრამ არა იმიტომ, რომ ეს ტრადიცია მიყვარს ან მომწონს.
არ ვიცი შეგინიშნავთ თუ არა, მაგრამ სახელს ასეთი თვისება აქვს: თავს გაყვარებს ან გაძულებს. მარტივად რომ ვთქვათ, საყვარელი ადამინების სახელები გვიყვარდება და კარგ ასოციაციას იწვევს და პირიქით.
ძალიან მაინტერესებდა დღესდღეობით პოპულარული სახელები საქართველოში და სტატისტიკას იუსტიციის სამინისტროს საიტზე მივაკვლიე))
ე. ი. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს მონაცემებით, ყველაზე პოპულარული სახელები გიორგი და მარიამია.
ვაჟებს შორის პოპულარული სახელების ათეული შემდეგია:
1. გიორგი; 2. ნიკოლოზი (ასევე ნიკა); 3. ლუკა; 4. საბა; 5. ალექსანდრე (ასევე სანდრო); 6. ირაკლი; 7. დავითი; 8. მათე; 9. ანდრია; 10. ლაშა.
გოგონების სახელებს შორის კი პოპულარულია:
1. მარიამი; 2. ანა (ასევე, ანანო, ანი); 3. ნინო; 4. ლიზი; 5. ელენე; 6. სალომე; 7. ანასტასია; 8. ბარბარე; 9. ლიკა; 10. ნია.
თუ ისეთი სახელი მოგწონთ, რომელიც ამ სიაში არაა არც ეგაა დიდი პრობლემა)) მთავარია ადამიანი გავზარდოთ კარგი, სახელს კი მგონი გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს :-)

კაცები ქორწინების მერე იცვლებიან?

ალბათ მე არ ვარ პირველი, ვისგანაც ეს გესმით: " კაცები ქორწინების მერე იცვლებიან! "
ბევრი წუწუნებს ამაზე, ბევრის ცრემლიც მინახავს და იმ ადამიანებსაც ვიცნობ, რომლებიც ოჯახებს ანგრევენ სწორედ ამ მიზეზით.
"ისეთი ყურადღებიანი აღარ არის", "ისე ძველებურად აღარ ვუყვარვარ", "ისე გაღმერთებით აღარ მიყურებს".........
მკვეთრ სხვაობას ხედავენ до და после და ვერ გებულობენ ამის მიზეზს.
მე კი არ ვიცი ამ ქალებს წუწუნზე რა ვუპასუხო, რა პასუხი და ახსნა მოვუძებნო ამ ფაქტებს, უფრო სწორად კი ვიცი, მაგრამ ეს პასუხი მათში უფრო გაღიზიანებას გამოიწვევს, ვიდრე სიამოვნებას და კმაყოფილებას ამ განმარტების მოძებნით.
საქართველოში ვცხოვრობთ და ჯერ კიდევ ბლომადაა შემორჩენილი სიტუაციები, როდესაც ოჯახდებიან ადრეულ ასაკში, როდესაც ოჯახდებიან რწმენით, რომ უყვართ და იცნობენ, სინამდვილეში კი ასე არ არის.
ხომ ყველას გვაქვს უარყოფითი და არცერთი არ ვართ ანგელოზები. მე, მაგალითად, ძალიან მიყვარს წუწუნი, ძალით პრობლემების შექმნა და ჟერტვობა)) მაგრამ, აბა დაფიქრდით, მე რომ პირველ პაემანზე მივდიოდი, აზრადაც ხომ არ მომივიდოდა, რომ ჩემს რჩეულთან "გადმომეფინა" ჩემი ყველა ნაკლი, მეწუწუნა ან თავის შეცოდება დამეწყო მასთან, პირიქით - ყველას გვიყვარს გაპრანჭვა, თავის საუკეთესოდ წარმოჩენა... სულაც არ ნიშნავს ეს ტყუილს ან რაღაც ცუდს და საშინელებას. ეს ბუნებრივია, ზომის ფარგლებში რათქმაუნდა!
არ შეიძლება ადამიანი ნახო თითზე ჩამოსათვლელი რაოდენობით და მერე გაიკვირვო: "რატომ აკეთებს იმას, რასაც მეგონა არადროს გააკეთებდა?"
მანამ, სანამ შეიყვარებთ, კარგად გაიცანით, გამოსცადეთ ყველანაირ სიტუაციაში, ყველანაირ მდგომარეობაში, ყოველდღიურ ცხოვრებაში, ის რაც მესამე და მეხუთე პაემანის დროს მისაღები და ბუნებრივია, მეოცე და მეორმოცე შეხვედრაზე შეუძლებელია, რადგან ყველა თვისება ადრე თუ გვიან თავს იჩენს, არ დაიმალება და თუ საქმე სერიოზულ ურთიერთობასთან გვაქვს, არც ადამიანი ითამაშებს დიდი ხანი.
რაც შეეხება სიყვარულს..........
ბევრი სიყვარულის ურწმუნო ადამიანი მინახავს. განსაკუთრებით რუსები გამოირჩევიან ამ თვისებით. არ სწამთ, რომ შეიძლება ნამდვილი, წრფელი, გარდაუვალი სიყვარულით გიყვარდეს ერთი ადამიანი ცხოვრების ბოლომდე. მათი აზრით სიყვარული, ვნება მიდის და რჩება მხოლოდ შეჩვევა და ცნება "ბავშვების გამო".
სიყვარული მარადიული და ტკბილია ბოლომდე ხალხნო! უბრალოდ დროის განმავლობაში იგი სხვადასხვა ფაზაში გადადის, სხვადასხვა ვალდებულებებით და მოვალეობებით. ამ ფაზებს მეც საკმაო ხანი ვებრძოდი, მერე კი მივხვდი, რომ გრძნობა ვითარდება და ეს სასიამოვნო უფრო უნდა იყოს, ვიდრე წუხილის მიზეზი.


იმედების გამართლებას გისურვებთ :-)

ჩემო!

იცი რას ნიშნავს სიყვარული ცრემლებამდე, ტკივილამდე? როცა სუნთქვაც კი არ შეგიძლია ადამიანის გარეშე, როცა გული გიმძიმდება და მომავალ დღეს სულმოუთქმელი ელოდები, რომ შეხვდე მას, მაგრამ წუთები ისე ზანტად მიდიან.......... ისე მიიზლაზნებიან თითქოს ჩემს ჯინაზე....
რომ დაინახავ გულს რომ უხარია, ამ სიხარულისგან, რომ აღარც იცის რა ქნას, მისი ცქერით ვერ ძღება და დრო არ ყოფნის, რამდენიც არ უნდა იყოს,არ ყოფნის, რომ გაძღეს ან დაიღალოს.....
მისი ხელებივით თბილი არაფერია, მის თვალებზე მეტყველი არაფერია, მასზე ტკბილი, გემრიელი, სურნელოვანი არაფერია, მის გარეშე გატარებული წუთებიც არაფრის მომტანია....
მასზე კეთილი არავინაა, მასზე გამგებიც არსად მოიძებნება, არც მასზე მოსიყვარულე დაბადებულა ჯერ სადმე.....
მასზე უკეთესად ვერავინ მაწყნარებს, მასზე უკეთ ვერავინ მანუგეშებს და ვერავინ მისახავს მომავლის იმედს მასზე დამაჯერებლად....
არავის არავინ ჰყვარებია ჯერ ასე!!!
როგორ მინდა კარგად იყოს.!. როგორ მინდა მთელი ჩემი ძალა, ენერგია, სიკეთე, სითბო, განწყობა, გონება, შეძლება, ყველაფერი.... მას მივცე და ყველაზე, ყველაზე კარგად იგრძნოს თავი!!!