სამყაროდან განყენებული

 შეგიმჩნევიათ რომ ყველაზე ჩუმალა და არასაჯარო ფეისბუქ მეგობრებიც კი  ისტორიაში ერთხელ მაინც სრულიად კონკრეტულ და ვიწრო სეგმენტზე გათვლილ განცხადებებს ყვირიან სტატუსებიდან... ყვირილის მიზეზი კი ყოველთვის უკმაყოფილებაა...
          უცნაურები ვართ ადამიანები. უცნაურები იმიტომ, რომ არ შეგვიძლია ერთმანეთს თვალებში ჩავხედოთ და ვთქვათ ის, რასაც ვფიქრობთ. არ შეგვიძლია დავუჯდეთ ასე ყველას სათითაოდ და კონკრეტულად, ვთქვათ რა არ მოგვწონს მათში, რა გვაღიზიანებს ან/და თუნდაც პირიქით...  უცნაურები ვართ, რადგან ენა გვაქვს ჩავარდნილი და შეხვედრის დროს ხშირად თვალს ვერ ვუსწორებთ ერთმანეთს, ზურგს უკან კი  გული გვაქვს გულადი და ენა ყველაზე გრძელი. მაგრამ ყველაზე მეტი უცნაურები იცით რატომ ვართ? არასოდეს წონის სხვისი ბევრი კარგი ცოტა ცუდს.... პირიქით კი რამდენიც გინდა.....
          რთულია ადამიანებს შორის ურთიერთობები... ყველა ადამიანს უფიქრია, ცხოვრებაში ერთხელ მაინც, რომ სამყარო შეშლილია და ხალხი ,,სხვანაირი", არა ისეთი როგორიც თვითონ. რომ სხვას ეშლება ყოველთვის და არა თვითონ. რომ თვითონ არის ერთი განყენებული მთელი სამყაროდან და არავის ესმის მისი. არავის თუ არა მასიურად ირგვლივმყოფებს მაინც. უცნაურია ეს ყველაფერი. უცნაურია არსებობდეს ორი მხარე, თავისებურად მართალი და ერთნაირი მოსაზრებებით და ვერ ინახოს გადაკვეთის, მორიგების წერტილი. სად უნდა ეძებო ამ შემთხვევაში გამოსავალი, როცა ურთიერთობის ყველა საბოლოო შედეგი იმედგაცრუებაა და ესეც ორივე მხრიდან იდენტურად. ალბათ ერთადერთი გამოსავალი განშორებაშია. უბრალოდ არსებობენ ცხოვრებაში ადამიანები, რომლებიც თითქოს ბედისწერაა და ვერასდროს ამოაგდებ მათ ისე, თითქოს არც ყოფილა. არ ვგულისხმობ სენტიმენტებს, არა. უბრალოდ მათი არსებობა ისეთი მოცემულობაა, რომელსაც ვერ შეცვლი და ვერ გააქრობ.
          ადრე, ალბათ ცოტა უფრო პატარა რომ ვიყავი, მარტივად ვიკიდებდი სხვების შეცდომებს და შემეძლო ეს სხვა იმდენჯერ დამეტრიალებინა საკუთარი ღერძის ირგვლივ, სანამ ყველაზე კარგი მხრიდან არ დავაყენებდი ჩემს თვალში და ჩემი დამოკიდებულებებიც ბევრად პოზიტიური იყო. ახლა ასე აღარ არის. რომ დავღვინდი, გავიზარდე და სხვებივით უცნაური გავხდი ვერ დავიჯერებ... არ ვიცი რაშია პრობლემა და როგორ გავასწორო არც ის ვიცი.

გამოწვევებსა და სისუსტეებზე

          მოსკოვის ცენტრში, მეტრო ბელორუსკაიას ამოსასვლელთან ერთი ფართო ქუჩაა, რომელიც ასევე სხვა ორ ფართო ქუჩასთან იკვეთება და უდიდეს გზაჯვარედინს ქმნის. ამ გზის გავლა მიწევდა ყოველ დილით, როცა მეათე კლასის მოსწავლე სკოლისკენ მივაბიჯებდი და არცერთხელ მისარგებლია ქვეითთა გადასასვლელით, რომელიც მის ქვეშ არსებობდა. ყოველ დილას, ახლა უკვე სასაცილო, მაშინ კი რაღაც უაზრო თავის საწვრთნელ გამოწვევას ვიღებდი. იქ მისვლამდე სიამოვნებისგან თუ ადრენალინისგან ვკანკალებდი. შუა გზაზე მდგარი კი, ფარანთებული და უთვალავი ეშმაკებივით პირდაღებული მანქანების პირისპირ ჩემს თავს ვტუქსავდი აკვიატების გამო და ამ ერთხელ, ბოლოჯერ გადარჩენას ვთხოვდი ღმერთს. ამ ერთხელ და ბოლოჯერ დგებოდა მეორე დღესაც და ყოველ დღე......დაახლოებით 1 წლის განმავლობაში.
          არ ვიცი ამას რატომ ვაკეთებდი ან ახლა რატომ მომინდა ამაზე დამეწერა. სულ ვცდილობდი ჩემში ფესვებშივე მომეცელა სიმხდალე და სხვა ქალური თუ ადამიანური სისუსტეები. და სულ მინდოდა ვყოფილიყავი ძლიერი , მყარი და უშიშარი.
          და აი თითქოს ახლაც, ფართო ქუჩაში ვდგავარ და მინდა გზის მეორე მხარეს გადავიდე... პირღია ეშმაკების აღარ მეშინია, მაგდენი რწმენა კი ავაგროვე.... უბრალოდ ანთებული თვალები მჭრიან თვალს, მაბნევენ  და ხშირად არ ვიცი ეს თვალები უნდა დავხუჭო და მათ მივენდო რომ არ გადამივლიან, თუ ფართოდ გავახილო და ჯიქურ ბოლომდე მივიყვანო საკუთარი გზა თუ ნება.... во имя собственной силы, воли и силы воли....
          ამ ყველაფერში ერთადერთი პრობლემა არსებობს: ეშმაკი, ბოროტი და საძაგელი სენტიმენტები. საზიზღარი სენტიმენტები და კიდევ უფრო უსაზიზღრესი ემოციები. რომლებიც ჩემს სიძლიერეს ფარავენ ზოგჯერ; გზას მიბინდავენ და ნაბიჯს არ მადგმევინებენ წინ.
          ამ სუსტ ,,ადამიანობას" ვერ მოვერიე ჯერ.

გზააბნეული

ყველაზე ძალიან
მინდა შენს მეტი არაფერი მინდოდეს
მინდა შენს ერთგულებაზე მეტი არაფერი შემეძლოს
მინდა სიმშვიდეს მხოლოდ შენთან ვეძებდე
მინდა ჭიანჭველებს გულიდან მხოლოდ შენ მისუფთავებდე
მინდა საშველად მხოლოდ შენთან გამოვრბოდე
მინდა ვერ ვხედავდე გზას შენს გარეშე
მინდა მთელი გულით მხოლოდ შენ მიყვარდე
მინდა შენთან მოსვლა დღესასწაულად მქონდეს
მინდა დღე უშენოდ ქვეყნის დაქცევას გავდეს
მინდა ჩემს ფიქრებს მხოლოდ შენ განდობდე

აღარ მინდა ვედებოდე ღობეს, ყორეს, სხვას, ყველას უკიდურესობამდე და მხოლოდ ბოლო გზას ვიტოვებდე შენთან მოსასვლელს;
აღარ მინდა ვეძებდე საშველს სხვაგან და თავს ვცდიდე უშენობით;
მხოლოდ ძალა მინდა:
სულ ცოტა ძალა, რომ შევძლო და გული შენით ავივსო;
რომ გიერთგულო;
რომ ჭიანჭველებმა ვერ დაჯაბნონ შენი სიყვარული ჩემს გულში.

დ ა ვ ი ღ ა ლ ე

მარტივი 527

          მანძილი ჩემს სიმშვიდემდე 527 ნაბიჯია. ბევრჯერ გადამითვლია ნაბიჯ-ნაბიჯ, წვეთ-წვეთად, თითოეულ სანტიმეტრად, იმიტომ რომ ყოველთვის ძალიან მიმძიმდა ამ მანძილის გავლა და ყოველთვის სასოწარკვეთილებაში მაგდებდა ამის საპირისპირო გადაწყვეტილება.
          საკუთარ თავს ყოველთვის ჩემში თავმოყრილ წინააღმდეგობებს ვერ ვპატიობდი. იმას რომ არ ვარ მდგრადი და ჩემში ბლომად ყრია ყველაფერი ერთმანეთის საპირისპირო
          ყველაზე ძალიან მორჩილება მიჭირს. მორჩილება და საკუთარი თავისუფალი ნების დათმობა.
          ვიტანჯები
          და რა სიმარტივეა, რომ ხსნა სრულიად დათვლადი ფაქტორებით მიიღწევა.... მისი გარანტია დღეში 22 დათმობილი წუთი და კვირაში 527 ნაბიჯი გავლილი ოთხჯერ.... და როგორი რთულია ეს ყველაფერი. და რა ილეთების ჩატარებას ვსწავლობ რომ ამ ,,მსხვერპლს'' ავცდე.... და მერე როგორ მღრნის ეს ჩემი ,,ქურდობა" შიგნიდან, გულს მიღებს და როგორ ფუჭად ვიყენებ ამ საკუთარი თავისთვის ,,მოპარულ" დროს....
          რა ხშირად ვწერ ამ ბოლო დროს სიმშვიდეზე. მიუღწეველ ოცნებად მექცა, ჰორიზონტივით მივდევ და მივდევ, მინდა მივწვდე, ხელი დავტაცო და ჩემს შიგნით შევისახლო. რომ მერე გამიადვილდეს დინების მიმართულებით ცურვა თუნდაც საკუთარი თავისუფალი ნების დათმობის სანაცვლოდაც ზოგჯერ.... ყველაფერი ზედმეტის ჩახშობა, გაფრენების მცდელობა და ცხოვრება ისე, ,,როგორც უნდა" !
          დეპრესიასა და ზედმეტი პოზიტიურობის შუალედსაც ვიპოვი
          აუცილებლად ვიპოვი
          მეც გავხდები ნორმალური

მაჯლაჯუნები

          მას ხშირად ჰქონდა მომენტები როცა დედამიწა ამძიმებდა, არ ვიცი ამ დროს როგორაა: გედიდება ეს დედამიწა თუ გეპატარავება, მაგრამ ფაქტია სული ეხუთებოდა და მუცელს უწვავდა ყველაფერი ის, რასთან შეხებაც უწევდა. გულს უმძიმებდა, ღლიდა, ეშაბლონებოდა, ეერთნაირებოდა, ესტანდარტებოდა და ყველაფერი მიაჩნდა ერთ მუჭა უაზრობად და ვალდებულებად, აუტანელ ჩარჩოდ.... რატომღაც ასე ეგონა.
          ყველაზე მეტად მას თავისუფლება უყვარდა. არა ამ სიტყვის ბინძური გაგებით, არამედ ყველაზე ბავშვური და სულელური, რაც კი შეიძლება იდეაში არსებობდეს. ოცნებობდა ჩიტივით თავისუფლებაზე, ფრენაზე, სიმჩატეზე, უყვარდა გაზაფხული, ჰორიზონტები, ჟღურტულიანი გაფრენები და გულით სძულდა ყველანაირი დამამძიმებელი გარემოებები, შეზღუდულობები, პასუხისმგებლობები..... ეს ყველაფერი ცუდი არ იყო მაგრამ...
           ერთ დღესაც ამ არაადეკვატურობის მიზეზი გაირკვა.... აღმოჩნდა, რომ ის ავად იყო. მას გულში მაჯლაჯუნები ჰყავდა. ის საშინლად იტანჯებოდა, ვის აღარ თხოვდა ხსნას, მაგრამ საშველი არსად იყო....  ყველაზე ტკბილი და სანატრელი იყო მისთვის თავისუფლად ამოსუნთქვა, გულის მარწუხებისგან ახსნა, აწყვეტა და სიმშვიდის მოპოვება.... ცარიელი თავი, შაბლონური მშვიდი ერთფეროვნება, ჰორიზონტები, გაზაფხული და სუფთა გული, მაგრამ მაჯლაჯუნები დასცინოდნენ მას, შვებას არ აძლევდნენ და გულს სულ უფრო და უფრო უწურავდნენ...
          ერთ დღესაც გულში სხვა დაიბადა. ეს სხვა ძალიან თბილი და ძლიერი იყო. მას იმედი ერქვა. ის ეუბნებოდა მაჯლაჯუნებს მოვერევი და შენ არ დაგთმობო, რაც არ უნდა მოხდეს მე გადაგარჩენო, რა პატარა იყო მათთან, მაგრამ რა დიდი გული ჰქონდა. ეუბნებოდა შენ აგვირჩიე რომელი გინდა გყავდეს შენს გულში და დანარჩენი მე ვიციო :)
           იმედი ტკბილია.... როცა იცი რომ შიგ გულში გყავს ის, ასე რომ ეძვირფასები და შენი გულისთვის შავ-ბნელ და საშიშ მაჯლაჯუნებსაც კი შეებრძოლება, დაგიხსნის და მშვიდად, უპრეტენზიოდ გააგრძელებს შენში ცხოვრებას....
           ყველა ზღაპარში, კეთილისა და ბოროტის შერკინებისას ხომ კეთილი იმარჯვებს. ეს კონკრეტული ისტორია, სამწუხაროდ, არ ვიცი როგორ დასრულდა, მაგრამ მე მჯერა რომ ყველა ადამიანის გულში იმედი და რწმენა მოერევა ბოროტ მაჯლაჯუნებს. ყველა შვებით ამოისუნთქავს და ყველას სუფთა გულში დაისადგურებს სიმშვიდე......

ჩვენი საღამოს ამბებიდან

     

  ამბავი 1

           ღამე, ღრმად მძინარე, პატარა თბილსულიანი გუნდა რომ გეტყვის: ,,ძალიან, ძალიან, გულში მიყვარხარ...." მერე თავის პატარა მაჯებს მოგხვევს კისერზე და ტუჩებს მოპრუწავს უმისამართოდ, მაგრამ ზუსტად იცი, რომ შენს საკოცნელად, ამის მერე რამ უნდა მოგკლას.... :)
          გუშინ ვკითხე, ,,დე, ასე ძალიან რატომ გიყვარვარ-თქო", კარგა ხანს ფიქრობდა, მერე სერიოზული კაცური მანერით მითხრა - ,,დედა, მიზეზი არ ვიციო..."  რა კარგია :)

          ამბავი 2

          - ,,დე, ჩემს ჯვარს გაგიკეთებ და უცბათ კარგად გახდები" - მეუბნება ჩემი ბიჭი, რომელიც, მაქვს ბედნიერება და ჩემი წარბის შეხრასაც კი ტრაგედიად აღიქვამს, რომელიც ჩემშია შემომძვრალი და შიგნით არსებული აურის ყველა უარყოფით ტალღას ყველაზე უკეთ გრძნობს და ნერვიულობს...
           - დე, ჩემთან ერთად იცინე რააა - ასეთიც ხშირად ხდება. ის დღე რა დღეა, როცა ერთად არ ვიგიჟებთ და სისულელეზე არ ვიხარხარებთ ჩვენ ორნი, ერთი ჭკუისანი :)  რა ბედნიერებაა :)

ამბავი 3

          - ,,ძალიან მიყვარხარ ჯუნა, დიდი რომ გავიზრდები ყველაფერს შეგისრულებ კარგიი?" -  მისი პატარა, ჭკვიანი ტვინი ჯერ ყველაფერს მატერიალურ სურვილებთან აკავშირებს, ან კი საიდან უნდა იცოდეს, რომ ჩვენ, დიდები უაზროები ვართ და არ არსებულ თუ ძალით გამოგონილ თუ მარტივად გადასაჭრელ პრობლემებზე თავს ვიგრუზავთ და სამარცხვინოდ თავ-პირი ჩამოგვტირის.... რა სამარცხვინოა....

ამბავი 4

          - ჩემი სიცოცხლე ხარ დედას ფუნთუშა :) - ასეთებს რომ ტკბილობს ისე მეგემრიელება, მინდა შევჭამო და გულში ჩავიძვრინო... ჩვენს სიყვარულს ზღვარი არ აქვს, მთელ დედამიწაზე მეტად უსაზღვროა.

          აი ერთადერთი რამ, რაზე კი არა და ვისზე წერასაც არც ჩემი ხასიათი სჭირდება და არც მუზა, ჩემი ბიჭი, რომელსაც დღითი დღე, სულ უფრო და უფრო მეტად და მიზანმიმართულად ჭკუიდან გადავყავარ :)

მშვიდი შობის პოსტი

          ჩემი ცხოვრების პრობლემა მუდმივად ნეიტრალურობის არ ცოდნაში იყო.... ყოველთვის ვიყავი ან მკვეთრად პლიუსი ან მინუსი, ან სულ ძალიან პოზიტიური ან დეპრესიული და არ ვცნობდი ნორმალურობას, ადეკვატურობის ფარგლებს, საზღვრებს, დინების მიმართულებას და სხვა მსგავს საყოველთაოდ აღიარებულ ნორმალურობებს. ზოგადად არასდროს მინდოდა ვყოფილიყავი სტანდარტული, სტერეოტიპებიანი, შაბლონური......
          ზოგჯერ იმხელა ძალას ვგრძნობ სამყაროს შევცვლი მგონია, ჩემი ღიმილი და პოზიტივი ყველას გულს მოერევა მგონია, ჩემი სიყვარული ყველას ეყოფა მგონია, გული მაქვს სავსე, სული მიდუღს და სხეულში აღარ დამეტევა მგონია და გადმოდუღდება.... ამხელა ,,ჩემს თავს" ვერცერთ სიტყვაში ვერასდროს ვერ ვატევ და თვალები მაქვს ვარსკვლავებივით ხოლმე, დიდი და ტევადი, ციმციმა და მონუსხული :)
ზოგჯერ კი სულ სხვა უკიდურესობაში ვვარდები და ძალა იმისთვისაც კი არ მყოფნის, რომ ძალით გავიღიმო, ენერგია არ მაქვს თავი მოვაჩვენო, ნაღველი მავსებს და მერევა, სულს მივსებს და ისევ მიდუღებს, ოღონდ სულ სხვანაირად.....
          რატომ ვწერ ამ პოსტს
          იმიტომ რომ მე საზღვრები ვიპოვე. მართალია ჩემთვის ძალიან რთულია ამ ჩარჩოში მოქცევა, ისევე როგორც ყველასთვის, ვინც კი ამ საზღვრებს ეძებს.... ასკინკილით გზის შეუცდომლად გავლის ტოლფასია, როცა ზოგჯერ იქცევი, ზოგჯერ გინდა უფრო ფართოდ და თავისუფლად იარო, მაგრამ ბედნიერება ზუსტად იცი, რომ მხოლოდ საზღვრებშია

          თავსაც კი ვერ ვპირდები, რომ მხოლოდ ,,სწორ გზაზე ვივლი", მაგრამ ამ წამს მე ზუსტად ვიცი სად უნდა ვეძებო ჩემი წილი ცხოვრების ბედნიერება და მშვიდობა
          დღეს შობაა.
          შობა ძალიან მიყვარს.
          შობას ახალი უნდა დაიბადო ხოლმე, გულში უფლით
          ჩემს გულში დღეს მშვიდობაა, რასაც მთელი გულით მუდმივად გისურვებთ

საყრდენი კედლის გარეშე :(

რატომაა რომ როცა პატარა ხარ ვერ აფასებ იმ მდგომარეობას რომელშიც ხარ? თუნდაც იმას, რომ თბილ სახლში ცხოვრობ და არაფერი შენი საზრუნავი არაა; თუნდაც იმას რომ დედ-მამა გვერდით გყავს და თავს დაცულად გრძნობ.... რატომ ოცნებობს ყველა პატარა უცებ გაზრდას და დიდობას მაშინ, როცა დიდები თავს დავდებთ რომ 1 დღით მაინც დაგვაბრუნა წარსულში.... იქ, სადაც არ გაქვს დარდი, არც პასუხისმგებლობა, არც გასაჭირი.... იქ ყველა შენს პატარა სასაცილო პრობლემას გადაგიჭრის დედა და საჭიროების შემთხვევაში კედელივით წინ დაგიდგება მამა.... მამა რომელიც ფიქრობ, რომ მსოფლიოში ყველაზე ძლიერია და ყველაზე მაგრად დაგიცავს.... ის ყველაზე მაგრად ჩხუბობს, ყველაზე ჭკვიანია და ყველას მოერევა : )

არ მახსოვს რამდენი წლის ვიყავი მაშინ, ჩემი ძმაც კი არ იყო დაბადებული, ვიყავი ალბათ 5 ან 6 წლის... მამაჩემის მეგობრები იყვნენ ჩვენთან სახლში და სვამდნენ მგონი, რაღაც თემაზე საუბრობდნენ, და მამაჩემი ეუბნებოდა: ჩემს გოგოს რომ ვინმემ აწყენინოს ან რამე უთხრას ხომ გამოვჭამ ბიჭო კისერსო J პატარა ვიყავი, მაგრამ დღესაც მახსოვს ის, რაც მაშინ ვიგრძენი. მე ვიყავი დაცული, თავდაჯერებული, ამაყი გოგო, ვფიქრობდი რომ ვერავინ მომერეოდა.

ძალიან მინდა ეს გრძნობდა კიდევ მქონდეს და სიბრაზე მახრჩობს, რომ ამის შესაძლებლობა აღარ მაქვს. ბურთები მეჩხირებიან კისერში იმიტომ რომ მამა აღარ არის. ყველა ჩემს პრობლემაზე, ყველაზე აბსურდულზეც კი, ინსტინქტურად მინდება მივიდე, დაველაპარაკო და თავი ისევ დაცულად და პატარა გოგოსავით ვიგრძნო. ჩვენი დიალოგები ყოველთვის ისეთი ჭკვიანური და გულისამაჩუყებელი იყო, როცა იყო... ჭკუას მარიგებდა და სულ მასწავლიდა, სულ უკმაყოფილო იყო ჩემი მიღწევებით, წარმატებებით, ყოველთვის უნდოდა მეტი, ყოველთვის მთხოვდა მეტს, თუმცა სულ ვიცოდი რომ ჩემით ამაყობდა, ამას ვგრძნობდი როცა სხვას უყვებოდა ჩემზე და მქონდა არანორმალური მოთხოვნილება რომ არ გამეცრუებინა მისთვის იმედი. თავს ვიკლავდი რომ მეტი ვყოფილიყავი მისთვის... მაგრამ ეს ყველაფერი: გრძნობები, სიტყვები, ემოციები, დიალოგები აღარ იქნება არასდროს. აწი დიდი ვარ. მარტო უნდა დავდგე კედლის გარეშე. მარტო უნდა გავუმკლავდე ყველაფერს, ჩემით... ზოგჯერ ისე მიჭირს... : (

იმდენი ხანია შენს საფლავზე არ ვყოფილვარ რომ გული მტკივა : (

Дальше »

რა სურთ ქალებს?!.

ისევ გამთენიისას გაეღვიძა... უკვე ოთახში შემოსული სინათლის სხივებით ხვდებოდა დროს, იცოდა მაღვიძარას დარეკვამდე მთელი 2 საათი იყო დარჩენილი, მაგრამ დაძინება არც უცდია. იცოდა არაფრით დაეძინებოდა, რადგან უკვე დიდი ხანია ტანჯავდა დეპრესია, რომელიც ვლინდებოდა უძილობაში, საშინელ ხასიათში, უმადობაში...
ყველაფერი ჰქონდა ბედნიერებისათვის. ყოველ შემთხვევაში ასე თვლიდნენ ირგვლივმყოფები. საკუთარი დიდი ბინა, სოლიდური მანქანა, მაღალანაზღაურებადი სამსახური. იყო ლამაზი, მოხდენილი. ბოლოდროინდელი სევდაც უხდებოდა თითქოს, დიდ ცისფერ თვალებში რომ ჩასახლებოდა, ზოგჯერ თვალებს აუწყლიანებდა და ისეთ უსუსურს აჩენდა... მამაკაცები მისი დაცვის სურვილით კვდებოდნენ, თავს აწონებდნენ, მეტიჩრობდნენ, ის კი ახლოსაც არავის იკარებდა და ეს მიუწვდომელობა უფრო სანატრელს ხდიდა მას... ყველაფერი 7წლის წინ დაიწყო. მაშინ, როცა მას პირველად შეუყვარდა. სულ პატარა იყო და სხვანაირი. არა ისეთი, როგორიც ყველა. ოცნებობდა კარიერაზე, დიდ წარმატებაზე, კარგ სამსახურზე. სიყვარული მაშინ დაუცველი და სუსტი ქალების ხვედრი ეგონა, დარწმუნებული იყო საკუთარ სიძლიერეში და ეგონა სხვა ძლიერი საყრდენი გვერდით მას არასოდეს დასჭირდებოდა. მაგრამ მისდა უნებურად მოვლენები სხვაგვარად განვითარდა. შეუყვარდა და ამ სიყვარულმა ყველაფერი დაავიწყა. ცხოვრობდა მხოლოდ ერთით, მისი ცხოვრებით, გემოვნებით, შეხედულებებით, მის ხასიათზე და მთლიანად მისთვის.
შეიცვალა ცხოვრების წესი: თავს უძღვნიდა მთლიანად იმ ერთს, მისთვის ლამაზდებოდა, უკეთებდა სადილებს, ურეცხავდა, ურთავდა ოთახებს და უწყობდა დღესასწაულებს ყოველდღე, მზრუნველობას არ აკლებდა. ყვავილებსაც თავად ყიდულობდა და ლამის მას ჩუქნიდა სიყვარულის ნიშნად. უნდოდა გაეჩინა მისთვის ლამაზი შვილები და ეცხოვრა ასე მშვიდად, ტკბილად. შექმნა თავისი სამყარო, გააფანატა თავისი სიყვარული და ვერ ხედავდა მასში ვერანაირ ნაკლს. ბრმად ენდობოდა და სჯეროდა მისი, ამიტომ რასაკვირველია მისი ღალატიც ვერ დაიჯერა. სასაცილოდ მოეჩვენა და ბოროტი ხალხის მონაჩმახად ჩათვალა. გულის სიღრმეში ალბათ თავიდანვე ყველაფერი იცოდა და გრძნობდა, მაგრამ თავს ეწინააღმდეგებოდა. მის სიცივეს გადაღლილობას აბრალებდა, უხეშობას - ხასიათს და ყოველთვის ყველაფერში უძებნიდა გამართლებას,თუმცა ერთ დღესაც მიხვდა და გაითავისა რომ ყველაფერი დასრულდა.
დაშორება იყო მტკივნეული. რამდენი ეფერა და ეხვეწა, მაგრამ ვერ აპატია. იცოდა რომ იმასაც უყვარდა ჯერ კიდევ ძალიან, მაგრამ საკუთარ თავს ვერ გადაუარა. გუდა ნაბადი აიკრა და 5 წლიანი სიყვარულით სავსე თანაცხოვრების შემდეგ წავიდა მარტოობაში. წავიდა იქ, სადაც არ იცოდა რა ელოდა.
ძლიერი სიყვარულის გვერდით ბევრი საკუთარი თვისება დაეკარგა, უფრო მისუსტებული და განაზებული იყო. საკუთარი მყარი მეც გამქრალიყო.
დიდი ნერვების ფასად დაუჯდა მას საკუთარი თავის დაბრუნება ისეთად, როგორიც იყო ადრე. ფიქრს სრულიად გადაეჩვია, ბევრს მუშაობდა, კითხულობდა, სწავლობდა და სიახლეებს ითვისებდა. იცოდა თავის ადრინდელ ოცნებას აიხდენდა და აუცილებლად გახდებოდა წარმატებული ქალი.
ახლოს აღარავის იკარებდა, თითქოს რობოტს დაემსგავსა ემოციებისა და ყოველგვარი ზედმეტი გრძნობების გარეშე.
რათქმაუნდა წარმატება მოვიდა. იმაზე სწრაფად ვიდრე ელოდა და იმაზე დიდი ვიდრე წარმოედგინა. ფუფუნება, კომფორტი, პატივისცემა, სიმყარე.... აიხდინა ოცნება, მაგრამ მისი ცხოვრება იყო უფერული და ერთფეროვანი. უსაშველოდ ენატრებოდა თავისი სიყვარული, ტკბილი, სითბოთი სავსე და დღესასწაულის მსგავსი თითოეული დღე. მან კარგად იცოდა, რომ ძლიერი საყრდენის გარეშე ქალის ცხოვრება ვერასდროს იქნებოდა სრულყოფილი....

ქორწინების შემდეგ.....

როგორც ქალების უმრავლესობას რომანტიული ფილმების ყურება მეც ძალიან მიყვარს. მითქვამს კიდეც, რომ განსაკუთრებით მათი დასასრულები მხიბლავს.
აუცილებლად happy end-ი, ლამაზი ქორწილი შეყვარებული წყვილით და жили они долго и счастливо.... მაგრამ ეს სავარაუდოთ.
ჩემი დაკვირვების შესახებ მინდა ვთქვა, რომელიც არც თუ ისე ოპტიმისტურია.

უყვარდება ქალს და მამაკაცს ერთმანეთი. ნორმალურ ვარიანტში მათ აქვთ ე. წ. канфетно-букетный პერიოდი, რომლის დროსაც ყველანაირად თავს აწონებენ ერთმანეთს. მერე ე. წ. притирк-ის პერიოდი,(დიდი ბოდიში, ამ ტერმინოლოგიის ქართული მნიშვნელობა არ ვიცი)ყველაზე რთული, რომლის დროსაც ეჩვევიან და ეგუებიან ერთმანეთის თვისებებს, ხასიათს, ქცევებს; ეწყობიან ერთმანეთს და ნახულობენ კომპრომისებს სადაო საკითხებში.
და ყველა ეს მომენტი მეორდება დაქორწინების მერეც.... ჯერ სიხარული შეუღლების გამო: მინახავს წყვილის სახლშიც კი ხელჩაკიდებული სიარული, თავზე შემოვლება ..... აი მერე კი დაკვირვების ყველაზე ცუდი ეტაპი.
ქალებს, რაც დრო გადის, ქმარი უფრო უყვარდებათ, უფრო ეჯაჭვებიან მას, ოჯახსაც ერგებიან, სიტუაციასაც ეჩვევიან; კაცებს კი ნელ-ნელა ერთფეროვნება ბეზრდებათ..... ერთი ცოლიც, ერთი მუდმივი პარტნიორიც, მათი აკრძალვებიც, პასუხისმგებლობაც და მოვალეობებიც... და მემგონი დეპრესია ეწყებათ. უჭირთ იმის "გადახარშვა" რომ აწი სულ ეს ერთი ეყოლებათ გვერდით და რომ მათი თავისუფლება სამუდამოდ დარღვეულია. ზოგ შემთხვევაში მგონია ცოლებსაც კი იძულებენ ქვეცნობიერად ამის გამო.

მე გულწრფელად მგონია, რომ მარტო მაშინ ხდება ეს ყველაფერი, როცა კაცს ქალი ზედაპირულად უყვარს ან ცოლად მოიყვანა თავისი მყარი აზრით რომ უყვარს, მაგრამ მერე აღმოაჩინა რომ თურმე უჩქარია....
გათხოვილი ჯერ არ ვარ და სამწუხაროთ თუ საბედნიეროთ არც ვფიქრობ, რომ ჩემს მომავალ მეუღლეს მსგავსი დეპრესიები შეიძლება დაემართოს. ან კი რატომ უნდა დაემართოს?!. მე, ჩემი ქალური ლოგიკით, არ მესმის, რატომ უნდა მოგბეზრდეს ვიღაც ის ერთი რომელიც ღრმად გიყვარს? პირიქით - ხომ უნდა დატკბე მასთან თითოეული წუთით და მადლიერი უნდა იყო საკუთარი ცხოვრების, რომ ის ერთი გვერდით გყავს.... ძალიან რომანტიკაში გადავვარდი :) მაგრამ მართლა ასეთი აზრის ოჯახი მინდა მე. და მეყოლება კიდეც. რადგან გამონაკლისობა არაა ეს, არც მსხვერპლია და არც გასაკვირია. ესაა ნორმალურობა და არა ყოველივე ზემოთთქმული...


თუმცა კაცებს შესაძლოა სხვა მოსაზრებები აქვთ ამ თემასთან დაკავშირებით....

თქვენ როგორ ცხოვრობთ?

უცნაური და ისეთი გაურკვეველია ადამიანის ცხოვრება…
არავინ იცის ხვალ რა მოგველის და როგორი ცხოვრება გველოდება წინ.
არავინ იცის როგორი ცხოვრებით ჯობია ცხოვრება, სად მოვიგებთ ან სად წავაგებთ, სად ვეძებოთ საკუთარი ბედნიერება ან როგორ მოვიპოვოთ წარმატება.
ოპტიმისტებმა ვიცით, რომ ზოგადად ყველა დაღმართს აღმართი მოყვება, შავს – თეთრი, დეპრესიას – ბედნიერების სასიამოვნო შეგრძნება.
ვიცი ეს და არც არასდროს მავიწყდება, მაგრამ ისეთი რთულია მაინც ხანდახან ყოველდღიურობა…..
რამდენ რამეს იტევს ადამიანი…..
ცხოვრება წარსულია…..
შორი წარსული, რომელიც დღევანდელი გადასახედიდან თითქოს არც ყოფილა ჩემ ცხოვრებაში. თითქოს არც მე ვცხოვრობდი იმ ცხოვრებით და ვიღაც სხვამ გამოიარა ის ყველაფერი. ჩემგან განსხვავებულმა ჩემმა ორეულმა. ახლა კი ვერც ვიხსენებ რაღაც დეტალებს. დეტალებს ჩემი წარსულიდან…..
ცხოვრება აწმყოა……
აწმყო, რომელიც ხანდახან არარეალურია. ხშირად გაუაზრებელი, ავტომატური, დაუგეგმავი და დინებას აყოლილი….. გაფლანგული და ხანდახან აზრს მოკლებული. ხან დეპრესიული, ხან ენერგიით, სიხალისით სავსე.
და რათქმაუნდა ცხოვრება მომავალია……
მომავალი – იმედიანი ოცნებების და ფიქრების ასრულების ხანა. ალბათ ამიტომაც ხშირად სანატრელი, საოცნებო. თუმცა ყოველთვისაც არა….. ხანდახან მოულოდნელი, ბურუსით მოცული და ამიტომ შიშით სავსე…..
რთულია ცხოვრება. თითქოს სიბნელეში ვარ და ვერაფერს ვხედავ. ვერ ვხვდები როგორ ვიცხოვრო, უნდა ავყვე თუ არა მომავლის ილუზიებს და იმედებს. დავიჯერო თუ არა საკუთარი ბედნიერება……
შინაგანი შიში მაქვს, რომელიც არ მანებებს ამ ყველაფერს და მუდმივად ცუდის მზადყოფნაში მამყოფებს. ხანდახან იმასაც ვფიქრობ, იქნებ დამცავი რეაქციაა ეს…… ჩემი ორგანიზმის დამცავი რეაქცია. რომ «რო რამე» ლამაზი ილუზიებიდან რეალობაში დაბრუნება არ იყოს მომაკვდინებლად მტკივნეული……

დეპრესია და მისი მიზეზები

ბოლო დროა რაღაც უხასიათო და დეპრესიული გავხდი. ასეთი რამეები მაშინ მემართება ხოლმე როდესაც მე და გიოს რაიმე პრობლემები გვექმნება ურთიერთობაში ან სახლში რამე გაუთვალისწინებელი და უსიამოვნო ხდება... ახლა კი არაფერ მსგავსს ადგილი არ აქვს, გიოც დიდი გულისხმევით ცდილობს რამე გამიგოს და გაარკვიოს რა მჭირს, თუმცა მას რა ვუთხრა როცა თვითონ ვერაფერს ვუგებ თავს.
ძალიან ვიგრუზები ყოველ ცუდ ახალ ამბავზე, ყველაფერს განვიცდი და სულ ვფიქრობ...... გაუთავებლად. ხანდახან შეგნებულადაც არა, უფრო ავტომატურად დ გაუცნობიერებლად. გადაბმულად დღე და ღამე. სწორედ ამ მიზეზით (ალბათ) ღამეები არ მძინავს და უკვე 2 კვირაა 4-5 საათი ძილით კმაყოფილდება ჩემი ორგანიზმი.
თავში მიბზუიან ფიქრები, ყველა ყიყინებს და თავისკენ მექაჩება. ვფიქრობ ყველა დღევანდელ უბედურებაზე, რაზეც თითქოს არცაა საჭირო ფიქრი, რადგან მე მაინც ვერაფერს შევცვლი. ფიქრი კიდევ უფრო მაგრძნობინებს საკუთარ უმწეობას და უფრო მაცოფებს.
ვფიქრობ 8 სმ-ით გადახრილ დედამიწაზე და ფილმზე "2012", რომელსაც შეგნებულად არ ვუყურე, თუმცა როგორც აღმოჩნდა, პატარა მონაკვეთებიც საკმარისი გახდა ჩემი აფორიაქებისთვის.
ვფიქრობ პოლიტიკაზე, ხელისუფლებაზე, ოპოზიციაზე, იმიტირებულ ქრონიკაზე, რომელმაც ყველა პანიკაში ჩაგვაგდო. სანამ გავიგებდი რომ ეს იმედის "ხუმრობა" იყო მხოლოდ ათასი ადამიანი გამახსენდა, ათასი ადამიანი ვიჯავრე, ათასი საფრთხე წარმოვიდგინე, თავი თაგვად ვიგრძენი, რომელსაც კუდზე ფეხი დააჭირეს და საცოდავი მაინც გაქცევას ლამობს.......
ყველა ცუდზე ვფიქრობ. 34 წლის ჩემი თანამოქალაქე რომ თხელი პლატინას ფირფიტისთვის მოკლეს და ფეხი მოაჭრეს ამაზე ვფიქრობ. ათას გაჭირვებულს გვაჩვენებენ ტელევიზიით, იმათზეც გული მეწვება და ვფიქრობ.
ათასი ცოდო ადამიანი ვიცი, გაჭირვებულები ფიზიკურად, სულიერად, მორალურად, დაღლილები უფულობით, ცხოვრებასთან ბრძოლით, მარტოობით........
მე მინდა მათზე აღარ ვიფიქრო, მაგრამ ჩემში ეს პროცესი არ ჩერდება და ვერ ვიგდებ თავიდან.
ხალხს რა ეშველება? ამდენი ცოდო და გაჭირვებული როა ამ ქვეყანაში რა ეშველება მათ? ეს ვინც ტელევიზიამ ნახა და გვაჩვენა, კიდევ რამდენია ასეთი მთელ საქართველოში?
ომი კიდევ რომ დაიწყოს და ის ქრონიკა აგვიხდეს, მერე რა უნდა ვქნათ? სად უნდა გავიქცეთ? მერე ვის უნდა ვთხოვოთ დახმარება ან სად უნდა ვითხოვოთ სამართალი?
არა პანიკაში არ ვარ. არც მეშინია. უბრალოდ ბევრ უდანაშაულოს გაიღებენ მსხვერპლად, ბევრს გააუბედურებენ და მოკლავენ ცოცხლად........
მე ხომ არაფრის გაკეთება არ შემიძლია, ესეიგი უნდა გავაგრძელო ცხოვრება ისევ ისე, როგორც იყო, უნდა ვიყო ისევ ის ხალისიანი, მხიარული, და მომღიმარი...
ხანდახან იმასაც ვფიქრობ იქნებ ეს ცუდი წინათგრძნობაა
ალბათ რწმენაა ერთადერთი გზა. მეტ გზას მე ვერ ვხედავ.
sleep-ი ვიყიდე დღეს. 10 წუთის წინ დავლიე და წესით მაქსიმუმ 20 წუთში უნდა დამეძინოს...
ხვალ გავიღვიძებ, იმედია იქნება ლამაზი დილა და მშვიდი ქრონიკა. ყველაფერი კარგად იქნება ღმერთის ნებით!