იქ, სადაც მე არ ვარ

არსებობს ადგილი, სადაც არ ცხოვრობენ ადამიანები... არა, შეიძლება ცხოვრობენ კიდეც, მაგრამ შენ მათ ვერ ხედავ, ისინი არ გეჩხირებიან თვალებში, არც ყურში ჩაგყვირიან... ყველა ცხოვრობს თავისთვის  და შენ არავინ გაწუხებს თავისი არსებობით...
იქ არის მხოლოდ მწვანე მინდორი, ლამაზი ყვავილები, თუ მოგინდება წყალიც, ყვითელი მზე, ხეები და ჰამაკი....

იქ შენი ძირითადი საზრუნავი არის მხოლოდ რა ფილმს უყურო, რა წიგნი წაიკითხო ან რა მუსიკას მოუსმინო....
იქ იძინებ მაშინ, როცა გინდა, დღის ნებისმიერ დროს... დილას არ გაღვიძებს არც მაღვიძარას აუტანელი ბუზუნი და არც თემუკას წუწკუნი....
იქ დილას გრილა და აივანზე სვამ ხოლმე გემრიელ ყავას რძით... იკვებები ათასგვარი გემრიელობებით და არ ფიქრობ რომ მოიმატებ და ვინმეს არ მოეწონები....

იქ შეგიძლია ჩაიცვა რაც გინდა, ოღონდ იყო კომფორტულად.
იქ შეგიძლია სახიდან ჩამოირეცხო ღიმილი და იყო ისეთი, როგორიც შენ ხარ მხოლოდ საკუთარ თავთან...

იქ შეგიძლია იფიქრო ბევრი ამ ცხოვრებაზე, მაგრამ შეგიძლია საერთოდაც არ იფიქრო და მისცე ტვინს შესაძლებლობა დაისვენოს ოდესმე, რამდენიმე დღის განმავლობაში მაინც...
იქ არ გჭირდება იფიქრო იმაზე თუ რა თქვა, არ გჭირდება გაიპრანჭო, არ ფიქრობ რომ ვინმეს თავი უნდა მოაწონო, არავინ გიმოწმებს როგორ გამოიყურები ან რა ფირმის კოსმეტიკას ხმარობ ან გისვია თუ არა მოდური ლაქი, ან შენი ჩანთა როგორ შეეხამება ფეხსაცმელს....
იქ არის სისუფთავე, სითეთრე, სიმყუდროვე და იქ ხარ მხოლოდ შენ !

იქ ასვენებ თვალებს, საათობით გასცქერი ცისფერი ჰორიზონტის ხაზს და კაიფობ მარტოობით...

როგორ მინდა ასეთ ადგილას წასვლააა !

დავიტვირთებოდი ენერგიით და მთელი წელი იმდენ საქმეს გავაკეთებდი :(

ფილმების მიმოხილვა

"ჩემი მფარველი ანგელოზი" - ბევრის ბლოგში წავიკითხე ამ ფილმის შესახებ და როგორც იქნა ვუყურე.
საინტერესო ფილმია.


გოგონა, რომელიც ლეიკემიითაა დაავადებული და მშობლები, რომლებიც მეორე შვილს ხელოვნურად ჩასახავენ მხოლოდ იმისათვის, რომ მან შეუნარჩუნოს თავის დას სიცოცხლე (მისი დონორი უნდა გახდეს და ორგანო გადაუნერგოს). მაგრამ ყველაფერი უცებ იცვლება.
ბავშვი იზრდება და 13 წლის ასაკში მშობლებზე საჩივარი შეაქვს სასაართლოში, მას აღარ სურს რომ მისი სხეული გამოიყენონ. თავიდან ძალიან გამაღიზიანა და დავიბოღმე ამ გოგოზე, მაგრამ საბოლოოდ მის მიმართ სხვა გრძნობებიც გამიჩნდა.
ერთი სიტყვით, მიუხედავად იმისა რომ ფილმი სიკვდილით მთავრდება, დეპრესიული ნამდვილად არაა და გირჩევთ))

და კიდევ ერთი ფილმი დებზე, რომელსაც ასეც ქვია "დები":


ამ გოგონებში ერთი სისხლი ჩქებს მათ საერთო დედა ყავთ, თუმცა ერთმანეთი ეზიზღებათ. დინა რვა წლისაა, ის ვიოლინოზე უკრავს და მსახიობობაზე ოცნებობს. სვეტა – უკვე ცამეტი წლისაა, ის შესანიშნავად ისვრის და სურს ჩეჩნეთში სნაიპერი გახდეს. როგორც მიხვდით, სრულიად განსხვავდებიან ერთმანეთისგან.
თავისუფლებაზე გამოსული დინას მამა რთულ სიტუაციაში აღმოჩნდება: "კოლეგები" მას ქურდობაში დაადანაშაულებენ და გეგმავენ მისი ბავშვის გატაცებას, მამა იძლებულია ორივე გოგონა დამალოს, მაგრამ თავშესაფარი არ აღმოჩნდება სანდო, და ბავშვებს გაქცევა მოუწევთ... უფულოდ, მშობლების და მეგობრების გარეშე... მხოლოდ ერთმანეთის იმედად.
ძალიან საყვარელი და კარგი საყურებელი ფილმია))

თრუმანის შოუ

the truman show - ამ ფილმს პირველად 4-5 წლის წინ ვუყურე.
მოსკოვში на воробьевых горах იყო არაჩვეულებრივი კლუბი "эмпатиа" , სადაც 15-დან 25 წლამდე ახალგაზრდები ვიკრიბებოდით, გვიტარდებოდა ტრენინგები ფსიქოლოგიის, კონფლიქტოლოგიის და კიდევ უამრავი სასარგებლო და საინტერესო რამის გაკვეთილები, ვთამაშობდით ფსიქოლოგიურ თამაშებს (ხშირად მაფიას, რომელიც, როგორც ვიცი, ახლა იმედის არხზე გადის და "მაფიის ღამე" ქვია), დავდიოდით ლაშქრობებზე, ვარჩევდით მოთხრობებს, ისტორიებს, ფილმებს... ერთი სიტყვით ყოველი შაბათ-კვირა მიხაროდა, რადგან ფსიქოლოგია და მასთან დაკავშირებული ნებისმიერი რამ მართლა ძალიან მიყვარს და პედაგოგებიც ძალიან კარგები გვყავდა.
ერთ-ერთი ფილმი, რომელიც ერთმა ფსიქოლოგმა გვაყურებინა და შემდეგ გავარჩიეთ, იყო the truman show. მაშინ ამ ფილმმა ჩემზე საოცარი და წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა.
ხანდახან ალბათ ყველას გვქონია მომენტი, როცა ვფიქრობთ, რომ დედამიწა ჩვენს ირგვლივ ტრიალებს, ყველაფერი რაც ხდება ჩვენთვისაა გამიზნული და ყველა მხოლოდ ჩვენ, ჩვენს რეაქციებს, ქცევებს აკვირდება.
მთავარ როლს ფილმში ჯიმ კერი თამაშობს და მის პერსონაჟსაც (ტრუმან ბერბენკს) ერთ დღეს ასეთი გრძნობა უჩნდება.


მთავარი კი ისაა, რომ იგი მართალი აღმოჩნდება. მთელი მისი ცხოვრება ერთი დიდი კინოა, მისი ქალაქი კი დიდი გადასაღები მოედანი, სტუდია. ეს არის რაღაც რეალითი შოუს მსგავსი, მიწვეული მთელი ქალაქი მსახიობებით. ეს კაცი აღმოაჩენს, რომ დაწყებული დაბადებიდან, ყველაფერი, რაც მის ცხოვრებაში იყო: მშობლები, ცოლი, თანამშრომლები, მეგობრები, მეზობლები..... სცენარში დაწერილი და კარგად ნათამაშები იყო მხოლოდ.
ეს ფილმი მეორედ რამდენიმე დღის წინ ვნახე. სიმართლე გითხრათ, შთაბეჭდილება ისეთი აღარ იყო როგორც პირველად, მაგრამ მაინც всем советую :)

ფოტოები განწყობისთვის))

ისეთ სევდიან განწყობაზე ვარ დიდი ხანია რომ არ ვყოფილვარ. არც არაფერი მომხდარა, უბრალოდ მოულოდნელად სევდამ თუ ნოსტალგიამ შემომიტია:-(
ჩემ პოსტებს გადავხედე და აღმოვაჩინე, რომ ისინი ამ ბოლოს რაღაც უარყოფითით, თითქოს ადამიანებისადმი უნდობლობითაა სავსე.
მინდა თავს რაღაც ღიმილის მომგვრელი, კეთილი შთავაგონო.

ცნობილი ფილმია Love Actually (реальная любовь) რომელიც ძალიან კარგი სიტყვებით იწყება: (შევეცადე მეთარგმნა, მაგრამ ასე უკეთესად ჟღერს))

"Согласно общему мнению мы живём в мире ненависти и алчности, но я не согласен! Я думаю, что любовь повсюду. Зачастую любовь не очень заметна и торжественна, но она повсюду: отцы и сыновья, матери и дочери, мужья и жены, любовники любовницы, закадычные друзья. В телефонных звонках из башен близнецов, в которые врезались самолеты, не было ненависти или мести, только признания в любви. Если присмотреться возникнет подозение, что любовь реальна по всюду!!!"
სიყვარული ყველგანაა და არ არსებობს ადამიანი, რომელსაც არავინ უყვარს.
ამ პოსტისთვის ინტერნეტში მინდოდა მომეძებნა ფოტოები სიხარულით, სიკეთით, სიყვარულით სავსე, მაგრამ კომპიუტერში ფოტოებით სავსე ფაილებს რომ გადავხედე, მივხვდი, სხვისი ფოტოები არაფერში მჭირდებოდა.

განწყობისთვის:-)













ამ ფოტოებში ყველა ადამიანი მე ძალიან მიყვარს (ჩემი ზუზუს ჩათვლით)) და რათქმაუნდა ეს სრული სია არაა ადამიანების, ვის მიმართაც სიყვარულს ვგრძნობ))