მე პირადად ძალიან სუსტი ნებისყოფის ადამიანი ვარ. ჩემი ქმარი ამას სუსტ ფსიქოლოგიას ეძახის. მე კილოსაც კი იოლად ვიღებ საკმარისია 1 კვირა მაინც ვიცხოვრო სხვა კუთხის თუ ნაციის ადამიანებში.
მაშინ, როცა პირველად მოვხვდი მოსკოვში, მიამიტი, ქუთაისელი, პატარა გოგო, პირდაღებული ვუყურებდი ტუჩ, ცხვირ, წარბ და კიდევ რა არ გახვრეტილ რუსებს და ისეთი საშინელი სიტყვებით ვლანძღავდი.... მაგრამ გავიდა სულ ცოტა ხანი და მე ტუჩი გავიხვრიტე და ჩემი პირსინგი აბსოლუტურ ნორმალურობად მიმაჩნდა. ახლა, დღევანდელი დღის გადასახედიდან, მე გახსენებაც კი მიჭირს რა შეგნება მქონდა მაშინ. არა, გასაგებია რომ ეს არ არის რაღაც сверхистественное მოვლენა, უბრალოდ დღევანდელ მე–ს ხასიათში ეს არანაირად არ ჯდება. და ეს ყოველივე გამოიწვია იმან, რომ სხვადასხვა დროს მე ვიმყოფებოდი სხვადასხვა გარემოში და ჩემზე გავლენას ახდენდნენ აბსოლუტურად განსხვავებული ადამიანები.
საერთოდ, ფიქრის საფუძველზე, მივედი აზრამდე, რომ ხშირ შემთხვევაში ადამიანის ბოლომდე ამოცნობა შეუძლებელია (არ ვგულისხმობ მეუღლეებს, შვილებს. თუმცა, სიურპრიზებს ხანდახან ისინიც აწყობენ). იმდენი საიდუმლო ტვინის უჯრედი და რაღაც ნაწილაკები გვაქვს თავში, რომ ხანდახან ადამიანს თვითონვე უკვირს თავისი საქციელი.
დასკვნა რა არის?
ის საიდანაც ყველაფერი იწყება – აღზრდა უნდა იყოს სწორი. ადამიანი რომელიც გვიყვარს და გვინდა კარგი იყოს – უპირველესად შვილები, უმცროსი დები, ძმები.... უნდა ავღზარდოთ კარგად, სწორად. და ალბათ არც მუდმივი ჩიჩინის ტაქტიკა იქნება ურიგო.
შეძახილმა ხე გაახმოო – ეს გამახსენდა. იმდენი უნდა უმეორო თუ რა არის კარგი და რა ბოროტება, რომ ვერავითარმა ადამიანმა, გარემოებამ და გარემოცვამ ვერ შეუცვალოს აზრი და ვერ გადაუბრუნოს ტვინი.
