იქ, სადაც მე არ ვარ

არსებობს ადგილი, სადაც არ ცხოვრობენ ადამიანები... არა, შეიძლება ცხოვრობენ კიდეც, მაგრამ შენ მათ ვერ ხედავ, ისინი არ გეჩხირებიან თვალებში, არც ყურში ჩაგყვირიან... ყველა ცხოვრობს თავისთვის  და შენ არავინ გაწუხებს თავისი არსებობით...
იქ არის მხოლოდ მწვანე მინდორი, ლამაზი ყვავილები, თუ მოგინდება წყალიც, ყვითელი მზე, ხეები და ჰამაკი....

იქ შენი ძირითადი საზრუნავი არის მხოლოდ რა ფილმს უყურო, რა წიგნი წაიკითხო ან რა მუსიკას მოუსმინო....
იქ იძინებ მაშინ, როცა გინდა, დღის ნებისმიერ დროს... დილას არ გაღვიძებს არც მაღვიძარას აუტანელი ბუზუნი და არც თემუკას წუწკუნი....
იქ დილას გრილა და აივანზე სვამ ხოლმე გემრიელ ყავას რძით... იკვებები ათასგვარი გემრიელობებით და არ ფიქრობ რომ მოიმატებ და ვინმეს არ მოეწონები....

იქ შეგიძლია ჩაიცვა რაც გინდა, ოღონდ იყო კომფორტულად.
იქ შეგიძლია სახიდან ჩამოირეცხო ღიმილი და იყო ისეთი, როგორიც შენ ხარ მხოლოდ საკუთარ თავთან...

იქ შეგიძლია იფიქრო ბევრი ამ ცხოვრებაზე, მაგრამ შეგიძლია საერთოდაც არ იფიქრო და მისცე ტვინს შესაძლებლობა დაისვენოს ოდესმე, რამდენიმე დღის განმავლობაში მაინც...
იქ არ გჭირდება იფიქრო იმაზე თუ რა თქვა, არ გჭირდება გაიპრანჭო, არ ფიქრობ რომ ვინმეს თავი უნდა მოაწონო, არავინ გიმოწმებს როგორ გამოიყურები ან რა ფირმის კოსმეტიკას ხმარობ ან გისვია თუ არა მოდური ლაქი, ან შენი ჩანთა როგორ შეეხამება ფეხსაცმელს....
იქ არის სისუფთავე, სითეთრე, სიმყუდროვე და იქ ხარ მხოლოდ შენ !

იქ ასვენებ თვალებს, საათობით გასცქერი ცისფერი ჰორიზონტის ხაზს და კაიფობ მარტოობით...

როგორ მინდა ასეთ ადგილას წასვლააა !

დავიტვირთებოდი ენერგიით და მთელი წელი იმდენ საქმეს გავაკეთებდი :(

მარტოობა......

კარგი იქნებოდა ერთი ბილეთი მთვარემდე... გამიგია იყიდებაო იქ მიწები.
ან სულაც რომ წარმოიდგინო, თითქოს დედამიწა ცოტა ხნით დაცარიელდა.... რა კარგია ალბათ მთელ პლანეტაზე მხოლოდ შენ ერთი რომ ხარ მარტო...


ივლიდი უამრავს, ყველა კუნჭულს მოივლიდი, შენი თავის უფროსი შენვე იქნებოდი, როცა გინდა დაიძინებდი, როცა გინდა გაიღვიძებდი, როცა გინდა შეჭამდი და რასაც გინდა იმას გააკეთებდი....
მოგინდებოდა იმღერებდი ხმამაღლა და არ შეგრცხვებოდა რომ არც თუ ისე კარგი ხმა გაქვს;
მოგინდებოდა იცეკვებდი და არ იფიქრებდი რომ ამ მომენტში გვერდიდან ალბათ ტლანქი ჩანხარ და მოუქნელი...
მთელ ღამეს ისეირნებდი და დატკბებოდი სიბნელით და ვარსკვლავებით, რომლებიც მხოლოდ შენთვის გაანათებდნენ.
მოისროლიდი უზარმაზარ ტელევიზორს, კომპიუტერს, დივიდის და ათას აუტანელ ნივთს. ერთადერთი დავიტოვებდი ფლეერს და მხოლოდ მუსიკა იქნებოდა ჩემი თანამგზავრი.
ზაფხულში იბანავებდი ზღვაში და ბედნიერი იქნებოდი მხოლოდ იმ აზრით, რომ მთელი უზარმაზარი ზღვა მარტო შენ ერთს გეკუთვნის...


ზამთარში გაგახარებდა გაუკვალავი თოვლი და გუნდაობა მარტოობაში... :)
ეჰ... სისულელეა ალბათ. რეალურად ეს ყველაფერი შეუძლებელია და ერთ დღეზე მეტად ვერც კი გაძლებს ვერავინ ასე.
როცა პატარა ვიყავი ხშირად მტოვებდნენ ხოლმე სახლში მარტო... და ამ დროს არავინ იყო ჩემზე ბედნიერი. ჩემი სახლი მთელ ჩემ სამყაროდ გადაიქცეოდა ხოლმე. ვაკეთებდი რასაც მინდოდა და როგორც მინდოდა. ზოგჯერ თავს მარტოხელა დიასახლისად წარმოვიდგენდი და სახლს ვალაგებდი, ხან ვმღეროდი, ვკითხულობდი, ვლაპარაკობდი ტელეფონზე..... და რაც მთავარია ვტკბებოდი მარტოობით !
მიყვარს მე მარტოობა და ამიტომ ყოველი ასეთი შემთხვევა ჩემთვის იყო არანორმალურად სასიამოვნო.


საუკუნეა სახლში მარტო არ დავრჩენილვარ და საუკუნეა თავი მარტო არ მიგრძვნია. უკანასკნელი ალბათ კარგია...
ჩემს ირგვლივ იმდენი ხალხია და ისე განსხვავდება ყველა ერთმანეთისგან. ზოგადად ხო თითქოს ყველა ადამიანი ერთნაირია, მაგრამ ამასთან ყველა იმდენად ინდივიდუალურია....ადამიანებს სხვადასხვა ენაზე უნდა ელაპარაკო, მათთან შენც სხვადასხვა უნდა იყო, თითოეულთან აარჩიო მიდგომა, საუბრის ტონი, მანერა, თემა, მიუსადაგო ინტერესის სფერო, ხასიათი, ქცევა.. ზოგს სერიოზული აინტერესებ, ზოგს ჭკუამხიარული, ზოგს ოჯახის გოგო, ზოგს ბავშვი........ თითოეულის სურვილი, ახირება თუ მოთხოვნა უნდა გაითვალისწინო და თითქოს ყველას თავისი გასაღები მოარგო.
უბრალოდ ზოგჯერ გავდივარ ქუჩაში და ამდენი ხალხის ფუსფუსი, რუტინა, ყოველდღიურობა ისე მაღიზიანებს..... რომ ვნატრობ ერთ დღეს ყველა გაქრეს :)

რომანტიკა სანაპიროზე

ეს იყო ქობულეთში... უაზროდ მიყვარს ეს ქალაქი, ალბათ იმიტომ, რომ შენი და ჩემი საყვარელი ადამიანები ცხოვრობენ იქ.
სანაპიროზე ვისხედით, ვეღარ ვიხსენებ, ალბათ კაფე იყო. ლამაზი ხის მაგიდები, სულ 3 იდგა, მგონი, მაგრამ ჩვენს გარდა არავინ იყო იქ. მაღალი 2 სკამი, ერთმანეთის პირისპირ ვისხედით, შუაში ლამაზი, მსხვილი, ყავისფერი სანთელი გვყოფდა. დიდი თეფშები ელაგა კიდევ მგონი მაგიდაზე და ყავის ჭიქები, ზუსტად აღარ მახსოვს. ალბათ იმიტომ, რომ შენ გიყურებდი და მეტს ვეღარაფერს ვარჩევდი გარკვევით... მონუხულივით ვიჯექი და ვერც ვერაფრის თქმას ვბედავდი, ვერც თვალის მოშორებას, თითქოს მეშინოდა ყველაფერი არ გამქრალიყო, მომენტი არ გაფუჭებულიყო.
ჯერ ზღვის ხმა ისმოდა, პატარა, ლაღი ტალღების ხმა. არ ღელავდა ზღვა, მშვიდი იყო, მერე ნელ-ნელა მელოდიის ხმა მოვიდა, ჯერ სულ ჩუმად ისმოდა, ძალიან შორიდან... ნელ ნელა ახლოვდებოდა... fly me to the moon... ნაცნობი ჰანგები. ცეკვა შემომთავაზე, არა, არ შემომთავაზე, არაფერი გითქვამს, უბრალოდ ადექი და ხელი გამომიწოდე. ღია ფერის ჯინსები გეცვა და რაღაც კრემისფერი პერანგი. მე კი არ ვიცი რა მეცვა, ასეთი კაბა არასდროს მქონია, თეთრი სარაფანა.... ძალიან ლამაზები ვიყავით... ცეკვა დავიწყეთ, ჩემი ხელი ხელში გეჭირა და ისე მაგრად, გაშვების გეშინოდა თითქოს. არც კი ვიცოდი ასე კარგად თუ ვცეკვავდით. გაჩერება აღარ მინდოდა. რაღაც ზღაპრის პრინცესად ვიგრძენი თავი.
კიდევ, რაც მახსოვს, თავი დაგადე მხარზე. ისეთი თბილი იყო ეს ყველაფერი, არც კი მინდოდა სადმე გამეშვი..., ცხოვრების გაგრთელებაც არ მინდოდა. ასე ვიქნებოდი ცხოვრების ბოლომდე... შენს მხარზე ჩამეძინა, ვხედავდი კიდეც როგორ მშვიდად მეძინა, ვიღიმოდი კიდეც მგონი...
რომ გამეღვიძა უკვე დილა იყო... ჩემს საწოლში მარტო ვიწექი და ცოტა გვიან მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი სიზმარი იყო მხოლოდ.... გული ისე დამწყდა ლამის ვიტირე... მაგრამ მაინც ძალიან ბედნიერი ვიყავი!!!

მე

გამარჯობა :)
მე ჯუნა მქვია. არ ვიცი ეს უცნაური სახელი რატომ დამარქვეს, მაგრამ მომწონს რომ სტანდარტი არ ვარ)



ვარ 22 წლის, მომავალი ეკონომისტი, საკუთარი საქმის, ზოგადად შრომის და წერის დიდი მოყვარული)
ვწერ თითქმის ყველაფერზე რაზეც ვფიქრობ, რაც მაინტერესებს, მაწუხებს და მიყვარს. ვცდილობ ვიყო პოზიტიური და ოპტიმისტი.

ზოგადი ცნობები ჩემ შესახებ:

ვარ ქუთაისის უნივერსიტეტის დამამთავრებელი კურსის სტუდენტი, ვმუშაობ მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია "კრისტალი"-ს მარკეტინგის განყოფილებაში, ვარ დაოჯახებული და მყავს დიდი ოჯახი, რომელშიც ალბათ ყველაზე მნიშვნელოვანი წევრი ჩემი შვილია :)

მიყვარს ფერი - ცისფერი, თვე - დეკემბერი და ლამაზი ნივთები.
მაღიზიანებენ შეუგნებელი ადამიანები და უსამართლო კრიტიკა.
მაინტერესებს ფსიქოლოგია.
ვოცნებობ სახლზე ზღვისპირას და განათლებულ ჭკვიან შვილებზე))

მიხარია რომ მესტუმრეთ ))