Показаны сообщения с ярлыком სანთელი. Показать все сообщения
Показаны сообщения с ярлыком სანთელი. Показать все сообщения

четверг, 17 марта 2011 г.

რა მინდა მე... ანუ ტკბილი ოცნება

Автор: ჯუნა на 3/17/2011 3 коммент.
ვის არ უოცნებია თუ არ უფიქრია საკუთარ, დიდ თუ პატარა, ლამაზ და მყუდრო სახლზე, რომელშიც მოაწყობდა ყველაფერს თავის ჭკუაზე, თავისი გემოვნებით, რომელშიც გაზრდიდა თავის შვილებს და დაელოდებოდა მეუღლეს სამსახურიდან... გაატარებდა თავისი ცხოვრების ლამაზ და ბედნიერ წლებს და შემდეგ, დიიდი ხნის შემდეგ იქ იცხოვრებდნენ ცისფერთვალა შვილიშვილები.... შორს წავედი, მაგრამ ოცნება ტკბილია.


ხშირად მიფიქრია როგორი მინდა იყოს ჩვენი სახლი...
მაგალითად სამზარეულო:



ეს ის სამზარეულოა, რომელიც ჩემს ქმარს სასაცილოდაც არ ეყოფა ალბათ, თუმცა ამ საკითხში მისი აზრის გათვალისწინება არ მინდა, რადგან ეს ჩემი კუთხეა და მე იქ კომფორტულად მინდა თავს ვგრძნობდე... ხომ უნდა მოვუმზადო დილაობით უგემრიელესი და განსხვავებული საუზმეები, საღამოობით უგემრიელესი ვახშმები, შაბათ–კვირას კი ორიგინალური დესერტები და ტკბილეულობები... ეს უნდა იყოს კუთხე, სადაც სულ იქნება სითბო, არ იქნება ტელევიზორი და არანაირი თვალშისაცემი ტექნიკა. შეიძლება მხოლოდ პატარა რადიო, რომ საჭმლის მომზადების პროცესი იყოს მხიარული და მუსიკალური:)
აქედან განხორციელდება უმნიშვნელოვანესი სატელოფონო ზარები გოგოების და ნათესავების მიმართულებით, აქ უნდა ვეჭორავო სტუმრად მოსულ დედას, დედამთილს, მულს და რავიცი კიდევ ვის არა... სწორედ აქ უნდა დავუცადო ქმარს სამსახურიდან, (რადგან მე ყოველთვის მასზე ადრე დავბრუნდები სახლში :)) აქ გავაკეთებთ სადღესასწაულო კერძებს, ყველა ერთად გავაწყობთ ულამაზეს სუფრას, გადავაფარებ ქათქათა, თეთრ გადასაფარებელს, თუნდაც იმას, ნათესავმა რომ მაჩუქა როცა გავთხოვდი :)) თეთრს და ნაქარგებით... ავანთებთ ლამაზ სანთლებს, მერე დავაწყობთ სალათებს, გემრიელობებს და ყველაფერს ერთად დავაგემოვნებთ...



ჩვენი სამზარეულო უნდა იყოს თბილი, მყუდრო და პატარა. კედლებზე ჩემი ნაქარგებით და ნაჩუქარი, ლამაზი თეფშებით. მოხერხებული დივნით და კარადაზე ლამაზი ვაზით, რომელშიც ჩავაწყობ ხოლმე მეუღლის მორთმეულ ლურჯ ყვავილებს....

ბევრი ვიფიქრე საბავშვო ოთახზეც, შესაფერისი ფოტოც ბევრი ვეძებე, მაგრამ სამწუხაროდ google-ში ვერაფერი ვიპოვე... ჩვენ ხომ მარტო ერთი შვილი არ გვეყოლება... რადგან ძალიან არ მინდა ჩემი შვილები ეგოისტებად გაიზარდნონ და დედმამიშვილური სიყვარული არ იცოდნენ. ამიტომ ერთი ბავშვისთვის ოთახსაც ვერ ვეგუები. ძალიან მინდა ჩემი შვილებისთვის ლამაზი ოთახი, ხის პაწაწუნა ავეჯით, შიგ ბევრი სათამაშოებით, კედლებზე უამრავი ბედნიერი ფოტოთი, საყოფი კარადებით და ბევრი წიგნებით...
მათთანაც დავკიდებ რომელიმე ჩემს მომავალ ნაქარგს, მაგალითად რაიმე ამათ მსგავსს:


































და მათი ოთახიც იქნება ძალიან ნათელი და თბილ ფერებში, რომ პაწუა გულებში ჩაეღვაროთ სითბო და არასოდეს იფიქრონ ბოროტებაზე..
.
ბევრი ოცნება მაქვს კიდევ, რაღაცეეები ზუსტად წარმომიდგენია კიდეც:) მაგალითად ვიცი, რომ ჩემს სახლში იქნება ძალიან ბევრი საოჯახო ფოტო, ბევრი წიგნი, კიდევ ყველა ერთმანეთს მოუსმენს და ამავდროულად ყველა იქნება დამოუკიდებელი.
ძალიან იოლია ალბათ ოცნება.... და ძალიან რთული მისი განხორციელება...
მაგრამ როცა რაღაც მთელი გულით გინდა, წინ ვინ გადაგეღობება?

пятница, 7 января 2011 г.

შობას გილოცავთ!!!

Автор: ჯუნა на 1/07/2011 1 коммент.
ყველაზე მეტად მიყვარს შობა!


ალილოზე ცრემლები მადგება ხოლმე იმდენად ჩვენია და ტკბილი, ქართული, წმინდა.
სარკმელთან სანთელი,
ცისკარზე ლოცვა და გალობა,
ერთ ღამეში გაკეთილშობილება,
მერე საშობაო ღვეზელები, მილოცვები...



ყველას გილოცავთ შობას! ღვთის მადლი ფარავდეს სრულიად საქართველოს!



четверг, 18 марта 2010 г.

ნიკო გომელაურის ლექსებიდან

Автор: ჯუნა на 3/18/2010 0 коммент.

მე შენში მიყვარს ღმერთი !
შენ , რა იპოვე ჩემში ?!
შენ - წმინდა სანთლის ღვენთი.
მე - გაფანტული ხრეში.

მე შენში მიყვარს ღმერთი !
შენში ის თავს გრძნობს კარგად.
ჩემში კი სველი დენთი
- აღარ ღირს დროის კარგვად.

მე შენში მიყვარს ღმერთი !
ტერფებთან გინთებ სანთლებს . . .
და თუ ასეა - წვეთი ,
ნამუსი მაინც მმართებს . . .


***



მე რომ წავალ ალბათ იტყვის დედა
ეს რა კარგი გამიზრდია შვილი
და ინატრებს ის დღე მისცა ნეტავ.
პირველად რომ დამიკერა ღილი.
როცა წავალ,გაიხსენებს მამაა
პირველად რომ მნახა უკვე დიდი
კარგია რომ არ გამათამამა
კარგია რომ ასე კარგად მსჯიდი
წავალ,მჯერა მერე იტყვის ქალი
შესაძლოა დაიღვაროს ცრემლად
ეცოცხლაო,ყოფილიყო მთვრალი
მთვარია ვიქნებოდით ერთად.
მე არვიცი რას იფიქრებს შვილი
ალბათ ცუდს და ალბათ ცოტა კარგსაც
თვითონ ვიცი მოვაკელი ხელი
და ვაკლებდი ნაყინსაც და მარწყვსაც
რას იტყვიან ძმები წავალ როცა,
ალბათ იქაც შემფიცებენ ძმობას
ჩემს გარეშე დაიცლება ბოცა
ჩემს გარეშე აყვებიან გრძნობას
იქ, კი ვიცი ვინც დამხვდება იტყვის
მუდამ სცდიდა თავის ბედს და წერას
კარგი არ უკეთებია თითქმის
თუ არ ჩავთვლით რაღაც ლექსის წერას
მე მინდა რომ ვუპასუხო ყველას
ქალებს,შვილებს,ჩემიანებს,მასაც
მოერიდონ უსაფუძვლო ღელვას
არ ვაპირებ
მე ჯერ არსად წასვლას


***



აღარ დამრჩა გული, ღვიძლი,
მაგრამ მაინც, მაინც ვიბრძვი...
აღარ დამრჩა ტვინი, ფილტვი,
მაგრამ მაინც,მაინც ვილტვი..
აღარ დამრჩა ნერვი ღერი,
მაგრამ მაინც,მაინც ვმღერი...
მაგრამ მაინც, მაინც ვქაჩავ,
რადგან ერთი რაღაც დამრჩა...

среда, 3 марта 2010 г.

დავიღალე

Автор: ჯუნა на 3/03/2010 1 коммент.

რა კარგია განმარტოვება.... ზამთარი, პატარა თბილი სახლი, ლამაზი ხის ავეჯი, მწვანე ნაძვები, სუფთა ჰაერი, ფაფუკი გაუკვალავი თოვლი, სიჩუმე მშვიდი ბედნიერებით გაჭღენთილი, მერე სეირნობა, გუნდაობა და გულის მოჯერება, სიცივისგან გათოშვა და მოუსვენრებისგან დაღლა, წითელი ლოყები ცხვირი და თოვლიანი თმები, მერე თბილი ლოგინი, ერთადერთი და საყვარელი თბილი და მისი რუდუნებით მომზადებული ცხელი ლიმნიანი ჩაი, მერე მადლობის ნიშნად ღიმილი და ტკბილი კოცნა, ბავშვივით გაღიმება და სიხარული ბევრი, თბილ ლოგინში დასვენება და სრული სიმყუდროვე, არანაირი ცივილიზაცია ერთადერთი სიმართლე და დაწყნარებული სული, ბუხარი და ბევრი პატარა სანთელი, ბევრი ძილი და თეთრი თოვლი, ტვინის გათიშვა და მოდუნება, ნდობა, დილაობით ყავა ტკბილ ნამცხვართან ერთად, მერე ბევრი შენ და ხანდახან ზამთრის სიცივეც.....................
დავიღალე

суббота, 6 февраля 2010 г.

რომანტიკა სანაპიროზე

Автор: ჯუნა на 2/06/2010 0 коммент.
ეს იყო ქობულეთში... უაზროდ მიყვარს ეს ქალაქი, ალბათ იმიტომ, რომ შენი და ჩემი საყვარელი ადამიანები ცხოვრობენ იქ.
სანაპიროზე ვისხედით, ვეღარ ვიხსენებ, ალბათ კაფე იყო. ლამაზი ხის მაგიდები, სულ 3 იდგა, მგონი, მაგრამ ჩვენს გარდა არავინ იყო იქ. მაღალი 2 სკამი, ერთმანეთის პირისპირ ვისხედით, შუაში ლამაზი, მსხვილი, ყავისფერი სანთელი გვყოფდა. დიდი თეფშები ელაგა კიდევ მგონი მაგიდაზე და ყავის ჭიქები, ზუსტად აღარ მახსოვს. ალბათ იმიტომ, რომ შენ გიყურებდი და მეტს ვეღარაფერს ვარჩევდი გარკვევით... მონუხულივით ვიჯექი და ვერც ვერაფრის თქმას ვბედავდი, ვერც თვალის მოშორებას, თითქოს მეშინოდა ყველაფერი არ გამქრალიყო, მომენტი არ გაფუჭებულიყო.
ჯერ ზღვის ხმა ისმოდა, პატარა, ლაღი ტალღების ხმა. არ ღელავდა ზღვა, მშვიდი იყო, მერე ნელ-ნელა მელოდიის ხმა მოვიდა, ჯერ სულ ჩუმად ისმოდა, ძალიან შორიდან... ნელ ნელა ახლოვდებოდა... fly me to the moon... ნაცნობი ჰანგები. ცეკვა შემომთავაზე, არა, არ შემომთავაზე, არაფერი გითქვამს, უბრალოდ ადექი და ხელი გამომიწოდე. ღია ფერის ჯინსები გეცვა და რაღაც კრემისფერი პერანგი. მე კი არ ვიცი რა მეცვა, ასეთი კაბა არასდროს მქონია, თეთრი სარაფანა.... ძალიან ლამაზები ვიყავით... ცეკვა დავიწყეთ, ჩემი ხელი ხელში გეჭირა და ისე მაგრად, გაშვების გეშინოდა თითქოს. არც კი ვიცოდი ასე კარგად თუ ვცეკვავდით. გაჩერება აღარ მინდოდა. რაღაც ზღაპრის პრინცესად ვიგრძენი თავი.
კიდევ, რაც მახსოვს, თავი დაგადე მხარზე. ისეთი თბილი იყო ეს ყველაფერი, არც კი მინდოდა სადმე გამეშვი..., ცხოვრების გაგრთელებაც არ მინდოდა. ასე ვიქნებოდი ცხოვრების ბოლომდე... შენს მხარზე ჩამეძინა, ვხედავდი კიდეც როგორ მშვიდად მეძინა, ვიღიმოდი კიდეც მგონი...
რომ გამეღვიძა უკვე დილა იყო... ჩემს საწოლში მარტო ვიწექი და ცოტა გვიან მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი სიზმარი იყო მხოლოდ.... გული ისე დამწყდა ლამის ვიტირე... მაგრამ მაინც ძალიან ბედნიერი ვიყავი!!!

მაგიური სანთელი

Автор: ჯუნა на 2/06/2010 0 коммент.
წუხელ ვერაფრით დავიძინე... შუქიც ჩაქრა, ალბათ უამინდობამ რაღაც დააზიანა, როგორც ყოველთვის. სანთელი ავანთე და ვიჯექი ჩემთვის მარტო, შუაღამეზე. ფიქრმა ამიყოლია, თან საწყალ სანთელს ვუჩხიკინებდი ასანთის ღერით))
ბავშვობიდან მიყვარს სანთელი რაღაც უაზროდ. პატარაობაში შუქის წასვლა მხოლოდ მაგიტომ მიხაროდა, სანთელთან თამაშის შესაძლებლობა მიჩნდებოდა:-)
მგონი ძალიან ლამაზია სანთელი, აი, რაღაცით მიზიდავს, თითქოს მაგიური ძალა აქვს: ფიქრებში გიყოლიებს, გამშვიდებს, დროის შეგრძნებას გაკარგვინებს...



რაც ცოტა გავიზარდე და ეკლესიაში დავიწყე სიარული, სანთელს კიდევ სულ სხვა დატვირთვა მიეცა ჩემთვის. რაღაც ძალიან წმინდასთან, სულიერ სიმშვიდესთან გაასოცირდა.
დავიჯერო მარტო მე მჭირს ასე? ეკლესიაში სანთელს რომ ანთებთ, გულში სითბო არ გეღვრებათ? უფრო მშვიდად არ გრძნობთ თავს?
სადღაც წავიკითხე, სანთელს ადამიანს ადარებდნენ, ეწერა, ადამიანი სანთლის მსგავსად ღვთის წინაშე სიკეთეს, სიხარულს და სიყვარულს უნდა ანათებდესო...
როგორც ვიცი, სანთელი შუა საუკუნეებში გაჩნდა. თავდაპირველად, ძალიან ძვირი ღირდა და არც რელიგიური თვალსაზრისით გამოიყენებოდა, მაგრამ ახლა, ერთ-ერთი გაზეთის მონაცემებს თუ დავუჯერებთ, საქართველოში წელიწადში 500 ტონამდე სანთელი იყიდება.
და კიდევ ერთი ინფორმაცია, რომელიც სანთელთან დაკავშირებით წავიკითხე: თურმე, კათოლიკურ ეკლესიებში (ვიმედოვნებ ყველაში არა) მეოცე საუკუნის ბოლოს სანთელი ნათურათი შეცვალეს. ჩააგდებ ფულს - ნათურა აინთება, რამდენიმე ხანში კი ავტომატურად ჩაქრება.
Показаны сообщения с ярлыком სანთელი. Показать все сообщения
Показаны сообщения с ярлыком სანთელი. Показать все сообщения

четверг, 17 марта 2011 г.

რა მინდა მე... ანუ ტკბილი ოცნება

ვის არ უოცნებია თუ არ უფიქრია საკუთარ, დიდ თუ პატარა, ლამაზ და მყუდრო სახლზე, რომელშიც მოაწყობდა ყველაფერს თავის ჭკუაზე, თავისი გემოვნებით, რომელშიც გაზრდიდა თავის შვილებს და დაელოდებოდა მეუღლეს სამსახურიდან... გაატარებდა თავისი ცხოვრების ლამაზ და ბედნიერ წლებს და შემდეგ, დიიდი ხნის შემდეგ იქ იცხოვრებდნენ ცისფერთვალა შვილიშვილები.... შორს წავედი, მაგრამ ოცნება ტკბილია.


ხშირად მიფიქრია როგორი მინდა იყოს ჩვენი სახლი...
მაგალითად სამზარეულო:



ეს ის სამზარეულოა, რომელიც ჩემს ქმარს სასაცილოდაც არ ეყოფა ალბათ, თუმცა ამ საკითხში მისი აზრის გათვალისწინება არ მინდა, რადგან ეს ჩემი კუთხეა და მე იქ კომფორტულად მინდა თავს ვგრძნობდე... ხომ უნდა მოვუმზადო დილაობით უგემრიელესი და განსხვავებული საუზმეები, საღამოობით უგემრიელესი ვახშმები, შაბათ–კვირას კი ორიგინალური დესერტები და ტკბილეულობები... ეს უნდა იყოს კუთხე, სადაც სულ იქნება სითბო, არ იქნება ტელევიზორი და არანაირი თვალშისაცემი ტექნიკა. შეიძლება მხოლოდ პატარა რადიო, რომ საჭმლის მომზადების პროცესი იყოს მხიარული და მუსიკალური:)
აქედან განხორციელდება უმნიშვნელოვანესი სატელოფონო ზარები გოგოების და ნათესავების მიმართულებით, აქ უნდა ვეჭორავო სტუმრად მოსულ დედას, დედამთილს, მულს და რავიცი კიდევ ვის არა... სწორედ აქ უნდა დავუცადო ქმარს სამსახურიდან, (რადგან მე ყოველთვის მასზე ადრე დავბრუნდები სახლში :)) აქ გავაკეთებთ სადღესასწაულო კერძებს, ყველა ერთად გავაწყობთ ულამაზეს სუფრას, გადავაფარებ ქათქათა, თეთრ გადასაფარებელს, თუნდაც იმას, ნათესავმა რომ მაჩუქა როცა გავთხოვდი :)) თეთრს და ნაქარგებით... ავანთებთ ლამაზ სანთლებს, მერე დავაწყობთ სალათებს, გემრიელობებს და ყველაფერს ერთად დავაგემოვნებთ...



ჩვენი სამზარეულო უნდა იყოს თბილი, მყუდრო და პატარა. კედლებზე ჩემი ნაქარგებით და ნაჩუქარი, ლამაზი თეფშებით. მოხერხებული დივნით და კარადაზე ლამაზი ვაზით, რომელშიც ჩავაწყობ ხოლმე მეუღლის მორთმეულ ლურჯ ყვავილებს....

ბევრი ვიფიქრე საბავშვო ოთახზეც, შესაფერისი ფოტოც ბევრი ვეძებე, მაგრამ სამწუხაროდ google-ში ვერაფერი ვიპოვე... ჩვენ ხომ მარტო ერთი შვილი არ გვეყოლება... რადგან ძალიან არ მინდა ჩემი შვილები ეგოისტებად გაიზარდნონ და დედმამიშვილური სიყვარული არ იცოდნენ. ამიტომ ერთი ბავშვისთვის ოთახსაც ვერ ვეგუები. ძალიან მინდა ჩემი შვილებისთვის ლამაზი ოთახი, ხის პაწაწუნა ავეჯით, შიგ ბევრი სათამაშოებით, კედლებზე უამრავი ბედნიერი ფოტოთი, საყოფი კარადებით და ბევრი წიგნებით...
მათთანაც დავკიდებ რომელიმე ჩემს მომავალ ნაქარგს, მაგალითად რაიმე ამათ მსგავსს:


































და მათი ოთახიც იქნება ძალიან ნათელი და თბილ ფერებში, რომ პაწუა გულებში ჩაეღვაროთ სითბო და არასოდეს იფიქრონ ბოროტებაზე..
.
ბევრი ოცნება მაქვს კიდევ, რაღაცეეები ზუსტად წარმომიდგენია კიდეც:) მაგალითად ვიცი, რომ ჩემს სახლში იქნება ძალიან ბევრი საოჯახო ფოტო, ბევრი წიგნი, კიდევ ყველა ერთმანეთს მოუსმენს და ამავდროულად ყველა იქნება დამოუკიდებელი.
ძალიან იოლია ალბათ ოცნება.... და ძალიან რთული მისი განხორციელება...
მაგრამ როცა რაღაც მთელი გულით გინდა, წინ ვინ გადაგეღობება?

пятница, 7 января 2011 г.

შობას გილოცავთ!!!

ყველაზე მეტად მიყვარს შობა!


ალილოზე ცრემლები მადგება ხოლმე იმდენად ჩვენია და ტკბილი, ქართული, წმინდა.
სარკმელთან სანთელი,
ცისკარზე ლოცვა და გალობა,
ერთ ღამეში გაკეთილშობილება,
მერე საშობაო ღვეზელები, მილოცვები...



ყველას გილოცავთ შობას! ღვთის მადლი ფარავდეს სრულიად საქართველოს!



четверг, 18 марта 2010 г.

ნიკო გომელაურის ლექსებიდან


მე შენში მიყვარს ღმერთი !
შენ , რა იპოვე ჩემში ?!
შენ - წმინდა სანთლის ღვენთი.
მე - გაფანტული ხრეში.

მე შენში მიყვარს ღმერთი !
შენში ის თავს გრძნობს კარგად.
ჩემში კი სველი დენთი
- აღარ ღირს დროის კარგვად.

მე შენში მიყვარს ღმერთი !
ტერფებთან გინთებ სანთლებს . . .
და თუ ასეა - წვეთი ,
ნამუსი მაინც მმართებს . . .


***



მე რომ წავალ ალბათ იტყვის დედა
ეს რა კარგი გამიზრდია შვილი
და ინატრებს ის დღე მისცა ნეტავ.
პირველად რომ დამიკერა ღილი.
როცა წავალ,გაიხსენებს მამაა
პირველად რომ მნახა უკვე დიდი
კარგია რომ არ გამათამამა
კარგია რომ ასე კარგად მსჯიდი
წავალ,მჯერა მერე იტყვის ქალი
შესაძლოა დაიღვაროს ცრემლად
ეცოცხლაო,ყოფილიყო მთვრალი
მთვარია ვიქნებოდით ერთად.
მე არვიცი რას იფიქრებს შვილი
ალბათ ცუდს და ალბათ ცოტა კარგსაც
თვითონ ვიცი მოვაკელი ხელი
და ვაკლებდი ნაყინსაც და მარწყვსაც
რას იტყვიან ძმები წავალ როცა,
ალბათ იქაც შემფიცებენ ძმობას
ჩემს გარეშე დაიცლება ბოცა
ჩემს გარეშე აყვებიან გრძნობას
იქ, კი ვიცი ვინც დამხვდება იტყვის
მუდამ სცდიდა თავის ბედს და წერას
კარგი არ უკეთებია თითქმის
თუ არ ჩავთვლით რაღაც ლექსის წერას
მე მინდა რომ ვუპასუხო ყველას
ქალებს,შვილებს,ჩემიანებს,მასაც
მოერიდონ უსაფუძვლო ღელვას
არ ვაპირებ
მე ჯერ არსად წასვლას


***



აღარ დამრჩა გული, ღვიძლი,
მაგრამ მაინც, მაინც ვიბრძვი...
აღარ დამრჩა ტვინი, ფილტვი,
მაგრამ მაინც,მაინც ვილტვი..
აღარ დამრჩა ნერვი ღერი,
მაგრამ მაინც,მაინც ვმღერი...
მაგრამ მაინც, მაინც ვქაჩავ,
რადგან ერთი რაღაც დამრჩა...

среда, 3 марта 2010 г.

დავიღალე


რა კარგია განმარტოვება.... ზამთარი, პატარა თბილი სახლი, ლამაზი ხის ავეჯი, მწვანე ნაძვები, სუფთა ჰაერი, ფაფუკი გაუკვალავი თოვლი, სიჩუმე მშვიდი ბედნიერებით გაჭღენთილი, მერე სეირნობა, გუნდაობა და გულის მოჯერება, სიცივისგან გათოშვა და მოუსვენრებისგან დაღლა, წითელი ლოყები ცხვირი და თოვლიანი თმები, მერე თბილი ლოგინი, ერთადერთი და საყვარელი თბილი და მისი რუდუნებით მომზადებული ცხელი ლიმნიანი ჩაი, მერე მადლობის ნიშნად ღიმილი და ტკბილი კოცნა, ბავშვივით გაღიმება და სიხარული ბევრი, თბილ ლოგინში დასვენება და სრული სიმყუდროვე, არანაირი ცივილიზაცია ერთადერთი სიმართლე და დაწყნარებული სული, ბუხარი და ბევრი პატარა სანთელი, ბევრი ძილი და თეთრი თოვლი, ტვინის გათიშვა და მოდუნება, ნდობა, დილაობით ყავა ტკბილ ნამცხვართან ერთად, მერე ბევრი შენ და ხანდახან ზამთრის სიცივეც.....................
დავიღალე

суббота, 6 февраля 2010 г.

რომანტიკა სანაპიროზე

ეს იყო ქობულეთში... უაზროდ მიყვარს ეს ქალაქი, ალბათ იმიტომ, რომ შენი და ჩემი საყვარელი ადამიანები ცხოვრობენ იქ.
სანაპიროზე ვისხედით, ვეღარ ვიხსენებ, ალბათ კაფე იყო. ლამაზი ხის მაგიდები, სულ 3 იდგა, მგონი, მაგრამ ჩვენს გარდა არავინ იყო იქ. მაღალი 2 სკამი, ერთმანეთის პირისპირ ვისხედით, შუაში ლამაზი, მსხვილი, ყავისფერი სანთელი გვყოფდა. დიდი თეფშები ელაგა კიდევ მგონი მაგიდაზე და ყავის ჭიქები, ზუსტად აღარ მახსოვს. ალბათ იმიტომ, რომ შენ გიყურებდი და მეტს ვეღარაფერს ვარჩევდი გარკვევით... მონუხულივით ვიჯექი და ვერც ვერაფრის თქმას ვბედავდი, ვერც თვალის მოშორებას, თითქოს მეშინოდა ყველაფერი არ გამქრალიყო, მომენტი არ გაფუჭებულიყო.
ჯერ ზღვის ხმა ისმოდა, პატარა, ლაღი ტალღების ხმა. არ ღელავდა ზღვა, მშვიდი იყო, მერე ნელ-ნელა მელოდიის ხმა მოვიდა, ჯერ სულ ჩუმად ისმოდა, ძალიან შორიდან... ნელ ნელა ახლოვდებოდა... fly me to the moon... ნაცნობი ჰანგები. ცეკვა შემომთავაზე, არა, არ შემომთავაზე, არაფერი გითქვამს, უბრალოდ ადექი და ხელი გამომიწოდე. ღია ფერის ჯინსები გეცვა და რაღაც კრემისფერი პერანგი. მე კი არ ვიცი რა მეცვა, ასეთი კაბა არასდროს მქონია, თეთრი სარაფანა.... ძალიან ლამაზები ვიყავით... ცეკვა დავიწყეთ, ჩემი ხელი ხელში გეჭირა და ისე მაგრად, გაშვების გეშინოდა თითქოს. არც კი ვიცოდი ასე კარგად თუ ვცეკვავდით. გაჩერება აღარ მინდოდა. რაღაც ზღაპრის პრინცესად ვიგრძენი თავი.
კიდევ, რაც მახსოვს, თავი დაგადე მხარზე. ისეთი თბილი იყო ეს ყველაფერი, არც კი მინდოდა სადმე გამეშვი..., ცხოვრების გაგრთელებაც არ მინდოდა. ასე ვიქნებოდი ცხოვრების ბოლომდე... შენს მხარზე ჩამეძინა, ვხედავდი კიდეც როგორ მშვიდად მეძინა, ვიღიმოდი კიდეც მგონი...
რომ გამეღვიძა უკვე დილა იყო... ჩემს საწოლში მარტო ვიწექი და ცოტა გვიან მივხვდი, რომ ეს ყველაფერი სიზმარი იყო მხოლოდ.... გული ისე დამწყდა ლამის ვიტირე... მაგრამ მაინც ძალიან ბედნიერი ვიყავი!!!

მაგიური სანთელი

წუხელ ვერაფრით დავიძინე... შუქიც ჩაქრა, ალბათ უამინდობამ რაღაც დააზიანა, როგორც ყოველთვის. სანთელი ავანთე და ვიჯექი ჩემთვის მარტო, შუაღამეზე. ფიქრმა ამიყოლია, თან საწყალ სანთელს ვუჩხიკინებდი ასანთის ღერით))
ბავშვობიდან მიყვარს სანთელი რაღაც უაზროდ. პატარაობაში შუქის წასვლა მხოლოდ მაგიტომ მიხაროდა, სანთელთან თამაშის შესაძლებლობა მიჩნდებოდა:-)
მგონი ძალიან ლამაზია სანთელი, აი, რაღაცით მიზიდავს, თითქოს მაგიური ძალა აქვს: ფიქრებში გიყოლიებს, გამშვიდებს, დროის შეგრძნებას გაკარგვინებს...



რაც ცოტა გავიზარდე და ეკლესიაში დავიწყე სიარული, სანთელს კიდევ სულ სხვა დატვირთვა მიეცა ჩემთვის. რაღაც ძალიან წმინდასთან, სულიერ სიმშვიდესთან გაასოცირდა.
დავიჯერო მარტო მე მჭირს ასე? ეკლესიაში სანთელს რომ ანთებთ, გულში სითბო არ გეღვრებათ? უფრო მშვიდად არ გრძნობთ თავს?
სადღაც წავიკითხე, სანთელს ადამიანს ადარებდნენ, ეწერა, ადამიანი სანთლის მსგავსად ღვთის წინაშე სიკეთეს, სიხარულს და სიყვარულს უნდა ანათებდესო...
როგორც ვიცი, სანთელი შუა საუკუნეებში გაჩნდა. თავდაპირველად, ძალიან ძვირი ღირდა და არც რელიგიური თვალსაზრისით გამოიყენებოდა, მაგრამ ახლა, ერთ-ერთი გაზეთის მონაცემებს თუ დავუჯერებთ, საქართველოში წელიწადში 500 ტონამდე სანთელი იყიდება.
და კიდევ ერთი ინფორმაცია, რომელიც სანთელთან დაკავშირებით წავიკითხე: თურმე, კათოლიკურ ეკლესიებში (ვიმედოვნებ ყველაში არა) მეოცე საუკუნის ბოლოს სანთელი ნათურათი შეცვალეს. ჩააგდებ ფულს - ნათურა აინთება, რამდენიმე ხანში კი ავტომატურად ჩაქრება.
 

duna's blog Template by Ipietoon Blogger Template | Gadget Review