იქ, სადაც მე არ ვარ

არსებობს ადგილი, სადაც არ ცხოვრობენ ადამიანები... არა, შეიძლება ცხოვრობენ კიდეც, მაგრამ შენ მათ ვერ ხედავ, ისინი არ გეჩხირებიან თვალებში, არც ყურში ჩაგყვირიან... ყველა ცხოვრობს თავისთვის  და შენ არავინ გაწუხებს თავისი არსებობით...
იქ არის მხოლოდ მწვანე მინდორი, ლამაზი ყვავილები, თუ მოგინდება წყალიც, ყვითელი მზე, ხეები და ჰამაკი....

იქ შენი ძირითადი საზრუნავი არის მხოლოდ რა ფილმს უყურო, რა წიგნი წაიკითხო ან რა მუსიკას მოუსმინო....
იქ იძინებ მაშინ, როცა გინდა, დღის ნებისმიერ დროს... დილას არ გაღვიძებს არც მაღვიძარას აუტანელი ბუზუნი და არც თემუკას წუწკუნი....
იქ დილას გრილა და აივანზე სვამ ხოლმე გემრიელ ყავას რძით... იკვებები ათასგვარი გემრიელობებით და არ ფიქრობ რომ მოიმატებ და ვინმეს არ მოეწონები....

იქ შეგიძლია ჩაიცვა რაც გინდა, ოღონდ იყო კომფორტულად.
იქ შეგიძლია სახიდან ჩამოირეცხო ღიმილი და იყო ისეთი, როგორიც შენ ხარ მხოლოდ საკუთარ თავთან...

იქ შეგიძლია იფიქრო ბევრი ამ ცხოვრებაზე, მაგრამ შეგიძლია საერთოდაც არ იფიქრო და მისცე ტვინს შესაძლებლობა დაისვენოს ოდესმე, რამდენიმე დღის განმავლობაში მაინც...
იქ არ გჭირდება იფიქრო იმაზე თუ რა თქვა, არ გჭირდება გაიპრანჭო, არ ფიქრობ რომ ვინმეს თავი უნდა მოაწონო, არავინ გიმოწმებს როგორ გამოიყურები ან რა ფირმის კოსმეტიკას ხმარობ ან გისვია თუ არა მოდური ლაქი, ან შენი ჩანთა როგორ შეეხამება ფეხსაცმელს....
იქ არის სისუფთავე, სითეთრე, სიმყუდროვე და იქ ხარ მხოლოდ შენ !

იქ ასვენებ თვალებს, საათობით გასცქერი ცისფერი ჰორიზონტის ხაზს და კაიფობ მარტოობით...

როგორ მინდა ასეთ ადგილას წასვლააა !

დავიტვირთებოდი ენერგიით და მთელი წელი იმდენ საქმეს გავაკეთებდი :(

ის, რისიც მეშინია

აზრი, რომელიც მინდა ამ პოსტში ჩავდო, ძალიან დიდი ხანია თავში მიტრიალებს. ამაზე ვფიქრობდი ჯერ კიდევ მანამ, სანამ გავთხოვდებოდი ან საერთოდ გავიცნობდი გიოს. მაშინ ვცხოვრობდი მოსკოვში, ვსწავლობდი, ვმუშაობდი და ბევრს ვფიქრობდი საკუთარ კარიერაზე, მომავალ ცხოვრებაზე. მაშინდელ ჩემს გეგმებში რასაკვირველია არ შედიოდა არც სიყვარული, მითუმეტეს არც გათხოვება და არც შვილი. მე ვფიქრობდი, რომ გათხოვება არის თავშესაფარი სუსტი ქალების, რომლებიც საკუთარი ძალებით ვერაფერს აღწევენ ცხოვრებაში და რაღაც ეტაპზე ირჩევენ ამოეფარონ მეუღლის ძლიერ მხარს. რათქმაუნდა ეს სისულელეა და ამას მალევე მივხვდი. სიყვარული პირიქით – სტიმულია, რომლის გარეშეც ალბათ აზრი არ აქვს არანაირ წინსვლებს კარიერაში, ზოგადად ცხოვრებაშიც, რადგან ერთხელაც თავს იგრძნობ მარტოსულად და ყველაფერი აზრს დაკარგავს. სულ სხვა მხარეს წავედი.
ამ ფიქრებისკენ მიბიძგა იმან, რაზეც ახლაც ხშირად ვფიქრობ. მთელი შეგნებული ცხოვრება მეშინია ჩამოუყალიბებელი ცხოვრების, აუსრულებელი სურვილების, განუხორციელებელი იდეების... მეშინია რომ ცხოვრება უცებ გაიფრენს... ერთ დღესაც ყოველდღიური პრობლემებით დატვირთული გამოვფხიზლდები და აღმოვაჩენ, რომ უკვე ასაკში ვარ და ვერაფერს მივაღწიე, არ შევდექი როგორც სრულყოფილი ადამიანი, ვერაფერს მივაღწიე საკუთარი შრომით და გადავყევი სახლის ლაგებას ან სადილების კეთებას.
ახლა მარტინ იდენს ვკითხულობ და ისე ნაცნობია ზოგიერთი განცდა, რომელსაც ის აღწერს. გრძნობს რომ რაღაც ძალა აქვს, რომ სხვებისგან განსხვავებულია, რომ ბევრად მეტი შეუძლია იყოს ვიდრე არის. ეს ჩემთვის ნაცნობია, რადგან დიდი ხანია ამაზე ვფიქრობ. მე ვიცი, რომ მე ბევრი რამე შემიძლია, ბევრის მიღწევა შემიძლია და არა ფულისთვის ან კარიერისთვის, არამედ იმისთვის, რომ ჩემი საკუთარი მე იყოს კმაყოფილი და გამუდმებით არ ვგრძნობდე სულის ფორიაქს.
მე ბევრჯერ მინახავს ქალი 40–50–60 წელს გადაშორებული, ჩემთვის პატივსაცემი, რადგან ცხოვრება გაატარა ისე, როგორც შეეფერება ნამდვილ დედას თუ ბებიას. ისინი საღამოობით, ყოველი საქმის შემდეგ უყურებენ გადაცემებს, ფილმებს, ცხოვრობენ სხვისი ცხოვრებით და გულის ტკივილით გრძნობენ რომ მათი სურვილები დარჩა წარსულში, მათ ცხოვრებაში აღარ მოხდება სასწაული და იგი დასრულდება ისე, როგორც მიმდინარეობდა ბევრი წლის განმავლობაში. მე ვუყურებ ამას და საშინლად არ მინდა ასეთი ვიყო 30–40 წლის შემდეგ.... მე მინდა ვიცხოვრო სრულყოფილი ცხოვრებით, ვიმოგზაურო იქ, სადაც მინდა, თავს ვგრძობდე კიდევ ერთხელ ვიტყვი სრულყოფილად, გამოლეულად, მშვიდად და ძალიან არ მინდა არასოდეს გამიჩნდეს გრძნობა, რომ ვერაფერი მოვასწარი.... რომ ტყუილად ვიცხოვრე...

დედობრივი ინსტინქტის რაობა

რატომღაც ყოველთვის მეგონა, რომ დედობრივი ინსტინქტის რაობას ვიგრძნობდი მაშინვე, როგორც კი დავფეხმძიმდებოდი. რათქმაუნდა არ ვგულისხმობ იმას, რომ ბავშვი მიყვარს, მის ჯანმრთელობაზე გამუდმებით ვნერვიულობ და ა.შ. ვგულისხმობ... თავად არ ვიცი რას. იმას, რაზეც ბევრჯერ წამიკითხავს და გამიგონია, რომ ეს არის არაბუნებრივი რაღაც, რაც უნდა იგრძნო. ისე ვწუხვარ, რომ ამ რაღაცას ჯერ ვერ ვგრძნობ ან ვერ ვხვდები რომ ვგრძნობ.
სიმართლე გითხრათ, ბოლომდე ვერც ვაცნობიერებ რომ მე შვილი მეყოლება :) მრცხვენია ამ სიტყვების :) ადრე მემგონი წამიკითხავს, რომ ეს ყველაფერი ბავშვის დაბადებისთანავე გაივლის, რომ გაქრება ყველანაირი შიში, დაიბადება უზარმაზარი სიყვარული და დედობრივი ინსტინქტებიც თავს იჩენენ. სულმოუთქმელად ველოდები ამ დღეს...:*
მანამდე კი რა შემიძლია?
შეძლებისდაგვარად ვღზრდი ჩემს პაწაწუნა კაცუნას :)


ვუსმენ კარგ მუსიკას (ხანდახან ძალიან ჭკუამხიარულსაც, რაზეც ბავშვი რეაგირებს შესაბამისად :) თუმცა ჯერ ვერ მივხვდი მირტყამს თუ ცეკვავს :)); ხო, ბევრს ვკითხულობ, ვიკვებები სწორად და კარგი პროდუქტებით (მოხდა სასწაული, შემიყვარდა რძე:)); ვარ ძირითადად მშვიდად (თუმცა ყველა წვრილმანზე ვრეაგირებ ემოციურად და ბევრს ვტირი), ამ დღეებში ძალიან მინდა ვეზიარო...

ისე რამდენჯერ მიფიქრია, ჩემი შვილი რომ გაიზრდება, ნეტა ეს ბლოგი თუ იარსებებს საერთოდ? ასე 15–20წელიწადში...?

ჩემი ამბები

ისეთი დაღლილი ვარ ძლივს ვინძრევი... ბევრი საქმე გავაკეთე დღეს :)
ჩემი ახალი ამბების მოკლე ანონსი:

დღეს როგორც იქნა სწავლა დამეწყო))
იმდენი ხანი ვიჯექი უსაქმურად სახლში რო უკვე გადავეჩვიე ყველაფერს.
თურმე როგორ მომნატრებია დატვირთული რეჟიმი, ჩქარი ტემპი და განცდა, რომ სადღაც გაგვიანდება. ამ ყველაფერს მალე ავინაზღაურებ )
პირველ ცვლაში გადმომიყვანეს და რა ადგება დილით ადრე :-( მაგრამ მეორეს მხრივ როგორც იქნა რეჟიმში ჩავდგები, ნორმალურ დროზე დავიძინებ და დღეც გამიდიდდება)
2 ახალი საგანი დამიმატეს: ეკონომიკური გეოგრაფია და საქართველოს ისტორია.... რაც ყველაზე ძალიან "მიყვარს"... მერე როგორ გამოიცნეს ასე ორივე ერთად))
უნივერსიტეტის მერე შვიდგზის ზეთისცხებაზე ვიყავი. შვიდმა მამაომ შვიდ ადგილას ზეთი მაცხო და ბედნიერი ვარ.
დღეს როგორც იქნა ჩემ ნაქარგს ვამთავრებ, რომელსაც ორი თვე ვაკეთებდი და ლამის გადავყევი)) მერე დავწერ ამაზე ცალკე პოსტს, ძან ლამაზი გამომივიდა :)
კიდე წიგნი წამოვიღე ჩემი სახლიდან (ბებიაჩემთან ვცხოვრობ), ბულგაკოვი, "ოსტატი და მარგარიტა", როგორც იქნა წავიკითხავ ამ წიგნს, თორემ მრცხვენია რომ აქამდე არ წამიკითხავს. გავწითლდი))
კიდე ის, რომ საკუთარ ძმას ვამზადებ მათემატიკაში უკვე მეორე დღეა და ნერვები არ მყოფნის, იმდენი ვიკივლე დღეს ხმა აღარ მაქვს)) მომიშალა ნერვები, ბოლოს მადლობა მომიხადა და ლოყაზე მაკოცა) აფერისტი :-p

და ბოლოს
გუშინ მაკიაჟის მოსაშორებელი სითხე გადმოვასხი ბამბაზე და ასეთი ფორმა მიიღო


დამენანა წასასმელად))

გასეირნება სამეგრელოში

ახლა ისე დაღლილი ვარ წერის თავიც არ მაქვს, მაგრამ ვერც დავიძინებ, ამიტომ გადავყვიტე ეს განწყობა მაინც დამეფიქსირებინა.
დიდი ხანია სხვაგან არსად ვყოფილვარ, უცხო არაფერი მინახავს და ჰაერიც არ გამომიცვლია, ამიტომ დღევანდელი გასეირნება სამეგრელოში ფრიად სასიამოვნო გახდა)
კარგი გზა, სასიამოვნო, ზომიერად ხმამაღალი მუსიკა, გარეთ წვიმა და თბილი კომფორტული მანქანა.....
ჩავედით ძალიან მალე, სულ რაღაც საათნახევარში. აღფრთოვანებული დავრჩი ქალაქ ზუგდიდით, მართლა ძალიან ლამაზია და კარგად გაკეთებული. განსაკუთრებით მომეწონა საღამოს, როცა უკვე უკან ვბრუნდებოდით, თავისი განათებებით, ლამაზი ბულვარით და მოცეკვავე ფანტანებით.
ხალხიც საქმიანი, ყველა სადღაც გარბოდა, ყველას სადღაც ეჩქარებოდა...
მერე სოფელი კახათი, არაჩვეულებრივი ბუნება, დიდი მწვანე მოლი, გაზაფხულის მახარობელი ყვითელი ნარცისებით გაწყობილი, მოხუცი "სხვისი" ბებო (დეიდაშვილების ბებო)) რომელიც ძალიან მიყვარს :-) პატარა ოდა, გამოფხიზლებული კერა, მივიწყებული შეშის ღუმელი, სპეციფიკური სითბოს სუნით, მეგრული მუსაიფი და ბებოს დარიგებები.....
მერე ძალიან გემრიელი მეგრული ბაჟე, რაღაც უცხო სუნელებით გაკეთებული, პირველად გასინჯული უგემრიელესი მეგრული ელარჯი, თეთრი ღვინო და ტკბილი ქართული სადღეგრძელოები....
მერე ბებომ ნება დამრთო მისი პირადი, მდიდარი ბიბლიოთეკიდან 1-2 წიგნი ამეღო, ოღონდ მხოლოდ მისივე ნებართვით :) (ამაზე ბევრი ვიცინეთ, მაგრამ მესმის მისი)) მე თვითონ მიყვარს ზოგადად წიგნები და მათი შეგროვება. თუ ოდესმე დიდი სახლი მექნება ერთ ოთახს აუცილებლად ერქმევა ბიბლიოთეკა და იქნება ათასი წიგნით სავსე. საერთოდ არცერთი საკუთარი ნივთის განათხოვრება არ მიყვარს, რადგან საშინელი მესაკუთრე ვარ და არ მიყვარს ჩემი რაღაც სხვას რომ აცვია ან სხვა რომ იყენებს და მით უმეტეს სხვა რომ ითვისებს. წიგნებზე ყველაზე მეტად მჭირს ეგ გადახრა, რადგან სულ ვფიქრობ, რომ არ დამიბრუნებენ და დამეკარგება. ამიტომ თინა ბებოსიც მშვენივრად მესმის. მისთვის, ალბათ, რთული ასატანია უყუროს ამდენი წლის ნაგროვები წიგნები როგორ მიაქვს ვინმეს სხვაგან.
საბოლოოდ შევარჩიე 3 წიგნი: ერთი დოჩანაშვილის მოთხრობების კრებული (მიყვარს ეს კაცი ძან), მეორე - ათას ერთი ღამე, ჩემი ძმისთვის, იქნებ ზღაპრები მაინც წაიკითხოს :) და ერთი ვიპოვე კიდე ნარგიზა მგელაძის რაღაც წიგნი (სათაური არ მახსოვს და ნახვა მეზარება), ბავშვობაში მაქვს ამ ქალის წიგნი წაკითხული, არ მახსოვს რა ქვიოდა ან რაზე იყო, მხოლოდ შთაბეჭდილებები მახსოვს, ძალიან მომეწონა.
რამაც გამაოცა იყო ფაქტი იმასთან დაკავშირებით, რომ მეგრელებისთვის ჩვენ ქართველები ვართ ანუ გვისვამდნენ შეკითხვებს ტიპა: "რა ხდება ახალი საქართველოში?", "ის ქართველია მეგრელი არაა" (ვიღაცაზე თქვეს).... ჩემთვის ეს გაუგებარი და გასაოცარია.
კიდევ ერთი აღმოჩენა იმასთან დაკავშირებით, რომ სამეგრელოში ძალიან პოპულარულია ჯექსონის შლაპა და ხელთათმანები)) მთელი იმ მოკლე ხანის განმავლობაში, რაც ზუგდიდში ვიმყოფებოდით, რამდენიმე ადამიანი დავინახე ამ სტილში.
ხო კიდევ იყო თინა ბებოსგან გიოს ქება. ძალიან მოეწონა და დაწვრილებით გამომკითხა თუ "სად ვიშოვე ასეთი ლამაზი ბიჭი" :)) სასიამოვნოა (გავწითლდი)

ბოლოს იყო ბებოს ტრადიციული დალოცვა. ყველა სათითაოდ დაგვიმარტოხელა, რამდენჯერმე დაგვატრიალა ლოცვების თანხლებით.... აღმოჩნდა რომ თვალი გვაქვს (თუმცა თუ რამ მსგავსი მართლა არსებობს, ის მგონი ყველას გვაქვს), რადგან თინა ბებოს ლოცვის დროს თვალებიდან ცრემლები წამოუვიდა....
მერე გაწვიმდა, ჩვენც დაგვაღამდა, ბებოც ვერ გვიმეტებდა, მაგრამ რამდენიმე დამშვიდობების და პირობების მიცემის შემდეგ (რომ აწი ხშირად ვივლით, რომ არ დავიკარგებით, რომ ის კარგად იქნება................... ) როგორც იქნა დავიძარით....
იქნებ ბოლოჯერაც კი ვნახე, ვინ იცის.......... ცოდოა მარტო ადამიანი სიბერეში.....
პესიმიზმის ნოტკები შემომერია... ჯობია დავიძინო, რადგან ძალიან დაღლილი და უძილობით გამოშტერებული ვარ

გუშინდელი პოსტი