რა გველის და რა გვიშველის....

არ ვარ მშიშარა და დიდად არც სიკვდილის მეშინია.
მეშინია ახლობლების ავადმყოფობის, გაურკვეველი მდგომარეობების, არეულობის, მაგრამ ზოგადად ვიცი, რომ მოსახდენი ყოველთვის მოხდება და მოხდება ისე, როგორც ეს ღმერთს სურს. ამიტომ ერთადერთ გადარჩენად ყოველთვის მიმაჩნია გულმხურვალე ლოცვა, რომელსაც ღმერთი ჩემგან ყოველთვის იღებს. იღებს მაშინ, როცა ეს მართლა გულმხურვალეა.

ვეძებდი საინტერესო სტატიებს ინტერნეტში. აღმოვაჩინე სიტყვა წარღვნა ვიკიპედიაში. იგი განმარტებულია, როგორც მეორედ მოსვლა, წყალრღვნა, სამყაროს დაღუპვა, ადამიანთა მოდგმის გაწყვეტა წყალდიდობის ან მსოფლიო ხანძრის მეშვეობით — საყოველთაო უზნეობის, უსაქციელობის, გადაგვარების დროს. ბიბლიის მიხედვითაც ხომ ასეა. მაშინ, როცა კაენისა და სეითის ერთამენთში აღრეული შთამომავლები უწმინდურნი გახდნენ და მათ გარყვნილობას საზღვარი არ ჰქონდა, ღმერთმა ინება დედამიწა გაეწმინდა (განებანა) ბოროტებისაგან და მოახდინა წარღვნა.

დღეს, როცა ამდენი უბედურება ხდება, თავი რომ დავანებოთ იაპონიას, ლიბიას, ზოგადად ომებს, ბუნებრივ კატაკლიზმებს... მარტო კურიერის მოსმენა რად ღირს ყოველდღე, როცა ხდება ამდენი შოკისმომგვრელი ფაქტი, როცა მამები კლავენ შვილებს და პირიქით, დედები კლავენ ჯერ არ დაბადებულ შვილებს, უკვე დაბადებულ საბრალო ჩვილებს ყრიან, კლავენ ან უბრალოდ მარხავენ ცოცხლად ან.... რავიცი კიდევ რომელი ერთი უნდა გაიხსენო და არც მაქვს სურვილი. მაგრამ ყოველდღე ხდება და გესმის რაღაც ისეთი, რაც მე პირადად მაეჭვებს ადამიანების ნორმალურობაში.

დღეს, ნორმალურობად ითვლება ის, რასაც აქამდე გარყვნილობა ერქვა და არც ვიცი რამ შეცვალა ასე ძალიან ხალხში ეს ცნება. რადგან ის, რასაც მე ამ სიტყვას ვუწოდებ, ხალხისთვის დღეს საამაყოა და იმდენად რომ ხდება ამის რეკლამირება, ამაზე ტაშის დაკვრა, ამით ამაყი და მოწოდება მოლ ვინ ხართ თქვენ მანდ ტელეეკრანებთან, ნახეთ რა მაგარი ვარ, დამემგვანეთ, მომბაძეთ...

ვდებ ვიდეოს, რომლის მოსმენის მართლა შემეშინდა, რადგან ყველაფერი სიმართლეა... ჩვენ, ცოდვილები ამ ცოდვებს საგულდაგულოდ უნდა ვმალავდეთ და სინანულით ვიხსენიებდეთ მხოლოდ აღსარებაში, დღეს კი ხდება ამის აფიშირება და, ვმეორდები, ამით ამაყობა...
ბოზობა გახდა მისაბაძი, ნორმალურ მოვლენად იქცა კაცის კაცისადმი სიყვარული, ქალის ქალისადმი სიყვარული და თუ ეს შენთვის მიუღებელია, გეტყვიან, რომ შენ გოიმი ხარ და ჩამორჩენილი, რომ ყველას აქვს უფლება იცხოვროს ისე, როგორც მოსწონს და ეს შენი საქმე სულაც არ არის. და ამაზე შენ უნდა გაჩუმდე, რადგან რა გინდა უპასუხო?


მიწისძვრა იაპონიში (ქადაგებს დეკანოზი დავით... by gio_xomasaa

და რაც უნდა ის ამტკიცონ მეცნიერებმა, თქვან რომ არაფერი საშიში არ ხდება, რომ ასე იყო მუდამ, რომ არავის არანაირი საფრთხე არ გვემუქრება...... მე პირადად ვხვდები, რომ დედამიწა მართლაც გადატვირთულია ამდენი არანორმალურობისგან, ამდენი სიბოროტისგან, ბოღმისგან, გარყვნილობისგან, სიბინძურისგან.... და სულაც არ მიკვირს ყველაფერი ის, რაც დღეს ხდება.

„ცოდვისაგან გათავისუფლების ერთადერთი საშუალება კვლავ ღმერთთან დაბრუნებაა, რაც სინანულით მიიღწევა. თუ ადამიანი დაგმობს ცოდვილ ცხოვრებას და სინანულით შესთხოვს უფალს ცოდვების მიტევებას, შენდობას მიიღებს, რადგან არ არსებობს ცოდვა, რომელიც ღვთის სიყვარულსა და მოწყალებას აღემატება.“

დეპრესია და მისი მიზეზები

ბოლო დროა რაღაც უხასიათო და დეპრესიული გავხდი. ასეთი რამეები მაშინ მემართება ხოლმე როდესაც მე და გიოს რაიმე პრობლემები გვექმნება ურთიერთობაში ან სახლში რამე გაუთვალისწინებელი და უსიამოვნო ხდება... ახლა კი არაფერ მსგავსს ადგილი არ აქვს, გიოც დიდი გულისხმევით ცდილობს რამე გამიგოს და გაარკვიოს რა მჭირს, თუმცა მას რა ვუთხრა როცა თვითონ ვერაფერს ვუგებ თავს.
ძალიან ვიგრუზები ყოველ ცუდ ახალ ამბავზე, ყველაფერს განვიცდი და სულ ვფიქრობ...... გაუთავებლად. ხანდახან შეგნებულადაც არა, უფრო ავტომატურად დ გაუცნობიერებლად. გადაბმულად დღე და ღამე. სწორედ ამ მიზეზით (ალბათ) ღამეები არ მძინავს და უკვე 2 კვირაა 4-5 საათი ძილით კმაყოფილდება ჩემი ორგანიზმი.
თავში მიბზუიან ფიქრები, ყველა ყიყინებს და თავისკენ მექაჩება. ვფიქრობ ყველა დღევანდელ უბედურებაზე, რაზეც თითქოს არცაა საჭირო ფიქრი, რადგან მე მაინც ვერაფერს შევცვლი. ფიქრი კიდევ უფრო მაგრძნობინებს საკუთარ უმწეობას და უფრო მაცოფებს.
ვფიქრობ 8 სმ-ით გადახრილ დედამიწაზე და ფილმზე "2012", რომელსაც შეგნებულად არ ვუყურე, თუმცა როგორც აღმოჩნდა, პატარა მონაკვეთებიც საკმარისი გახდა ჩემი აფორიაქებისთვის.
ვფიქრობ პოლიტიკაზე, ხელისუფლებაზე, ოპოზიციაზე, იმიტირებულ ქრონიკაზე, რომელმაც ყველა პანიკაში ჩაგვაგდო. სანამ გავიგებდი რომ ეს იმედის "ხუმრობა" იყო მხოლოდ ათასი ადამიანი გამახსენდა, ათასი ადამიანი ვიჯავრე, ათასი საფრთხე წარმოვიდგინე, თავი თაგვად ვიგრძენი, რომელსაც კუდზე ფეხი დააჭირეს და საცოდავი მაინც გაქცევას ლამობს.......
ყველა ცუდზე ვფიქრობ. 34 წლის ჩემი თანამოქალაქე რომ თხელი პლატინას ფირფიტისთვის მოკლეს და ფეხი მოაჭრეს ამაზე ვფიქრობ. ათას გაჭირვებულს გვაჩვენებენ ტელევიზიით, იმათზეც გული მეწვება და ვფიქრობ.
ათასი ცოდო ადამიანი ვიცი, გაჭირვებულები ფიზიკურად, სულიერად, მორალურად, დაღლილები უფულობით, ცხოვრებასთან ბრძოლით, მარტოობით........
მე მინდა მათზე აღარ ვიფიქრო, მაგრამ ჩემში ეს პროცესი არ ჩერდება და ვერ ვიგდებ თავიდან.
ხალხს რა ეშველება? ამდენი ცოდო და გაჭირვებული როა ამ ქვეყანაში რა ეშველება მათ? ეს ვინც ტელევიზიამ ნახა და გვაჩვენა, კიდევ რამდენია ასეთი მთელ საქართველოში?
ომი კიდევ რომ დაიწყოს და ის ქრონიკა აგვიხდეს, მერე რა უნდა ვქნათ? სად უნდა გავიქცეთ? მერე ვის უნდა ვთხოვოთ დახმარება ან სად უნდა ვითხოვოთ სამართალი?
არა პანიკაში არ ვარ. არც მეშინია. უბრალოდ ბევრ უდანაშაულოს გაიღებენ მსხვერპლად, ბევრს გააუბედურებენ და მოკლავენ ცოცხლად........
მე ხომ არაფრის გაკეთება არ შემიძლია, ესეიგი უნდა გავაგრძელო ცხოვრება ისევ ისე, როგორც იყო, უნდა ვიყო ისევ ის ხალისიანი, მხიარული, და მომღიმარი...
ხანდახან იმასაც ვფიქრობ იქნებ ეს ცუდი წინათგრძნობაა
ალბათ რწმენაა ერთადერთი გზა. მეტ გზას მე ვერ ვხედავ.
sleep-ი ვიყიდე დღეს. 10 წუთის წინ დავლიე და წესით მაქსიმუმ 20 წუთში უნდა დამეძინოს...
ხვალ გავიღვიძებ, იმედია იქნება ლამაზი დილა და მშვიდი ქრონიკა. ყველაფერი კარგად იქნება ღმერთის ნებით!