რატომ გვქვია გრუზი ა?

სიტყვა გრუზი ხომ ყველამ ვიცით რასაც ნიშნავს?
ხოდა რატომ გვეძახიან რუსები მაინცდმაინც გრუზიას? ანუ რატოა მათთვის საქართველო გრუზი ა?
შესაძლებელია ამ სიტყვას არც არაფერი ქონდეს საერთო ჩვენ გრუზიასთან, მაგრამ მაინც დასაფიქრებელია.
პოლიტიკაში ბევრი არაფერი გამეგება და ამ საკითხში კომპეტენტური ნამდვილად არ ვარ, თუმცა ბოლო დროს საკმაოდ ბევრს ვფიქრობ ამ თემაზე.
მოსკოვში 6 წელი ვცხოვრობდი, თანაც იმ ასაკში, როცა ადამიანი ყალიბდება.
ჩემდა სამარცხვინოდ ამ დროის მანძილზე არც ქართულ წიგნებს ვკითხულობდი, არც საქართველოს ისტორიით ვინტერესდებოდი, ქართულიც მავიწყდებოდა და ჩემი ფიქრებიც და სიზმრებიც რუსულ ენაზე იყო.
ახლა როცა საქართველოს ისტორიაც ასე თუ ისე ვიცი, 2008 წლის ომიც გამოვიარეთ, მაილში почему грузия და მინდოდა ჩამეწერა называется грузией და ამომიგდო почему грузины бомбили Россию?..
საინტერესოა რუსეთის რომელი ქალაქი დავბომბეთ? ან იქნებ ოსეთი ითვლება რუსეთად? გამეღიმა...... სასაცილოა ნამდვილად.
ხომ არიან რუსეთშიც ახალგაზრდები, რომლებიც ინფორმაციას იღებენ მხოლოდ ტელევიზიით, პრესის საშუალებით ან ინტერნეტით. რა აზრზე შეიძლება იყოს ადამიანი, რომელიც მხოლოდ ცუდს და საშინელებას კითხულობს ჩვენზე და ზოგადად საქართველოზე?
რასაკვირველია საღ გონებაზე მყოფი შეიძლება მიხვდეს და მივიდეს იმ აზრამდე, რომ ჩვენ პატარა ქვეყანას არ შეეძლო ამხელა რუსეთი დაებომბა, მაგრამ ეს მხოლოდ მაშინ, როცა ადამიანი ფიქრობს და სიმართლეს ეძებს. უფრო ხშირად კი იგი ძალიან იოლად ექცევა ზემოქმედების ქვეშ და იჯერებს იმას, რასაც აჯერებენ.
2003 წელს ვარდების რევოლუცია როცა მოხდა, იმდენად დამახინჯებული ინფორმაცია მიიწოდებოდა ხალხამდე, მეც კი მჯეროდა, რომ საქართველოსთვის ხდებოდა რაღაც საშინელება, რომ თავს ვიღუპავდით ქართველები შევარდნაძის გადაგდებით.
საკმაოდ კარგად ვიცი როგორი დამოკიდებულება აქვთ რუს ახალგაზრდებს საქართველოს და ქართველების მიმართ. ფიქრობენ და ამჟღავნებენ იმას, რაც ესმით ოჯახებში, ტელევიზიით...........
მაგრამ არის კიდევ სხვა საკითხი. რომელიც უნდა ითქვას და რომელიც არაფერ შუაშია პოლიტიკასთან. ეს ზოგადად ჩვენ ბუნებას ეხება.
იქაური ქართველები......
როგორ უნდა დავაძალოთ ჩვენ რუსებს პატივი გვცენ, როცა იქაური ქართველები ერთმანეთსაც კი არ/ვერ ენდობიან?
ბევრი შემთხვევა ვიცი... რაღა შორს წავიდე და თუნდაც მამაჩემი. თუ ის ოდესმე გაუქურდავთ/დაუყაჩაღებიათ/უღალატიათ/»გადაუგდიათ»/რამე წაურთმევიათ ყოველთვის ეს ყოფილა ქართველი, რომელსაც დაეხმარა და ენდო.

ყველაფერს მივედ–მოვედევი, მაგრამ დასკვნამდე მაინც ვერ მივედი.
ვინმემ იცით რატომ გვქვია გრუზია??

მაგიური სანთელი

წუხელ ვერაფრით დავიძინე... შუქიც ჩაქრა, ალბათ უამინდობამ რაღაც დააზიანა, როგორც ყოველთვის. სანთელი ავანთე და ვიჯექი ჩემთვის მარტო, შუაღამეზე. ფიქრმა ამიყოლია, თან საწყალ სანთელს ვუჩხიკინებდი ასანთის ღერით))
ბავშვობიდან მიყვარს სანთელი რაღაც უაზროდ. პატარაობაში შუქის წასვლა მხოლოდ მაგიტომ მიხაროდა, სანთელთან თამაშის შესაძლებლობა მიჩნდებოდა:-)
მგონი ძალიან ლამაზია სანთელი, აი, რაღაცით მიზიდავს, თითქოს მაგიური ძალა აქვს: ფიქრებში გიყოლიებს, გამშვიდებს, დროის შეგრძნებას გაკარგვინებს...



რაც ცოტა გავიზარდე და ეკლესიაში დავიწყე სიარული, სანთელს კიდევ სულ სხვა დატვირთვა მიეცა ჩემთვის. რაღაც ძალიან წმინდასთან, სულიერ სიმშვიდესთან გაასოცირდა.
დავიჯერო მარტო მე მჭირს ასე? ეკლესიაში სანთელს რომ ანთებთ, გულში სითბო არ გეღვრებათ? უფრო მშვიდად არ გრძნობთ თავს?
სადღაც წავიკითხე, სანთელს ადამიანს ადარებდნენ, ეწერა, ადამიანი სანთლის მსგავსად ღვთის წინაშე სიკეთეს, სიხარულს და სიყვარულს უნდა ანათებდესო...
როგორც ვიცი, სანთელი შუა საუკუნეებში გაჩნდა. თავდაპირველად, ძალიან ძვირი ღირდა და არც რელიგიური თვალსაზრისით გამოიყენებოდა, მაგრამ ახლა, ერთ-ერთი გაზეთის მონაცემებს თუ დავუჯერებთ, საქართველოში წელიწადში 500 ტონამდე სანთელი იყიდება.
და კიდევ ერთი ინფორმაცია, რომელიც სანთელთან დაკავშირებით წავიკითხე: თურმე, კათოლიკურ ეკლესიებში (ვიმედოვნებ ყველაში არა) მეოცე საუკუნის ბოლოს სანთელი ნათურათი შეცვალეს. ჩააგდებ ფულს - ნათურა აინთება, რამდენიმე ხანში კი ავტომატურად ჩაქრება.