ცხოვრების აზრი

ზოგჯერ ვფიქრობ ხოლმე რაში მდგომარეობს ჩვენი ცხოვრების აზრი?.. არ მაქვს მხედველობაში რელიგია... საერთოდ სხვა რამეს ვგულისხმობ. აი იმას, რაც გვაცოცხლებს, რისთვისაც დილით ვდგებით, რაც ძალას გვაძლევს, რაც ცხოვრების სტიმულს და ინტერესს გვაძლევს...
ახლა როცა თემუკა მყავს, არ ვიცი აქამდე რით ვიყავი დაკავებული. ვერ ვიხსენებ რა ინტერესები მქონდა ან როგორ მიყვარდა ან როგორ არ მენატრებოდა :) ან რას ვაკეთებდი საერთოდ მის და მისი სიყვარულის გარეშე. მისი თბილი მოფერების, ბოტოტა თითების, ბუთქუნა ლოყების, გრძელი წამწამების, ქვედა ბასრი ორი კიჭის, ჭკვიანი თვალების გარეშე...




ჩემი თემუკა ჩემი ცხოვრების აზრია, მას მინდა ვუყიდო ყველაფერი კარგი, მივცე კარგი განათლება,ჩავდო მის აღზრდაში ყველა რესურსი რაც გამაჩნია, გავზარდო ჭკვიანი, კეთილი.... ჯერ 7 თვისაა და უკვე სულელივით ვარჩევ ნივთებს მისთვის, ვყიდულობ წიგნებს მის სახელზე.... მგონია რომ ყველაზე ლამაზია, ყველაზე ლამაზი ნაკვთები აქვს, ყველაზე ჭკვიანი და აზრიანია...



გუშინ 4 საათი ვიყავი სახლიდან გასული, რომ მოვედი და დამინახა ლამის გაგიჟდა და მეც გამაგიჟა :) მიყურებდა და იცინოდა, მეხუტებოდა, თავის თბილ ხელებს მხვევდა, ლოყებზე მლოკავდა, მერე ისევ მიყურებდა და იცინოდა... :)
ბუნებრივია რომ ჩემი შვილი ძალიან მიყვარს, მაგრამ მაინც ასე მგონია ყველა დედა-შვილზე ძალიან გვიყვარს ერთმანეთი :) <3

მკითხველს...

გამომეპარა თარიღი როცა ჩემს ბლოგს 1 წელი შეუსრულდა ეს იმდენად დიდი ხნის წინ იყო რომ მალე 2 წლის იუბილესაც ვიზეიმებ :)) სინამდვილეში აღსანიშნავი არც არაფერია უბრალოდ მიყვარს ჩემი ბლოგი და რაღაც თარიღებს ველოდები რომ ეს დავწერო. მიყვარს თითოეული პოსტი რომელიც ჩემი ცხოვრების რაღაც ადგილებს მახსენებს, ხან ცუდს ხან კარგს, ბედნიერს... და ჩემი თავის მადლიერი ვარ რომ იმ რაღაც დროის ჩემი თავი შემომინახა, ის ემოცია რაც აღარ განმეორდება. შეყვარებული მე , ჯვრისწერის წინ მე, უკვე ცოლი მე, ორსული მე... მთელი 9 თვე... წერილები მამაჩემს...ყველა პოსტს რაღაც დროის შემდეგ სულ ისე ვკითხულობ, თითქოს სხვამ დაწერა და რომ ვაცნობიერებ ჩემია, რაღაცნაირად მიხარია :)
მიხარიხართ ყველა, ვინც მიცნობთ და ვისაც გაინტერესებთ, ვინც ჩემთან "სტუმრად დადიხართ", რომ ჩემი ცხოვრება ცოტა ხნით მაინც გაიზიაროთ, ვისაც გაღიმებთ ჩემი პოსტები, როგორც მე ზოგიერთი თქვენგანის, ვისაც ჩემი პოსტებით გული გიკეთილდებათ და სიყვარული გინდებათ... ვიცი ასეთები არსებობთ, რადგან თქვენს წერილებს ვიღებ ხოლმე და ეს უზომო სიხარულს მგვრის. ისე მაწუხებს ის ფაქტი, რომ წერას ვეღარ ვახერხებ დროის უქონლობის გამო. თითქოს რაღაც ვალდებულება მაქვს აღებული, პასუხისმგებლობა დაკისრებული და თავს ვერ ვართმევ. ასეც რომ არ იყოს, რაღაც შინაგანი მოთხოვნილება მიჩნდება ხოლმე ვწერო...
ზოგჯერ ბლოგის გაუქმებაზეც კი ვფიქრობ, მაგრამ მენანება... ვერ ველევი.

My Christmas tree in the new year

ჩემს სახლში ნაძვის ხე ყოველთვის 18 დეკემბერს იწყობა.
ეს ტრადიცია 22 წლის წინ დაიწყო, მაშინ როცა დედაჩემს 18 დეკემბერს მუცელი ატკივდა და იფიქრა, ნაძვის ხეს გავაწყობ და გადამივლისო :)
მუცლის ტკივილმა არ გადაუარა ფაქტია, მეც მაინც გავჩნდი ღამის 2 საათზე ანუ უკვე 19-ში, მაგრამ ნაძვის ხე კი დარჩა გაწყობილი :)















с новым годом :)




კარზე :



და ისე:









გილოცავთ დამდეგს :)

Romantic ....

ადამიანს იმდენნაირი შეუძლია იყოს... იმდენი ხასიათი, განწყობა, იმიჯი მოირგოს..
მეც იმდენნაირი ვყოფილვარ, იმდენი როლი მომირგია და მითამაშია, მერე შევცვლილვარ, ზოგჯერ 180 გრადუსითაც, უკიდურესობაში გადავვარდნილვარ... მაგრამ ახლა ამაზე არა...
ახლა უბრალოდ ის მინდა დავწერო ,რომ რომანტიზმში გადავვარდი რამდენიმე დღეა. განწყობა მაქვს რომანტიული და სულს წყურია რომანტიკა :) საერთოდაც ვერ ვუარყობ, რომ რომანტიული ადამიანი ვარ :) საზოგადოებას, ვფიქრობ, არ ხიბლავს ნაზი და ფაქიზი სულის ადამიანები... სხვისთვის ეს დამღლელია. ამიტომ მეც სულ მაგარი გოგო როლში ვარ, არასდროს არაფერი მაწუხებს, არც მტკივა, არც ვიღლები არასდროს. სხვისთვის ყოველთვის ბედნიერი და უპრობლემო ვარ... გადავუხვიე. მოკლედ.
რომანტიკა მინდა..!
მინდა თოვლი თეთრი, სუფთა, მშრალი და ფაფუკი. ისეთი კი არა ქუთაისში რომ იცის, ბინძური, წყალ და ტალახ ნარევი...
სუფთა ჰაერი მინდა, მშრალი და ცივი, ღამე მინდა საახალწლო განათებებით, ფერადი ნათურებით თუ შუქურებით... თავისუფალი დრო მინდა, რაც ასე მაკლია ამ ბოლო დროს ჩემი კურკას ხელში :) მინდა არსად მეჩქარებოდეს, არ ვფიქრობდე დაუსრულებელ სემინარებზე, გამოცდებზე, პროექტებზე... თემუკას საჭმელებზე, მუცელზე, ძილზე.... მინდა ბევრი ფიქრის დრო მქონდეს, არსად მეჩქარებოდეს, აი სადმე აქ ვიჯდე და სულიერად ვისვენებდე...

ახალი წლის მოლოდინში :)

ყველაზე ძალიან მიყვარს ზამთარი. მიყვარს იმიტომ რომ რაღაცნაირად ჩემია... სიწყნარესთან ვაასოცირებ, სულიერ სიმშვიდესთან, სითეთრესთან, სიმყუდროვესთან.




მიყვარს სიცივე, თოვლი, ნაძვის ხე, გირჩები, თოვლის ბაბუა,თბილად ჩაცმა, ხრაშუნა და სუფთა თოვლი... რასაც სამწუხაროდ ქუთაისში ნაკლებად ნახავ. მოსკოვი ამ მხრივ ჩემია და მენატრება უზომოდ... ისე მიყვარდა ხოლმე საღამოობით ბოდიალი... გაყინული და სუფთა ჰაერის სუნთქვა, ნაკვალევი თეთრ გზაზე და თოვლის კრაჭუნი...
კიდევ ზამთარში ჩემი დაბადების დღე და ახალი წელია. მთელი დეკემბერი ბედნიერი ვარ ხოლმე, ჯერ ჩემს დაბადების დღეს ველოდები, მერე წინასაახალწლო მზადება მაბედნიერებს :) სახლის მორთვა, ახალი სათამაშოები, ნაძვის ხის გაწყობა... მერე გემრიელი სასუსნავები, მილოცვები.. :)
ეს განწყობა ყველაზე მეტად მიყვარს. მეც მინდა პატარასავით მჯეროდეს, რომ ახალი წლის დადგომისას სასწაული მოხდება, კეთილი თოვლის ბაბუ ოქროსფერი ეტლით ჩამოფრინდება და ხურჯინით საჩუქრებს ჩამომიტანს...


ღამე თავზე ხელს გადამისვამს და საჩუქრებს დამიტოვებს:) დილით ცხელი კაკაოს სუნი გამაღვიძებს, ამდგარს კი უამრავი ლამაზად შეფუთული, ფერად ლენტებიანი კარობკები დამხვდება ნაძვის ხის ქვეშ... :)



მანამდე კი მთელი საღამო აუცილებლად განვლილ წელზე უნდა იფიქრო, გაიხსენო წინსვლები, წარმატებები... აღიარო შეცდომები. მადლობა უთხრა განვლილ წელს ყველაფრისთვის და ახალი წელს შეხვდე ახალი იმედებით, გეგმებით....
ჩემთვის 2011 ბედნიერი იყო... ამ წელს დედა გავხდი, ჩემი ბუშტი გამიჩნდა :)


ამიტომ წელს განსხვავებული ახალი წელი მაქვს, რადგან ახალ წელს ერთად პირველად ვხვდებით :)