დიალოგი ძილის წინ (თემუკა წლის და 4 თვის)

11 საათი დაიწყო, უკვე 1 საათია ვაძინებ....

-         "უუუ" - იშვერს თითს კარისკენ

-         "იქეთ გაგიყვანო?" (მუნჯის ენა დედამ იცისო :))

თავს მიქნევს გახარებული, ალბათ ფიქრობს: რით ვერ გაიგე ადამიანო რომ არ მეძინება...

-        " არა დედა, ახლა ძილის დროა, უნდა დაიძინო!"

-         "ბაბუუ" - ჩამოწია ქვედა ტუჩი, თავს მაცოდებს...

-         "ბაბუს ძინავს დე"

-         "ნანოოო"

ნანო ჩემი მულია, სინამდვილეში ლიკა ჰქვია, ჩემს ძმას ნიკა ჰქვია, თემუკა ორივეს ნანოს ეძახის.

-         "ლიკამაც დაიძინა დე"

-         "ბიბიაა"

-         "ბებოსაც ძინავს, დაწექი ახლავე" - მოვსინჯე ყვირილი

-         "ბომბოო აუ აუ"

სულ ცოტა ხნის წინ, პატარა რომ იყო და მისი დაძინება გამიჭირდებოდა, მეზობლის ძაღლით ვაშინებდი, მოვა ბომბორა და გიკბენს-თქო. ეგრევე წვებოდა და თვალებს ხუჭავდა მთელი ძალით და გულმოდგინებით, ახლა იქით მაშინებს...

-         "თემუკა" - ვყვირი რაც ხმა მაქვს

      -      "დიდაა " - ამბობს თავისი ტკბილი ხმით, ჩემს გულთან მოაქვს თავისი ტუჩები და ხმამაღლა მკოცნის, ოღონდ ჯერ ტუჩებს მადებს და მერე ხმას გამოსცემს :)

არა ჯუნა, გული არ აგიჩუყდეს ახლა თორე სულ ვეღარ დააძინებ - ვამხნევებ თავს და მკაცრ სახეს ვიღებ.

ამასობაში თემუკა თითებით სახეზე მეფერება და ამბობს:

-        " ამნუუ"

ამნუ მის ენაზე ლომს ნიშნავს, ერთი წიგნი ვუყიდე ბიბლუსში, ლომების ცხოვრებაზეა :) მკერავს რომ წავუკითხო.

უკვე 11-ის 20 წუთია, ნერვები აღარ მაქვს, არც მისი ტირილი მინდა, მეცოდება.

-        " ამნუ არა დე, ახლა დავიძინოთ და ხვალ წაგიკითხავ ბევრ ამნუს, კარგი?"

თავს მიქნევს ჭკვიანივით... ხელს მხვევს კისერში რაც ძალა აქვს, იცის რომ მალე დაეძინება და თავს იზღვევს არ გავეპარო...
როგორც იქნა ეძინება, უკვე 11-ის ნახევარია, ცოტა ხანს ვერ გავეპარები გაეღვიძება, 10-15 წუთიც, ღრმად ჩაეძინება და მერე... იმდენი საქმეს გავაკეთებ, facebook-ი მელოდება, სემინარიც სასწავლი მაქვს, კიდე ლაქი უნდა წავისვა........

დილით ბუდილნიკის ხმა გვაღვიძებს ერთად...

პოპულარული სახელები საქართველოში 2012

ჯერ კიდევ 2 წლის წინ დავწერე პოსტი: პოპულარული სახელები საქართველოში, რომელიც მგონი ყველაზე პოპულარულია ჩემს ბლოგზე. დღის განმავლობაში უამრავი ადამიანი გუგლავს და ეძებს სახელებს, ალბათ უფრო იმისთვის, რომ შეარჩიონ თუ რა დაარქვან თავიანთ მომავალ პატარებს :)

 

მოკლედ, გადავწყვიტე განმეახლებინა ეს პოსტი და მოვიძიე ახალი სტატისტიკა. 2012 წლის მონაცემებით:

 საქართველოში ახალბედა დედები გოგონებს ყველაზე ხშირად ნინოს და მარიამს არქმევენ, ხოლო ვაჟებს - გიორგის და ნიკოლოზს.

2012 სტატისტიკის მიხედვით ვაჟებს შორის პოპულარული სახელების ოცეული შემდეგია: 1. გიორგი; 2. ნიკოლოზი; 3. ლუკა; 4. ანდრია; 5. საბა; 6. დავითი; 7. ალექსანდრე; 8. მათე; 9. დიმიტრი;  10. გაბრიელი; 11. ირაკლი; 12. ილია; 13. ზურაბი; 14. დაჩი; 15. თეიმურაზი; 16. ცოტნე; 17. ლევანი; 18. ივანე; 19. ლაზარე; 20. თორნიკე.

გოგონების სახელებს შორის კი პოპულარულია:  1. ნინო; 2. მარიამი; 3. ბარბარე; 4. ანასტასია;  5. ანა; 6. ელენე; 7. ელიზავეტა; 8. ნია; 9. თამარი; 10. ნატალია; 11. თეკლე; 12. სალომე; 13. ქეთევანი; 14. ლია; 15. ანამარია; 16. თათია; 17. სოფია; 18. ნანა; 19. ეკატერინე; 20. თინათინი.

რაც შეეხება ყველა ასაკში სხვადასხვა დროს პოპულარულ სახელებს, მონაცემთა ერთიანი ბაზის თანახმად, საქართველოში მამაკაცის ყველაზე გავრცელებული სახელი გიორგია, მას მოსდევს, დავითი, ნიკოლოზი, ზურაბი, ალექსანდრე, ლევანი, თეიმურაზი, ირაკლი, მიხეილი, ლუკა, თამაზი, ავთანდილი, მამია, ნოდარი, გურამი, ლაშა, გოჩა, ზაზა, კახაბერი...

ქალბატონებს ყველაზე ხშირად არქმევენ ნინოს, მას მოსდევს მარიამი, თამარი, ნანა, ნათია, ანა, ლია, ქეთევანი, მაია, ელენე, თინათინი, ეკატერინე, სოფია, ნატალია, ხათუნა, ირინე, ელიზავეტა, სალომე, რუსუდანი, ქრისტინე....

გარდა ამისა, არსებობს იშვიათი სახელების ბაზაც:  მოქეიფე, თაგუნა, ფემისტოკლე, ფიზიკა, პელე, გარინჩა, კაცი, ქალი, ვებერთელა, მხედარი, კუსა, მამალი, თავადი, თადეუს, თანზილა, მამისავარ, მამილო, მამლუკი, მანილა, მგელა, ცაცია, ხუმარა, სამძიმარა, ვინარი, კუკუშა, ედემი, ფუჩქი, ნიუტონი, სევდაგულ, კეკლუცა, ნექტარი, ლამაზი, ვარგისო და სხვა :))

წვიმიანი ამინდი და ამბოხებული მე

დღეს გაწვიმდა და რატომღაც ამბოხების ხასიათზე ვარ...:)

თითქოს ჩემი სული ჯინია ბოთლში გამომწყვდეული და დიდი სურვილი აქვს ნამსხვრევებად აქციოს ეს ბოთლი, გათავისუფლდეს და გაფრინდეს ქუჩებში.... მოიაროს წვიმიანი ქუჩები, ქალაქები; გათავისუფლდეს ზედმეტი ვალდებულებებისგან, სტანდარტებისგან, მოთხოვნებისგან, მოვალეობისგან და ოფიციალურობისგან, რომლებიც აუცილებლად  გაწუხებენ თავისი არსებობით და გაბამენ....

ამბოხების ხასიათზე ვარ და ცვლილებები მწყურია, თავისუფლება და ბევრი :)

პირველად მომინდა ცხოვრებაში მოტოციკლეტი მყავდეს :)
სიამოვნებით წავიდოდი რომელიმე უცხო და დიდ ქალაქში, სადაც არავინ მიცნობს.... ვიფრენდი და დავფარავდი ბევრ კილომეტრს მხოლოდ ჩემს თავთან და წვიმასთან ერთად.... ოოო, ოღონდ არ იფიქროთ ახლა რომ რომანტიკის და სენტიმენტების ხასიათზე ვარ. არა! ვიქნებოდი უხეში და გამაღიზიანებლად თავდაჯერებული, გავიყოლებდი ათასი ჩამქრალი თვალის გამოხედვას და უკანაც კი არ მოვიხედავდი....

ისე გიფიქრიათ ოდესმე თქვენს პარალელურ სამყაროებზე და რაღაც მსგავს სისულელეებზე?

ჩემი პრობლემა იმაშია, რომ არ მაქვს ერთი მუხტი, არ ვარ არც მხოლოდ მკვეთრად პლიუსი, არც მხოლოდ მინუსი და ჩემში ბლომად არის ყველაფერი საპირისპირო თავმოყრილი. მუდმივად ვარ ჩემს თავთან წინააღმდეგობაში და მუდმივად ვეჯახები ჩემს თავს რქებით. ჩემი ფიქრები ვერ მოდის ერთმანეთთან შესაბამისობაში და ხშირად ვთვლი თავს შეშლილად მხოლოდ იმიტომ, რომ მე თვითონ არ ვიცი ზუსტად როგორი ვარ და რა მინდა ამ ცხოვრებაში.... ხოდა რა კარგი იქნება რომ არსებობდეს ვინმე ჩემი პარალელური ჯუნა, რომელიც წაიღებდა ყველაფერ იმას რაც ჩემში ზედმეტია და იცხოვრებდა თავისთვის სადღაც პარალელურ სამყაროში, მას ექნებოდა ყველა ის თვისება ,ფიქრი, წარმოდგენები, რომლებიც მე არ მჭირდება, ცხოვრებაში ხელს მიშლის და დიდი სიამოვნებით გავატანდი მათ ქარს....

დავრჩებოდი ერთი წყნარი და უწყინარი გოგო მშვიდი და ალბათ ცოტა პროვინციული ქალაქიდან, რომელსაც ექნებოდა ამბიციები ნორმაზე ნაკლები, შრომისმოყვარეობა ბევრი და მოთმინება უამრავი.... დამაკმაყოფილებდა ცხოვრების დინებასთან ერთად ცურვა და აზრადაც არ მომივიდოდა მყოლოდა მოტოციკლი საფრენად ...

არეული პოსტი გამომივიდა, ისეთივე არეული როგორიც მე ვარ ახლა რატომღაც

Дальше »

საყრდენი კედლის გარეშე :(

რატომაა რომ როცა პატარა ხარ ვერ აფასებ იმ მდგომარეობას რომელშიც ხარ? თუნდაც იმას, რომ თბილ სახლში ცხოვრობ და არაფერი შენი საზრუნავი არაა; თუნდაც იმას რომ დედ-მამა გვერდით გყავს და თავს დაცულად გრძნობ.... რატომ ოცნებობს ყველა პატარა უცებ გაზრდას და დიდობას მაშინ, როცა დიდები თავს დავდებთ რომ 1 დღით მაინც დაგვაბრუნა წარსულში.... იქ, სადაც არ გაქვს დარდი, არც პასუხისმგებლობა, არც გასაჭირი.... იქ ყველა შენს პატარა სასაცილო პრობლემას გადაგიჭრის დედა და საჭიროების შემთხვევაში კედელივით წინ დაგიდგება მამა.... მამა რომელიც ფიქრობ, რომ მსოფლიოში ყველაზე ძლიერია და ყველაზე მაგრად დაგიცავს.... ის ყველაზე მაგრად ჩხუბობს, ყველაზე ჭკვიანია და ყველას მოერევა : )

არ მახსოვს რამდენი წლის ვიყავი მაშინ, ჩემი ძმაც კი არ იყო დაბადებული, ვიყავი ალბათ 5 ან 6 წლის... მამაჩემის მეგობრები იყვნენ ჩვენთან სახლში და სვამდნენ მგონი, რაღაც თემაზე საუბრობდნენ, და მამაჩემი ეუბნებოდა: ჩემს გოგოს რომ ვინმემ აწყენინოს ან რამე უთხრას ხომ გამოვჭამ ბიჭო კისერსო J პატარა ვიყავი, მაგრამ დღესაც მახსოვს ის, რაც მაშინ ვიგრძენი. მე ვიყავი დაცული, თავდაჯერებული, ამაყი გოგო, ვფიქრობდი რომ ვერავინ მომერეოდა.

ძალიან მინდა ეს გრძნობდა კიდევ მქონდეს და სიბრაზე მახრჩობს, რომ ამის შესაძლებლობა აღარ მაქვს. ბურთები მეჩხირებიან კისერში იმიტომ რომ მამა აღარ არის. ყველა ჩემს პრობლემაზე, ყველაზე აბსურდულზეც კი, ინსტინქტურად მინდება მივიდე, დაველაპარაკო და თავი ისევ დაცულად და პატარა გოგოსავით ვიგრძნო. ჩვენი დიალოგები ყოველთვის ისეთი ჭკვიანური და გულისამაჩუყებელი იყო, როცა იყო... ჭკუას მარიგებდა და სულ მასწავლიდა, სულ უკმაყოფილო იყო ჩემი მიღწევებით, წარმატებებით, ყოველთვის უნდოდა მეტი, ყოველთვის მთხოვდა მეტს, თუმცა სულ ვიცოდი რომ ჩემით ამაყობდა, ამას ვგრძნობდი როცა სხვას უყვებოდა ჩემზე და მქონდა არანორმალური მოთხოვნილება რომ არ გამეცრუებინა მისთვის იმედი. თავს ვიკლავდი რომ მეტი ვყოფილიყავი მისთვის... მაგრამ ეს ყველაფერი: გრძნობები, სიტყვები, ემოციები, დიალოგები აღარ იქნება არასდროს. აწი დიდი ვარ. მარტო უნდა დავდგე კედლის გარეშე. მარტო უნდა გავუმკლავდე ყველაფერს, ჩემით... ზოგჯერ ისე მიჭირს... : (

იმდენი ხანია შენს საფლავზე არ ვყოფილვარ რომ გული მტკივა : (

Дальше »

თემუკას მორიგი პოსტი

გამარჯობათ,

მე თემუკა ვარ, დიდი ხანია არაფერი მომიწერია და ძლივს გამოვნახე დრო რომ სულ არ დაგავიწყდეთ :)

მე უკვე დიდი ბიჭი ვარ, მთელი წლის და თითქმის 3 თვის. დედიკო ხშირად მიყურებს და მეუბნება: არ მჯერა რომ ამხელა ბიჭი მყავხარო... კიდევ მეუბნება ჩემი ჭკვიანი ხარო, იმიტომ რომ ბევრი რაღაცეებით ვაოცებ ხოლმე. ყველაფერს უცებ ვსწავლობ და ვითვისებ, ძალიან აზრიანი ვარ, ყველაფერი მესმის, რაც მინდა რათქმაუნდა. ვიცი რა ხმებს გამოსცემენ შინაური ცხოველები, ძალიან მიყვარს ბომბორა და ჭუჭულები, კიდევ ვიცი სხეულის ნაწილები, ოჯახის წევრების სახელები.... ხოდა ვინმე სტუმარი რომ მოვა დამაყენებენ და ყველაფერს მათქმევინებენ, მეც დიდად არ ვარ წინააღმდეგი რადგან მიყვარს ყურადღების ცენტრში ყოფნა. ყველა მანებივრებს, ვერ იტანენ როცა ვტირი, განსაკუთრებით ბაბუ და მამიდა; მეც თუ რამე მინდა სულ ვტირი,  სანამ არ ამისრულებენ. მაგრამ ამ ბოლო დროს დედიკო მსჯის ხოლმე ასეთი საქციელის გამო, ამბობს, რომ არ უნდა უზრდელი და თავნება ვიყო.... მეც არ მინდა დედიკო გაბრაზდეს, მაგრამ აკრძალვებს ჯერ კარგად ვერ მივეჩვიე... სულ მინდა ყველაფერი ჩემს ჭკუაზე იყოს და რასაც ვიტყვი მაშინვე ასრულდეს :)

დილით გაღვიძებულს მიყვარს როცა დედა მხვდება საწოლში და ერთად ვდგებით, მერე ჩაის მასმევს ხოლმე და კარაქიან პურსაც ვჭამ :)  მერე სამწუხაროდ დედიკო სამსახურში მიდის და მე სულ ვტირი :( დედაც ჯავრობს და ვიცი სულ უნდა მობრუნდეს, ჩამეხუტოს და არსადაც არ წავიდეს :)

საღამოს მე, დედიკო და მამიკო ერთად ვთამაშობთ, ხან ბურთს, ხან ჭყანაობანას : )) ეს ისეთი სახალისო თამაშია, როცა დედიკო და მამიკო იჭყანება და მე ბევრს ვიცინი :)

დღეისთვის სულ ეს იყო, დანარჩენს მერე სხვა დროს მოგიყვებით, უკვე 6 საათი ახლოვდება და დედიკოს უნდა შევხვდე ჩიხში :)