The hardest job in the world, is the best job in the world !

 

        ცოტა ხნის წინ facebook-ში ჩემმა მეგობრებმა გააზიარეს ვიდეო: ყველაზე კარგი სამსახური მსოფლიოში. სიუჟეტი დედებზეა, რომლებმაც სავარაუდოდ მთელი თავისი დრო, ცხოვრება და ენერგია შვილის აღზრდას დაახარჯეს და კარგი შვილებიც აღზარდეს, რაც მომავალში დაუფასდათ. ნუ ვიდეო იყო სენტიმენტალური, პირველად რომ ვუყურე შვილი არც მყავდა და მაინც ავიცრემლე.
        ახლა ბევრად მეტს ვფიქრობ ამ საკითხზე. თემუკა უკვე საკმაოდ დიდია, სრულიად ადეკვატურად აღიქვამს გარემოს და მოვლენებს, სწორ კომენტარებს აკეთებს და ყველაფერს ლაპარაკობს. მაშინ როცა, დედა მუშაობს და იღლება, მაშინ როცა დედა ახალგაზრდაა და ხანდახან უნდა მამასთან გასეირნება (:)) ან თუნდაც facebook-ში უსაქმოდ ხეტიალი სამსახურისგან თავისუფალ დროს და ამ ყველაფრის კეთების დროს, მე პირადად, თავს ვგრძობ დამნაშავედ, რადგან ჩემს შვილს ამდენი არ ესმის და ის ისედაც დაჩაგრულად გრძნობს თავს იმის გამო, რომ დედას უკეთეს შემთხვევაში 6 საათამდე ვერ ხედავს.... გუშინ დაძინებამდე ნოუთბუქი ჩავრთე, მის გვერდით ვიწექი და დაახლოებით ასეთი დიალოგი გვქონდა:
          - დედა, რას აკეთებ?
          - დაიძინე
          - დედა, გამორთეე
          - თემუკა, დაიძინე
          - მომაქჩიე ყურადღებაა
        ლამის გული გამიჩერდა....
        მერე ჩემს თავს ჩავჩიჩინებდი... რა დედა ხარ შენ, რა გეფილმება, რა გე-facebook-ება, საერთოდ დაივიწყე ყველაფერი, არ შეგიძლია? დაახლოებით ამ ტექსტით...
        მეც მინდა საუკეთესო სამსახურში ვმუშაობდე... მინდა მხოლოდ მისით მაღამდებოდეს და მათენდებოდეს. მინდა მის ყოველ ნაბიჯს ვუყურებდე, მის ყოველ ახალ სიტყვას პირველი მე ვუსმენდე, მის ყველა კითხვაზე პასუხს მე ვცემდე, მინდა არ მენატრებოდეს, მინდა არასდროს მივატოვო როცა რაიმე ტკივა ან ავადაა. მინდა გული აღარ მიკვდებოდეს უმისობით....
        ადრე ვფიქრობდი, რომ სამსახური თვითრეალიზაციის საუკეთესო საშუალებაა, ახლა ასე აღარ ვფიქრობ. ახლა ვფიქრობ, კარგი შვილების გაზრდა ისევე გაგაბედნიერებს და გაგიჩენს სრულყოფილების შეგრძნებას, როგორც კარგი კარიერა. ეს მართლაც ყველაზე რთული სამუშაოა, რომლის შედეგსაც წლების შემდეგ მოიმკი, მაგრამ სამაგიეროდ ეს იმხელა ბედნიერებას მოგანიჭებს, როგორსაც ბანკომატზე დარიცხული ვერანაირი ხელფასი ვერ მოგგვრის.
        ძალიან რთულია ეს ყველაფერი.
        ძილის წინ არის ხოლმე მომენტი, როცა ვართ მხოლოდ მე და თემუკა, როცა ის მეფერება პატარასავით და აქვს ხოლმე დაახლოებით ასეთი მონოლოგი:
           - ჩემი პაწუკა გოგო
           - ჩემი ლამაზი დედიკო
           - მომიფერე ჯუნაა
           - ჩამიხუტე
           - ცხორება მიყვარარ
        როცა პატარა იყო, მას უჭირდა ჩემი გაშვება, ახლა გაიზარდა და უკვე მე მიჭირს მისი დატოვება.... მომავალში კიდევ როგორ განვითარდება მოვლენები არ ვიცი....

სექტემბერში ბაღში მივდივართ....

კოჰაბიტაცია

        იმდენი ხანია ვფიქრობ პოსტის დაწერას, რომ როგორც იქნა გავხსენი ახალი პოსტის ფანჯარა და ახლა სიტყვებს თავს ვეღარ ვუყრი.

        ბევრი სიახლეა ჩემკენ და ზოგადად ამ ბოლო დროს ჩემთან სულ რაღაც ხდება...

პირველი და ყველაზე მნიშვნელოვანი არის ალბათ ის, რომ სამსახური შევიცვალე. ამაზე ადრეც ვწერდი...  22 ივლისს გამოვედი ახალ პოზიციაზე და გავდივარ ჯერ სტაჟირებას, იმედია ძალიან მალე უკვე დავიწყებ.

        ძალიან მინდა დავწერო ჩემი მოლოდინები, რადგან ვეჭვობ ეს საინტერესო იქნება ჩემთვისვე მომავალში: 

1. ველოდები იმას, რომ  ჩემი სამუშაო დღე იქნება უფრო საინტერესოდ დატვირთული;

2. რომ გავიცნობ ახალ ხალხს და ზოგადად ჩემს ხელში გაივლის უფრო მეტი და უფრო სასარგებლო ინფორმაცია;

3. ვინაიდან და რადგანაც ვარ ბანდალა და ნაკლებად ვერკვევი ბევრ საყოფაცხოვრებო დეტალში, ვვარაუდობ რომ სესხის ოფიცრის პოზიცია გამარკვევს ბევრ ცხოვრებისეულ რამეში. გავერკვევი თუნდაც სოფლის მეურნეობაში, ბიზნესში, ჩემს ქალაქში არსებულ დაწესებულებებში, რაც სამომავლოდ ალბათ როგორმე წამადგება;

3. ბევრად უკეთ გავერკვევი ადამიანებში, მათ ფსიქოლოგიაში, შევძლებ უფრო ეფექტურ კომუნიკაციას;

4. პიროვნულად გავხდები უფრო ძლიერი - და თუ მე ამ პოზიციას ,,გავქაჩავ", მე აუცილებლად გავხდები იმაზე ძლიერი, ვიდრე დღეს ვარ;

5. გავიღრმავებ ცოდნას ჩემს საკუთარ პროფესიაში, დავიხვეწები ფინანსური კუთხით, მივიმატებ გამოცდილებას;

6. და რათქმაუნდა, ყველაზე მეტი მამოტივირებელი არის ხელფასი, რომელსაც ვფიქრობ რომ გამოვიმუშავებ რამოდენიმე თვეში.

         ეს არის ალბათ ის ძირითადი პუნქტები, რის გამოც შეველიე ჩემს საყვარელ და მარტივ სამსახურს და რის გამოც ჯერ-ჯერობით ვცხოვრობ გართულებული ცხოვრებით. კოჰაბიტაცია მიდის რთულად... ყველაზე რთული აღმოჩნდა არა ახალ სამუშაო ფუნქციებთან შეგუება, არამედ ახალ გარემოში ჩაჯდომა და მორგება. ნუ პრინციპში ყველაფერი ხდება ისე, როგორც ვვარაუდობდი რომ მოხდებოდა... ჰოდა სამომავლოდ ვვარაუდობ, რომ ყველაფერი კარგად იქნება - იმედია ეს ვარაუდიც გამართლდება.

        პ.ს. მეგობრებო და ნაცნობებო, აქვე მინდა გაუწყოთ, რომ ახლა თქვენ გყავთ პერსონალური სესხის ოფიცერი :) ნებისმიერი საჭიროების გაჩენისას, იქნება ეს განვადების, მცირე თუ დიდი სესხის აღების სურვილი, შეგიძლიათ მომმართოთ. ამით გარკვეულ წილად დამეხმარებით მეც, და სანაცვლოდ მე ვეცდები თქვენთვის სასურველი პირობები შემოგთავაზოთ :)

თემუკა 2 წლის :)

        1 წლის რომ გახდა ამდენი ემოცია არ მქონია, ასე არ მიამაყია, ასე არ განმიცდია, ასე არ მიგრძვნია. ახლა უფრო დიდია, ბევრად დიდი. უკვე საერთოდ აღარ მაქვს შეგრძნება რომ პატარაა, რომ ბავშვია - ჩვეულებრივი ადამიანია, ჩემი მეგობარია, მართლა, გადამეტების გარეშე. საღამოს ჩემს ამბებს ვუყვები, ჩემს დარდს, სიხარულს ვუზიარებ, ერთად გვიხარია და ვიცინით, ზოგჯერ მე ვტირი, ის მეფერება და გულწრფელად წუხს, ცდილობს დამეხმაროს, გიო მოჰყავს დასამშვიდებლად :)

        ისიც ყველაფერს მეუბნება, რა ნახა ახალი, რა მოეწონა, რა ეტკინა, ზოგჯერ ბურთის თამაში ურჩევნია მშვიდად ჯდომას და ჩვენს დიალოგს, მაგრამ ხათრიანია და დედა უყვარს ძალიან, ამიტომ ჩემთან რჩება და მშვიდად ზის - ზოგჯერ პირიქით თვითონ უნდა ძალიან რომ ,,ეთათ იკოს“ თემო და დედა და მყუდროება არავინ დაგვირღვიოს, დედა სამსახურში არ წავიდეს და დილით გაღვიძებულებმა დიდხანს ვინებივროთ ერთად: ხან მუცელზე დამადოს თავი და გაინაბოს, ხან ლექსები მოვყვეთ, ხან რაიმე გამოგონილი ისტორიები ცხოველებზე, ხან უაზროთ ვიცინოთ ერთად, ხან ვიჭყუმპალავოთ, ქუჩა ქუჩა ვისეირნოთ...

        კეთილია, თუ ტკბილად ეტყვი შეიძლება რაც აბადია ყველაფერი მოგცეს, თუ ვინმეს რამე უჭირს და ტკივა ძალიან წუხს და გული ტკივა. უყვარს დედიკო, მამიკუნია და ენატრება მათთან ბევრი დროის გატარება. გულით უხარია, როცა სამივე ერთად ვერთობით და გულის ტკივილამდე საწყალი გამოხედვა აქვს ზოგჯერ სამსახურში რომ მივდივართ და ვტოვებთ.

        მე მინდა გითხრა დე რომ ძალიან მიყვარხარ. არ ვიცი სხვა დედებს როგორ უყვართ შვილები, ალბათ იმათაც ძალიან, მაგრამ მე ვგიჟდები შენზე, მე შენთვის ვსუნთქავ. მე ბედნიერი ვარ მხოლოდ იმით, რომ შენ მყავხარ ამ ქვეყანაზე და შენზე ძვირფასი ჩემთვის არაფერი არ არსებობს. მე მეიმედები.

        ახლა ვხვდები ხოლმე მამაჩემის წერილების აზრს და ასეთი რამეები აღარ მეჩვენება უბრალო ბანალურობებად.

        სულ რაღაც 2 წლის გახდი დღეს და ამ 2 წელში მთლიანად შეცვალე ჩემში და ჩემს ირგვლივ ყველაფერი.

გილოცავ დე ! მინდა ბედნიერი ბიჭი იყო, სულ ძალიან ძალიან ბედნიერი !

უბედურებიდან ბედნიერებამდე 3 წუთია

       ყველას ცხოვრებაში არის ხოლმე სიტუაცია როცა გაურკვეველი ხარ, როცა გჭირდება თავზე ხელის გადასმა, დამშვიდება და დაკვალიანება, უბრალოდ დახმარების სურვილის გამოთქმა და იმის შეგრძნება, რომ ვიღაც შენს გვერდითაა და არასდროს არ მიგატოვებს. შეიძლება ამ დროს არც არაფერი არ ხდებოდეს, უბრალოდ ისე....  ყველა შენი უბედურება ერთად გაგახსენდეს და უსიამოვნო წარსულზე, გაურკვეველ აწმყოსა თუ დაბინდულ მომავალზე - ერთად მოგინდეს ტირილი და გლოვა.

        გუშინ ერთ-ერთი ასეთი დეპრესიულ საღამოთაგანი იყო, როცა სამსახურიდან მისული საწოლზე მოვიკუნტე და ფიქრებში წავედი. უფრო სწორად დაფიქრებულზე მეტად ჩემი მდგომარეობა გათიშულს შეესაბამებოდა. საერთოდ ადამიანის მდგომარეობა ხომ მის ხასიათზეა დამოკიდებული :
        თუ კარგ ხასიათზე ხარ - გარეთ თურმე მზეა, ფოთლები მწვანეა, ყვავილები ლამაზია, შენი ცხოვრება იდეალური, პერსპექტივები - უკიდეგანო, შესაძლებლობები - ზღვა; ხოლო თუ რაიმე დეტალმა შენი ხასიათი გააფუჭააა - ყველაფერი ისე მიდის როგორც შენ არ გინდოდა, დაღლილი ხარ, ყველაფერი მოგწყინდა, ვერავინ ვერ გიტანს და საერთოდ რატომ გაჩნდი ამ ქვეყანაზე :) ხოდა მეც დაახლოებით ამ უკანასკნელ ფიქრებში ვიყავი და ვერც შევნიშნე საწოლზე თემუკა როგორ ამოძვრა, გვერდით მომიწვა, თავისი მარცხენა ხელი გაშალა და თავქვეშ ამომიდო. დიდი კაცივით თავის მკლავზე დამიწვინა და შემომხედა. ,,დედიკო მიკარარ" - თქვა ტკბილად, მერე ასევე ტკბილად მაკოცა და მითხრა: ,,ეთათ იკოს აქა" - აქ ვიყოთ ერთადო :) და ასე ვიწექით დაახლოებით 3 წუთი, მეტი ერთ ადგილზე გაჩერება მის შესაძლებლობებს ნამდვილად აღემატებოდა, მერე მეპატიჟა ,,ჭამო ბუთი" - წამო ბურთს გეთამაშებიო, მაგრამ ვერ ამიყოლია და წავიდა :) დამტოვა ისევ საწოლზე, მაგრამ უკვე სხვა ფიქრებში, აი ისეთში გარეთ რომ თურმე მზეა, ფოთლები მწვანე, შენი ცხოვრება იდეალური, პერსპექტივები - უკიდეგანო, შესაძლებლობები კი ზღვა :)

 

ნაცრისფერებო !!!

ძალიან ცოდოა ადამიანი, როდესაც გრძნობს, რომ მთელი მისი ცხოვრება არასწორი მიმართულებით მიექანება.... როცა ხვდება რომ მიდის, მიყვება დინებას და თითოეული მისი დღე არის არასწორი და უმნიშვნელო, ყოველგვარ ღირებულებას თუ სიამოვნებას მოკლებული. როცა ცხოვრობს მხოლოდ იმიტომ, რომ უნდა იცხოვროს, ავტომატზე დგება დილით, ყოველგვარი სიხალისის და სიჭრელის გარეშე, არავითარი სხვა ფერი: მხოლოდ ნაცრისფერი ყოველდღიურობა... და ამ დროს არც კი ყოფნის ძალა ადგეს და რაიმე მნიშვნელოვანი და ძირეული ცვლილებები შეიტანოს თავის ცხოვრებაში.

ის ფიქრობს, რომ შეცვლას  აზრი აღარ აქვს, რომ მაინც არ გამოუვა და ბოლომდე უნდა გაყვეს დინებას. ის ფიქრობს, რომ არასაკმარისად ჭკვიანია, არასაკმარისი ძალები აქვს და შესაძლებლობა იმისთვის, რომ წელში გაიმართოს და იცხოვროს იმაზე უკეთ, ვიდრე ცხოვრობს. ის დარწმუნებულია, რომ მისი დრო უკვე გავიდა და ახლა როგორმე ასე უნდა ჩაათავოს სიცოცხლე, სხვა ზედმეტი ექსცესების გარეშე. მას მხოლოდ ფანტასტიკა ჰგონია უფრო ბედნიერი და ფერადი ცხოვრება და ფიქრობს, რომ თავად ამის შესაძლებლობით უბრალოდ არ დაბადებულა... ვერც კი ხვდება რომ მისი ცხოვრება მის ხელთაა და შეუძლია გააკეთოს ყველაფერი, რაც კი მოესურვება, შეუძლია იყოს ბევრად ბედნიერი ვიდრე არის, შეუძლია ჰქონდეს იმაზე ბევრად საინტერესო ცხოვრება ვიდრე აქვს....

ის ამატებს თავის შეცდომებს ახალს, დღევანდელ ნაცრისფერ დღეს ხვალინდელს და თან ნანობს გუშინდელს, რომ გუშინ არაფერი შეცვალა.

გადის თვეები, წლები და ის უკმაყოფილოა თავისი ცხოვრებით, იმ ადამიანებით, რომლებიც მას გარს ახვევია, იმ გარემოთი რაც ირგვლივაა, იმ ხასიათით, რომელიც მას  თან დაჰყვება...

და კრიტიკულ მომენტებში ადანაშაულებს ყველას: ღმერთს, გარემოს, ქვეყანას, პრეზიდენტს, მშობლებს, ირგვლივმყოფ ადამიანებს, ქმრებს, ცოლებს ..... ყველას, გარდა საკუთარი თავისა!

ამ პოსტს ვწერ იმისთვის, რომ საჭიროების შემთხვევაში მე თვითონვე წავიკითხო და შემოვუძახო თავს, და კიდევ მოგიწოდებთ თქვენ, ნაცრისფერებო, რომ დღეს არ არის გვიან. გააკეთეთ რამე, ისწავლეთ, გამოიძებნეთ ახალი პროფესია, შეიცვალეთ ქალაქი, იმუშავეთ თუნდაც გროშებზე, გაიცანით ახალი ხალხი, დატვირთეთ თქვენი ცხოვრება სიცოცხლით და იარეთ თქვენს ჭკუაზე და არა დინების მიმართულებით. ცხოვრება მოკლეა, მაგრამ მისი თავიდან დაწყება არასდროს არ არის გვიან.