what can I do?.........

ნებისმიერ ცვლილებას, რომელიც ჩემს ცხოვრებაში ხდება, ძალიან სერიოზულად აღვიქვამ და ძალიან მიჭირს ხოლმე გადაწყვეტილებების მიღება. ეს მით უფრო რთულია, როცა თვლი რომ ერთ-ერთ პირველ სერიოზულ გადაწყვეტილებას იღებ და მასზე შეიძლება ბევრი რამ იყოს მომავალში დამოკიდებული. ყველაფერი ბევრად მარტივი იქნებოდა ყველა ვარიანტის განვითარებას რომ ხედავდე მომავალში და იცოდე რა, როგორ დამთავრდება, მაგრამ სამწუხაროდ შენ მხოლოდ უნდა იმსჯელო, იმარჩიელო და შემდეგ ეს ან გამართლდება ან არა.

როცა გაქვს კომფორტული სამსახური, და თანაც ისეთი, რომელიც გიყვარს და სადაც თავს გრძნობ ძალიან მშვიდად, თავდაჯერებულად, კომფორტულად, სადაც არ გაწუხებს ზედმეტი პასუხისმგებლობები, სადაც ნაკლებად გაქვს სტრესი და სანერვიულო... და მაინც არ ხარ ისე, როგორც სულ გინდოდა რომ ყოფილიყავი. ძალიან კარგი იგავ-არაკი ვთარგმნე ცოტა ხნის წინ ყავის ჭიქებზე. აუცილებლად წაიკითხეთ. პრობლემა იმაშია რომ მე მაწუხებს ფინჯანი, რომლიდანაც ყავას ვსვამ. მე მინდა ის იყოს ლამაზი, ფერადი, სხვისთვის შესაშური და ამ დროს ვივიწყებ თვითონ ყავის გემოს, რომლითაც წესით მე უნდა ვისიამოვნო. ხოდა ერთ დღესაც გადავწყვიტე, რომ მე შემიძლია უარი ვთქვა კომფორტულ და შესაშურ (რაღაც კუთხით) სამსახურზე და წავიდე იქ, სადაც მექნება მეტი სანერვიულო, მეტი სტრესი, დატვირთული რეჟიმი და სადაც სავარაუდოდ მელოდება არა ერთი დღე და თვე გატარებული არასიმშვიდესა და არაკომფორტში. მაგრამ რატომღაც მე ჩავთვალე, რომ ეს იქნება უკეთესი ჩემი მომავლისთვის, პირადად ჩემთვის - მე ვისწავლი მეტს! მე მივიღებ გამოცდილებას და ბოლო-ბოლო მე თუ ამას შევძლებ - მე შევძლებ ყველაფერს! თუმცა იოლად შესაძლებელია მე არც აღმოვჩნდე ასეთი ძლიერი, მოვკვდე სინანულით, რომ დავკარგე ჩემი საყვარელი და მარტივი გოგოშკური სამსახური, სადაც ყოველ დილას მივდიოდი სიხარულით, ვსვამდი არაჩვეულებრივ ყავას არაჩვეულებრივ ხალხთან ერთად, შემდეგ კი ვმუშაობდი წყნარად, მშვიდად და მთელ დღეს ვატარებდი ტელეფონთან წამომჯდარი ჩემი შვილის მომღიმარი პორტრეტის წინ.

ძალიან რთულია გაურკვევლობა. როცა ცდილობ საკუთარ თავს რაღაც დააჯერო, მაგრამ არ გამოგდის, იმიტომ რომ რაღაც შინაგანი გასწრებს და შენს ნაცვლად დგამს ნაბიჯებს. წარმატების მისაღწევად რისკია საჭირო, მაგრამ იმავე წარმატებას შეიძლება ლოდინითაც მიაღწიო... და სად არის სწორი პასუხი? მირჩიეს გვირილა იყიდეო J მაგრამ ვიფიქრე რომ ეს ჩემი ცხოვრებაა და გადაწყვეტილებას გვირილას ნამდვილად ვერ ვანდობ. მე თვითონ უნდა გადავწყვიტო და შემდეგ თვითონვე უნდა ავიღო პასუხისმგებლობა საკუთარ თავზე, ანუ აღარ მივცე საკუთარ თავს ცრემლების ღვრის, დეპრესიების, მესამე პირებზე გადაბრალებების  და გატეხვის საშუალება.

მე ვფიქრობ ასე: ბოლოს და ბოლოს, სადღაც კისერი თუ არ მოვიტეხე და მარცხი არ განვიცადე, ოდესღაც მომავალში დიდი და ნამდვილი წარმატების გემოს ვერ ვიგრძნობ ! თუმცა ვიღებ რჩევებსაც... J

გაზაფხულისკენ....

საფულიდან ფოტო გადმომივარდა, აღება ვერ დავასწარი ჩემს შვილს, გულში ჩაიხუტა და ბაბუაო თქვა. სასწრაფოდ წავართვი, შემეშინდა არ დაეხია, თვალის ჩინივით ვუფრთხილდები ამ ფოტოს, მათბობს და იმ კარგ დროს მახსენებს, როცა მე ბედნიერ ბავშვად ვგრძნობდი თავს. შვილისთვის არაფერია იმაზე კარგი, როცა მის მშობლებს ერთმანეთი უყვართ და ოჯახში ჰარმონიაა.
ფოტო თემუკას მე ვაჩვენე, რათქმაუნდა მევე ავუხსენი, რომ ფოტოზე მისი ბაბუ იყო, თუმცა ჯერ არც მოფიქრებია ეკითხა თუ სად არის მისი ბაბუ. არც დავფიქრებულვარ, როცა მკითხავს, რა ფორმით უნდა ავუხსნა, სად ხარ?..
მას შემდეგ სულ კოცნის ფოტოს, ყველას აჩვენებს და გაუცნობიერებლად ამბობს, რომ ეს მისი ბაბუა.

კედელზე დაკიდებულ კალენდარზე ერთმანეთის მიმდევრობით იცვლება დღეები, თვეები, ერთ ოთახში გამოკეტილმა ვერც კი შევამჩნიე როგორ შეცვალა შემოდგომა ზამთარმა და ნელ-ნელა ზამთარს ცვლის გაზაფხული... დროს გავყევი და უკან მოხედვა დამავიწყდა, ყოველდღიურობაში და ერთფეროვნებაში ჩაფლულს ზოგჯერ მთავარი მავიწყდება.....
იმდენი ხანია საფლავზე არ ვყოფილვარ.... მე ვერც კი ვუვლი შენს საფლავს, ალბათ ამას ჩემი ბებო უკეთესად აკეთებს შენთვის. გული მწყდება, რომ არ ხარ ჩემთან ახლოს. ცოტათი რომ დათბებოდა და გაციების აღარ შემეშინდებოდა, ჩავაცმევდი თემუკას თხელ ჟაკეტს და წამოვიყვანდი შენს საფლავზე. დავჯდებოდით და ვილაპარაკებდით ბევრს, მოვუყვებოდი შენზე, ჭკვიანი შვილიშვილი გყავს, აუცილებლად მიხვდებოდა ყველაფერს, ბევრ კითხვასაც დამისვამდა ალბათ, თავსაც მომაბეზრებდა, მაგრამ ყველაფერზე აუცილებლად ვუპასუხებდი. ვეტყოდი, რომ როგორც მას ვუყვარვარ მე უზომოდ, ასევე ძალიან მიყვარდი მე შენ, რომ ვამაყობდი მე შენით და პირიქითაც იყო - შენ ჩემით. ვეტყოდი, რომ ძალიან კარგი მამა მყავდა და რომ მისი დედიკო თავისი მამიკოს ყველაზე საყვარელი გოგო იყო.
დაგიკრებდით მინდვრის ყვავილებს, თეთრებს და ყვითლებს, ლამაზებს და კოპწიებს (თემუკას საყვარელი სიტყვაა:)) და დავდებდით შენთან ლამაზად.
მერე სანთელს დაგინთებდით ერთად, რომ ჯერ კიდევ სიცივეში შენი ლამაზი სული გაგვეთბო, და მამაო ჩვენოს წავიკითხავდით. ქვაზე დახატულს, მაგრამ მაინც ლამაზს, გაკოცებდით ერთად ჩვეულისამებრ და წავიდოდით გულდაწყვეტილები, მაგრამ გულდამშვიდებულები, რომ შენთან ერთად ვიყავით ცოტა ხანი.
თითქოს დაკავებული გავხდი ამ ბოლო დროს, დრომ წამიღო და აღარ/ვეღარ ვლოცულობ. ზოგჯერ მძულს ჩემი თავი ამის გამო.
თუ მეპატიება მაპატიე
ძალიან მჭირდება ხოლმე შენთან ჩახუტება :(

ჩემზე ანუ თემუკაზე და კრისტალზე :)

წერა მომენატრა. ხშირი, ემოციებით სავსე, მე რომ ვიცი ხოლმე ზოგჯერ ლიმონივით გამოწურვა და მთელი ჩემი თავის აქ დატოვება ისე... თორემ გაბერილი ვარ ახლა ამ ზედმეტად დაგროვილი ემოციებით, ათასი არასაჭირო დეტალით და ვეღარ ვიტევ :)
თემუკა კარგადაა, მადლობთ ვისაც გაინტერესებთ და კითხულობთ:)

ვიქნები ჩვეულებრივი დედა და თამამად ვიტყვი, რომ ყველაზე ჭკვიანი შვილი მე მყავს :) როგორც დედაჩემი იხსენებს, მე მის ასაკში 4 "კუპლეტიან" ლექსებს ვყვებოდი და მიუხედავად იმისა, რომ ის მთლიანად 1 "კუპლეტიანსაც" ვერ ყვება ჯერ, მისი ახლანდელი შესაძლებლობები მე სრულებით მაკმაყოფილებს, მით უმეტეს რომ რასაც ვერ ამბობს, იმაზე ბევრად მეტს მისი ჭკვიანი გამოხედვით ვხვდები და ხანდახან მეშინია კიდეც, ამდენი როგორ ესმის ამ თითისტოლას :)
ყველაზე საყვარლად იძახის დედკოს, კითხვაზე ვისი ხარ ამბობს დედიკოში და ყველაზე მეტად მაგიჟებს მსოფლიოში:) ხანდახან არანორმალურივით ვფიქრობ, რომ გაიზრდება ნუთუ ასე აღარ ვეყვარები ან აღარ დავჭირდები და მერე რა უნდა ვაკეთო.... ახლა რომ 5 წუთი არ ამომასუნთქებს და მშვიდად ყავას არ დამალევინებს, შეიძლება მერე 1 დღე ისე გავიდეს რომ არც დამირეკოს, როგორც მე, ჩემი ობიექტური მიზეზების გამო, ვერ ვურეკავ ხოლმე დედაჩემს...
ყოველ ღამე ვეუბნები ხოლმე: შენ რომ კარგი ბიჭი არ იყო, დედას გული ეტკინება და მოკვდება-თქო და თავს მიქნევს :) მჯერა რომ მართლა კარგი იქნება, წინააღმდეგ შემთხვევაში ალბათ მართლა მოვკვდები.

სამსახურს რაც შეეხება ვერა და ვერ დავწერე დეტალურად მის შესახებ, არადა ძალიან მინდა.
სულ რაღაც 6 თვეში ძალიან ბევრი რამე ვისწავლე და რაღაც სხვანაირი გამოვიძერწე, ბევრად კორექტული, დისციპლინირებული, ოფიციალურად მოსაუბრე და მომართული :)
რაღაც სხვანაირი პასუხისმგებლობა გამიჩნდა, რომ არ მასვენებს ისეთი, ზედმეტად კარგად და იდეალურად მინდა ხოლმე გავაკეთო ყველაფერი, რისი გაკეთებაც მევალება და ზოგჯერ საკუთარი თავისგან დაწესებული სტანდარტებით ვიღლები ძალიან.
ჩემთვის სიახლე არ არის რომ ხალხის კერვა შემიძლია, ძველ სამსახურში აღმოვაჩინე ჩემი ეს შესაძლებლობა და ძალიან გამომადგა. ზოგადად უზომოდ საინტერესოა ქართველ კლიენტებთან ურთიერთობა, 70%-ს წარმოდგენაც კი არ აქვს რა პროცენტში აქვს სესხი გაკეთებული, მისთვის მთავარია იყოს იდეალური მომსახურება, როგორ გაუღიმეს, უთხრეს მობრძანდი-დაბრძანდი, შინაურულად აგრძნობინეს თავი, სიტყვიერად აცნობეს, რომ სესხი უკეთდება დაბალ პროცენტში და ეს უკანასკნელი ტყუილიც რომ იყოს არ დაეძებს.... თუმცა საამაყოდ, მინდა ვთქვა, რომ ჩემს ორგანიზაციაზე პატიოსანი ბანკი არ მგონია არსებობდეს... როგორც კლიენტს იმდენ ტყუილში დამიჭერია ზოგიერთი ბანკის მომსახურე პერსონალი, შეიძლება არა იმიტომ რომ ეს მათი პოლიტიკაა, არამედ იმიტომ, რომ უბრალოდ სხვანაირად არ იციან.... ჩვენთან ყველაზე წარმოუდგენელია კლიენტის მოტყუება და მთავარი პრინციპია მისი ინტერესების დაცვა, რაც აუცილებლად პატივისცემით განგჭვალავს ჩვენს მიმართ (რა სიტყვა ვთქვი:))
ის ემოცია რომ ახალი ვარ და ყველა ძველი თანამშრომელი უკმაყოფილოა ჩაწევის და ადგილის დათმობის პერსპექტივით უკვე აღარაა აქტუალური... ახლა უკვე ორგანიზაცია ჩვენ ვართ, ნაწერსაც რომ გადავხედე პირველ პირში ვლაპარაკობ კრისტალზე, რაც ამის დასტურია :)

წერილი სანტას !

გამარჯობა სანტა

დიდი ხანია შენთვის არაფერი მომიწერია, მაგრამ არ იფიქრო რომ მე შენი აღარ მჯერა. ვერა და ვერ შევედი იმ ასაკში, როცა შენს არარეალურობაში საბოლოოდ  რწმუნდებიან და ახალ წელს აღარც კი ფიქრობენ შენზე.
მე მჯერა შენი, ვიცი რომ ხარ სადღაც შორს, იქ, სადაც დიდი თოვლია და ცივა. შენ ყველას აკვირდები შენი ნაცრისფერი თვალებით, ყველას ცუდ საქციელზე ჯავრობ და პირიქით - ყველას სიხარული გიხარია :) შენ გაქვს შენი დიდი სახლი, სადაც ცხოვრობენ პატარა, საყვარელი და თბილი ელფები. მათ, როგორც ეს ფილმებშია, აქვთ სათამაშოების დიდი ქარხანა, მთელი წელი მუხლჩაუხრელად შრომობენ, გივლიან, შენს ირმებზეც ზრუნავენ და სხვისი სიხარულით ცხოვრობენ. წინასწარ უხარიათ მოლოდინი იმისა, რომ წელიწადში ერთი ღამე უნდა გახდეს მათი წყალობით ჯადოსნური, გაულამაზდეს ცხოვრება ყველას და ახდეს ოცნებები. წლის განმავლობაში ისინი იღებენ ბევრ ტომარა წერილს, ყველას კითხულობენ და ზოგჯერ ტირიან კიდეც მათი კითხვისას.... ტკივათ რომ ამდენი ბავშვი გვყავს ბავშვობადაკარგული, იზიარებენ ყველა მათგანის გასაჭირს და ძალიან უნდათ ყველა ბედნიერი იყოს...

ძვირფასო სანტა !
მიიღე ჩემი წერილიც. 2012 წელს მე ჭკვიანი გოგო ვიყავი, კარგად ვსწავლობდი, მუშაობაც დავიწყე და ძალას არ ვიშურებ რომ კარგი დედა, შვილი და მეუღლე ვიყო. შენ ყველაზე კარგად ხედავ მე როგორ მიჭირს ზოგჯერ ამდენი რამის შეთავსება და როგორ ვიღლები და ისიც ძალიან კარგად იცი რა მინდა ამ ახალ 2013 წელს :)

მინდა ყველა ბედნიერი იყოს, არავის სახე არ იყოს ცხოვრებისგან დაღლილი, არ არსებობდნენ ავადმყოფი, უდედმამო, უსახლკარო ბავშვები. მინდა ყველას ჰქონდეს სამსახური და ყველა გრძნობდეს თავს საჭიროდ და სრულფასოვნად. მინდა ყველას შეეძლოს ოჯახის რჩენა და არავინ გრძნობდეს შვილების წინაშე თავს დამნაშავედ იმისთვის, რომ სხვას მეტი საჭმელი აქვს ახალ წელს, ვიდრე მას. რომ სხვას უკეთესი სახლი აქვს, მანქანა და ასე შემდეგ.......

სანტა, დიდი მადლობა 2012 წლისთვის, შენ თითქმის ყველაფერი ამიხდინე რაც შარშან, ახალ წელს გთხოვე.
ძალიან გთხოვ, წელსაც გაითვალისწინე ჩემი სურვილები.

ბედნიერი შობა !

პატივისცემით ჯუნა :)

 

 

happy birthday to me :)

იმდენი ხანია არაფერი დამიწერია წერაც დამავიწყდა მგონი :)

უბრალოდ დღეს დაბადების დღე მაქვს და ძალიან მინდოდა აქ ეს თარიღი დამეფიქსირებინა...

ჩემთვის წლის შეჯამება 19 დეკემბერს ხდება, ამიტომ დღეს მთელი დღე სასიამოვნოდ დაგრუზული ვარ :)
ეს წელი ზოგადად კარგი იყო....
თემუკა გამეზარდა, სამსახური მოინახა, ჩემს საყვარელ აქტიურ რიტმს დავუბრუნდი და ძალიან კმაყოფილი ვარ საკუთარი თავით და ზოგადად იმით, რასაც ვაკეთებ.
და კიდევ ძალიან გავიზარდე :) ძალიან მწვავედ ვგრძნობ საკუთარ ასაკს, მთელი 23 წლის ვარ უკვე :)

ძალიან მიყვარხართ ყველა ჩემს ირგვლივმყოფი :)