ქორწინების შემდეგ

დიდი ბედნიერება ადამიანს აწყნარებს, ამშვიდებს, ხან აფორიაქებს, კიდე ფიქრს ავიწყებს და ადუნებს.
დიდი ხანია მინდა პოსტი დავწერო და არ გამომდის, რადგან ჩემი მდგომარეობის სიტყვებით გადმოცემა მიჭირს ძალიან.
ისე ვარ, როგორც სულ მინდოდა ვყოფილიყავი, რაზეც სულ ვფიქრობდი და სულ წარმომედგინა.
ვცხოვრობ ჩემს გაფანატებულ სიყვარულთან ერთად მშვიდი ოჯახური ცხოვრებით. ვცხოვრობ ყოველი დღით და აღარც კი ვოცნებობ, არც გეგმებს ვაწყობ. ვაკეთებ იმას რაც მინდა, არ ვიზღუდები, არ ვითრგუნები და ბედნიერი ვარ!
გასაკვირია, მაგრამ მეჩქარება.... იმდენად კარგად ვარ, მინდა რაც შეიძლება ჩქარ–ჩქარა ვიცხოვროთ, რომ მალე ვნახო მთელი ჩემი ლამაზი ცხოვრება.....

ცოლის პოსტი :)

ჩემი პირველი პოსტია, რომელსაც ცოლის სტატუსით ვწერ. არ ვიცი შეიცვალა თუ არა რამე ჩემში, უბრალოდ ვაფიქსირებ რომ ძალიან ბედნიერი ვარ.... არა, იმიტომ კი არა რომ ბედნიერი უნდა ვიყო. მართლა ბედნიერი ვარ. ჩემი ტკბილი და ღრმა შეგრძნებებით, იდილიით, ქმრით, რომელშიც მაინც აღმოვაჩინე სიახლეები.... თურმე იმაზე თბილია ვიდრე მეგონა))) და კიდე მღერის დუშში, თან ისე კარგად, რომ კარებთან დავჯექი და ვუსმენდი :)


კანონიერი ცოლ-ქმარი ვართ უკვე. ისე უცხოა ეს სიტყვა... ცოლი. ვერ მივეჩვიე ჯერ ამ სტატუსს)) მეუბნებიან ხოლმე შენს ქმართან დაჯექიო და მეამაყება რაღაც ბავშვურად ))

ბედნიერება

ახლა, როცა ეს ნაწერი ბლოგში ქვეყნდება, პირველი საათია, მე ალბათ უკვე წმინდა გიორგის ეკლესიაში ვარ და ჯვარს ვიწერ. ვთხოვდები კაცზე, რომელიც უსაზღვროდ მიყვარს და რომელთანაც ძალიან მინდა ცხოვრების ბოლომდე სიყვარული მაკავშირებდეს. მასთან ვიყო ჭირში, ლხინში, სიღარიბეში და ბედნიერებაში. გავიზიარო მისი სიხარული და ტკივილიც, მოვუფრთხილდე და მასზე ვიზრუნო.
ჯერ დილაა ჩემთან ყველას ძინავს. მე კი, მიუხედავად იმისა, რომ წუხელ ძალიან ცოტა ვიძინე, თვალს ვერ ვხუჭავ. ძალიან ვნერვიულობ, განვიცდი და თან ერთი სული მაქვს საათები მალე გავიდეს....
ჯვრისწერაზე ვიქნებით მხოლოდ ჩვენ და ჩვენი მეჯვარეები ანუკა და დათო. მერე დავურეკავთ მშობლებს, გაიოცებენ, მაგრამ გაუხარდებათ :)
მერე კი წავალთ ბათუმში, ალბათ 1 კვირით.....
როდის მოვა პირველი საათიიი......... :*:*

შენ რომ იყო...

წელიწადში ორი დღეა ასეთი, ერთად რომ ვიკრიბებით ყველა, ვინც შენ გეძვირფასებოდით, გიყვარდით, ვისთანაც შეხება გქონდა. შენი დაბადების დღე 06.06 და გარდაცვალების დღე 21.07.
ამ დღეს ვაკეთებთ უამრავ საჭმელს, მე ვაკეთებ კოკრებს. მოდიან ადამიანები, რომლებსაც გულწრფელად გული ტკივა ან ისეთებიც რომლებიც უბრალოდ ვალს იხდიან, მაგრამ მე მაინც ვფიქრობ მათ ყველას უყვარხარ.
ყველას თავისი გელა ყავს გონებაში და გულში შემორჩენილი: ზოგს საუკეთესო მეგობარი გელა, ზოგს - ნიჭიერი მოსწავლე, საყვარელი ქმარი გელა, კეთილი და მზრუნველი მამა გელა....
ამ დღეს ყველაფერი კეთდება შენთვის. ამბობენ ყოველ წელს ერთი და იგივე სადღეგრძელოებს, ყვებიან ერთი და იგივე ისტორიებს...
ვიღაცის თვალებს ჩუმათ ცრემლმორეულს დავინახავ და სიყვარულით ვივსები.... მჯერა მისი გულწრფელობის და კიდე კუდში დავსდევ... იქნებ რამე ახალი თქვას, ახალი, რაც არ ვიცოდი მამაჩემზე.

უცნაურია რომ შენთან სალაპარაკოდ იქ უნდა ამოვიდე. ჩუმად საფლავთან დავჯდე და მხოლოდ გულში გელაპარაკო. ხან პატიება გთხოვო, ხან დახმარება, ხან სიახლე გითხრა.... ნეტა თუ გრძნობ....
შენ რომ იყო სხვანაირი ელფერი ექნებოდა ყველაფერს. შენ რომ იყო ჩემი ბედნიერებაც სხვანაირი იქნებოდა.
ნეტა თუ დადგება ოდესმე ისეთი დრო, როცა უშენობა ასე აღარ გამიჭირდება. როცა შევეგუები ამ აზრს და გახსენება აღარ მეტკინება.
3 წელი გავიდა უკვე..... 3 წელი.

პატარა