აქსესუარები от chanel

მგონი არ არსებობს ქალი, რომელსაც აქსესუარები არ უყვარს. მე პირადად უამრავი საყურე და ბეჭედი მაქვს. ძალიან მიყვარს ასევე სხვადასხვანაირი გულსაკიდები, კულონები, სამაჯურები, "ბროშკები"..........

ერთ-ერთ საიტზე ვიპოვე შანელის 2008/09 აქსესუარების კოლექცია. ძალიან მომეწონა და მინდა გაჩვენოთ:

"მე როგორც ვთქვი ისე გააკეთე ცოლო" - ანუ ეჭვიანობა ქართულად))

ეჭვიანობა ერთი დიდი საკითხია ფსიქოლოგიაში, რომელსაც ყველა ებრძვის, მაგრამ ასე თუ ისე, რაღაცა დოზით, იგი მაინც ყველა ადამიანში არსებობს.
ეს გრძნობა ნებისმიერი ადამიანისადმი შეიძლება გაგიჩნდეს, რომელიც გაინტერესებს და გიყვარს.
ხშირია ეჭვიანობა ქმრის/ცოლის, შეყვარებულის, მშობლების, შვილების, მეგობრების მიმართ.......
სადღაც 4 წლის წინ ვიძახდი, ცოლად ქართველს უნდა გავყვე, რა მაგარია ქმარი მუჭს რომ დაკრავს მაგიდას და იყვირებს "მე როგორც ვთქვი ისე გააკეთე ცოლო")) მაშინ არ ვიცოდი რა იყო ეჭვიანობა, თანაც ქართული :))

იცით, ვერ ვიტყვი, რომ ჩემი გიოა რაღაც განსაკუთრებულად ეჭვიანი. ზუსტად ერთი დოზით დევს ეს ჩვენში და ყველაფერი რაც არ სიამოვნებს მას, შებრუნებულ სიტუაციაში არ მესიამოვნებოდა მე. ამიტომ ამ კუთხით კარგად ვუგებთ ერთმანეთს და საერთოდაც, ვფიქრობ ასეა, თუ ცოლ ქმარი ერთად ცხოვრობს, ალბათ თითოეული მხარისთვის მისაღებია ერთმანეთის საქციელები და თვისებები. მაგალითად, ვიცი ქმარი, რომლის ცოლს ეკრძალება აივანზე გასვლა, ფანჯარაში გახედვაც კი. მაგრამ ამავე ქმარს აკრძალული აქვს fashion tv-ს ყურება)) ამიტომ პრობლემაც არაა. როგორც ჭკვიანებმა თქვეს "ფერი ფერს და მადლი ღმერთსო".

მშობელი-შვილების თემას რაც შეეხება აქ უფრო რთულადაა საქმე. ჩნდება ცნება დედამთილი და სიდედრი, ანუ შვილებზე შეყვარებული მშობლები ვერაფრით ეგუებიან იმას, რომ მათი ბიჭი/გოგო უკვე დიდია და ცოლი/ქმარი ყავს, რომელიც უყვარს, რომელსაც უსმენს და порой მის აზრს ყველაზე მაღლა აყენებს. ნამდვილად არავის ვაკრიტიკებ მეტიც - ჩემ ძმას რომ ვუყურებ კარგად მესმის მშობლების. ვერ წარმომიდგენია ჩემზე მეტად ვის ეყვარება იგი და ვინ იქნება მისთვის ჩემზე მნიშვნელოვანი ქალი :-p (ნუ რომ გაიზრდება შემეცვლება აზრი :))

ახალი რა ვთქვა, რძალ-დედამთილის და სიძე-სიდედრის პრობლემა სულ არსებობდა. უბრალოდ საჭიროა ორივე მხარის სურვილი, ურთიერთპატივისცემა და სიტუაციაც განიმუხტება.
სიდედრებმა და დედამთილებმა უნდა გაიხსენონ თავიანთი ახალგაზრდობა, შეყვარებულობის პერიოდი... შეეგუონ იმ აზრს რომ მისი შვილები გაიზარდნენ და თუ იარსებებს ადამიანი, რომელიც ბედნიერებას მოუტანს მათ შვილს, რატომაც არ შეიძლება ამ ადამიანის შვილებივით შეყვარება?...
რძლებმა და სიძეებმა კი უპირველესად, ალბათ, უნდა გამოიჩინონ სითბო და პატივისცემა. თქვენი ცოლი/ქმარი ხომ არ იარსებებდა მისი მშობლების გარეშე და ალბათ არც ისეთი იქნებოდა როგორიც არის.
მეეჭვება, რომ ამ ჩემი პატარა პოსტით რამეს შევცვლი, მაგრამ ადამიანებო! ვინც ამ პოსტს კითხულობთ, დაოჯახებულებო და დასაოჯახებლებო, თუ ადამიანი მართლა გიყვართ, არასოდეს ჩააგდოთ იგი ორცეცხლშუა და არ მისცეთ არჩევანი ორ ყველაზე საყვარელ ადამიანს შორის. ასე მას ვერასოდეს გახდით ბედნიერს.

რატომ არ ვაფასებთ ადამიანები იმას, რაც გვაქვს?

რატომ არ ვაფასებთ ადამიანები იმას, რაც გვაქვს და რატომ ვიგებთ მის ფასს მხოლოდ მაშინ, როცა ვკარგავთ? ეს ხდება ყოელთვის და ყელაფერში..... არ ვიცი ალბათ უმადურები გვქვია......
სულ ვწუწუნებთ, ვწუწუნებთ უკმაყოფილოები ვართ, მეტი გვინდა..... heqse-ს ნათქვამი მომეწონა ძალიან: "მე არ ვწუწუნებ რომ არ მაქვს ფეხსაცმელი, რადგან შემხვედრია ხალხი, რომელთაც არ ქონიათ ფეხები".
იმდენი ადამიანია ჩვენზე ღარიბი, ჩენზე უბედური, ჩვენზე ულამაზო.......... ან ავადმყოფი...... ჩვენ კი ვწუწუნებთ, რომ დაგვღალა სამსახურმა ან ყოველდღიურობამ, ვკინკლაობთ ხანდახან მხოლოდ იმიტომ, რომ მოგვბეზრდა სიმშვიდე და გვინდა ნერვები მოვუშალოთ სხვას.
იცით მინახავს ინვალიდი ადამიანები და გავოცებულვარ იმხელა სითბო მოდის მათგან...... გულწრფელი სიყვარული და მადლიერება ცხოვრების. აფასებენ იმას, რაც აქვთ. უფრო კმაყოფილადაც კი გამოიყურებიან.... არ ვიცი ეს რატომ ხდება?!.
ხანდახან ხომ ყველა ვგრძნობთ თავს უბედურად. უბედურ, უიღბლო ადამიანად.... ეს ის მომენტია, როცა ვოხრავთ და ვამბობთ: "ღმერთო რა შეგცოდე". ალბათ ასეთ მომენტში ღირს სარკეში ჩახედვა, აღქმა და დაფიქრება არა იმაზე, რომ გეგმები ჩაგვეფუშა ან რა ჩანაფიქრი ვერ განვახორციელეთ ან რა ცუდი დღე გაგვითენდა ან............ იმაზე, რომ ძალიან ლამაზები ვართ და საღები, ძალით სავსენი და თუ მოვინდომებთ ყველაფერს გავაკეთებთ... იმაზე, რომ დედამიწაზე მოიძებნებიან ადამიანები, რომლებსაც ვუყვარვართ, ჩვენი დაკარგვის ეშინიათ და განიცდიან ყველაფერს, რაც ჩვენ თავს ხდება.
და ბოლოს, ისევ heqse (ძალიან მომეწონა ეს ადამიანი):
"როგორც კი გაიღვიძებთ თვალების გახელამდე ტუჩის მარჯვენა კუთხე წაიღეთ მარჯვენა ყურისკენ მარცხენა კიდე მარცხენა ყურისკენ"
და ვფიქრობ ყველაფერი კარგად იქნება :))

ვინ არიან ციგნები?

ძალიან მინდოდა პოსტი ციგნებზე დამეწერა. ციგნებზე-თქო ვამბობ და ვიცი რაც წარმოიდგინეთ)) ბინძური, სუნიანი ბავშვები, რომლებიც მოწყალებას კი არ გთხოვენ, ფაქტიურად გაშანტაჟებენ. ან შეფურთხებით გემუქრებიან ან ჩახუტებით :))
დედაჩემისგან ხშირად გამიგია, რომ ბავშვობაში ძალიან უნდოდა ბოშა ყოფილიყო.



ბოშა, რომელიც ასოცირდება სილაღესთან, თავისუფლებასთან, მომთაბარე ცხოვრებასთან, მრავალფეროვნებასთან...... ცხენები, გიტარა, ბოშა ქალები ლამაზი, ჭრელი კაბებით, სიმღერები ცეცხლის ირგვლივ, ბოშური ცეკვები......





ცოტა რამ მათ შესახებ:
ბოშები - ერი (უფრი სწორად კი ეთნიკური ჯგუფები). საკუთარ თავს "რომა"-ს უწოდებენ. წარმოშობით ინდოეთიდან არიან და ცხოვრობენ ევროპის, აზიის, ამერიკის, აფრიკისა და ავსტრალიის მრავალ ქვეყანაში.
სხვადასხვა სტატისტიკური მონაცამებით ბოშათა რიცხვი მსოფლიოში 2, 5 - 12 მილიონ ადამიანამდე მერყეობს.
ბოშები საუბრობენ ბოშების ენაზე, რომელიც რამოდენიმე დიალექტად იყოფა და ასევე, იმ ერების ენაზეც, სადაც ცხოვრობენ.
ბოშების დროშა მიიღეს 1971წელს და ის ასე გამოიყურება:



ლურჯი და მწვანე ფერები აღნიშნავენ, შესაბამისად, ცასა და დედამიწას. ბორბალი კი დროშის ცენტრში ბოშების ინდოარიულ წარმოშობას აღნიშნავს.

ფოტოები

ძალიან მიყვარს ფოტოგრაფია და ყველაფერი რაც მას უკავშირდება: ლამაზი ფოტოების შეგროვება, გადაგება, პოზიორობა...
პროფესიონალური დიდი ციფრული აპარატი კი ჩემი ოცნებაა, რომელიც იმედია ახლო მომავალში ამიხდება.

მინდა გაჩვენოთ რამდენიმე ფოტო, რომელიც ჩემი გადაღებულია და ძალიან მიყვარს.