დღიურებიდან

                                                                          24.07
 

          ახლა იქ ვარ, სადაც მთელი სიბერის გატარება მქონდა გეგმაში. სადაც ყველაფერი ისეა, როგორც ჩემს სიბერეში უნდა იყოს.  სუფთა თეთრი და ლურჯი ფერები, მზის შეგებებები დილაადრიან, მისთვის მოყოლილი განსაკუთრებული ამბები და ნუგეშები, სხივებისფერი თმები, მარილიანი მლაშე ზღვის სუნი სხეულზე, ყველაზე საოცარი დაისები, მთვარის შუქზე პლედმოხვეული ფიქრები, ღამის სანაპიროები და ოდნავ დარდიანი სიმშვიდე. თითქოს იქ გადავსახლდი. 30 ან 40 წლით მომავალში....

          ყველაფერი კარგადაა. უბრალოდ ექიმების ვარაუდით რაღაც ჩიყვი მაქვს. თითქოს არაფერი. ამას წელის ტკივილებიც დაერთო და ბონუსად ნერვოპათოლოგთან ვიზიტი. წამლები, უძილო ღამეები, ტკივილები....  თითქოს ხომ არაფერი. მაგრამ მთელი ჩემი წარმოდგენები მუსკულებიან საკუთარ თავზე წყალში ჩამეყარა. ფიქრები იმის შესახებ, რომ ყველაზე მაგარი, გამძლე ვარ, ვერაფერი მომერევა და სულ ასე იქნება - გაქრა. რაღაც მომერია და აღარაფერი იქნება ისე, როგორც ადრე. გაქრება ჩემი მუსკულებიც და გიოს ხელით სატარებელი ვეყოლები, ქალივით სუსტი და უმწეო.

1.08

          მოკლედ, მოიცდის სიბერე :) არავითარი ჩიყვი არ მაქვს. ისევ მუსკულებიანი ყოვლის შემძლე ვარ :) შეეშალათ ამ ექიმებს რაღაც და ძალიანაც კარგი....

          დღეს, თბილისიდან მოვდიოდი და გორთან ახლოს ყვავილები დავინახე. ერთხელ ვნახე ესენი, სადღაც შეკვეთილთან, ციცინათელასთან ახლოს  - საითაც გავიხედე ყველგან ესენი იყვნენ: იასამნისფერები, საოცრებები. ლანდიშებიათქო ვიძახდი, მაგრამ თურმე ლანდიში სულ სხვაგვარია. ეს ჩემი ყვავილები კი მინდვის ყოფილა, თავისთვის ამოდის და ასე უბრალოდ მრავლდებაო მითხრეს. გიოს უნდოდა ჩემთვის დაეკრიფა და ლამის გუბეში გადავარდა :) მერე ქუთაისში ვიპოვეთ :)

19.08

          რახანია გიოზე არაფერი მომიყოლია. ალბათ იმ დროიდან, ვიქტორია რომ პატარა იყო და აფთიაქში გავიპარეთ :) მას შემდეგ ბევრი არაფერიც შეცვლილა, გარდა იმისა რომ შვილები გაიზარდნენ და იმაზე ბევრად მეტ ყურადღებას ითხოვენ, ვიდრე ოდესმე. ჩვენ კი ისევ ვცდილობთ ზოგჯერ რაღაც საქმეები გამოვჩიჩქნოთ, გავაჩინოთ, მერე მხრები ავიჩეჩოთ რომ კი არ გვინდა, მაგრამ საჭიროა. იესთქო ერთმანეთს თვალებით ვანიშნოთ და ჩუმად გავიპაროთ. განა რას ვაფუჭებთ :) უბრალოდ ზოგჯერ მგონია, რომ მართლა ძალიან პატარები ვართ და უჩვეულოდ დიდი შვილები გვყავს.

          მე ძალიან მიყვარს გზები. გრძელი და მშვიდი. ბოლო თვეში მგონი ორჯერ გავიპარეთ. ერთხელ ზღვაზე:

          მთელი გზა შეუსვენებლად ვსაუბრობდით. მოსწრებაზე.

          გამახსენდა, ერთხელ  ერთმა ფსიქოლოგმა მითხრა, რომ თურმე ბევრ ადამიანს აი ასე ერთმანეთთან საუბარი არ შეუძლია. ყოფითზე კი არა...აი ისე... უბრალოდ. მითუმეტეს მეუღლეებს. ბევრს ვფიქრობდი ამაზე. მივხვდი, რომ როგორც ყოველთვის აქაც ძალიან გამიმართლა.

          დრო ცოტა გვქონდა, სულ რაღაც საათი და ცოტა. ვილაპარაკეთ ადამიანებზე, ურთიერთობებზე, შიშებზე.... სიყვარულზეც ბევრი ვილაპარაკეთ. შეგნებებზე და ეგოისტობებზე.  ეგოიზმისა და თვითშეგნების ბრძოლაზე. რომ ზოგჯერ, ადამიანს ეგოისტობა გადაგწონის და ამ დროს, როცა თითქოს ჰარმონიაში უნდა იყო საკუთარი მეს წინ წაწევისთვის, სინამდვილეში ჰარმონიას კარგავ გვერდით მდგომთან. შეიძლება სინდისი გქენჯნის, ან იქნებ გვერდით მდგომის არც ისე ბედნიერი სახე გგვრის სევდას.... მაგრამ ფაქტია, რომ სიმშვიდე მიდის. ჰოდა, თუ შეძლებ და შეგნებას ეგოიზმზე გაამარჯვებინებ - სწორ გზასაც დაინახავ, დათმობ და კომპრომისებსაც იპოვი....  

          იქ გავჩერდით, რომ ზღვაზე მივდიოდით. ჩემი ხელი ხელში ეჭირა, პერიოდულად ტუჩებთან მიჰქონდა, თითქოს რწმუნდებოდა რომ ნამდვილად მე ვიყავი და მშვიდდებოდა. ერთ ადგილას, სადღაც ლანჩხუთთან გააჩერა, ჩამეხუტა და მითხრა. რომ ძალიან ვუყვარდი. კიდე მითხრა, რომ ყოველთვის შეძლებდა ჩახუტებით ყველა ჩემი ტკივილები თავისთან წაეღო. რა ბავშვობაა :)

          მეორეჯერ გურიაში გავიპარეთ. გავიპარეთ რა, საქმეზე წავედით :) დრო საათზე ნაკლები გვქონდა ალბათ. ისე მოსწრებაზე ბევრი ვილაპარაკეთ. გიოს მოსმენა ზოგადად ძალიან მიყვარს. არ ვიცი სუბიექტური ვარ თუ არა, მაგრამ ის რომ საუბრობს მშვიდად, დინჯად, აი ისე, თითქოს მთელი ცხოვრება იმაზე ფიქრობდა, რასაც გიხსნის - შეუძლებელია არ დაუჯერო. შეუძლებელია იფიქრო რომ ცდება, იმიტომ რომ ჩემსავით არასდროს ხტება და ემოციები არ ასულელებს. ცივი გონებით და სამართლიანად მსჯელობა უყვარს.

          ჰოდა გიო იმას ამბობდა რაზეც დიდი ხანია თავად ვფიქრობ. რომ დანაშაულია ადამიანში ეჭვი შეგეპაროს. წამიერადაც კი. თუ სხვას ყველა საბუთი და ახსნა დაუდე საკუთარი თავის გასასამართლებლად- ეს რწმენა აღარაა. არც კაცთმოყვარეობაა, ალბათ. ყველაფერი თუ ომით ახსენი - სადღაა რწმენა? რაღაა ნდობა?... ჰო, კიდევ ურწმუნო თომაზე მომიყვა. თქვენ იცით რატომ ვეძახით თომას, ქრისტეს მოციქულს და წმინდანს ურწმუნოს?  

          თურმე, მას სიხარულით რომ ახარეს სხვა მოციქულებმა ქრისტე აღდგაო, ,,უკეთუ არა ვიხილო, არა სადა მრწმენესო“ - უპასუხა და მოითხოვა,რომ თავად დარმუნებულიყო მათ ნათქვამში. ამ წამიერი ეჭვით მას სამუდამოდ შერჩა ურწმუნო თომას სახელი....

         ჩემი აზრით სხვაობა ვიღაცეებსა და შენთვის ერთგულ ადამიანებს შორის ზუსტად ესაა - ერთგულებს სჯერა შენი. უბრალოდ გიყურებს და სჯერა. ვიღაცეებს - არა. რომ დაუჯდე, ყველა სიტყვა და ქცევა აუხსნა - ვიღაცაც აუცილებლად დაგიჯერებს. მაგრამ ეს დამღლელია. და არასიყვარულური :)

25.08

          ვიქტორიას ვუბრაზდები ძალიან. ან იქნებ ვერც ვუბრაზდები და ამიტომაცაა, რომ დღითი დღე უფრო გასაბრაზებლად იქცევა. ყველაფერში გვგავს. ხან მე, ხან გიოს. ალბათ უფრო მე. ხომ ვთქვი ემოციებისგან მე ვსულელდებითქო :) რთულია საკუთარ ქცევებს გაუბრაზდე. ნეტავ დაჭკვიანდებოდეს.....

          ძილის წინ თავისი სოსკა პირში ჩამიდო და ახლა მე დაგაძინებო გამომიცხადა. ხელები ლოყაზე მომისვა, როგორც მე ვეფერები ხოლმე და ,,იკო და ალა იკო ერთი საკალელი და ლალაზი გოგონა სახელად ქვიოდა პეპა გოჭიო" - მიაყარა..... თვალებდახუჭული რომ მომიგულა ადგა, გიოს ხელი ჩაჰკიდა, ,,ქელი მოტიდე და ვიტუნაოთო“ - უბრძანა. გიოს კი ეძინებოდა, მაგრამ ხომ ვამბობ ვერ ვუბრაზდებითთქო - თვალები სითბოთი აევსო, ერთი გულიანად გადაიკისკისა, ვიკუნას ხელები ჩაჰკიდა და ორივემ ერთად საწოლზე ხტუნვა დაიწყო. მხიარულად, მშვიდად… თითქოს ნორმალურებივით იქცეოდნენ და ასეც უნდა ყოფილიყო ძილის წინ.

შობას გილოცავთ!

          იყო და არა იყო რა

         - ბოროტი ადამიანები არსებობენ?

         - არა დე.

         - აბა ხომ იქცევიან ადამიანები ცუდად?

       - ცუდად ყველა ვიქცევით დე, მაგრამ მერე თუ გამოასწორებ და უკეთ მოიქცევი, ესეიგი ბოროტი არ ხარ.

          იყო ერთი ბიჭი, რომლის დედასაც არასოდეს ჰქონია მცდელობა თავისი შვილისთვის სამყარო მატყუარა ვარდისფრად შეეფუთა. შთაეგონებინა რომ ის პრინცია, რომ სამყარო მის ირგვლივ ბრუნავს და სხვა მსგავსი იყოარაიყოები...... ეს დედას არ სჭირდებოდა. ის თავად შთაგონებული იყო 😊 მას თავად სჯეროდა, რომ მშვენიერ სამყაროში ცხოვრობს. ზოგადად, მას ძალიან გაუმართლა ცხოვრებაში. ან შესაძლოა უბრალოდ ნიჭიერი იყო. ძლიერი ოპტიმისტური ნიჭით ნიჭიერი და ყველაფერს იმაზე ბევრად უკეთესად ხედავდა, ვიდრე სინამდვილეში იყო......

          იმდენი ცუდი და მძიმე გადამივლია აქამდე, მასიურად დეპრესირებული საზოგადოება რომ ვერც შემოუვლიდა ალბათ....  და სულ მინდოდა ჩემი შვილები ისე გამეზარდა, როგორც მე გამზარდეს. არაფერი ამარიდეს, არაფერი მომატყუეს, არაფერი შემიფუთეს, ყველაფერიც მქონია და არაფერიც, ძალიან კარგადაც მიცხოვრია და ყველაზე ცუდადაც..... მაგრამ მთავარი, რაც ყოველთვის მქონდა და რამაც ისეთი გამხადა, როგორიც ვარ, - სიყვარულია. მუდმივი გრძნობა იმისა რომ სხვას, ვინმე მესამეებს ვუყვარვარ და ჩემი არსებობა სჭირდება. და არავის ჩაუდევს ჩემში ეჭვი იოტისოდენაც. მხოლოდ იმედი და რწმენა.
          და აი ახლაც, მე ვცხოვრობ განუსაზღვრელი სიყვარულის შეგრძნებით და არაფრის, საერთოდ არაფრის არ მეშინია. გარდა იმ მყარი შეგრძნების დაკარგვისა, რაც შთაგონებულს მხდის. დღესაც ბედნიერი ვარ, რადგან ზუსტად ვიცი, არსებობენ მესამეები, ვისაც ვჭირდები ისეთი, როგორიც ვარ. ვისაც ძალიან მოვწონვარ ისეთი, როგორიც ვარ... ვისაც გულით გაუხარდება ჩემი სიკეთე. ვინც ზურგად დამიდგება. ვის გამოც მე ვიტირებ სულ ტყუილად, მარტო იმიტომ, რომ სიყვარულს ვიგრძნობ მთელი სიმძაფრით, ვისი იმედიც ღრმად გულში ყოველთვის მექნება და ვის დაღალატებასაც ყველაზე კოშმარულ ფიქრებშიც კი ვერ დავუშვებ..... ვისთანაც არასდროს არაფერი ყოფილა, რისი გახსენებაც არ მინდა და ვისთანაც, დრო რომ დაბრუნდეს, ზუსტად იგივეს გავაკეთებდი რაც გავაკეთე... იმიტომ რომ მგონია, ყველაფრის შედეგი სიკეთედ დამიბრუნდა და არ შეიძლება ცუდი იყოს ის, რასაც შედეგად სიკეთე მოაქვს.

          შობას გილოცავთ
          ჩემთვის ყველაზე საყვარელ დღესასწაულს
          ალილოდან დავბრუნდი და ძალიან ბევრი ადამიანის სიხარულიანი თვალები ვნახე. დღეს, თუ ზებუნებრივი ჯადოსნობების არა, ის მაინც უნდა ირწმუნოს ყველამ, რომ ადამიანებს ჯადოსნობების კეთება თავად უნდათ და უხარიათ.... და ეს მარტივია. მთელი ჯადოქრობა მხოლოდ სიკეთეშია.
           შობას ახალი უნდა დაიბადო ხოლმე - გულში უფლით, სიკეთით და უსაზღვრო რწმენით.
         რასაც გულწრფელად გისურვებთ. ყველას.