tag:blogger.com,1999:blog-85259633710347886622012-01-30T12:24:51.886+04:00ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.comBlogger1421100tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-3940742436998451232012-01-30T00:02:00.001+04:002012-01-30T00:08:45.660+04:00ზოგჯერ ვფიქრობ ხოლმე რაში მდგომარეობს ჩვენი ცხოვრების აზრი?.. არ მაქვს მხედველობაში რელიგია... საერთოდ სხვა რამეს ვგულისხმობ. აი იმას, რაც გვაცოცხლებს, რისთვისაც დილით ვდგებით, რაც ძალას გვაძლევს, რაც ცხოვრების სტიმულს და ინტერესს გვაძლევს...<br />ახლა როცა თემუკა მყავს, არ ვიცი აქამდე რით ვიყავი დაკავებული. ვერ ვიხსენებ რა ინტერესები მქონდა ან როგორ მიყვარდა ან როგორ არ მენატრებოდა :) ან რას ვაკეთებდი საერთოდ მის და მისი სიყვარულის გარეშე. მისი თბილი მოფერების, ბოტოტა თითების, ბუთქუნა ლოყების, გრძელი წამწამების, ქვედა ბასრი ორი კიჭის, ჭკვიანი თვალების გარეშე...<br /> <br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hHbyueV2bP4/TyWljS0cC8I/AAAAAAAAA88/DIZtZuB9wa0/s1600/11.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 378px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-hHbyueV2bP4/TyWljS0cC8I/AAAAAAAAA88/DIZtZuB9wa0/s400/11.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703146528900385730" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-1cUkaFIKTiY/TyWljADqlSI/AAAAAAAAA8w/fXyo1WdMpow/s1600/111.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 295px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-1cUkaFIKTiY/TyWljADqlSI/AAAAAAAAA8w/fXyo1WdMpow/s400/111.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703146523863979298" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-O9tAF5ahks4/TyWlkKwtPHI/AAAAAAAAA9I/j5f7jrRpPLg/s1600/%2521.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 330px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-O9tAF5ahks4/TyWlkKwtPHI/AAAAAAAAA9I/j5f7jrRpPLg/s400/%2521.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703146543917120626" /></a><br />ჩემი თემუკა ჩემი ცხოვრების აზრია, მას მინდა ვუყიდო ყველაფერი კარგი, მივცე კარგი განათლება,ჩავდო მის აღზრდაში ყველა რესურსი რაც გამაჩნია, გავზარდო ჭკვიანი, კეთილი.... ჯერ 7 თვისაა და უკვე სულელივით ვარჩევ ნივთებს მისთვის, ვყიდულობ წიგნებს მის სახელზე.... მგონია რომ ყველაზე ლამაზია, ყველაზე ლამაზი ნაკვთები აქვს, ყველაზე ჭკვიანი და აზრიანია...<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-eOF2Vjemh1c/TyWluVu3XkI/AAAAAAAAA9U/K3jWxNlGTDc/s1600/SAM_1048.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 205px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-eOF2Vjemh1c/TyWluVu3XkI/AAAAAAAAA9U/K3jWxNlGTDc/s400/SAM_1048.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703146718660877890" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-iPIavnVbi3k/TyWlugh9czI/AAAAAAAAA9g/D3uOjkJIZB4/s1600/IMG_1206.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 332px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-iPIavnVbi3k/TyWlugh9czI/AAAAAAAAA9g/D3uOjkJIZB4/s400/IMG_1206.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703146721559540530" /></a><br />გუშინ 4 საათი ვიყავი სახლიდან გასული, რომ მოვედი და დამინახა ლამის გაგიჟდა და მეც გამაგიჟა :) მიყურებდა და იცინოდა, მეხუტებოდა, თავის თბილ ხელებს მხვევდა, ლოყებზე მლოკავდა, მერე ისევ მიყურებდა და იცინოდა... :)<br />ბუნებრივია რომ ჩემი შვილი ძალიან მიყვარს, მაგრამ მაინც ასე მგონია ყველა დედა-შვილზე ძალიან გვიყვარს ერთმანეთი :) <3<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-394074243699845123?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-12954236500035598822012-01-22T15:45:00.000+04:002012-01-22T22:18:53.562+04:00გამომეპარა თარიღი როცა ჩემს ბლოგს 1 წელი შეუსრულდა ეს იმდენად დიდი ხნის წინ იყო რომ მალე 2 წლის იუბილესაც ვიზეიმებ :)) სინამდვილეში აღსანიშნავი არც არაფერია უბრალოდ მიყვარს ჩემი ბლოგი და რაღაც თარიღებს ველოდები რომ ეს დავწერო. მიყვარს თითოეული პოსტი რომელიც ჩემი ცხოვრების რაღაც ადგილებს მახსენებს, ხან ცუდს ხან კარგს, ბედნიერს... და ჩემი თავის მადლიერი ვარ რომ იმ რაღაც დროის ჩემი თავი შემომინახა, ის ემოცია რაც აღარ განმეორდება. <a href="http://loladze-dunas.blogspot.com/search/label/მიყვარხარ/">შეყვარებული მე </a>, <a href="http://loladze-dunas.blogspot.com/2010/07/blog-post_25.html">ჯვრისწერის წინ მე</a>, <a href="http://loladze-dunas.blogspot.com/2010/07/blog-post_29.html">უკვე ცოლი მე</a>, <a href="http://loladze-dunas.blogspot.com/search/label/ორსულობა">ორსული მე... მთელი 9 თვე</a>... <a href="http://loladze-dunas.blogspot.com/search/label/ოჯახი">წერილები მამაჩემს</a>...ყველა პოსტს რაღაც დროის შემდეგ სულ ისე ვკითხულობ, თითქოს სხვამ დაწერა და რომ ვაცნობიერებ ჩემია, რაღაცნაირად მიხარია :)<br />მიხარიხართ ყველა, ვინც მიცნობთ და ვისაც გაინტერესებთ, ვინც ჩემთან "სტუმრად დადიხართ", რომ ჩემი ცხოვრება ცოტა ხნით მაინც გაიზიაროთ, ვისაც გაღიმებთ ჩემი პოსტები, როგორც მე ზოგიერთი თქვენგანის, ვისაც ჩემი პოსტებით გული გიკეთილდებათ და სიყვარული გინდებათ... ვიცი ასეთები არსებობთ, რადგან თქვენს წერილებს ვიღებ ხოლმე და ეს უზომო სიხარულს მგვრის. ისე მაწუხებს ის ფაქტი, რომ წერას ვეღარ ვახერხებ დროის უქონლობის გამო. თითქოს რაღაც ვალდებულება მაქვს აღებული, პასუხისმგებლობა დაკისრებული და თავს ვერ ვართმევ. ასეც რომ არ იყოს, რაღაც შინაგანი მოთხოვნილება მიჩნდება ხოლმე ვწერო...<br />ზოგჯერ ბლოგის გაუქმებაზეც კი ვფიქრობ, მაგრამ მენანება... ვერ ველევი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-1295423650003559882?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-20348179626590686822011-12-29T14:23:00.001+04:002011-12-29T15:06:10.090+04:00ჩემს სახლში ნაძვის ხე ყოველთვის 18 დეკემბერს იწყობა. <br />ეს ტრადიცია 22 წლის წინ დაიწყო, მაშინ როცა დედაჩემს 18 დეკემბერს მუცელი ატკივდა და იფიქრა, ნაძვის ხეს გავაწყობ და გადამივლისო :)<br />მუცლის ტკივილმა არ გადაუარა ფაქტია, მეც მაინც გავჩნდი ღამის 2 საათზე ანუ უკვე 19-ში, მაგრამ ნაძვის ხე კი დარჩა გაწყობილი :)<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mq6oBtPAxgM/TvtBsbajyeI/AAAAAAAAA6Q/9foJiVo2-Co/s1600/2.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-mq6oBtPAxgM/TvtBsbajyeI/AAAAAAAAA6Q/9foJiVo2-Co/s400/2.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214785641957858" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xNJb7eMyLMQ/TvtBsV3mQpI/AAAAAAAAA6I/N5yGMEyQV1Y/s1600/3.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-xNJb7eMyLMQ/TvtBsV3mQpI/AAAAAAAAA6I/N5yGMEyQV1Y/s400/3.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214784153141906" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-aJsH-pgwbNw/TvtBsgz-B6I/AAAAAAAAA6Y/4__Mj41qn7c/s1600/1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-aJsH-pgwbNw/TvtBsgz-B6I/AAAAAAAAA6Y/4__Mj41qn7c/s400/1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214787090712482" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-fr2dp_i4wGg/TvtBlsgLIPI/AAAAAAAAA5s/hv2u-H9_rV4/s1600/5.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-fr2dp_i4wGg/TvtBlsgLIPI/AAAAAAAAA5s/hv2u-H9_rV4/s400/5.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214669969826034" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HzTVRdarGD4/TvtBllglopI/AAAAAAAAA5k/5rJAhFEAtiE/s1600/6.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-HzTVRdarGD4/TvtBllglopI/AAAAAAAAA5k/5rJAhFEAtiE/s400/6.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214668092514962" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-X5Iq8YxXXTI/TvtBlDPkVOI/AAAAAAAAA5c/t2CUv0aliBA/s1600/7.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-X5Iq8YxXXTI/TvtBlDPkVOI/AAAAAAAAA5c/t2CUv0aliBA/s400/7.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214658894320866" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-8GwYg1A5FHk/TvtBlAKUOXI/AAAAAAAAA5M/MueeOBwjYe4/s1600/8.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-8GwYg1A5FHk/TvtBlAKUOXI/AAAAAAAAA5M/MueeOBwjYe4/s400/8.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214658066987378" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-sXuEREaoL-k/TvtBl6XEO9I/AAAAAAAAA58/hYMiRXyzcr8/s1600/4.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-sXuEREaoL-k/TvtBl6XEO9I/AAAAAAAAA58/hYMiRXyzcr8/s400/4.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214673689721810" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hvz2ODT4FKU/TvtBZ8j4WsI/AAAAAAAAA40/jN5v9j-v1d0/s1600/10.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-hvz2ODT4FKU/TvtBZ8j4WsI/AAAAAAAAA40/jN5v9j-v1d0/s400/10.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214468121909954" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-bYAq81u9qaw/TvtBZqwzDOI/AAAAAAAAA4k/Gwvt_56lNoo/s1600/11.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-bYAq81u9qaw/TvtBZqwzDOI/AAAAAAAAA4k/Gwvt_56lNoo/s400/11.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214463344250082" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-p-foQgEutkA/TvtBZeH34RI/AAAAAAAAA4Y/ED7pnTK6TCw/s1600/12.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-p-foQgEutkA/TvtBZeH34RI/AAAAAAAAA4Y/ED7pnTK6TCw/s400/12.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214459951374610" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-KWd1l3kVQGI/TvtBZVuesgI/AAAAAAAAA4Q/Xqm0yADdMjw/s1600/13.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-KWd1l3kVQGI/TvtBZVuesgI/AAAAAAAAA4Q/Xqm0yADdMjw/s400/13.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214457697382914" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-cgNOfmv6BSQ/TvtBaURrrWI/AAAAAAAAA5A/OYYUaZNRZY0/s1600/9.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-cgNOfmv6BSQ/TvtBaURrrWI/AAAAAAAAA5A/OYYUaZNRZY0/s400/9.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691214474488032610" /></a><br /><br />с новым годом :)<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-2KC9IiBOhxg/TvtDD1gf_9I/AAAAAAAAA6s/FXGDs-UrBI4/s1600/IMG_1348.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-2KC9IiBOhxg/TvtDD1gf_9I/AAAAAAAAA6s/FXGDs-UrBI4/s400/IMG_1348.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691216287294816210" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-aPICKfzw0Tk/TvtDEHkVIfI/AAAAAAAAA60/PlpVDU630Ts/s1600/s%2Bnovim.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 120px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-aPICKfzw0Tk/TvtDEHkVIfI/AAAAAAAAA60/PlpVDU630Ts/s400/s%2Bnovim.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691216292142719474" /></a><br /><br />კარზე :<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-kxVopFIUZ0A/TvtDPeFmTEI/AAAAAAAAA7E/1GSxv-BN0Ug/s1600/karebze.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-kxVopFIUZ0A/TvtDPeFmTEI/AAAAAAAAA7E/1GSxv-BN0Ug/s400/karebze.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691216487166397506" /></a><br /><br />და ისე:<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-94cyt1J6lXo/TvtDwj4wdtI/AAAAAAAAA8M/gJQW_QTgknw/s1600/IMG_1331.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-94cyt1J6lXo/TvtDwj4wdtI/AAAAAAAAA8M/gJQW_QTgknw/s400/IMG_1331.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691217055658833618" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-JMCQn7qTZJo/TvtDwrecnKI/AAAAAAAAA8Y/Wsxw85h8tQ4/s1600/IMG_1330.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-JMCQn7qTZJo/TvtDwrecnKI/AAAAAAAAA8Y/Wsxw85h8tQ4/s400/IMG_1330.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691217057695964322" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-bWrrDByN-p4/TvtDn8MqtSI/AAAAAAAAA70/0Rz_J3Og0fk/s1600/IMG_1325.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-bWrrDByN-p4/TvtDn8MqtSI/AAAAAAAAA70/0Rz_J3Og0fk/s400/IMG_1325.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691216907565970722" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RP-S04bt74s/TvtDnpbtPDI/AAAAAAAAA7o/bfhC3DF4hW0/s1600/IMG_1323.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-RP-S04bt74s/TvtDnpbtPDI/AAAAAAAAA7o/bfhC3DF4hW0/s400/IMG_1323.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691216902528777266" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-FuTF_sfM6z4/TvtDnLTkWSI/AAAAAAAAA7g/s0S-ME2u85U/s1600/IMG_1322.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FuTF_sfM6z4/TvtDnLTkWSI/AAAAAAAAA7g/s0S-ME2u85U/s400/IMG_1322.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691216894441576738" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-aFkgJHGyIIE/TvtDnAPa40I/AAAAAAAAA7Q/9SmHPnz5BdQ/s1600/IMG_1279.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-aFkgJHGyIIE/TvtDnAPa40I/AAAAAAAAA7Q/9SmHPnz5BdQ/s400/IMG_1279.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691216891471389506" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/--w2qN_HXw1M/TvtDoBmmsjI/AAAAAAAAA8A/4jZ658F_cGo/s1600/IMG_1326.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--w2qN_HXw1M/TvtDoBmmsjI/AAAAAAAAA8A/4jZ658F_cGo/s400/IMG_1326.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691216909016937010" /></a><br /><br />გილოცავთ დამდეგს :)<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hhemTYotelk/TvtELvibFnI/AAAAAAAAA8k/hH1XEivyS2E/s1600/es.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 155px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-hhemTYotelk/TvtELvibFnI/AAAAAAAAA8k/hH1XEivyS2E/s400/es.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691217522642851442" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-2034817962659068682?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-80710215847833227042011-12-28T15:59:00.012+04:002011-12-28T16:24:48.416+04:00ადამიანს იმდენნაირი შეუძლია იყოს... იმდენი ხასიათი, განწყობა, იმიჯი მოირგოს..<br />მეც იმდენნაირი ვყოფილვარ, იმდენი როლი მომირგია და მითამაშია, მერე შევცვლილვარ, ზოგჯერ 180 გრადუსითაც, უკიდურესობაში გადავვარდნილვარ... მაგრამ ახლა ამაზე არა...<br />ახლა უბრალოდ ის მინდა დავწერო ,რომ რომანტიზმში გადავვარდი რამდენიმე დღეა. განწყობა მაქვს რომანტიული და სულს წყურია რომანტიკა :) საერთოდაც ვერ ვუარყობ, რომ რომანტიული ადამიანი ვარ :) საზოგადოებას, ვფიქრობ, არ ხიბლავს ნაზი და ფაქიზი სულის ადამიანები... სხვისთვის ეს დამღლელია. ამიტომ მეც სულ მაგარი გოგო როლში ვარ, არასდროს არაფერი მაწუხებს, არც მტკივა, არც ვიღლები არასდროს. სხვისთვის ყოველთვის ბედნიერი და უპრობლემო ვარ... გადავუხვიე. მოკლედ.<br />რომანტიკა მინდა..!<br />მინდა თოვლი თეთრი, სუფთა, მშრალი და ფაფუკი. ისეთი კი არა ქუთაისში რომ იცის, ბინძური, წყალ და ტალახ ნარევი... <br />სუფთა ჰაერი მინდა, მშრალი და ცივი, ღამე მინდა საახალწლო განათებებით, ფერადი ნათურებით თუ შუქურებით... თავისუფალი დრო მინდა, რაც ასე მაკლია ამ ბოლო დროს ჩემი კურკას ხელში :) მინდა არსად მეჩქარებოდეს, არ ვფიქრობდე დაუსრულებელ სემინარებზე, გამოცდებზე, პროექტებზე... თემუკას საჭმელებზე, მუცელზე, ძილზე.... მინდა ბევრი ფიქრის დრო მქონდეს, არსად მეჩქარებოდეს, აი სადმე აქ ვიჯდე და სულიერად ვისვენებდე...<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ayc5SGaZfDA/TvsH5F9QueI/AAAAAAAAA34/L7zezsSqqnU/s1600/379571_277354792311583_100001111930541_722800_1508030128_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ayc5SGaZfDA/TvsH5F9QueI/AAAAAAAAA34/L7zezsSqqnU/s400/379571_277354792311583_100001111930541_722800_1508030128_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691151231545817570" /></a><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Ewk4gVkiJGo/TvsJMD-IoxI/AAAAAAAAA4E/CTa1f2zFMvE/s1600/396228_281703741876688_100001111930541_737026_1784715011_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 271px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ewk4gVkiJGo/TvsJMD-IoxI/AAAAAAAAA4E/CTa1f2zFMvE/s400/396228_281703741876688_100001111930541_737026_1784715011_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691152656941753106" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-8071021584783322704?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-69089619137694745602011-12-23T14:30:00.000+04:002011-12-23T14:36:43.209+04:00ყველაზე ძალიან მიყვარს ზამთარი. მიყვარს იმიტომ რომ რაღაცნაირად ჩემია... სიწყნარესთან ვაასოცირებ, სულიერ სიმშვიდესთან, სითეთრესთან, სიმყუდროვესთან.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Nu6rH07qoEU/TvMJSahAAPI/AAAAAAAAA2w/KkwgDWPpdRI/s1600/394641_277355062311556_100001111930541_722801_799545910_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Nu6rH07qoEU/TvMJSahAAPI/AAAAAAAAA2w/KkwgDWPpdRI/s400/394641_277355062311556_100001111930541_722801_799545910_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688900966259097842" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8WuxX0nE4y0/TvMJSpEZjnI/AAAAAAAAA28/eMLqp2pa0g0/s1600/2c2adf353bc8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-8WuxX0nE4y0/TvMJSpEZjnI/AAAAAAAAA28/eMLqp2pa0g0/s400/2c2adf353bc8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688900970165669490" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-re1dPsQZpDM/TvMJDwKD3nI/AAAAAAAAA2k/b1HXGgTLJAE/s1600/379571_277354792311583_100001111930541_722800_1508030128_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-re1dPsQZpDM/TvMJDwKD3nI/AAAAAAAAA2k/b1HXGgTLJAE/s400/379571_277354792311583_100001111930541_722800_1508030128_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688900714370424434" /></a><br />მიყვარს სიცივე, თოვლი, ნაძვის ხე, გირჩები, თოვლის ბაბუა,თბილად ჩაცმა, ხრაშუნა და სუფთა თოვლი... რასაც სამწუხაროდ ქუთაისში ნაკლებად ნახავ. მოსკოვი ამ მხრივ ჩემია და მენატრება უზომოდ... ისე მიყვარდა ხოლმე საღამოობით ბოდიალი... გაყინული და სუფთა ჰაერის სუნთქვა, ნაკვალევი თეთრ გზაზე და თოვლის კრაჭუნი...<br />კიდევ ზამთარში ჩემი დაბადების დღე და ახალი წელია. მთელი დეკემბერი ბედნიერი ვარ ხოლმე, ჯერ ჩემს დაბადების დღეს ველოდები, მერე წინასაახალწლო მზადება მაბედნიერებს :) სახლის მორთვა, ახალი სათამაშოები, ნაძვის ხის გაწყობა... მერე გემრიელი სასუსნავები, მილოცვები.. :)<br />ეს განწყობა ყველაზე მეტად მიყვარს. მეც მინდა პატარასავით მჯეროდეს, რომ ახალი წლის დადგომისას სასწაული მოხდება, კეთილი თოვლის ბაბუ ოქროსფერი ეტლით ჩამოფრინდება და ხურჯინით საჩუქრებს ჩამომიტანს...<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-wVKNOQe_eHo/TvMJsplAcGI/AAAAAAAAA3I/9Q2ND9QVs-8/s1600/20051211-christmas_eve_santa_sleigh_800.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-wVKNOQe_eHo/TvMJsplAcGI/AAAAAAAAA3I/9Q2ND9QVs-8/s400/20051211-christmas_eve_santa_sleigh_800.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688901416979034210" /></a><br />ღამე თავზე ხელს გადამისვამს და საჩუქრებს დამიტოვებს:) დილით ცხელი კაკაოს სუნი გამაღვიძებს, ამდგარს კი უამრავი ლამაზად შეფუთული, ფერად ლენტებიანი კარობკები დამხვდება ნაძვის ხის ქვეშ... :) <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-OP-A3zsij_0/TvMLb2l9bmI/AAAAAAAAA3U/KJcMLCm05FY/s1600/ebc03c20d230.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 282px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-OP-A3zsij_0/TvMLb2l9bmI/AAAAAAAAA3U/KJcMLCm05FY/s400/ebc03c20d230.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688903327438171746" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-N3PX5xhhLzI/TvMLcMQmY9I/AAAAAAAAA3g/mQK-G4kTX7w/s1600/1e89f71d2a55.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 304px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-N3PX5xhhLzI/TvMLcMQmY9I/AAAAAAAAA3g/mQK-G4kTX7w/s400/1e89f71d2a55.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688903333254161362" /></a><br />მანამდე კი მთელი საღამო აუცილებლად განვლილ წელზე უნდა იფიქრო, გაიხსენო წინსვლები, წარმატებები... აღიარო შეცდომები. მადლობა უთხრა განვლილ წელს ყველაფრისთვის და ახალი წელს შეხვდე ახალი იმედებით, გეგმებით....<br />ჩემთვის 2011 ბედნიერი იყო... ამ წელს დედა გავხდი, ჩემი ბუშტი გამიჩნდა :)<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-hVWdaewlWiA/TvRZgB17smI/AAAAAAAAA3s/rp5141PFJ9A/s1600/SAM_1009.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-hVWdaewlWiA/TvRZgB17smI/AAAAAAAAA3s/rp5141PFJ9A/s400/SAM_1009.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689270636061110882" /></a><br />ამიტომ წელს განსხვავებული ახალი წელი მაქვს, რადგან ახალ წელს ერთად პირველად ვხვდებით :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-6908961913769474560?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-69557386923854366572011-12-16T11:52:00.000+04:002011-12-16T11:53:41.894+04:00ორსულობისას, ერთ -ერთ პოსტში ვწერდი დედობრივ ინსტინქტებს ვერ ვგრძნობ-თქო. რატომღაც ყოველთვის მეგონა, რომ დაორსულებიდანვე ან მერე, ბავშვის გაჩენის მომენტიდან, უცებ გამიჩნდებოდა რაღაც კონკრეტული, ძლიერი გრძნობა და ვიტყოდი აი ეს არის დედობრივი ინსტინქტი-თქო. მაგრამ როგორ გამიცრუვდა იმედი, როცა ბავშვის დანახვის დღიდან, ვიგრძენი მისდამი სიყვარული, პასუხისმგებლობა, სიხარული.... და ა.შ. მაგრამ არაფერი ისეთი ზღაპრული და სასწაულებრივი, რაც ჩემში ამ სიტყვებთან ასოცირდებოდა. <br />ეს მოვიდა უფრო მერე... დროსთან ერთად. <br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-qMUXOMUno38/Tur4ZEnoNVI/AAAAAAAAA1E/5U1-51HO93g/s1600/SAM_0875.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 321px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-qMUXOMUno38/Tur4ZEnoNVI/AAAAAAAAA1E/5U1-51HO93g/s400/SAM_0875.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686630589129045330" /></a><br />მართლა არაფერი შეედრება დედა-შვილობას და ეს ძალიან მაგარია. მე მას ვგრძნობ, რაღაც შინაგანად, რაღაც უხილავი ძალებით. თითქოს ძაფებით ვართ გადაბმული. მე ვგრძნობ მის ტკივილს, სურვილებს, ვიცი მოცემულ მომენტში რა უნდა, რა ესიამოვნება, ვიცნობ და ვარჩევ მის მიმიკებს, ტირილის ტიპებს...:) არ მჯერა მისტიკური რაღაცეების მაგრამ მე ზოგჯერ, როცა მისგან შორს ვარ, მისი ტირილიც მესმის... ვგრძნობ სხვა ოთახში მძინარეს როდის ეღვიძება, ვგრძნობ მის ემოციებს, მის შინაგანს... <br />კიდევ ვგრძნობ, რომ ძალიან ვუყვარვარ. როცა დამინახავს თვალები უბრწყინდება და იცინის, მეფერება ხოლმე თავისი პატარა ბოტოტა თითებით და კოცნის მაგივრად მლოკავს ლოყაზე, ნიკაპზე... :) უცხო რომ ხელში აიყვანს მე მიყურებს და თვალებით მეხვეწება ავიყვანო, როცა უჭირს დახმარებას მე მთხოვს, როცა ტკივა მარტო ჩემთან უნდა ყოფნა...<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PJO68qGcG3w/Tur4u26cUiI/AAAAAAAAA1Q/yLNKRk2jukI/s1600/SAM_085es8.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 308px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-PJO68qGcG3w/Tur4u26cUiI/AAAAAAAAA1Q/yLNKRk2jukI/s400/SAM_085es8.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686630963406983714" /></a><br />არ ვიცი ალბათ ყველა დედა ასეა.. და ალბათ ეს ბუნებრივიცაა. სულ რაღაც 25 კვირის წინ ხომ ის ჩემში იყო, ჩემი ნაწილი, ჩემი სხეულის ნაწილი... ახლა კი დამოუკიდებელია, ცალკე ადამიანია, მაგრამ ჯერ მაინც ჩემზე მოჯაჭვული...<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-NclfmczqO5Y/Tur41hp0M8I/AAAAAAAAA1c/gsQql5kodJc/s1600/2323.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 276px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-NclfmczqO5Y/Tur41hp0M8I/AAAAAAAAA1c/gsQql5kodJc/s400/2323.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5686631077959185346" /></a><br />ჩემს ერთადერთ მიზნად გადაიქცა მისი სიცოცხლე, მისი სიცილი, კარგად ყოფნა, ბედნიერება... ძალიან მინდა კარგად გავზარდო და კარგი გავზარდო. მინდა კეთილი იყოს, გონიერი, მიამიტი, სუფთა, სამართლიანი, განათლებული, შეგნებული, ღვთისნიერი... ვფიქრობ ხოლმე ალბათ რამხელა ბედნიერებაა იმის გაცნობიერება, რომ კარგი შვილი გაზარდე. მეც ძალიან მინდა ერთ დღეს ეს გავაცნობიერო... აი ერთ დილას გავიღვიძო და ფიქრისას გავაცნობიერო, რომ ძალიან კარგი შვილი მყავს :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-6955738692385436657?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-10667139666090208742011-12-06T20:18:00.000+04:002011-12-06T20:18:03.594+04:00ყველა კაცი ერთნაირიაო ამბობენ... რასაც მე დიდი გულმოდგინებით არ ვეთანხმები. რადგან მინახავს ცუდი კაცები, ცუდი ქმრები. ვუფიქრდები და ვხვდები, რომ არსებობენ მათგან სრულიად განსხვავებული - კარგი ქმრებიც. ნუ თავისთავად ჩემთვის იდეალურია ჩემი ქმრის დამოკიდებულება ჩემდამი, ზოგადად ოჯახისადმი, ჩემი შვილისადმი... ანუ შედარების უნარით და მარტივი ლოგიკით ვასკვნი, რომ კაცები ერთნაირები არ არიან. <br />საიდან გამიჩნდა საერთოდ ეს აზრები...თავში ამომიტივტივდა თვალცრემლიანი დიასახლისი ცოლი. დღენიადაგ ქმრის მოლოდინში მყოფი, ხალათით და სამზარეულოში რასაკვირველია. ასეთები მრავლად არიან ირგვლივ. ქმარს რომ შვილები გაუჩინა, უზრდის, აცმევს, ასუფთავებს, მასზე ზრუნავს, უყვარს და სიმყუდროვეს უქმნის. ვერ ვიტყვი რომ ეს კაცს არ მოსწონს... პირიქით. ალბათ უკმაყოფილოც კი იქნებოდა სხვა შემთხვევაში. მაგრამ ამ კაცს აუცილებლად გაექცევა თვალი სულ სხვანაირი ქალისკენ. აი ისეთისკენ, მე, ქალიც კი რომ ვერ ჩავუვლი გულგრილად: საოცრად გამომწვევისკენ, რომელიც იქნება ძალიან მოვლილი, სექსუალური, თამამად მოფლირტავე, ვთქვათ თხელი სიგარეტით ხელში... და ყველა ეს მისი თვისება თუ მანერა აღაფრთოვანებს მამაკაცს და პირდაღებულს დატოვებს. ეს ხომ ფაქტია... და აი აქ მივდივართ დასკვნამდე, რომ ქართველი მამაკაცი არასოდეს აძლევს საკუთარ ცოლს უფლებას გააკეთოს ის, რაც მოეწონება მას... ვთქვათ საყვარელში. არასოდეს დარჩება კმაყოფილი ცოლით, რომელსაც ექნება მსგავსი მანერა, არაფრით მოეწონება "სწერვოზულად" გამომწვევი სექსუალური ცოლი... ან მოეწონება, უბრალოდ არ დათანხმდება ამას. <br />ხოდა რისთვის დავიწყე საერთოდ ეს... მაინტერესებს რა სურთ კაცებს?!. როგორი უნდა იყო ცოლი, რომ არასოდეს იწვნიო ღალატი საკუთარი მამაკაცისგან?<br />ჩემმა დეიდაშვილმა მითხრა ერთხელ, სულელი ხარ თუ გგონია, რომ ქმარი არასდროს გიღალატებსო.. ვუთხარი: თუ მიღალატებს მასთან ერთი დღეც აღარ გავჩერდები, ვერ ვაპატიებ-თქო, რაზეც სიცილით მითხრა, შენც სხვა ქალებივით შტერი ყოფილხარო :)<br />ნამდვილად ვეღარ მოვიფიქრე ამაზე რა უნდა მეპასუხა, თუმცა საკუთარ სიტყვებში ეჭვი ოდნავადაც არ შემპარვია. <br />საბედნიეროდ ის თაობა აღარ ვართ ღიპიანი და მოქეიფე კაცების... ან იმ ქალების, ქმრის ღალატს რომ კაცის ბუნებას აწერენ და რეაქცია არ აქვთ. რომ ამბობენ სხვასთან გატარებული ერთი ღამე ღალატი არ არის, მთავარია საყვარელი არ გაიჩინოსო ან მერე რა თუ საყვარელი ყავს, ცოლი ხომ მე ვარ და ვუყვარვარო...<br />არ მჯერა რომ ვინმე ამას გულწრფელად ამბობს და ამით თავს დამცირებულად არ გრძნობს... არ მგონია თუ ასეთი ქალი არსებობს საერთოდ ბუნებაში.<br />მე ზოგადად ქალის ფანი ვარ :) ანუ ვთვლი, რომ ძალიან რთულია იყო ქალი, ცოლი.... და ამიტომ იგი იმსახურებს პატივისცემას, სიყვარულს, ერთგულებას.... ძალიან გული მტკივა, როცა უბედურ ქალს ვხედავ, არშემდგარს და ცხოვრებაზე გულდაწყვეტილს. <br />ბედნიერებას და კარგ ცხოვრებას ყველა იმსახურებს... სიყვარულით შერთული ცოლისთვის, ნებისმიერი ქმარი უნდა იყოს ერთგული, მოსიყვარულე... მოკლედ იდეალური. ამას მე ყველა ქალს ვუსურვებ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-1066713966609020874?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-19101239806589234472011-11-29T16:40:00.000+04:002011-11-29T16:41:23.867+04:00ისევ გამთენიისას გაეღვიძა... უკვე ოთახში შემოსული სინათლის სხივებით ხვდებოდა დროს, იცოდა მაღვიძარას დარეკვამდე მთელი 2 საათი იყო დარჩენილი, მაგრამ დაძინება არც უცდია. იცოდა არაფრით დაეძინებოდა, რადგან უკვე დიდი ხანია ტანჯავდა დეპრესია, რომელიც ვლინდებოდა უძილობაში, საშინელ ხასიათში, უმადობაში...<br />ყველაფერი ჰქონდა ბედნიერებისათვის. ყოველ შემთხვევაში ასე თვლიდნენ ირგვლივმყოფები. საკუთარი დიდი ბინა, სოლიდური მანქანა, მაღალანაზღაურებადი სამსახური. იყო ლამაზი, მოხდენილი. ბოლოდროინდელი სევდაც უხდებოდა თითქოს, დიდ ცისფერ თვალებში რომ ჩასახლებოდა, ზოგჯერ თვალებს აუწყლიანებდა და ისეთ უსუსურს აჩენდა... მამაკაცები მისი დაცვის სურვილით კვდებოდნენ, თავს აწონებდნენ, მეტიჩრობდნენ, ის კი ახლოსაც არავის იკარებდა და ეს მიუწვდომელობა უფრო სანატრელს ხდიდა მას... ყველაფერი 7წლის წინ დაიწყო. მაშინ, როცა მას პირველად შეუყვარდა. სულ პატარა იყო და სხვანაირი. არა ისეთი, როგორიც ყველა. ოცნებობდა კარიერაზე, დიდ წარმატებაზე, კარგ სამსახურზე. სიყვარული მაშინ დაუცველი და სუსტი ქალების ხვედრი ეგონა, დარწმუნებული იყო საკუთარ სიძლიერეში და ეგონა სხვა ძლიერი საყრდენი გვერდით მას არასოდეს დასჭირდებოდა. მაგრამ მისდა უნებურად მოვლენები სხვაგვარად განვითარდა. შეუყვარდა და ამ სიყვარულმა ყველაფერი დაავიწყა. ცხოვრობდა მხოლოდ ერთით, მისი ცხოვრებით, გემოვნებით, შეხედულებებით, მის ხასიათზე და მთლიანად მისთვის.<br />შეიცვალა ცხოვრების წესი: თავს უძღვნიდა მთლიანად იმ ერთს, მისთვის ლამაზდებოდა, უკეთებდა სადილებს, ურეცხავდა, ურთავდა ოთახებს და უწყობდა დღესასწაულებს ყოველდღე, მზრუნველობას არ აკლებდა. ყვავილებსაც თავად ყიდულობდა და ლამის მას ჩუქნიდა სიყვარულის ნიშნად. უნდოდა გაეჩინა მისთვის ლამაზი შვილები და ეცხოვრა ასე მშვიდად, ტკბილად. შექმნა თავისი სამყარო, გააფანატა თავისი სიყვარული და ვერ ხედავდა მასში ვერანაირ ნაკლს. ბრმად ენდობოდა და სჯეროდა მისი, ამიტომ რასაკვირველია მისი ღალატიც ვერ დაიჯერა. სასაცილოდ მოეჩვენა და ბოროტი ხალხის მონაჩმახად ჩათვალა. გულის სიღრმეში ალბათ თავიდანვე ყველაფერი იცოდა და გრძნობდა, მაგრამ თავს ეწინააღმდეგებოდა. მის სიცივეს გადაღლილობას აბრალებდა, უხეშობას - ხასიათს და ყოველთვის ყველაფერში უძებნიდა გამართლებას,თუმცა ერთ დღესაც მიხვდა და გაითავისა რომ ყველაფერი დასრულდა. <br />დაშორება იყო მტკივნეული. რამდენი ეფერა და ეხვეწა, მაგრამ ვერ აპატია. იცოდა რომ იმასაც უყვარდა ჯერ კიდევ ძალიან, მაგრამ საკუთარ თავს ვერ გადაუარა. გუდა ნაბადი აიკრა და 5 წლიანი სიყვარულით სავსე თანაცხოვრების შემდეგ წავიდა მარტოობაში. წავიდა იქ, სადაც არ იცოდა რა ელოდა.<br />ძლიერი სიყვარულის გვერდით ბევრი საკუთარი თვისება დაეკარგა, უფრო მისუსტებული და განაზებული იყო. საკუთარი მყარი მეც გამქრალიყო.<br />დიდი ნერვების ფასად დაუჯდა მას საკუთარი თავის დაბრუნება ისეთად, როგორიც იყო ადრე. ფიქრს სრულიად გადაეჩვია, ბევრს მუშაობდა, კითხულობდა, სწავლობდა და სიახლეებს ითვისებდა. იცოდა თავის ადრინდელ ოცნებას აიხდენდა და აუცილებლად გახდებოდა წარმატებული ქალი. <br />ახლოს აღარავის იკარებდა, თითქოს რობოტს დაემსგავსა ემოციებისა და ყოველგვარი ზედმეტი გრძნობების გარეშე.<br />რათქმაუნდა წარმატება მოვიდა. იმაზე სწრაფად ვიდრე ელოდა და იმაზე დიდი ვიდრე წარმოედგინა. ფუფუნება, კომფორტი, პატივისცემა, სიმყარე.... აიხდინა ოცნება, მაგრამ მისი ცხოვრება იყო უფერული და ერთფეროვანი. უსაშველოდ ენატრებოდა თავისი სიყვარული, ტკბილი, სითბოთი სავსე და დღესასწაულის მსგავსი თითოეული დღე. მან კარგად იცოდა, რომ ძლიერი საყრდენის გარეშე ქალის ცხოვრება ვერასდროს იქნებოდა სრულყოფილი....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-1910123980658923447?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-41016359347402306332011-10-10T16:59:00.006+04:002011-10-10T17:08:43.431+04:00ყველანაირი ურთიერთობები დროთა განმავლობაში სხვადასხვაგვარი ხდება. ზოგჯერ იცვლება ცუდისკენ და ამას შემდეგ დაშორება მოყვება, ზოგჯერ უკეთესობისკენ... მაგალითად ეს ალბათ იმ შემთხვევაში, როდესაც უსიყვარულოდ ქორწინდებიან და со временем მოდის გრძნობა და ურთიერთგაგება.<br />ყველაზე კარგ და ჩვეულებრივ სიტუაციაში კი ურთიერთობები ვითარდება. გადადის ფაზიდან ფაზაში, გაივლის ხოლმე ბევრ საფეხურს და ალბათ ოდესღაც ეს პროცესი ჩერდება და რჩება ისეთი, როგორშიც კომფორტულად იგრძნობს თავს ორივე მხარე.<br />ამ ზაფხულზე ჩემი და გიოს ურთიერთობებს 4 წელი შეუსრულდა :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Z7PYTaSlb6E/TpLtuEf92_I/AAAAAAAAA0g/nku_SvPw3ek/s1600/36377_116579581719837_100001033875937_93860_6533212_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Z7PYTaSlb6E/TpLtuEf92_I/AAAAAAAAA0g/nku_SvPw3ek/s320/36377_116579581719837_100001033875937_93860_6533212_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661849057295719410" /></a><br />ხოდა ჩვენც იმდენი საფეხური გავიარეთ ამ 4 წლის მანძილზე... ჯერ იყო კარგად გაცნობის პერიოდი, ყველაზე პირველი და ტკბილი თვეები... რომლის დროსაც უუამრავს ვჩხუბობდით და ვრიგდებოდით, ორი ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებული ერთმანეთს ვერგებოდით. რათქმაუნდა იყო რომანტიკაც, ერთმანეთის მეგობრებიც ვიყავით ყოველთვის... ამასთან სიყვარული იყო სულ და იყო ძალიან ძლიერი, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში, ვფიქრობ, ძალიან ძნელია მუდმივად გვერდით აიტანო და იგუო მეორე, შენგან განსხვავებული ადამიანი.(ანუ მე ვერასდროს გავთხოვდებოდი გარიგებით т.е. უსიყვარულოდ)<br />ჰოდა იმას ვამბობდი, რომ ჩვენი ურთიერთობაც სულ სხვადასხვაგვარი იყო: ზოგჯერ ეჭვიანიც, ხან მეგობრული, ხან ვნებიანი, ხან ცოლ-ქმრული ოჯახური. ბოლო დროს ბავშვმა კიდე სულ სხვანაირი გახადა... ეგზიუპერის სიტყვებია: გიყვარდეს-ერთმანეთის ყურებას კი არ ნიშნავს, არამედ ხედვას ერთი მიმართულებით. ჰოდა ვერასდროს ვგებულობდი ამას.... მხოლოდ ახლა მივხვდი, ჩემებურად.... ჩვენ აქამდე სულ ერთმანეთს ვუყურებდით, ახლა <span style="font-weight:bold;">ერთად</span> ჩვენ შვილს ვუყურებთ. მას დავტრიალებთ თავს და თითქოს ჩვენი ცოლ-ქმრობა მეორეხარისხოვანი გახდა, უპირველესი კი დედ-მამობა...<br />მშობლობა... რომელმაც უდიდესი პასუხისმგებლობა დაგვაკისრა, სულ სხვანაირი სიყვარულით შეგვაყვარა და სამყაროც თითქოს ცოტათი შეიცვალა... <br />მასზე მნიშვნელოვანი ახლა აღარაფერი არსებობს.<br />მას უყვარხარ უპირობოდ უანგაროდ და ყველაზე გულწრფელად.<br />მასზე ტკბილად დილით ვერავინ გაგაღვიძებს... თვალს რომ გაახელ, მზერას დაიჭერს და გულით გაგიღიმებს :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-9oYY-dLrjO4/TpLsVhiu7mI/AAAAAAAAA0Y/-_KRXtX8qa8/s1600/SAM_0682.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-9oYY-dLrjO4/TpLsVhiu7mI/AAAAAAAAA0Y/-_KRXtX8qa8/s320/SAM_0682.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661847536083594850" /></a><br />ღამე ხელებით რომ ჩაგებღაუჭება, თითქოს გამოწმებს ჩემს გვერდით არის თუ არაო...<br />ატირებული მხარზე თავს რომ დაგადებს და დამშვიდდება...<br />შვილი სიყვარულს აგვირგვინებს და მისი ნაყოფია<br />შვილი ბედნიერებაა... რომელიც არასდროს, არცერთი ყოფითი პრობლემის, ცუდი განწყობის თუ ემოციის დროს თავს უბედურად არ გაგრძნობინებს<br /><br /><iframe width="480" height="270" src="http://www.youtube.com/embed/S48SGo1fikE?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-4101635934740230633?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-26724628727923963252011-09-30T12:59:00.000+04:002011-09-30T12:59:14.107+04:00როგორი უსუსურია ადამიანი ზოგადად ამ ცხოვრებაში. რა უეცრად შეიძლება მისი ცხოვრება შემოტრიალდეს 180 გრადუსით და გააზრებასაც კი ვერ მოასწრებ რა მოხდა... ჩვენი ბედი ჩვენს ხელთააო, მაგრამ ზოგჯერ ეს ისეთ სისულელედ მეჩვენება... ვფიქრობ, არსებობს სადღაც, რაღაც ღილაკი, რომლის დაჭერაზეც შენი აწყობილი ცხოვრება რადიკალურად იცვლება თუ შენი წარმოდგენები მასზე იმსხვრევა, არ ვიცი... ისიც კი, რაც აქამდე გაბედნიერებდა და გახარებდა, მუქ ფერებში ჩანს და სულაც აღარ იწვევს სიხარულს... იღვიძებს პესიმიზმი, ჩნდება ნერვოზი, გაღიზიანება, გულგრილობა... ყველა გზა გეჭრება და იმედიც გიქრება. ტვინში სულ ერთი და იგივე ციმციმებს <br /><font color="red"><font size="+2">БЕЗВЫХОДНОСТЬ! <br />არ არის გამოსავალი <br />არ არის გამოსავალი</font></font>....<br />ამ დროს რა უნდა ქნა? <br />მე ასეთ დროს მახსენდება ღმერთი... მახსენდება რამდენი ხანი არ მილოცია, არ ვყოფილვარ ეკლესიაში... არა, ეს სულ კი მახსოვს. უბრალოდ ნაბიჯებს ვერ ვდგამ. თითქოს ფეხები რაღაცამ დამიბორკა და ვერ ვინძრევი. ვერ ვინძრევი მანამ, სანამ არ გამოვცდი ყველა სხვა დარჩენილ გზას, არ გავყვები დინებას, არ მივალ უიმედობის ბოლო სტადიამდე და არ დავიწყებ თვითგანადგურებას.<br />მერე კი ვიკადრებ და ემოციებისგან დაცლილი, მთელ ჩემ ცხოვრებაზე სინანულით სავსე და სულით მართლა მოწყურებული მივალ ღმერთთან... ვიტყვი და გავაკეთებ ყველაფერს, რაც დაამშვიდებს ჩემს სულს. რაც გამწმენდს და ამომიყვანს სიბნელიდან. <br />და ირგვლივ კვლავ ყველაფერი განათდება... როგორც ერთ რომელიღაც კლიპშია... ამოვა დიდი ყვითელი მზე, სახლები შეიღებება ნათელი კრასკებით, გაჩნდება ისევ იმედი, ოპტიმიზმი, დარეკავს ის, ვინც გეგონა, რომ უკვე აღარასოდეს დარეკავდა, გამოჩნდება სამსახური, შენი შვილიც აღარ იავადმყოფებს, ურთიერთგაგებაც უკან მოვა....<br />ყველაფერი ისევ დალაგდება და აეწყობა. <br />ღმერთთან ვივლი ხოლმე ყოველ შაბათ-კვირას, მადლიერების გრძნობით ანთებული.. მერე ერთხელაც ვეღარ მოვიცლი და შევწყვეტ....<br />ვიცხოვრებ ცოტა ხანი უღმერთოდ, მაგრამ დიდი ხანი ვერა...<br />მერე ყველაფერი თავიდან დაიწყება.<br />და ასე მთელი ცხოვრება.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-2672462872792396325?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-82716523684668769722011-09-12T17:35:00.000+04:002011-09-12T17:35:47.807+04:00როგორ მინდა ხოლმე ვწერო, ყოველ დღე თუ არა უბრალოდ ხშირად მაინც. ალბათ მეპატიება ჩვილბავშვიანს პასიურობა, მაგრამ მე თვითონ მენატრება წერა.<br />40 დღეს რახანია გადავცდით. ყველაზე რთული უკან ჩამოვიტოვეთ. ახლა რომ ვფიქრობ, მეცოდებიან ორსულები, რადგან იმდენი რამე ელით წინ... უძილო ღამეები, ბავშვთან შეჩვევის პროცესი... მანამ, სანამ პატარა ცოტა "აზრზე მოვა", კარგად შეგხედავს და მოგისმენს, შენზე რეაქცია ექნება, ცნობას დაიწყებს... ძალიან რთულია. ახლა უკვე პატარა აღარც მგონია ჩემი შვილი, 2 თვისაა და იმხელა კაცად მეჩვენება :) ასე მგონია, რომ ველაპარაკები ყველაფერი ესმის და მიგებს, რომ მალე პასუხსაც გამცემს :) ნელ-ნელა ხასიათიც ეკვეთება, სახასიათო ქცევებიც უჩნდება. ძალიან დინჯია და უპრეტენზიო, იშვიათად ტირის. ამასთან მხიარულიცაა. ყველას უცინის და თავის ენაზე ელაპარაკება.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-l8B30He2jig/Tm4HwWl1akI/AAAAAAAAAz4/WdlTSSzaLw4/s1600/SAM_0541.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-l8B30He2jig/Tm4HwWl1akI/AAAAAAAAAz4/WdlTSSzaLw4/s320/SAM_0541.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651463109675936322" /></a><br /><br />სოსკა სძულს და გულს ირევს,<br />სძულს კალიასკაც და თავისი საწოლიც, ალბათ იმიტომ, რომ ეშინია და მარტო გრძნობს იქ თავს.<br />იცინის ცალყბად, როგორც მამამისი:)<br />ბანაობა უყვარს და ამ პროცესით კაიფობს :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-Asl6n40mVTE/Tm4INusCaZI/AAAAAAAAA0A/swCZp5H_wYg/s1600/IMG_0948.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 208px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-Asl6n40mVTE/Tm4INusCaZI/AAAAAAAAA0A/swCZp5H_wYg/s320/IMG_0948.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651463614360611218" /></a><br /><br />უყვარს წოწიალი, განსაკუთრებით მანქანით. ეგრევე იძინებს და საჭმელიც აღარ ახსენდება. სხვა შემთხვევაში კი ჭამა უყვარს და თან სულ. როცა არ ვაჭმევ ხელებს იწუწნის და მეცოდება :)<br />მიყვარს როცა აქებენ. ყველაზე ლამაზი, ჭკვიანი და საყვარელი მეჩვენება. ამიტომ მიყვარს როცა სხვებსაც ელამაზებათ :)<br />ვისაც ის უყვარს მეც მიყვარს <3<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-bWjuy_1_7cI/Tm4KchUBG-I/AAAAAAAAA0Q/emh4ynCUsA0/s1600/IMG_0993.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bWjuy_1_7cI/Tm4KchUBG-I/AAAAAAAAA0Q/emh4ynCUsA0/s320/IMG_0993.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651466067491494882" /></a><br /><br />კიდე მუსიკალურია. როცა დაძინება უჭირს და ჭირვეულობს, მუსიკებს ვურთავ და მაშინვე იძინებს. ზოგჯერ იავნანას რომ ვუმღერი, თვითონაც მყვება აღუთი და სასაცილოა :)<br />მე და გიო ვყიდულობთ ხოლმე სათამაშოებს მისთვის. მანქანა ვუყიდეთ და პაზლები :) თუმცა რადგან ჯერ ძალიან პატარაა ამ ყველაფრით ჩვენ ვერთობით:)<br />უცნაური არაა ალბათ რომ ძალიან გვიყვარს, ხო? ჩემი ერთი ციცქნა ბიჭი მთელ მსოფლიოს მირჩევნია. თუმცა რაღა ერთი ციცქნა, 7 კილოა უკვე :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-11KEerecplM/Tm4IhujY-MI/AAAAAAAAA0I/Pbdd14ap8Ds/s1600/IMG_1057.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-11KEerecplM/Tm4IhujY-MI/AAAAAAAAA0I/Pbdd14ap8Ds/s320/IMG_1057.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651463957921724610" /></a><br /><br />ქმარი რომ გყავს გვერდით, რომელთანაც ოჯახი სიყვარულით შექმენი, ბევრი შვილი უნდა გააჩინო. ზუსტად იმდენი, რამდენსაც ღმერთი გაჩუქებს. უბრალოდ ზოგჯერ სურვილი არ ემთხვევა შესაძლებლობებს. სამწუხაროდ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-8271652368466876972?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-84223912726158447112011-08-26T13:51:00.008+04:002011-08-26T14:27:15.308+04:00ბოლო დროს სულ ერთი და იგივე სიზმარს ვხედავ ხოლმე... <br />ეკლესიაში შევდივარ და ღმერთს ვესაუბრები. სარკმლიდან გადმოსული სინათლის სხივია თითქოს უფალი. ვერ ვხედავ მას, მაგრამ ინსტინქტურად ვგრძნობ. მას ვეუბნები, რომ მე მთელი გულით მჯერა მისი. რომ მე არ ვგავარ სხვებს და ეჭვიც არ მეპარება, რომ არსებობს უფალი, სამოთხე, ჯოჯოხეთი, ანგელოზები... რომ მე არ მეშინია სიკვდილის და მთლიანად მის ნებაზე ვარ მინდობილი. რომ მე მიყვარს ღმერთი, მისი სახლი და ყველაფერი მასთან დაკავშირებული. ჩემი მამაოც და ხატებიც. ვტირი აღსარების დროს და ყელში სიხარულის ბურთები მახრჩობენ ზიარებისას. <br />უფალს ვპირდები, რომ არასოდეს გავიკეთებ აბორტს, ჩემ შვილებს აუცილებლად გავზრდი მორწმუნეებად და სულ არ ვიქნები უკმაყოფილო თუ ისინი უფლის გზას აირჩევენ. <br />სიზმარშიც ვგრძნობ, ამ ყველაფერს მე ღმერთს ვეუბნები, რომ დავამტკიცო ჩემი რწმენა და მისდამი ერთგულება. მაგრამ სულ ერთ რამეს ვთხოვ. რაც იმდენად მაწუხებს, რომ ძილშიც ამიტომ მიმყვება ალბათ... მე ვეღარ ვლოცულობ. ნებისყოფა თუ ნერვები თუ სულის სიმტკიცე თუ აღარ ვიცი რა არ მყოფნის საიმისოდ, რომ დავდგე და ბევრი ვილოცო. რომ გულისყურით მოვუსმინო ყოველ კვირას წირვებს.... რომ არ ავყვე უაზრო ფიქრებს და გონება მოვიკრიბო. <br />ყოველ ღამე ვეხვეწები უფალს უფრო დიდი რწმენა მომცეს... გონება გამინათოს თუ მეტი აზრი მომცეს... რომ დავდგე ყოველ საღამოს და შვებით ამოსუნთქვამდე ვილოცო... სულის ამჩატებამდე... გულის მოოხებამდე... რომ დავმშვიდდე და დავწყნარდე. რომ ჩემი რწმენა აღარ იყოს მხოლოდ თეორიული და გადამივიდეს ცხოვრების წესში. ამას ვთხოვ უფალს...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-8422391272615844711?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-74043640292445360052011-08-10T11:23:00.021+04:002011-08-14T16:39:50.324+04:00მთის კალთაზე შეფენილ, პატარძალივით ლამაზ და კოხტა სოფელ "თამარის მკერდში" ყველასაგან გამორჩეული ვახტანგ ხმალაძის ოჯახი ცხოვრობდა. ვახტანგისა და მისი მეუღლის ეთერის მონდომებითა და მუხლჩაუხრელი შრომით ოჯახი დღითი დღე ძლიერდებოდა. ავ თვალს არ ენახვებოდა მათი მოვლილი, დასანსალებული, ჯიქან დატიკინებული ძროხები, დეკეულები, მოზვრები... მთელ ეზოს ეფინებოდა ეთერის წვრილ-ფეხი. თვლა არ ჰქონდა წიწილებს, ჭუკებს, იხვებს, ბატებს. <br />მათ მყარ ოჯახში სუფევდა სიყვარული, სიმშვიდე, პატივისცემა და ბედნიერება, თუმცა... <br />დღეს მათ ეზოში არ იდგა ბალღების სიცილ-კისკისი, არც გაჯიუტებული ან დასჯილი ბავშვის ტირილი ისმოდა დროგამოშვებით. არავინ იყო დასასჯელი და არც მოსაფერებელი. <br />მთელმა სოფელმა იცოდა იმ ტრაგედიის შესახებ, რომელიც მათ ოჯახში დატრიალდა რამდენიმე წლის წინ. ყველამ იცოდა როგორ დაკარგა ოჯახმა ერთადერთი იმედი და სიხარული - პატარა ნინო. მთელი სოფელი ტიროდა მის დაკრძალვაზე, მხოლოდ ვახტანგის თვალს არ მოსწყვეტია ერთი ცრემლიც. გახევებული იდგა 3 წლის ბავშვის ცხედართან მაღალი, გაუპარსავი, შავი პერანგით, დაკოჟრილი ხელებით და უაზრო სახით. <br /> <br /><div align=center>***</div> <br /> <br />ზაფხულის ხვატი ჩამომდგარიყო სოფელში. მოედნიდანაც კი აღარ ისმოდა ბავშვების ჟრიამული. ბურთი გვერდით მიეგდოთ, თვითონ კი თუთის ჩრდილში შეყუჟულიყვნენ. ანეკდოტებს ყვებოდნენ, ტყუილ-მართლით ბერავდნენ ერთმანეთს, შეექცეოდნენ მეზობლის ბოსტანში მოპარულ კიტრებს, საადრეო ყურძენს და თან გეგმებს აწყობდნენ თუ ვინ შეიპარებოდა ხმალაძეების ბაღში ლოყაწითელა ატმების მოსაპარად. <br />ეთერს კი შუა ეზოში ცეცხლი გაეჩაღებინა, ზედ ქვაბი შემოედგა, სახლის ჩრდილში იჯდა და ატამს თლიდა. დროგამოშვებით ვახტანგს ახსენებდა მარანში წასულიყო და სამურაბე ქილები გადაერჩია. <br />ეთერი თითქმის უკვე მორჩა ატმის გათლას, კანებით სავსე გობი გვერძე გადადგა, დანა ბოლოს გათლილ ატამს დაასო, წინსაფარი მოიხსნა და შეამჩნია, რომ ვახტანგს ჩასძინებოდა. გასაღვიძებლად შეებრალა უთენია ამდგარი, მთელი დღის ნაჯაფი მეუღლე, იფიქრა მურაბის მოხარშვამდე მოვასწრებ, მე თვითონ მოვიტან ქილებსო და მარნის კარებში გაუჩინარდა. გავიდა მხოლოდ 5 წუთი. <br />ეთერს მუხლები გაუყინა ბავშვის საბრალო წივილმა. ვერც კი დაიჯერა, რომ ეს ნინოს ხმა იყო ასეთი განწირული, მაგრამ ვახტანგის ღრიალიც რომ გაიგონა, რაღაც ძალამ თითქოს ბურთივით გამოაგდო მარნიდან. წუთში ქვაბთან გაჩნდა და დაქცეული მურაბის, ნინოს დამწვარი სხეულის დანახვამ არაადამიანური ხმა ამოიყვანა მისი პირიდან. ცა გახია ეთერის კივილმა და მთელი სოფელი შეყარა. ტიროდა ყველა.... უხმოდ, უსიტყვოდ. მხოლოდ ნინოს კვნესა ისმოდა. <br />ორი დღე და ღამე ებრძოდა სიკვდილს პატარა ნინო, ორი დღე და ღამე არ გადასულა სოფელი ვახტანგის ეზოდან, არ დაპურებულა სოფლის წვრილ-ფეხი და არ მოწველილა ძროხები. როგორც ერთი კაცი, ისე იდგა მთელი სოფელი და ელოდნენ, რომ სიცოცხლე აჯობებდა სიკვდილს, ელოდნენ სასწაულს, მაგრამ სასწაული არ მოხდა. <br />მეორე დღეს, გამთენიისას, სოფელი სათითაოდ, თითო კაცად შევიდა ვახტანგის სახლში, მიუსამძიმრა ოჯახს, უკანასკნელად მოეფერა ერთადერთ დაუწვავ ლოყაზე პატარა ნინოს, რომელსაც დაკრძალვის დღემდე ასდიოდა სურნელოვანი ატმის მურაბის სუნი, და ასე თითო კაცად, ნელ-ნელა გადავიდნენ ვახტანგის ეზოდან. <br />დარჩა მხოლოდ ვახტანგი, ეთერი და პატარა ნინო. და დარჩა ატმის მურაბის სუნი, რომელიც ეზოდან, სახლიდან, ეთერის ტანსაცმლიდან, ნინოს სხეულიდან, ყოველი კუნჭულიდან ამოდიოდა და ჭკუიდან გადაჰყავდა ვახტანგი. <br /><div align=right>მამიკო. 2006წელი</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-7404364029244536005?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-47931715699170338442011-08-01T16:22:00.000+04:002011-08-01T16:22:06.655+04:00მიყვარს ქორწილები, შეყვარებულები, სიყვარული.<br />მიყვარს დედოფალი, ორსული გოგოები, პატარა ბავშვები.<br />მიყვარს მოსიყვარულე ცოლ-ქმარი, მზრუნველი დედ-მამა, თბილი ოჯახები.....<br /><br />ქალს ისე უხდება გრძნობა, ანთებული, ციმციმა თვალები. სიყვარულისგან გაკეთილშობილებული გული ისე ალამაზებს...<br />ზედმეტად სენტიმენტალური ვარ და ემოციურიც ალბათ, რადგან ყველა ზემოთჩამოთვლილის შემყურეს ხან თვალზე ცრემლი მადგება, ხანაც ისტერიულად ვტირი. ბედნიერებისგან ალბათ. მიხარია სხვა რომ ისეთ სიხარულს განიცდის რისი გემოც მე ვიცი, და ალბათ შურის ნოტკებიც მეპარება, რადგან ჩემი ცხოვრება აღარაა ისეთი მშვენიერი და ფერადი როგორიც იყო. მე უფრო სასოწარკვეთილი ქალი ვარ. ისეთებს დავემგვანე ვერასდროს რომ ვერ ვუგებდი: ცოტა დაბოღმილებს, შურიანებს და სასოწარკვეთილებს. სხვისი ბედნიერების შემყურე საკუთარ უბედურებაზე რომ ტირიან და თავსაც ვერ უტყდებიან ამაში.<br />თავი ძლიერი მეგონა და ვცდებოდი თურმე. სიყვარულით სავსეს რომ გიღალატებენ ძალიან მტკივნეულია. რომ იცი სიცრუეში ცხოვრობ, გული გეწურება და წერტილის დასმასაც ვერ ბედავ. მისგან ისე რომ გინდა ბევრი ყურადღება და სიტკბო და თან მისი ნათქვამი არცერთი თბილი სიტყვის არ გჯერა....<br />ვორმაგდები, ვორჭოფობ, თავს ვებრძვი და არც ვიცი უნდა ვაპატიო თუ არა. ვამბობდი ოჯახი იდეალური უნდა იყოს-თქო, პატარა ბზარის შემთხვევაშიც კი წერტილი უნდა დაისვას-თქო. ვერ ვუგებდი იმ ქალებს სულელურ ბრძოლას რომ იწყებენ და საკუთარ თავმოყვარეობას ფეხქვეშ თელავენ. მაგრამ თურმე იოლია მსჯელობა მაშინ, როცა ეს შენ ჯერ არ შეგხებია, და ძალიან რთულია ცხოვრებაში დათმო და შეგნებულად გაუშვა ის, ვინც ასე ძალიან გიყვარს და ვის გარეშეც შენი ცხოვრება ვერასდროს წარმოგედგინა. დავცინოდი ხოლმე იმ "ქენქერა" ქალებს ცუდ კაცებს რომ მისტირიან და თავის ფასი არ იციან, მაგრამ მე თვითონ ამდენი ფიქრით გაბრუებული, ალბათ მალე გავხდები სასაცილო, რადგან უსუსური ბავშვივით ტირილით მაინც მინდა შემიცოდოს საყვარელმა ადამიანმა და თვითონ მომცეს იმის საშუალება და საბაბი რომ ვაპატიო....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-jv7vYGUgWYw/TjaXiPpTUvI/AAAAAAAAAzg/PFud4L7_160/s1600/dv836.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 279px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-jv7vYGUgWYw/TjaXiPpTUvI/AAAAAAAAAzg/PFud4L7_160/s400/dv836.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635858598271865586" /></a><br /><br />პ.ს. რადგანაც ჩემ ბლოგს ბოლო დროს ბევრი ნაცნობი თუ ნათესავი კითხულობს, უნდა ვთქვა, რომ ეს პოსტი არ არის პირადი და ჩემს ცხოვრებას არ ასახავს, უბრალოდ ძალიან გული მტკივა, როცა ისეთი ოჯახები ინგრევა, რომლებიც მე იდეალური მეგონა.... ვიცი ძალიან ბანალურია, მაგრამ გული მტკივა იმ ცოლების მაგივრად, ოჯახისთვის რომ ცხოვრობენ და სამაგიეროდ ღალატს იმკიან. ქმრებს რომ ფეხქვეშ ეგებიან, გულით უყვართ, უვლიან, ლამაზ შვილებს უჩენენ და უზრდიან, ერთ დღესაც კი იმის მაგივრად რომ ქალი სათაყვანოდ გაიხადონ, ისინი თავს უსარგებლოდ აგრძნობინებენ. ალბათ ეს ძალიან მტკივნეულია :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-4793171569917033844?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-61712096899587911552011-07-15T12:08:00.001+04:002011-07-15T12:11:46.402+04:00ხომ არის რაღაც ეტაპები ყველა ადამიანის ცხოვრებაში, როცა ერთი რომელიღაცა ფაზა მთავრდება და იწყება განსხვავებული, რადიკალურად სხვა ცხოვრება.<br />ჩემი სხვა ფაზა დაიწყო ალბათ სამშობიაროში, როცა მეორე თუ მესამე ღამეს ბავშვი მე დამიტოვეს. ნაოპერაციები, ტკივილისგან, ემოციებისგან თუ არ ვიცი რისგან დაღლილი, ვითიშებოდი ისე მეძინებოდა, ბავშვი კი გაუთავებლად ტიროდა და ვერაფრით ვაჩერებდი. ის ღამე როგორღაც გავათენეთ, შემდეგ ღამეს კი დავიბარე ექთანი და ბავშვი გავატანე, რომ მოშივდება მაშინ მომიყვანეთ-თქო და, კმაყოფილი იმით რომ საქმე გავაკეთე, მოვემზადე ტკბილად დასაძინებლად, მაგრამ... თვალი რამდენჯერ მოვხუჭე იმდენი ჩემი პატარა შოშია მომელანდა პირდაღებული:) როგორ ტიროდა და ვერ ამშვიდებდნენ. ვიწექი ცოტა ხანი, იქნებ დავისვენო-თქო, მაგრამ სინდისი სულ უფრო და უფრო მქენჯნიდა, თავი "არადედად" ვიგრძენი:) ძლივს წამოვდექი და მივლასლასდი დერეფნის ბოლომდე. კარი შევაღე და დავინახე უამრავი ახალდაბადებული:) ჩემი შვილი მშვიდად იწვა და ეძინა.<br />ახლა ჩემი პატარა სულ რაღაც 3 კვირისაა და ჩემი რეჟიმი უკვე თავდაყირა დააყენა. ჩემს ნებაზე აღარაა არც ჩემი კვება, არც ძილი, არც სახლსგარეთ გასვლა... მთლიანად ვემორჩილები ამ პატარა კაცუნას, რომელიც ვერც კი ხვდება რამდენი რამე შეცვალა. მთელი 9 თვე ველოდებოდი მას და წარმომედგინა როგორ მოვეფერებოდი, მეყვარებოდა, როგორ გავზრდიდი, მაგრამ არასოდეს მიფიქრია თითოეულ დღეზე, რომლის გავლაც მოგვიწევდა ჩვენ ერთად. არა, ვერაფრით ვიტყვი რომ უპასუხისმგებლოდ მოვეკიდე რამეს, ან გაუაზრებლად. პირიქით.... მე მზად ვიყავი ამისთვის.<br />ჩემს ოჯახში გაჩენილან პატარები და მიყურებია როგორ იზრდებიან ისინი. ვეფერებოდი, ვათამაშებდი, მაგრამ მომტირალი, რასაკვირველია, გამყავდა დედასთან და თურმე როგორი განსხვავებული ყოფილა შენი შვილი :) მთლიანად შენი, შენზე მონდობილი. ყველაფერზე წინ რომ დგას, რომ შეგიძლია ყველაფერს გადაახტე, ყველაფერი გადალახო და დათმო. რომ არ გიღირს არც ჭამა, არც ძილი მის ტირილად. გული რომ გედუღრება როცა ტკივა და წესიერად არც კი იცი რა... როგორ ვიბნევი ამ დროს და არ ვიცი რა ვაკეთო...<br />მოკლედ... ვწვდები ნელ-ნელ დედობის არსს :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-7uNlg4qLJC4/Th_1VKwHd2I/AAAAAAAAAzY/YnocD9q9zpo/s1600/SAM_0140.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-7uNlg4qLJC4/Th_1VKwHd2I/AAAAAAAAAzY/YnocD9q9zpo/s400/SAM_0140.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5629487803248637794" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-6171209689958791155?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-79426379350108783552011-07-03T19:02:00.002+04:002011-07-03T19:06:49.930+04:00გამარჯობათ ჩემო მკითხველებო. როგორც იქნა აქ ვარ და როგორც იქნა უკვე დედიკოს ამპლუაში :) <br />21 ივნისს შეგვეძინა ბიჭი, თემო ლოლაძე, 3.600კგ და 51სმ.<br /> <br />ничего не подазревая, 21-ში დილით მივედი კონსულტაციაზე, აბსოლიტურად მოუმზადებელი და სამშობიარო ტკივილების გარეშე. გამსინჯეს, მითხრეს რომ მშობიარობა უკვე ძალიან მალე დაიწყებოდა, მაგრამ არ ვიცი რა დამემართა. ალბათ თვითონ გასინჯვის პროცესი იყო იმდენად მტკივნეული და ისე შემეშინდა, 9თვე რომ მშობიარობაზე თავს ვიკლავდი, ჩემთვის მოულოდნელად გამოვუცხადე ექიმს საკეისრო მინდა-თქო. გამიკეთეს ეხო, მითხრეს რომ ბავშვი იყო დიდი, 4.100კგ და თანაც ჭიპლარი ქონდა შემოხვეული, სავარაუდოდ მშობიარობა გამიჭირდებოდა. გადაწყდა საკეისრო, თანაც იმ დღესვე, რადგან ტკივილები მალე დაგეწყებაო. სახლშიც კი არ გამომიშვეს, ამიღეს ანალიზები, გამატარეს და ამიშვეს მოსამზადებლად. დამიბინტეს ფეხები, დამისვეს უამრავი კითხვა, გამესაუბრა ანესთეზიოლოგი და 5სთ-ზე შემიყვანეს საოპერაციოში. <br />მარტო ფილმებში მქონდა ასეთი რამეები ნანახი: საოპერაციო მაგიდა, დიდი მრგვალი ნათურებიანი რაღაც... დამაწვინეს, ხელები გამაშლევინეს და ბინტით გამიკრეს, ამიღეს ვენა და დამიდგეს რაღაც გადასხმასავით, ფეხებიც გადამიკრეს მაგიდაზე, წამისვეს უამრავი იოდი მუცელზე, ბოლოს მკერდთან ჩამომაფარეს რაღაც შირმასავით, ისე რომ ვეღარ ვხედავდი საკუთარ მუცელს, მხოლოდ ვგრძნობდი როგორ მალაგებდნენ ზედ რკინის იარაღებს.<br />გავიგონე ექიმის ხმა დავიწყეთო, ანესთეზიოლოგი თმებზე მომეფერა, მითხრა ნუ გეშინია, როცა გეტყვი დაიძინეო, თუმცა მისი ხმა მე აღარც გამიგონია. თვალები წამებში ამერია და წავედი დაუმთავრებელ ლაბირინთებში... რაღაცებს წრეებს ვურტყამდი, ხმებიც მესმოდა არეული, ვფიქრობდი მალე დაიწყონ ოპერაცია სად მატარებენ ამდენს-თქო, დაუმთავრებელი თეთრი ლაბირინთები იყო....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-mY3jaYfL4uM/ThCFb468lMI/AAAAAAAAAzQ/45Ky1yizMag/s1600/21062011091.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-mY3jaYfL4uM/ThCFb468lMI/AAAAAAAAAzQ/45Ky1yizMag/s400/21062011091.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625142648768337090" /></a><br />17:30 წუთზე დაიბადა ჩემი პაწაწუნა :) საოპერაციოდან ინტენსიურში ჩემ ქმარს გადავუყვანივარ, ნუ პალატის საწოლში. მე წამებით თვალები გამიხელია და დედაჩემისთვის მიკითხავს: დე კაი ბავშვია-თქო? :) <br />გამოვედი ნარკოზიდან საკმაოდ იოლად. საშინელი შეგრძნებაა რომ გინდა თვალები გაახილო, აღარ დაგეძინოს, მაგრამ არაფერი გემორჩილება. ხმაც თითქოს შენი არაა, თვალებიც ბინდგადაკრულივით გაქვს. საკუთარი ხმა ვერ ვიცანი, ამოვილუღლუღე ბავშვი მაჩვენეთ გეხვეწებით-თქო. მომიყვანეს გაკრული, პატარა... როგორ არ ვცდილობდი წესიერად დამენახა, ლამის ხელით ვიკავებდი თვალებს, მაგრამ მაშინ ვერაფერი გავარჩიე ისე ვიყავი გაბრუებული.<br />ცოტა ხანში უკვე ყველა ვნახე :) ჩემი პატარაც, გიოც, დედაჩემიც, დედამთილიც.....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-7ceontAGRwg/ThCAT6je-6I/AAAAAAAAAy4/78b3m7WmMF8/s1600/IMG_0513.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 171px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-7ceontAGRwg/ThCAT6je-6I/AAAAAAAAAy4/78b3m7WmMF8/s400/IMG_0513.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625137014209706914" /></a><br />ალბათ ვერაფერი მოგანიჭებს ოდნავ მსგავს ბედნიერებასაც კი ცხოვრებაში... მარტო რომ დავრჩით და ვაკვირდებოდი... აღვიქვამდი რომ ეს მყავდა მე მუცელში, ეს მე გავაჩინე, ეს იყო ჩემი და გიოს შვილი... ცრემლებად ვიღვრებოდი, რაღაცეებს ველაპარაკებოდი ბავშვს, ჭკუას ვარიგებდი :)<br />მერე იყო კიდე 4 დღე სამშობიაროში. რათქმაუნდა ტკივილები. ჯერ წამოდგომაც არ შემეძლო, განძრევაც კი. მერე წელში გასწორება ვერ შევძელი დიდხანს. იყო უძილო ღამეები ბავშვის გამო. ვერ ჭამდა, რადგან მითხრეს ჯერ კარგად ძუძუს ვერ წოვსო, ბავშვთან ერთად მეც ვტიროდი, ალბათ უსუსურობისგან, მაგრამ მალე ისევ ერთად ვიძინებდით :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ISdV8vpkeW8/ThCA9nNGXnI/AAAAAAAAAzA/oCAk0CMZyCI/s1600/IMG_0526.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ISdV8vpkeW8/ThCA9nNGXnI/AAAAAAAAAzA/oCAk0CMZyCI/s400/IMG_0526.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5625137730570051186" /></a><br />დღეს უკვე 12 დღის ვართ :) ლოყები დაგვეტყო, ღაბაბიც ჩამოგვივიდა :) მეც ნაკერები ამომიღეს, სიარულიც აღარ მიჭირს. ერთმანეთს შევეჩვიეთ, ასე თუ ისე მშვენივრად გვესმის ერთმანეთის :) ვართ მშვიდად და ვიზრდებით :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-7942637935010878355?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-16040507421144325262011-06-18T14:35:00.000+04:002011-06-18T14:36:23.706+04:00რამდენჯერ გავხსენი ახალი პოსტის დასაწერად ფანჯარა და ისევ ჩავხურე... აღარ მინდოდა კიდევ ერთი პოსტი ორსულის სტატუსით, მაგრამ როგორ გაიწელა ეს პროცესი :( ბოლო თვე, მოლოდინით სავსე, საშინელება ყოფილა. ყოველ წამოტკივებაზე რომ ყუჩდები და სამშობიარო ტკივილები გელანდება, ღამე სულ ბავშვი და მშობიარობა გესიზმრება. google-ში ვეძებ სტატიებს შინაარსით: როდის ვიმშობიარებ, როგორ გავიგო რომ მალე ვმშობიარობ.... :) მშობიარობაც დავიჯინე, რაღაც აკვიატებული მაქვს, მაინტერესებს ეს ტკივილები, თვითონ პროცესი, როგორ ჩნდება ახალი სიცოცხლე, რა განცდაა შვილის დაბადება... თორემ გავიკეთებდი საკეისროს, სრულიად უმტკივნეულოდ, უცებ მეყოლებოდა ბაია და აღარც მოლოდინი დამღლიდა.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-I2cTqkEPuEY/Tfx-_ZFnEMI/AAAAAAAAAyo/x180LGf1CMU/s1600/8755719.m.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 280px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-I2cTqkEPuEY/Tfx-_ZFnEMI/AAAAAAAAAyo/x180LGf1CMU/s400/8755719.m.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619506062582812866" /></a><br />ვკითხულობ სტატიებს, რომლებშიც აღწერილია ის "პრიზნაკები", რომლების თანახმადაც მალე იმშობიარებ, ყველა მათგანს ვაკმაყოფილებ, მაგრამ წინსვლა მაინც არ გვაქვს :)<br />ისიც მაბნევს და მაცოფებს, რომ ისიც არ ვიცი ზუსტად რამდენი კვირის ვარ... ჩვენი ძვირფასი ექიმები ხომ მუდმივად ერთმანეთის აზრს არაფერში იზიარებენ... ზოგის ეხოთი 38 კვირის ვარ, ზოგის - 39-ის და ერთი სრულიად დარწმუნებულია რომ 41 კვირას გადავცდი.... ხოდა ვეღარც ის გავიგე ბავშვი რომ ჯერ არ იბადება ნორმალურობაა თუ უკვე უნდა მეშინოდეს... ხანდახან ბავშვსაც ვეხვეწები უკვე მალე გამოდი-თქო, მაგრამ არ ესმის... :) <br />იმედია მალე დამთავრდება ეს მოლოდინით სავსე ერთფეროვნება და ღმერთის ნებით გაჩნდება ჩემი ყველაზე ლამაზი და ჭკვიანი სიყვარულის ნაყოფი :*<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-cUdSNpCWKck/Tfx_JC-sYLI/AAAAAAAAAyw/6ejnXdt76L8/s1600/fa98da132679.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 296px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-cUdSNpCWKck/Tfx_JC-sYLI/AAAAAAAAAyw/6ejnXdt76L8/s400/fa98da132679.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619506228446912690" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-1604050742114432526?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-36238829672746329702011-06-06T23:58:00.005+04:002011-06-07T00:10:55.916+04:00დღეს ჩემი მამიკოს დაბადების დღეა. იგი 43 წლის გახდებოდა. იმდენად გადატვირთული ვარ ემოციებით, წერას თავს ვერ ვაბავ. წუხელ სამშობიაროში წამიყვანეს და მთელი ღამე იქ გავათიე... ლამის ბიჭი დავამთხვიე მის დაბადების დღეს, მაგრამ ცრუ განგაში აღმოჩნდა ალბათ, რადგან ახლა სახლში ვზივარ და ვწერ... მე თვითონ ვხდები მშობელი, ისეთი, როგორიც ის იყო ჩემთვის და ისე მინდა ჩემს შვილს ისევე ძლიერად ვუყვარდე, როგორც ის მიყვარს მე. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-FZtSaD3c_WY/Te00I-wf56I/AAAAAAAAAyg/QttbBpt43EQ/s1600/41.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FZtSaD3c_WY/Te00I-wf56I/AAAAAAAAAyg/QttbBpt43EQ/s400/41.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615201639290890146" /></a><br />აღარ მინდა ამაზე წერა... უბრალოდ ცრემლებამდე მწყდება გული, რომ ვერ მხედავს როცა ორსული ვარ, არ მყავს გვერდით, როცა დედობისთვის ვემზადები, სამშობიაროში მივდივარ... ვერ ნახავს ჩემს შვილს. და ვერ გაიზიარებს ჩემი პატარა ჩემს იმ დიდ სიყვარულს, რასაც მე მისდამი გულით ვატარებ. ისე მჭირდება მისი გამხნევება ზოგჯერ, მისი ხმა, სიტყვები, თვალები.... გუშინ ბიძაჩემი ჩამოვიდა და რამდენიმე წუთი თვალებში მივაშტერდი. მინდოდა მეგრძნო <span style="font-weight:bold;">მისი</span> გამოხედვა...<br /><br /><font size="+2">"ჩემო ჯუნაჩია!<br />გწერს შენი მამიკო, რომელსაც ძალიან, ძალიან ენატრები. მე დიდი იმედი მაქვს იმისი, რომ შენ მართლა ისეთი კარგი გოგო ხარ, როგორც ამბობენ. აბა შენ იცი. ჩემთვისაც, შენი დედიკოსთვისაც და ყველასთვის ვინც შენ გიყვარს და ვისაც შენ უყვარხარ, დიდი სიამაყე არის და იქნება რაც უფრო და უფრო კარგი გოგო იქნები. კარგი გოგო ხარ თუ მეოთხე კლასს 5-იანებზე ამთავრებ, მაგრამ შენ ხომ იცი, რომ მარტო ეს არ კმარა. ნამდვილად კარგი გოგო იქნები, თუ სკოლასაც და მერე ინსტიტუტსაც სულ 5-იანებზე დაამთავრებ. მე შენი მჯერა და შენი იმედი მაქვს.<br />ისე, შენ რომ იცოდე, მარტო კარგი სწავლაც არაფერს არ ნიშნავს. პირველ რიგში ადამიანი უნდა იყო, უნდა დაუჯერო უფროსებს, უნდა იყო თავაზიანი, ზრდილობიანი, ისე რომ ყველამ თქვას: ნეტავი ამის დედას, რომ ასეთი კარგი შვილი გაუზრდიაო.<br />გკოცნი ბევრს, ბევრს, ლამაზ და ჭკვიან თვალებში"<br /><div align=right>შენი მონატრებული მამიკო</div><br /><div align=right>09.05.2000</div></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-3623882967274632970?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-70693754075329307962011-05-28T00:04:00.000+04:002011-05-28T00:04:10.939+04:0035-ე კვირა... მთელი 35 კვირა ვნატრობდი როდის დადგებოდა მაისის ბოლო, რომ მოახლოვებულიყო ბავშვის დაბადება...<br />მაგრამ ახლა ისე ცუდად ვგრძნობ თავს... სარკეში ჩახედვა არ მინდა, რადგან ძალიან დიდი ვარ და გასიებული, ფორმადაკარგული. სახეც, ძალიან არა, მაგრამ შესამჩნევად გამიპუტკუნდა, თითებიც, ფეხებიც, მუცელზე აღარაფერს ვამბობ... მგონი შიგ გოლიათი მიზის... <br />ასე სულ ვწუწუნებ და შეწუხებული ვარ, 7 თვე არაფერი მიჭირდა, სამაგიეროდ ახლა ძალიან დავიღალე. ჩემი თავის ტარება მიჭირს, ცუდად მძინავს, სულ მცხელა, სუნთქვაც მიჭირს... სურვილი მაქვს დილას ლოგინიდან არ ავდგე, ვიწვე და ვიძინო მანამ, სანამ დარჩენილი 3-4 კვირაც არ გავა... მაგრამ არ გამოდის ასე, რადგან ფინალური 6 გამოცდა მაქვს ადრიანად ჩასაბარებელი, რაც იმას ნიშნავს რომ მომავალი 2 კვირა ყოველდღე უნდა ვიარო უნიში... თან კიდე ბოლო თვეში ბევრი უნდა იაროო, სულ უნდა იმოძრავოო..... ვოცნებობ იმ დღეზე როცა მუცელი ამტკივდება, რადგან მეცოდინება რომ იმ დღეს ჩემი ორსულობა დამთავრდება... <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-GAOZyJ745V0/TeADmqFDKYI/AAAAAAAAAyM/6OPuWnjiUDc/s1600/_600_600_90_17698704001553947171.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-GAOZyJ745V0/TeADmqFDKYI/AAAAAAAAAyM/6OPuWnjiUDc/s400/_600_600_90_17698704001553947171.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611489098369018242" /></a><br /><br />აი ასე ვარ განწყობილი და თვითონ ის ფაქტიც, რომ ეს აზრები ჩემს თავში ტრიალებს, ძალიან მაწუხებდა. მაგრამ ინტერნეტში 35 კვირაზე ცნობები მოვიძიე და აღმოჩნდა, რომ ყველა ეს ჩემი აზრი თუ შეგრძნება დროული, ზომიერი და ნორმალურია. ვთარგმნი:<br />მუცლის ტარება ხდება ყოველდღიურად უფრო და უფრო რთული... გაწუხებთ უძილობა, რადგან ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში გეკვრებათ სუნთქვა, ხშირად გეღვიძებათ, გაღვიძებულს გიჭირთ ძილის შებრუნება, რადგან გაწუხებთ ფიქრები მომავალზე. ძილი შეიძლება მხოლოდ გვერდულად, რადგან მუცელზე ვერ დაწვებით ფიზიკურად, ზურგზე წოლისას კი გტკივდებათ წელი. სიამოვნებას არ განიჭებთ არც ჭამა, არც სეირნობა, რადგან ძალიან იღლებით. არ შეგიძლიათ დიდხანს დგომაც...<br />35-ე კვირაში მომავალი დედიკო გრძნობს ყველაზე დიდ დაღლილობას თავისი მდგომარეობიდან გამომდინარე და შემხვედრების კითხვაზე უფრო გოგო უნდა თუ ბიჭი, გაბრაზებული პასუხობს: «Хоть лягушку, только скорее» :) რათქმაუნდა, ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ მას გადაუყვარდა თავისი პატარა, რომელიც აქამდე მას ასე ახარებდა თავისი არსებობით. დედიკო დაღალა არა ბავშვმა, არამედ მდგომარეობამ, რომელშიც ის იმყოფება.<br />ბავშვის წონა ამ დროისთვის არის 2,5 კილოგრამი, სიგრძე 45 სანტიმეტრი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-7069375407532930796?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-62268646049764144822011-05-10T15:22:00.002+04:002011-05-10T15:24:50.738+04:00მე–9 თვეში გადავედი უკვე მგონი... ან მალე გადავალ. რავიცი ამ კვირებს ვერაფერი გავუგე. 40 კვირა 9 თვეზე ვერაფრით გადავანაწილე... თან მთელი ორსულობა დროს წინ ვუსწრებდი და ახლა ეს ბოლო 2 თვე საშინლად იწელება.<br />ახლა ვართ 33 კვირის, ჩემი კურკა (თუმცა უკვე რაღა კურკა:)) იწონის დაახლოებით 2000–2200 გრამს, და 43 სანტიმეტრია. <br /><br />ის აღარ წააგავს დანაოჭებულ „უცხოპლანეტელს“, უკვე შეღინღლული პატარა ადამიანია. ამავდროულად, ჯერ არაა გამაგრებული ძვლები, ანუ რბილი ძვლები აქვს, რაც საშუალებას აძლევს ადვილად გადაადგილდეს დედიკოს მუცელში :) 33-ე კვირა, როგორც წერენ, კიდევ ერთი რამით გამოირჩევა: ახლა უკვე შესაძლებელია გარჩევა, შენი პაწაწინა შიგნიდან რით გაწვება – მუხლით თუ იდაყვით. თუმცა, რა თქმა უნდა, ის ახლა გაცილებით ნაკლებად მოძრაობს, ვიდრე გასული პერიოდის განმავლობაში, რადგან მუცელში უკვე საგრძნობ ადგილს იკავებს. ეს ორსულის მოძრაობებზეც აისახება, მე პირადად ექიმმა მითხრა, რომ კვატივით დავდივარ :)) კიდევ, აშკარად ვგრძნობ როგორ შემიშუპდა და ზომაში გამეზარდა თითები, მაჯები, მთლიანად – ხელები. თურმე, მთელი სხეულის ნებისმიერი ადგილი ივსება სითხით, მათ შორის ხელებიც.<br />ჩემი პატარა ბოლოს ვნახე 2 კვირის წინ, ეხოზე:) ხელები სახეზე ჰქონდა აფარებული და არაფრით სახე არ დაგვანახა)<br /><br /><iframe width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/VUVSu8ycbgM" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><br /><br /><br />უკვე აქტიურად დავიწყეთ მზადება მასთან შესახვედრად: ვიყიდეთ ტანსაცმელები, პაწუა ნასოჩკები, პირის მოსაწმენდები, ქუდები :)) მალე უნდა შევიძინოთ საწოლი, რომელიც უკვე არჩეულია და ძალიან ლამაზია.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-d7fXgyR8vow/TckcoyiFYNI/AAAAAAAAAxs/i74h8KirHI4/s1600/es1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-d7fXgyR8vow/TckcoyiFYNI/AAAAAAAAAxs/i74h8KirHI4/s400/es1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605042698324369618" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-xNfNZC5Jq3k/TckcySB2olI/AAAAAAAAAx0/gVcTpU2Spyw/s1600/es2.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-xNfNZC5Jq3k/TckcySB2olI/AAAAAAAAAx0/gVcTpU2Spyw/s400/es2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605042861397942866" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-QJSeEknQyNk/Tckc8UO9s0I/AAAAAAAAAx8/28B3d2IjeCM/s1600/es3.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-QJSeEknQyNk/Tckc8UO9s0I/AAAAAAAAAx8/28B3d2IjeCM/s400/es3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605043033788494658" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ხო, კიდევ გვაქვს პირველი სათამაშოები: ჟირაფიკი, რბილი Ванька-встанька და მასკა, რომლითაც ჯერ ჩვენ ვთამაშობთ :))<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-5Fjo8JGZdz4/Tckdgn6BkxI/AAAAAAAAAyE/iu76dxEmIWI/s1600/IMG_0353.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-5Fjo8JGZdz4/Tckdgn6BkxI/AAAAAAAAAyE/iu76dxEmIWI/s400/IMG_0353.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605043657544667922" /></a><br /><br />წერა რაღაც აგრესიულ ნოტაზე დავიწყე, მაგრამ უკვე დავდნი :) უბრალოდ ამ ბოლო დროს ვხვდები, რომ მიდრეკილება გამიჩნდა თავის შეცოდებისკენ. ვითხოვ უზარმაზარ ყურადღებას, სითბოს... პატარა ბავშვს დავემსგავსე, უმიზეზოდ მცვივა ცრემლები, კატასტროფული სიჩქარით მეცვლება ხასიათი, მგონია რომ აღარაფერი შემიძლია, აღარაფრის თავი არ მაქვს. მინდება დედამ მომეფეროს, მომიაროს, მაჭამოს, სულ ჩემთან იყოს, ჩემზე იზრუნოს და ხელი არ გამანძრევინოს :)<br />დედიკოსთან მინდა მოკლედ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-6226864604976414482?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-73675248977115518132011-05-08T22:36:00.001+04:002011-05-08T22:38:48.507+04:00ხანდახან ისე მინდება ხოლმე გწერო წერილები... როგორც ადრე, ძალიან რომ მომენატრებოდი, 10 გვერდიან სმს–ებს გწერდი დიდი რუდუნებით და მერე პატარა ბევშვივით გულათრთოლებული ველოდი საპასუხო სიტყვებს. მართალია ცოლი ვარ, მაგრამ ხანდახან ახლაც ძალიან მომენატრები ხოლმე. <br />ზოგიერთ წყვილს რომ ვუყურებ, ასე მგონია რაღაც ბებრულად უყვართ–თქო ერთმანეთი... შაბლონურად, ზედაპირულად, რომანტიზმის, ფანატიზმის, ემოციების გარეშე. ვერც კი წარმოიდგენ, რომ მათაც დიდ სიყვარული აკავშირებთ, რომ მათაც ენატრებათ ხოლმე ერთმანეთი, რომ ისინიც ეხუტებიან ერთმანეთს დღეში ასჯერ და მათაც ვერ წარმოუდგენიათ უერთმანეთოთ ყოფა...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-SGV54n2K-tg/Tcbf-hDhQZI/AAAAAAAAAxU/HrU_9wvqt3k/s1600/2008-03-05-91774.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-SGV54n2K-tg/Tcbf-hDhQZI/AAAAAAAAAxU/HrU_9wvqt3k/s400/2008-03-05-91774.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604413051427176850" /></a><br /><br />მე შენი პირის გემო და ტუჩების სუნი მიყვარს ყველაზე ძალიან, <br />შენი ჩახუტება და ხელების მოხვევა,<br />შენი სერიოზულობა, ბუზღუნიც, წუწუნიც...<br />შენთან ჩხუბიც მიყვარს, რადგან ვიცი საათიც არ გავა შემირიგდები...<br />შენი მზრუნველობა მიყვარს, შენს ცოლზე უკეთესად რომ შეგიძლია საჭმელი მომიმზადო ან ჩაი გამიკეთო და პატარასავით მაჭამო.<br />არაფრით რომ შენს წილ ტკბილს არ შეჭამ ჩემამდე, იქნებ შენი არ გეყოს და ესეც შენ ჭამეო... მაჭმევ, თუ არ ვჭამ მიბრაზდები, თუ ვჭამ მაჯავრებ რა ღორმუცელა ხარო...:)<br />შენი სიკეთე მიყვარს და მეამაყება, რომ ჩემზე ბევრად კარგი შეგიძლია იყო, ჩემზე კეთილი და ღვთისმოშიში...<br />ყველაზე უკეთ ჩემი დამშვიდება და დაიმედება შენ გამოგდის,<br />ჩვენ რომ ვკამათობთ მაშინ მივარდება წნევა, მეწყება გულის ფრიალი, ვხდები ცუდად და მჭირდება წამლები... ოღონდ არ იფიქრო ვიგონებ... ეს მართლა ასეა. შენზე დამოკიდებული ვარ ალბათ.<br />ხანდახან ამბობ რა კარგი ცოლ–ქმარი ვართო, როგორ ყველაზე მეტად გვიყვარს ერთმანეთიო...მეც გეთანხმები... გულუბრყვილოები ვართ ალბათ, მაგრამ გვიხარია... და ხანდახან ძალიან რომ შემეშინდება ამ სიხარულის მაგრად მაგრად გეხუტები...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-4CTblcZDnZc/TcbgMqcIeqI/AAAAAAAAAxk/yCWP3EzUV10/s1600/1274371964_hheart.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-4CTblcZDnZc/TcbgMqcIeqI/AAAAAAAAAxk/yCWP3EzUV10/s400/1274371964_hheart.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604413294464498338" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-7367524897711551813?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-12095954956569519552011-04-25T22:24:00.003+04:002011-04-25T22:27:06.368+04:00პირველად გეუბნები ამ სიტყვებს დე... და მეუცხოვება. მეგონა მზად ვიყავი შენთვის, მაგრამ სანამ არ დაგინახავ, ბოლომდე მაინც ვერ შევძლებ შენს აღქმას ალბათ... უკვე 30 კვირას გადავცდით. რა ცოტა დრო გავიდა და უკვე რამხელა ბიჭი ხარ... :) ვკვდები სურვილით ისე მინდა გაგიცნო, გნახო როგორს გატარებ მუცლით, ვის გავხარ, როგორი ნაკვთები გაქვს, რა ფერის თვალები... მალე, სულ ცოტა დაგვრჩა და უკვე აღარ ვიცი როგორ გავწელო ეს დრო... ისე მიჭირს ფიზიკურად, მორალურად... ძალიან ვიღლები, სულ მინდა ვიწვე, სულ მეძინება. ვერც ვკითხულობ, ვერც ვმეცადინეობ, ვეღარც ვქარგავ... ძალიან დავმძიმდი და ხანდახან ძალიან მიჭირს ხოლმე შენი ხტუნვის გაძლება...:) რთული ყოფილა 9 თვე შვილის მუცლით ტარება )) <br />მაგრამ ისე მიყვარხარ... გვიყვარხარ. ყველა ისე გეფერება და გელოდება. მამა (ესეც როგორ მეუცხოვება :)) სულ გკოცნის ხოლმე და გეფერება, შენს კომფორტზე ზრუნავს, შენს უფლებებს იცავს, რომ შემთხვევით არ დაგჩაგრო, უგემოვნო არაფერი მოგასმენინო ან ჩემი წოლით არ შეგავიწროვო :))<br /><br />მე ყველაფერი მინდა ვიცოდე შენზე... ვიცი როდის გძინავს ხოლმე და ხანდახან ისე მომენატრება შენი კაკუნი ხმამაღალ მუსიკას გირთავ და ძალით გაღვიძებ :) კიდე შენი წვალება მიყვარს, რამდენს ამოიზნიქები იმდენს რომ გეფერები და შენც გარბიხარ, მე კი არ გასვენებ :) უბრალოდ ამ ფორმით გეკონტაქტები...<br />მე ბევრს ვკითხულობ შენზე. ვიცი, ახლა კიდეც რომ დაიბადო უკვე საფრთხე აღარ გემუქრება, რომ ჩამოყალიბებული პატარა კაცუნა ხარ და შენი ყველა ორგანო მუშაობს. თვალის გუგებიც აგეხილა და ისევე რეაგირებ სინათლესა და სიბნელეზე, როგორც ჩვეულებრივი ადამიანი. შენი კანი მოვარდისფრო ფერისაა, ფრჩხილებმა კი უკვე თითის ბოლომდე მიაღწიეს. გრძნობ და გესმის ყველაფერი, რაც შენს ირგვლივ ხდება. ხარ დაახლოებით 40 სანტიმეტრი და 1600 გრამი :)<br /><br />მალე ეხოზე მივდივარ და გნახავ.... იქნებ სურათიც მომცენ შენი...<br />შეხვედრამდე :) :*<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-PyCnZ1iv52g/TbW74ftRhbI/AAAAAAAAAxM/chsT2Bv-YVc/s1600/beremena_gl.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-PyCnZ1iv52g/TbW74ftRhbI/AAAAAAAAAxM/chsT2Bv-YVc/s400/beremena_gl.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599588290963539378" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-1209595495656951955?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-58147380854130815372011-04-15T00:03:00.000+04:002011-04-15T00:04:29.780+04:00იმაზე საშინელი გრძნობა არ არსებობს ალბათ, როცა შენდაუნებურად ვიღაც ვერ გიგებს, როცა ცხოვრებაში რაღაც არ გამოგდის, როცა ძალიან გინდა, მაგრამ შენი ყოველი დღე არ არის მოფენილი ია–ვარდებით და ყველაფერი არ არის მარტივი. <br />ცხოვრება ერთის მხრივ იოლია, ისეთი ხალასი, ფერადი. როცა არაფერი გაღელვებს, არც არანაირი საწუხარი გეჩვენება ძალიან რთულად და დარწმუნებული ხარ, რომ ყველაფრის მოგვარება ისე მარტივია ოღონდ მოგინდეს და.... რა კარგია, როცა გიხარია ყველა თბილი დღე, როცა თავბრუს გახვევს იასამნის სურნელი და ელი გაზაფხულს... <br />და ხანდახან რა მძიმეა ყველაფერი. როცა ვერც კი ამჩნევ ვერც ფერებს, ვერც ხედებს და ვერც სითბოს გრძნობ... როცა სურვილი გაქვს განმარტოვდე, ყელში რაღაც ბურთები გახრჩობენ და ისე გინდება იტირო... ძალით ფიქრობ ხოლმე საშინელებებს და ძალით იჭედავ ტვინს სისულელეებით, რადგან გჭირდება....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/--03av83IEO8/TadSbeBZlCI/AAAAAAAAAw8/0hAHWwdbgE4/s1600/3423754_large.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--03av83IEO8/TadSbeBZlCI/AAAAAAAAAw8/0hAHWwdbgE4/s400/3423754_large.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595531693900010530" /></a><br /><br />უბრალოდ მე არ შემიძლია ასე ცხოვრება. მე არ შემიძლია ვიყო შიშში, სტრესში ან გაურკვევლობაში და მარტოობაში... მე მინდა, რომ ჩემს ცხოვრებას ვხედავდე სულ ნათელ ფერებში, მე სხვანაირად ვერ წარმომიდგენია... მე არ ვარ არც დეპრესიული, არც ჩემი თავის მსხვერპლად წარმოჩენის იდეა მხიბლავს, თუნდაც მხოლოდ საკუთარ თავთან... ალბათ დედამიწაზე ყველაზე მეტად მინდა სიმშვიდე და ადამიანებთან ჰარმონიაში ცხოვრება... ყველაზე მეტად მეშინია ხმამაღალი სიტყვის და ჩხუბის... ჩხუბის რომელიც არც კი ვიცი.. რა ცოდნა უნდა ჩხუბს? მაგრამ არ ვიცი. არ ვიცი რა ვუთხრა ადამიანს, როგორ "მოვაჯინო თავის ადგილას" როგორც იტყვიან ხოლმე, ან როგორ ვუთხრა ვინმეს რამე ისე, რომ მერე 1 კვირა ამაზე არ ვიფიქრო, არ ვიდარდო და ლამის არ გადავყვე მანამ, სანამ არ დამავიწყდება... და ეს ძალიან კარგია ალბათ...<br />უბრალოდ ძალიან მიამიტური აზრები მაწუხებს და მაშინებს... რა მოხდება, რომ ყველაფერი აირიოს და ისე აიბურდოს რომ აღარ დალაგდეს? რომ ვეღარ დალაგდეს? რომ აღარ მომეცეს იმის საშუალება ვიყო ისეთი, როგორიც ვარ და მინდა ვიყო...<br />ამ პოსტს ვერც ვერავინ გაიგებს ალბათ... არადა ყველას აქვს მომენტი, როცა ძალიან გვიჭირს ერთმანეთთან ურთიერთობა... ჩვენ ადამიანებს<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-2NUxp1CGmUo/TadSrfW73aI/AAAAAAAAAxE/hH5-tt17Y_c/s1600/303212_295062.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 346px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-2NUxp1CGmUo/TadSrfW73aI/AAAAAAAAAxE/hH5-tt17Y_c/s400/303212_295062.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595531969136680354" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-5814738085413081537?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-37949657134794300842011-03-20T12:06:00.001+04:002011-03-20T13:07:30.700+04:00არ ვარ მშიშარა და დიდად არც სიკვდილის მეშინია. <br />მეშინია ახლობლების ავადმყოფობის, გაურკვეველი მდგომარეობების, არეულობის, მაგრამ ზოგადად ვიცი, რომ მოსახდენი ყოველთვის მოხდება და მოხდება ისე, როგორც ეს ღმერთს სურს. ამიტომ ერთადერთ გადარჩენად ყოველთვის მიმაჩნია გულმხურვალე ლოცვა, რომელსაც ღმერთი ჩემგან ყოველთვის იღებს. იღებს მაშინ, როცა ეს მართლა გულმხურვალეა.<br /><br />ვეძებდი საინტერესო სტატიებს ინტერნეტში. აღმოვაჩინე სიტყვა წარღვნა ვიკიპედიაში. იგი განმარტებულია, როგორც მეორედ მოსვლა, წყალრღვნა, სამყაროს დაღუპვა, ადამიანთა მოდგმის გაწყვეტა წყალდიდობის ან მსოფლიო ხანძრის მეშვეობით — <span style="font-weight:bold;">საყოველთაო უზნეობის, უსაქციელობის, გადაგვარების დროს.</span> ბიბლიის მიხედვითაც ხომ ასეა. მაშინ, როცა კაენისა და სეითის ერთამენთში აღრეული შთამომავლები უწმინდურნი გახდნენ და მათ გარყვნილობას საზღვარი არ ჰქონდა, ღმერთმა ინება დედამიწა გაეწმინდა (განებანა) ბოროტებისაგან და მოახდინა წარღვნა.<br /><br />დღეს, როცა ამდენი უბედურება ხდება, თავი რომ დავანებოთ იაპონიას, ლიბიას, ზოგადად ომებს, ბუნებრივ კატაკლიზმებს... მარტო კურიერის მოსმენა რად ღირს ყოველდღე, როცა ხდება ამდენი შოკისმომგვრელი ფაქტი, როცა მამები კლავენ შვილებს და პირიქით, დედები კლავენ ჯერ არ დაბადებულ შვილებს, უკვე დაბადებულ საბრალო ჩვილებს ყრიან, კლავენ ან უბრალოდ მარხავენ ცოცხლად ან.... რავიცი კიდევ რომელი ერთი უნდა გაიხსენო და არც მაქვს სურვილი. მაგრამ ყოველდღე ხდება და გესმის რაღაც ისეთი, რაც მე პირადად მაეჭვებს ადამიანების ნორმალურობაში.<br /><br />დღეს, ნორმალურობად ითვლება ის, რასაც აქამდე გარყვნილობა ერქვა და არც ვიცი რამ შეცვალა ასე ძალიან ხალხში ეს ცნება. რადგან ის, რასაც მე ამ სიტყვას ვუწოდებ, ხალხისთვის დღეს საამაყოა და იმდენად რომ ხდება ამის რეკლამირება, ამაზე ტაშის დაკვრა, ამით ამაყი და მოწოდება მოლ ვინ ხართ თქვენ მანდ ტელეეკრანებთან, ნახეთ რა მაგარი ვარ, დამემგვანეთ, მომბაძეთ...<br /><br />ვდებ ვიდეოს, რომლის მოსმენის მართლა შემეშინდა, რადგან ყველაფერი სიმართლეა... ჩვენ, ცოდვილები ამ ცოდვებს საგულდაგულოდ უნდა ვმალავდეთ და სინანულით ვიხსენიებდეთ მხოლოდ აღსარებაში, დღეს კი ხდება ამის აფიშირება და, ვმეორდები, ამით ამაყობა... <br />ბოზობა გახდა მისაბაძი, ნორმალურ მოვლენად იქცა კაცის კაცისადმი სიყვარული, ქალის ქალისადმი სიყვარული და თუ ეს <span style="font-weight:bold;">შენთვის</span> მიუღებელია, გეტყვიან, რომ შენ გოიმი ხარ და ჩამორჩენილი, რომ ყველას აქვს უფლება იცხოვროს ისე, როგორც მოსწონს და ეს შენი საქმე სულაც არ არის. და ამაზე შენ უნდა გაჩუმდე, რადგან რა გინდა უპასუხო?<br /><br /><object width="480" height="360"><param name="movie" value="http://www.dailymotion.com/swf/video/xhk3mw?theme=none"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.dailymotion.com/swf/video/xhk3mw?theme=none" width="480" height="360" wmode="direct" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed></object><br /><a href="http://www.dailymotion.com/video/xhk3mw_yyyyyyyyy-yyyyyyyy-yyyyyyyy-yyyyyyyy-yyyyy-yyyyyyyy_news" target="_blank">მიწისძვრა იაპონიში (ქადაგებს დეკანოზი დავით...</a> <i>by <a href="http://www.dailymotion.com/gio_xomasaa" target="_blank">gio_xomasaa</a></i><br /><br />და რაც უნდა ის ამტკიცონ მეცნიერებმა, თქვან რომ არაფერი საშიში <span style="font-weight:bold;">არ ხდება</span>, რომ ასე იყო მუდამ, რომ არავის არანაირი საფრთხე არ გვემუქრება...... მე პირადად ვხვდები, რომ დედამიწა მართლაც გადატვირთულია ამდენი არანორმალურობისგან, ამდენი სიბოროტისგან, ბოღმისგან, გარყვნილობისგან, სიბინძურისგან.... და სულაც არ მიკვირს ყველაფერი ის, რაც დღეს <span style="font-weight:bold;">ხდება</span>.<br /><br />„ცოდვისაგან გათავისუფლების ერთადერთი საშუალება კვლავ ღმერთთან დაბრუნებაა, რაც სინანულით მიიღწევა. თუ ადამიანი დაგმობს ცოდვილ ცხოვრებას და სინანულით შესთხოვს უფალს ცოდვების მიტევებას, შენდობას მიიღებს, რადგან არ არსებობს ცოდვა, რომელიც ღვთის სიყვარულსა და მოწყალებას აღემატება.“<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-3794965713479430084?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-74353319916232175712011-03-17T20:42:00.005+04:002011-03-19T00:19:23.181+04:00ვის არ უოცნებია თუ არ უფიქრია საკუთარ, დიდ თუ პატარა, ლამაზ და მყუდრო სახლზე, რომელშიც მოაწყობდა ყველაფერს თავის ჭკუაზე, თავისი გემოვნებით, რომელშიც გაზრდიდა თავის შვილებს და დაელოდებოდა მეუღლეს სამსახურიდან... გაატარებდა თავისი ცხოვრების ლამაზ და ბედნიერ წლებს და შემდეგ, დიიდი ხნის შემდეგ იქ იცხოვრებდნენ ცისფერთვალა შვილიშვილები.... შორს წავედი, მაგრამ ოცნება ტკბილია.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-JinFx7A0hGs/TYI52m2sVuI/AAAAAAAAAw0/qVyxleGCbb8/s1600/06401954.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 294px; height: 384px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-JinFx7A0hGs/TYI52m2sVuI/AAAAAAAAAw0/qVyxleGCbb8/s400/06401954.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585090098198501090" /></a><br />ხშირად მიფიქრია როგორი მინდა იყოს ჩვენი სახლი...<br />მაგალითად სამზარეულო:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-M_7-XCO1JcE/TYIyIEZaxdI/AAAAAAAAAwU/MzfqXyAsoXs/s1600/fileh1d4LY.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-M_7-XCO1JcE/TYIyIEZaxdI/AAAAAAAAAwU/MzfqXyAsoXs/s400/fileh1d4LY.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585081602093532626" /></a><br /><br />ეს ის სამზარეულოა, რომელიც ჩემს ქმარს სასაცილოდაც არ ეყოფა ალბათ, თუმცა ამ საკითხში მისი აზრის გათვალისწინება არ მინდა, რადგან ეს ჩემი კუთხეა და მე იქ კომფორტულად მინდა თავს ვგრძნობდე... ხომ უნდა მოვუმზადო დილაობით უგემრიელესი და განსხვავებული საუზმეები, საღამოობით უგემრიელესი ვახშმები, შაბათ–კვირას კი ორიგინალური დესერტები და ტკბილეულობები... ეს უნდა იყოს კუთხე, სადაც სულ იქნება სითბო, არ იქნება ტელევიზორი და არანაირი თვალშისაცემი ტექნიკა. შეიძლება მხოლოდ პატარა რადიო, რომ საჭმლის მომზადების პროცესი იყოს მხიარული და მუსიკალური:) <br />აქედან განხორციელდება უმნიშვნელოვანესი სატელოფონო ზარები გოგოების და ნათესავების მიმართულებით, აქ უნდა ვეჭორავო სტუმრად მოსულ დედას, დედამთილს, მულს და რავიცი კიდევ ვის არა... სწორედ აქ უნდა დავუცადო ქმარს სამსახურიდან, (რადგან მე ყოველთვის მასზე ადრე დავბრუნდები სახლში :)) აქ გავაკეთებთ სადღესასწაულო კერძებს, ყველა ერთად გავაწყობთ ულამაზეს სუფრას, გადავაფარებ ქათქათა, თეთრ გადასაფარებელს, თუნდაც იმას, ნათესავმა რომ მაჩუქა როცა გავთხოვდი :)) თეთრს და ნაქარგებით... ავანთებთ ლამაზ სანთლებს, მერე დავაწყობთ სალათებს, გემრიელობებს და ყველაფერს ერთად დავაგემოვნებთ...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-1k64KseeSQI/TYI1PqzXKBI/AAAAAAAAAwc/d357i1hdh08/s1600/1203514.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-1k64KseeSQI/TYI1PqzXKBI/AAAAAAAAAwc/d357i1hdh08/s400/1203514.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585085031196862482" /></a><br /><br />ჩვენი სამზარეულო უნდა იყოს თბილი, მყუდრო და პატარა. კედლებზე ჩემი ნაქარგებით და ნაჩუქარი, ლამაზი თეფშებით. მოხერხებული დივნით და კარადაზე ლამაზი ვაზით, რომელშიც ჩავაწყობ ხოლმე მეუღლის მორთმეულ ლურჯ ყვავილებს....<br /><br />ბევრი ვიფიქრე საბავშვო ოთახზეც, შესაფერისი ფოტოც ბევრი ვეძებე, მაგრამ სამწუხაროდ google-ში ვერაფერი ვიპოვე... ჩვენ ხომ მარტო ერთი შვილი არ გვეყოლება... რადგან ძალიან არ მინდა ჩემი შვილები ეგოისტებად გაიზარდნონ და დედმამიშვილური სიყვარული არ იცოდნენ. ამიტომ ერთი ბავშვისთვის ოთახსაც ვერ ვეგუები. ძალიან მინდა ჩემი შვილებისთვის ლამაზი ოთახი, ხის პაწაწუნა ავეჯით, შიგ ბევრი სათამაშოებით, კედლებზე უამრავი ბედნიერი ფოტოთი, საყოფი კარადებით და ბევრი წიგნებით...<br />მათთანაც დავკიდებ რომელიმე ჩემს მომავალ ნაქარგს, მაგალითად რაიმე ამათ მსგავსს:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-z7AIHv2AMJs/TYI2YxVmwII/AAAAAAAAAws/BZz9NDz25Lg/s1600/13.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-z7AIHv2AMJs/TYI2YxVmwII/AAAAAAAAAws/BZz9NDz25Lg/s400/13.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585086287081554050" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-PwGRalASoF0/TYI2Peoe37I/AAAAAAAAAwk/vP68-gax6vg/s1600/1242859564_1240863910_deti-7.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 334px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-PwGRalASoF0/TYI2Peoe37I/AAAAAAAAAwk/vP68-gax6vg/s400/1242859564_1240863910_deti-7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585086127441633202" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />და მათი ოთახიც იქნება ძალიან ნათელი და თბილ ფერებში, რომ პაწუა გულებში ჩაეღვაროთ სითბო და არასოდეს იფიქრონ ბოროტებაზე..<br />.<br />ბევრი ოცნება მაქვს კიდევ, რაღაცეეები ზუსტად წარმომიდგენია კიდეც:) მაგალითად ვიცი, რომ ჩემს სახლში იქნება ძალიან ბევრი საოჯახო ფოტო, ბევრი წიგნი, კიდევ ყველა ერთმანეთს მოუსმენს და ამავდროულად ყველა იქნება დამოუკიდებელი.<br />ძალიან იოლია ალბათ ოცნება.... და ძალიან რთული მისი განხორციელება...<br />მაგრამ როცა რაღაც მთელი გულით გინდა, წინ ვინ გადაგეღობება?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-7435331991623217571?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-40441716487422325072011-03-12T23:25:00.000+04:002011-03-13T23:25:49.081+04:00<span style="font-weight:bold;">მე მორწმუნე ადამიანი ვარ და ვცდილობ ეკლესიურად ვიცხოვრო</span>. <br />მე შეძლებისდაგვარად ვიცავ მარხვებს, ვყიდულობ ხოლმე სამარხვო შოკოლადებს, კარაქს, ხორცს, ვაკეთებ სხვადასხვა სალათებს სამარხვო მაიონეზით... ლოცვების კითხვა ძალიან მიჭირს, რადგან გონება მეფანტება. ხანდახან ისე ჩავათავებ ხოლმე გვერდს წაკითხულიდან ვერც ვერაფერს ვგებულობ, გადავალ შემდეგზე და თან გადავთვლი ხოლმე რამდენი გვერდი დამრჩა იმდენად რთულია ეს ჩემთვის...<br />ეკლესიაში დავდივარ შეძლებისდაგვარად, მიზიდავს იქ არსებული გარემო, სილამაზე, სათნოება, სიკეთე თუ არ ვიცი რა დავარქვა... მხიბლავს ის აზრი, რომ მე წირვაზე ვიმყოფები, ეკლესიაში, მაშასადამე მე რაღაცით მაინც ვამტკიცებ, რომ მორწმუნე ვარ, კეთილი ვარ, კარგი ვარ.... ხანდახან ხალხისკენ თვალი გამირბის, ვათვალიერებ მათ ტანისამოსს, ფეხსაცმელს... გულში ვამტყუნებ და სიბრაზით ვივსები ამ ადამიანთა მიმართ, ვისაც ტელეფონის გამორთვა დაავიწყდა, ვინც ნაცნობთან გამალებით რაღაცაზე საუბრობს ან როცა ვინმე გოგონა შარვლითაა ეკლესიაში... თუმცა უნდა გამოვტყდე რომ რამდენჯერმე მეც შემხვედრია ეკლესიაში დიდი ხნის უნახავი ადამიანი და მომიკითხია იგი მთელი თავისი ოჯახით... ან კიდევ რამდენიმე წლის წინათ არ ვატარებდი კაბას და ეკლესიაშიც დავდიოდი მუდმივად შარვლით...<br />ხანდახან გამიელვებს ხოლმე თავში საღი აზრი: რა მინდა აქ, თუ არ ვისმენ ლოცვას და არ ველაპარაკები უფალს?... მაშინ ვხრი თავს და ვცდილობ ღმერთს ვესაუბრო. ხან გამომდის... ხან სხვა ფიქრებში ვვარდები ისევ და ცოტა ხანში გამოფხიზლებული ვხვდები, რომ გავითიშე იმ აზრებისგან რაზეც მინდოდა და უნდა მეფიქრა. და ძალიან მრცხვენია როცა ამ დროს მიმოვიხედავ და ვხედავ, რომ მე მარტო არ ვარ ასეთი. რომ ადამიანთა ფიქრები რომ გესმოდეს, ალბათ სულ რამდენიმე ატარებს მთელ 2–3 საათს გულმხურვალე ლოცვაში... და კიდევ მე და არა მარტო მე მემართება ის, რომ ლოცვის დროს ვერ ვიტან ოდნავ შეხებასაც კი და ზოგადად ხალხი მზადაა ერთმანეთი "შეჭამოს" უნებურად შეხებისთვის, ლოცვაზე ან გალობაზე ხმამაღლა აყოლისთვის, ძალიან მარტივი კითხვისთვის.... ისევ სხვებზე...<br />ძალიან მრცხვენია, როცა ვგრძნობ რომ ჩემი რწმენა არ არის ღრმა და სუფთა, როცა წირვაზე წასასვლელად დილით ვერ ვიღვიძებ ან როცა იქ მისულს მალე ფეხები მტკივდება და როცა ნებისმიერ მიზეზს ვეძებ, რომ წამოვიდე........<br />ძალიან მრცხვენია, როცა აღსარებაზე მისულს ჩემი ღრმა გულისთქმა მესმის, რომელიც ნატრობს რომ მამაო დღეს არ იყოს.... არადა ისევ ღრმა გულში როგორ მინდა აღსარება... წრფელი, სულის განმანთავისუფლებელი... აი ისეთი, პირველი რომ იყო: ბავშვური, წრფელი, სინანულით სავსე და იქედან გამოსულმა მართლა შევიგრძენი პირველად და უკანასკნელად რას ნიშნავს სიტყვები: მიწაზე ფეხს არ ვადგამო რომ ამბობენ... თითქოს ფრთები გამომესხა და ჩემზე მსუბუქი ადამიანი არ არსებობდა... იმის მერე რამდენჯერ ჩამიბარებია აღსარება და ასეთი გრძნობა აღარასდროს აღარ მქონია...<br />მე კიდევ ვერ მოვთვლი რამდენი რამის მრცხვენია. ეს აღსარებაც ჩემთვის რთული საწერია, მაგრამ თავს იმით ვინუგეშებ, რომ რადგან ამის წერა შემიძლია და ამას აღვიქვამ, ალბათ არც მთლად ისე წასულია ჩემი საქმე...<br /><br />პ.ს. მინდა გითხრათ, რომ შეგიძლიათ გამკიცხოთ, იფიქროთ ჩემზე ყველაფერი, რაც მოგესურვებათ. მე კი წინასწარ გეტყვით იმას, რითიც დავიწყე: <span style="font-weight:bold;">მე მორწმუნე ადამიანი ვარ და ვცდილობ ეკლესიურად ვიცხოვრო</span>. <br />და კიდევ, ბედნიერი ვიქნები თუ თქვენ გამკიცხავთ, რადგან მაშასადამე თქვენთვის ეს ყოველივე, ჩემს მიერ ზემოთ დაწერილი, უცხოა და ძალიან არანაცნობი.<br /><br />ღმერთმა მოგცეთ რწმენა<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-JVCl4p57-Fs/TX0ZtMJNSxI/AAAAAAAAAwM/bOodFaxW-Us/s1600/santeli.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 352px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-JVCl4p57-Fs/TX0ZtMJNSxI/AAAAAAAAAwM/bOodFaxW-Us/s400/santeli.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583647377153936146" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-4044171648742232507?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-85347106328321964522011-02-24T17:24:00.006+04:002011-02-24T17:56:09.610+04:00ორსულობის 22-ე კვირას გადავაბიჯე უკვე, რაც იმას ნიშნავს, რომ ორსულობის ნახევარზე ცოტა მეტი წარმატებით განვვლე :) ჩემი პატარა უკვე ბევრს დახტის და არ მასვენებს, მუცელიც უკვე საგრძნობლად გამებერა. მეტყობა, რომ ორსული ვარ და მეც უფრო შევიგრძენი საკუთარი მდგომარეობა რაც მახარებს :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-8jCS9yyUrsQ/TWZgZ2kMviI/AAAAAAAAAv0/Zp9M6gqSqJg/s1600/143459a2c917.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-8jCS9yyUrsQ/TWZgZ2kMviI/AAAAAAAAAv0/Zp9M6gqSqJg/s400/143459a2c917.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5577251185805278754" /></a><br />ცოტა ხნის წინ ჩემი კურკა დამესიზმრა ) ძალიან ლამაზი იყო მართლა )) დილით ვეღარ აღვიდგინე როგორი სახე ქონდა, მაგრამ მახსოვს გავოცდი, რადგან ორივეს ძალიან გვგავდა და კიდევ მახსოვს საოცარი თვალები ჰქონდა, ოღონდ ცისფერი არა, მუქი ფერის :)<br /><br />რამდენიმე დღის წინ ეხოზე ვიყავი. 9 თვის მანძილზე 2 თუ 3 ვიზიტი არის უფასო, რასაც არ ვიცი ვინ (სახელმწიფო თუ თვითონ ქალთა კონსულტაცია) ჩუქნის მომავალ დედებს. ხოდა ჩემი ეხოც გამოდგა უფასო. იქ მისული დიდი სიხარულით, რომ ვნახავდი ჩემს პატარას, წამოვედი ნერვებმოშლილი და ძალიან გაბრაზებული. ის კაცი მუდოსავით ჩუმად იყო, არც არაფერი უთქვამს, არც ბავშვი მაჩვენა. იჯდა ისეთი სახით შემეშინდა არ მცემოს–მეთქი... ერთადერთი გავუბედე იქნებ სქესს ხედავთთქო, რაზეც უტეხად მიპასუხა: უფასო ეხო სქესს არ ამბობსო. მერე დააყოლა, თუ გინდა 5 ლარი მომეცი და გეტყვიო. ჯერ გავოცდი, მერე ისე გავბრაზდი....<br />ერთადერთი რაღაც ფურცელი გამატანა ჩემს ექიმთან, სადაც რამოდენიმე ზომა ეწერა. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-croEEePnpUc/TWZjBsh9k0I/AAAAAAAAAv8/kv1NIByBh0Q/s1600/ES.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 297px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-croEEePnpUc/TWZjBsh9k0I/AAAAAAAAAv8/kv1NIByBh0Q/s400/ES.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5577254069329564482" /></a><br /><br />მერე სახლში სანტიმეტრით ვამოწმებდი და დავადგინე, რომ ჩემს პატარას დღესდღეობით ამხელა თავი აქვს უკვე<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-zBzBdQH7oF4/TWZjVOT0N7I/AAAAAAAAAwE/74IR-nAAEr4/s1600/230220111764.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 347px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-zBzBdQH7oF4/TWZjVOT0N7I/AAAAAAAAAwE/74IR-nAAEr4/s400/230220111764.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5577254404814550962" /></a><br />:))<br />ჩემი ЧУДО :*<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-8534710632832196452?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-31435379863222060962011-02-20T17:40:00.005+04:002011-02-20T23:40:34.911+04:00საერთოდ დიდი ხანია დარწმუნებული ვარ იმაში, რომ ადამიანი ძალიან მრავალმხრივია. მასში ყველა თვისება, ცუდიც და კარგიც, თანაბრად დევს და მხოლოდ აღზრდა, გარემოება, შთაგონება განაპირობებს თუ რას გამოავლენს და როგორი იქნება იგი. ხშირად ამბობენ: ცუდმა გარემომ გააფუჭაო ან ცუდი ხალხის გარემოცვაში მოექცაო. ადამიანის დამორჩილება ნებსით თუ უნებლიეთ ხშირად ძალიან იოლია. ჩვენ თუთიყუშებივით ვიმეორებთ იმას, რასაც ვხედავთ. <br />მე პირადად ძალიან სუსტი ნებისყოფის ადამიანი ვარ. ჩემი ქმარი ამას სუსტ ფსიქოლოგიას ეძახის. მე კილოსაც კი იოლად ვიღებ საკმარისია 1 კვირა მაინც ვიცხოვრო სხვა კუთხის თუ ნაციის ადამიანებში.<br />მაშინ, როცა პირველად მოვხვდი მოსკოვში, მიამიტი, ქუთაისელი, პატარა გოგო, პირდაღებული ვუყურებდი ტუჩ, ცხვირ, წარბ და კიდევ რა არ გახვრეტილ რუსებს და ისეთი საშინელი სიტყვებით ვლანძღავდი.... მაგრამ გავიდა სულ ცოტა ხანი და მე ტუჩი გავიხვრიტე და ჩემი პირსინგი აბსოლუტურ ნორმალურობად მიმაჩნდა. ახლა, დღევანდელი დღის გადასახედიდან, მე გახსენებაც კი მიჭირს რა შეგნება მქონდა მაშინ. არა, გასაგებია რომ ეს არ არის რაღაც сверхистественное მოვლენა, უბრალოდ დღევანდელ მე–ს ხასიათში ეს არანაირად არ ჯდება. და ეს ყოველივე გამოიწვია იმან, რომ სხვადასხვა დროს მე ვიმყოფებოდი სხვადასხვა გარემოში და ჩემზე გავლენას ახდენდნენ აბსოლუტურად განსხვავებული ადამიანები. <br />საერთოდ, ფიქრის საფუძველზე, მივედი აზრამდე, რომ ხშირ შემთხვევაში ადამიანის ბოლომდე ამოცნობა შეუძლებელია (არ ვგულისხმობ მეუღლეებს, შვილებს. თუმცა, სიურპრიზებს ხანდახან ისინიც აწყობენ). იმდენი საიდუმლო ტვინის უჯრედი და რაღაც ნაწილაკები გვაქვს თავში, რომ ხანდახან ადამიანს თვითონვე უკვირს თავისი საქციელი.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-PFsia-jNPx4/TWFuGV_TMII/AAAAAAAAAvs/9tgTpNh7WQg/s1600/041209160647.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 308px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-PFsia-jNPx4/TWFuGV_TMII/AAAAAAAAAvs/9tgTpNh7WQg/s400/041209160647.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575858868922298498" /></a><br />დასკვნა რა არის?<br />ის საიდანაც ყველაფერი იწყება – <span style="font-weight:bold;">აღზრდა</span> უნდა იყოს სწორი. ადამიანი რომელიც გვიყვარს და გვინდა კარგი იყოს – უპირველესად შვილები, უმცროსი დები, ძმები.... უნდა ავღზარდოთ კარგად, სწორად. და ალბათ არც მუდმივი ჩიჩინის ტაქტიკა იქნება ურიგო. <br /><br />შეძახილმა ხე გაახმოო – ეს გამახსენდა. იმდენი უნდა უმეორო თუ რა არის კარგი და რა ბოროტება, რომ ვერავითარმა ადამიანმა, გარემოებამ და გარემოცვამ ვერ შეუცვალოს აზრი და ვერ გადაუბრუნოს ტვინი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-3143537986322206096?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-57085068243298070522011-02-09T18:38:00.011+04:002011-02-09T23:23:20.012+04:00აზრი, რომელიც მინდა ამ პოსტში ჩავდო, ძალიან დიდი ხანია თავში მიტრიალებს. ამაზე ვფიქრობდი ჯერ კიდევ მანამ, სანამ გავთხოვდებოდი ან საერთოდ გავიცნობდი გიოს. მაშინ ვცხოვრობდი მოსკოვში, ვსწავლობდი, ვმუშაობდი და ბევრს ვფიქრობდი საკუთარ კარიერაზე, მომავალ ცხოვრებაზე. მაშინდელ ჩემს გეგმებში რასაკვირველია არ შედიოდა არც სიყვარული, მითუმეტეს არც გათხოვება და არც შვილი. მე ვფიქრობდი, რომ გათხოვება არის თავშესაფარი სუსტი ქალების, რომლებიც საკუთარი ძალებით ვერაფერს აღწევენ ცხოვრებაში და რაღაც ეტაპზე ირჩევენ ამოეფარონ მეუღლის ძლიერ მხარს. რათქმაუნდა ეს სისულელეა და ამას მალევე მივხვდი. სიყვარული პირიქით – სტიმულია, რომლის გარეშეც ალბათ აზრი არ აქვს არანაირ წინსვლებს კარიერაში, ზოგადად ცხოვრებაშიც, რადგან ერთხელაც თავს იგრძნობ მარტოსულად და ყველაფერი აზრს დაკარგავს. სულ სხვა მხარეს წავედი. <br />ამ ფიქრებისკენ მიბიძგა იმან, რაზეც ახლაც ხშირად ვფიქრობ. მთელი შეგნებული ცხოვრება მეშინია ჩამოუყალიბებელი ცხოვრების, აუსრულებელი სურვილების, განუხორციელებელი იდეების... მეშინია რომ ცხოვრება უცებ გაიფრენს... ერთ დღესაც ყოველდღიური პრობლემებით დატვირთული გამოვფხიზლდები და აღმოვაჩენ, რომ უკვე ასაკში ვარ და ვერაფერს მივაღწიე, არ შევდექი როგორც სრულყოფილი ადამიანი, ვერაფერს მივაღწიე საკუთარი შრომით და გადავყევი სახლის ლაგებას ან სადილების კეთებას.<br />ახლა მარტინ იდენს ვკითხულობ და ისე ნაცნობია ზოგიერთი განცდა, რომელსაც ის აღწერს. გრძნობს რომ რაღაც ძალა აქვს, რომ სხვებისგან განსხვავებულია, რომ ბევრად მეტი შეუძლია იყოს ვიდრე არის. ეს ჩემთვის ნაცნობია, რადგან დიდი ხანია ამაზე ვფიქრობ. მე ვიცი, რომ მე ბევრი რამე შემიძლია, ბევრის მიღწევა შემიძლია და არა ფულისთვის ან კარიერისთვის, არამედ იმისთვის, რომ ჩემი <span style="font-weight:bold;">საკუთარი მე</span> იყოს კმაყოფილი და გამუდმებით არ ვგრძნობდე სულის ფორიაქს.<br />მე ბევრჯერ მინახავს ქალი 40–50–60 წელს გადაშორებული, ჩემთვის პატივსაცემი, რადგან ცხოვრება გაატარა ისე, როგორც შეეფერება ნამდვილ დედას თუ ბებიას. ისინი საღამოობით, ყოველი საქმის შემდეგ უყურებენ გადაცემებს, ფილმებს, ცხოვრობენ სხვისი ცხოვრებით და გულის ტკივილით გრძნობენ რომ მათი სურვილები დარჩა წარსულში, მათ ცხოვრებაში აღარ მოხდება სასწაული და იგი დასრულდება ისე, როგორც მიმდინარეობდა ბევრი წლის განმავლობაში. მე ვუყურებ ამას და საშინლად არ მინდა ასეთი ვიყო 30–40 წლის შემდეგ.... მე მინდა ვიცხოვრო სრულყოფილი ცხოვრებით, ვიმოგზაურო იქ, სადაც მინდა, თავს ვგრძობდე კიდევ ერთხელ ვიტყვი <span style="font-weight:bold;">სრულყოფილად</span>, გამოლეულად, მშვიდად და ძალიან არ მინდა არასოდეს გამიჩნდეს გრძნობა, რომ ვერაფერი მოვასწარი.... რომ ტყუილად ვიცხოვრე...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TVLTgiaCF7I/AAAAAAAAAvk/0f6y2yVq39M/s1600/x_d6e29ab0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 329px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TVLTgiaCF7I/AAAAAAAAAvk/0f6y2yVq39M/s400/x_d6e29ab0.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571748244955994034" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-5708506824329807052?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-53558297799118967042011-02-03T16:22:00.000+04:002011-02-03T16:22:50.084+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TUqdOaKOtwI/AAAAAAAAAvU/d3FUtF56aRk/s1600/f_16409712.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 383px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TUqdOaKOtwI/AAAAAAAAAvU/d3FUtF56aRk/s400/f_16409712.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569436760062998274" /></a><br />რატომღაც ყოველთვის მეგონა, რომ დედობრივი ინსტინქტის რაობას ვიგრძნობდი მაშინვე, როგორც კი დავფეხმძიმდებოდი. რათქმაუნდა არ ვგულისხმობ იმას, რომ ბავშვი მიყვარს, მის ჯანმრთელობაზე გამუდმებით ვნერვიულობ და ა.შ. ვგულისხმობ... თავად არ ვიცი რას. იმას, რაზეც ბევრჯერ წამიკითხავს და გამიგონია, რომ ეს არის არაბუნებრივი რაღაც, რაც უნდა იგრძნო. ისე ვწუხვარ, რომ ამ რაღაცას ჯერ ვერ ვგრძნობ ან ვერ ვხვდები რომ ვგრძნობ. <br />სიმართლე გითხრათ, ბოლომდე ვერც ვაცნობიერებ რომ მე შვილი მეყოლება :) მრცხვენია ამ სიტყვების :) ადრე მემგონი წამიკითხავს, რომ ეს ყველაფერი ბავშვის დაბადებისთანავე გაივლის, რომ გაქრება ყველანაირი შიში, დაიბადება უზარმაზარი სიყვარული და დედობრივი ინსტინქტებიც თავს იჩენენ. სულმოუთქმელად ველოდები ამ დღეს...:*<br />მანამდე კი რა შემიძლია?<br />შეძლებისდაგვარად ვღზრდი ჩემს პაწაწუნა კაცუნას :)<br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TUqdV16bujI/AAAAAAAAAvc/CxTAGsOBZC4/s1600/0b0ff4e7a7e7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TUqdV16bujI/AAAAAAAAAvc/CxTAGsOBZC4/s400/0b0ff4e7a7e7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569436887772019250" /></a><br />ვუსმენ კარგ მუსიკას (ხანდახან ძალიან ჭკუამხიარულსაც, რაზეც ბავშვი რეაგირებს შესაბამისად :) თუმცა ჯერ ვერ მივხვდი მირტყამს თუ ცეკვავს :)); ხო, ბევრს ვკითხულობ, ვიკვებები სწორად და კარგი პროდუქტებით (მოხდა სასწაული, შემიყვარდა რძე:)); ვარ ძირითადად მშვიდად (თუმცა ყველა წვრილმანზე ვრეაგირებ ემოციურად და ბევრს ვტირი), ამ დღეებში ძალიან მინდა ვეზიარო...<br /><br />ისე რამდენჯერ მიფიქრია, ჩემი შვილი რომ გაიზრდება, ნეტა ეს ბლოგი თუ იარსებებს საერთოდ? ასე 15–20წელიწადში...?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-5355829779911896704?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-48256115896483817242011-01-29T00:01:00.003+04:002011-01-29T00:01:00.132+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TUMRQokfLhI/AAAAAAAAAvI/bPhXzXhaUds/s1600/%25D0%259A%25D0%25BE%25D0%25BF%25D0%25B8%25D1%258F%2B%25282%2529%2B17092010562.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 344px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TUMRQokfLhI/AAAAAAAAAvI/bPhXzXhaUds/s400/%25D0%259A%25D0%25BE%25D0%25BF%25D0%25B8%25D1%258F%2B%25282%2529%2B17092010562.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567312541826100754" /></a><br /><br />მე შენ მიყვარხარ ყველაზე ძალიან და ყველაზე დიდი სიყვარულით!<br />მე შენით მიყვარს საკუთარი თავიც!<br />მე შენთან მიყვარს ჩემი ცხოვრება!<br />შენზე მიყვარს ფიქრი, ოცნება!<br />შენთან საკუთარი სევდა, ნოსტალგია და მონატრებაც მიყვარს!<br />მე ჩვენი სიყვარულიც მიყვარს და ვხედავ კიდეც მას, სადას, ლამაზს. მე მას პატარასავით ვუვლი და ვუფრთხილდები. ზრუნვას არ ვიშურებ და სითბოს!<br />მე სულ ჩვენს ოჯახზე ვფიქრობ!<br />მე შენთვის მინდა შევქმნა კომფორტი და მყუდროება!<br /><br />კიდევ....<br />ყველაზე მეტად ამ ქვეყანაზე შენი შვილი მინდა!<br />ჩემი და შენი შვილი, რომლის დაბადება ჩვენთვის ყველაზე დიდი საოცრება იქნება.<br />მე შენი სიტყვები მაიმედებს ყველაზე მეტად!<br />მე შენგან ნათქვამი "მიყვარხარ<span style="font-weight:bold;">თ</span>" მიყვარს ყველაზე მეტად!<br /><br />P.S. გილოცავ დაბადების დღეს < 3<br /> მიყვარხარ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-4825611589648381724?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-44583589403640544622011-01-23T23:08:00.006+04:002011-01-23T23:27:11.985+04:00რამდენი სასწაული ხდება თურმე ჩვენს ირგვლივ და ისე ვაბუნებრივებთ ყველაფერს არც კი ვუფიქრდებით.<br /><br />რამდენი ფეხმძიმე მინახავს, რამდენი ახალდაბადებული და არასდროს ამაზე არ დავფიქრებულვარ ასე ღრმად, ასე შინაარსიანად. არასდროს აღმიქვია ეს სასწაულად. <br />ახლა პატარასავით მიკვირს ყველაფერი და ალბათ ეს გვერდიდან სასაცილოც კია... მარტო მე კი არ ვარ ასე: რამდენი დედაა და რამდენი იქნება კიდევ... მე კი ჩემს თავს სასწაული ხდება მგონია და ყველას მინდა მოგახვიოთ ჩემი შეგრძნებები.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TTyAjWPhjUI/AAAAAAAAAvA/uM-aAu7G3ac/s1600/34456420.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TTyAjWPhjUI/AAAAAAAAAvA/uM-aAu7G3ac/s400/34456420.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565464584277560642" /></a><br /><br />მუცელში პატარა ადამიანი მეზრდება, დაგორავს, დადის, ხან მარჯვნივ ამოიზნიქება, ხან მარცხნივ, ხან ფეხებს მომიბაკუნებს, ხან რას მომანდომებს, ხან უმიზეზოდ მატირებს... <br />მე ის ვნახე უკვე... ხელებს შლიდა და მუჭავდა)) დაჭყეტილი თვალები ქონდა და გული უცემდა :) ჩემი კურკა:) ჩემი ერთი ციცქნა 168 გრამი :) ისე მიყვარს უკვე და დრო ერთი სული მაქვს როდის გავა...<br />ჩვენი შვილი, ჩემი სიყვარულის ნაყოფი :* ნეტა ვიცოდე როგორი გამოვა)) ამაზე დიდი ბედნიერება რა შეიძლება იყოს...<br />ღმერთს მადლობა ჩემი ბიჭისთვის...<br /><br />ბიჭის დედიკო ვიქნები :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-4458358940364054462?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-66616539484278865872011-01-07T22:21:00.004+04:002011-01-07T23:14:36.442+04:00ყველაზე მეტად მიყვარს შობა!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TSdlXIqmZfI/AAAAAAAAAuw/mBqcNW9x65w/s1600/%25E1%2583%25A1%25E1%2583%25B0%25E1%2583%259D%25E1%2583%2591.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 345px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TSdlXIqmZfI/AAAAAAAAAuw/mBqcNW9x65w/s400/%25E1%2583%25A1%25E1%2583%25B0%25E1%2583%259D%25E1%2583%2591.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559523713149724146" /></a><br />ალილოზე ცრემლები მადგება ხოლმე იმდენად ჩვენია და ტკბილი, ქართული, წმინდა. <br />სარკმელთან სანთელი, <br />ცისკარზე ლოცვა და გალობა, <br />ერთ ღამეში გაკეთილშობილება, <br />მერე საშობაო ღვეზელები, მილოცვები...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TSdlhqkEeUI/AAAAAAAAAu4/Wfwor3JmcWw/s1600/%25E1%2583%2594%25E1%2583%25A1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TSdlhqkEeUI/AAAAAAAAAu4/Wfwor3JmcWw/s400/%25E1%2583%2594%25E1%2583%25A1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5559523894047832386" /></a><br /><br />ყველას გილოცავთ შობას! ღვთის მადლი ფარავდეს სრულიად საქართველოს!<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/N3p0OglXit4?fs=1&amp;hl=ru_RU"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/N3p0OglXit4?fs=1&amp;hl=ru_RU" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/RzUgtWz01Lw?fs=1&amp;hl=ru_RU"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/RzUgtWz01Lw?fs=1&amp;hl=ru_RU" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-6661653948427886587?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-9114053253471323612010-12-18T23:47:00.002+04:002011-12-19T00:52:05.985+04:00ბავშვობიდან და ყოველთვის საკუთარი დაბადების დღე რაღაც გამორჩეულად მიყვარდა. მთელი წელი ველოდებოდი, მერე ბოლო წუთებს და წამებს ვითვლიდი....<br />10 9 8 7 ........3 2 1.... და სულ მეგონა მოხდებოდა რაღაც სასწაული, საათი თორმეტს გადაცდებოდა და დაიწყებოდა... არ ვიცი რა. ალბათ უნდა ყოფილიყო ფეიერვერკები, საიდანღაც უნდა გაჩენილიყო დიდი ლამაზი თაიგული, ბუშტები...... მომილოცავდა ყველა ვინც მიყვარს, ვინც ახლობელია, ვისაც უბრალოდ ვიცნობ...<br />მერე მექნებოდა ლამაზი დიდი და ყველასგან განსხვავებული ტორტი შუშხუნებით, ლამაზი სუფრა, გაწყობილი სანთლებით და გემრიელი საჭმელებით, ბუშტები ნაირფერები, ტკბილი სასმელები, ხალხი... ყველაზე საყვარელი. ვისი დანახვაც მხოლოდ სიხარულს შემმატებდა. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TQ0LddHe_QI/AAAAAAAAAuU/V3sgIz26R7g/s1600/20.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 292px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TQ0LddHe_QI/AAAAAAAAAuU/V3sgIz26R7g/s400/20.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5552106516277820674" /></a><br /><br />ამ დღეს არ უნდა მომხდარიყო არაფერი ცუდი, უსიამოვნო, ყველაფერი უნდა გაასოცირებულიყო პოზიტივთან, სიხარულთან, მეგობრობასთან....<br /><br />ალბათ საკუთარი თავი ეგოისტურად მიყვარს, რადგან წლების განმავლობაში საკუთარ თავს ყოველთვის პირველი ვულოცავდი დღეობას და ვისურვებდი ყოველთვის იმას, რასაც ალბათ სხვაც, მაგრამ მე უფრო განსხვავებულად)) თანაც ამ მომენტში ყოველთვის გული მიჩუყდებოდა ხოლმე :)<br /><br />ვხვდები რომ გავიზარდე. ვხდები 21 წლის. ბევრი არც არაფერი შეცვლილა, ისევ ისე ველი.... თუმცა ბავშვობაში უფრო მჯეროდა რომ ყოველდღიური პრობლემები, ზოგჯერ ნერვიულობა, განცდები მხოლოდ ყოველდღიურობაა და ამ ჩემთვის ჯადოსნურ დღეს არანაირად არ გადავიდოდა. ახლა უკვე დიდი ვარ და ვიცი რომ ასე არ ხდება...<br /><br />გამოდის რომ ისევ პირველი ვულოცავ თავს დაბადების დღეს. ახლა უკვე აქ..... :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TQ0Pnwr1juI/AAAAAAAAAuk/4OLvZ-CKFak/s1600/ce5bf6ad47c2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TQ0Pnwr1juI/AAAAAAAAAuk/4OLvZ-CKFak/s400/ce5bf6ad47c2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5552111091375771362" /></a><br /><br />მაგრამ პატარაობისგან განსხვავებით სურვილები მარტო მე აღარ მეხება. пожалуй მე სულაც არ მეხება....<br />ამ წელს მინდა ჩემი პატარა ჯანმრთელი დაიბადოს, მინდა ჩემი მთელი დიდი ოჯახი კარგად იყოს, მინდა დედაჩემმა სამსახური იპოვოს და აღარაფერზე იჯავროს.....<br /><br />დავასკვენი რომ მე მხოლოდ ყველას ბედნიერებით ვარ ბედნიერი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-911405325347132361?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-28969049470425929292010-12-13T15:55:00.005+04:002010-12-13T18:10:33.720+04:00არის მომენტები ცხოვრებაში, რომლებიც არავის უნდა მოუყვე, არავის გაეხსნა, არც არავის აგრძნობინო და თავი ისე დაიჭირო თითქოს ეს შენ არ გადაგხდენია. იმიტომ კი არა რომ ეს სამარცხვინოა, უბრალოდ იმიტომ, რომ ეს შენია და არც არავის უნდა ამის მოსმენა. ალბათ იმიტომ, რომ შესაბამისი სიტყვები არ აქვთ შენს გასამხნევებლად ან იმიტომ, რომ შენ თვითონ არ გინდა შეგიცოდონ ან იფიქრონ რომ შეცოდებისთვის ლაპარაკობ.<br />არადა ისე გინდება ზოგჯერ გახსენება, უბრალოდ გულის მოფხანა, ტირილი ცრემლების გამოლევამდე..... როცა ეს შენი ტრაგედიაა და არ იცი ამას რა უყო, სად დაიტიო, როგორ შეინახო.<br />ასე ვამბობ მაგრამ ალბათ ვერც შევძლებ ვერასდროს ვინმეს ამაზე ასე ველაპარაკო... არც ასეთი ძლიერი ვარ ალბათ.<br /><br />მე უბედური ვარ როცა ეს მახსენდება, მაგრამ ალბათ არც მინდა ეს ემოცია სადმე დავკარგო. უბრალოდ მინდა ტკივილი მინელდეს, მიყუჩდეს.... <br />გარდაცვლილ მამაჩემს პირველად მე შევხედე. დივანზე იწვა, ცალ ცალკე მახსოვს დეტალები. თვალებზე ხელი ამაფარეს და სხვა ოთახში გამიყვანეს. თან მითხრეს აღარ მეკივლა, არც ხმამაღლა მეტირა, რადგან მეზობლები პოლიციას გამოუძახებდნენ. მახსოვს ყურძენი იდო რომელსაც მამაჩემი ჭამდა თურმე სიკვდილის წინ. კიდევ მახსოვს ვიხრჩობოდი ემოციებისგან, მაგრამ დამლაპარაკებელი არავინ იყო. აარაადეკვატურიც ვიყავი მახსოვს, დედაჩემი მახსოვს ჩაკეცილი, ვერც მივუახლოვდი, ისე შემეშინდა რამე არ მოსვლოდა.<br />არ მახსოვს სად ვიყავი როცა მამაჩემი წაიყვანეს მორგში. მახსოვს ის, რომ იმ ღამეს იმ დივანზე დავწექი სადაც მამაჩემი იწვა და ცრემლები მახრჩობდა.<br />მერე მორგი მახსოვს გადმოსვენების წინა დღეს მგონი, როცა მამაჩემი ვერ ვიცანი და ვამბობდი ეს მამაჩემი არაათქო.<br />იქ ხალხიც იყო, მეგობრები, რომელთა რეაქციაც აღარ მახსოვს.<br />გზა არ მახსოვს საერთოდ.<br />არც თვითმპრინავი ერევნამდე, არც მერე გზა საქართველომდე.<br />ჩემი ჩიხი მახსოვს, მანქანიდან რომ გადმოვედი და ვიღაც ჩამეხუტა. ახლაც არ ვიცი ვინ იყო მაგრამ უკვე დამშვიდებული ვტიროდი. უკვე ვიცოდი რომ სახლში ვართ.<br />პირველ პანაშვიდზე მახსოვს კინაღამ გავგიჟდი ამდენი ხმამაღალი სიტყვებისგან, ბებიაჩემის ტირილისგან და ვთქვი როდის დამთავრდება ეს აღარ შემიძლია მეტითქო და ნათლიაჩემმა მითხრა ნუ ამბობ მერე ესეც კი მოგენატრებაო. მაშინ ვიფიქრე რა უნდა მომენატროს, გაგიჟდათქო....<br />ისე მენატრება... პანაშვიდებიც კი მენატრება რომ ვიტირო ვიტირო თუნდაც მკვდარს შევხედო, ვიგრძნო რომ მკვდარი მაინც არის გვერდით.<br />პანაშვიდები არ მახსოვს საერთოდ. ავტომატურად ვესალმებოდი წლების უნახავ ხალხს და თუმცა მაშინ მეგონა კარგად ვართქო, ახლა ვხვდები რომ არაადეკვატური ვიყავი ალბათ, რადგან საერთოდ არ მახსოვს ის დღეები.<br /><br />არც არაფერია ალბათ ეს თქვენთვის, სხვისთვის, მაგრამ ჩემთვის ეს დღეები, ყველაფერი რაც იმ დღეებიდან მახსოვს ძალიან <span style="font-weight:bold;">ბევრია</span>.<br />ეს ყველაფერი ერთმა გაგონილმა ანალოგიურმა ამბავმა გამახსენა თორემ მე ამას ვმალავდი... საგულდაგულოდ გულის სიღრმეში და არც ვაძლევდი თავს უფლებას ასე ერთად ყველაფერი გამეხსენებინა. მითუმეტეს დამეწერა.<br />ვიტირე დღეს. ემოციებს ავყევი.<br />არ ვიცი რა ვუქნა ამ მოგონებებს. ერთის მხრივ მძულს ამის გახსენება, ერთის მხრივ მენატრება და ამით ვიქარვებ ალბათ.<br /><br />არ უნდა დამეწერა ალბათ<br />მაგრამ მაინც ვაქვეყნებ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-2896904947042592929?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-82750707050421527142010-12-09T14:24:00.001+04:002011-02-09T18:30:31.046+04:00დიდი ხანი ვფიქრობდი დამეწერა თუ არა ის, რასაც ვწერ.<br />ალბათ უფრო ჩემი ცრურწმენის და შიშების ბრალია ეს თავშეკავება, მაგრამ როგორც იქნა, მე ამას ვწერ :) წარმოუდგენლად ბედნიერი ვარ, რადგან დედა უნდა გავხდე... ჩემს მუცელში პატარა არსება ჩასახლდა, რომელიც ნელ–ნელა იზრდება და სიხარულით ავღნიშნავ, რომ ეს არსება უკვე მოზრდილი კურკისოდენაა)) სიხარულით იმიტომ რომ 3-4 კვირის წინ ექიმის ვარაუდით იგი всего лишь 9 მილიმეტრი იყო, ახლა კი უკვე დიდია ))<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TQEiIEF4TnI/AAAAAAAAAuM/DDRA1m5i3no/s1600/1226141997_753.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 322px; height: 322px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TQEiIEF4TnI/AAAAAAAAAuM/DDRA1m5i3no/s400/1226141997_753.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548753737829863026" /></a><br /><br />უამრავი ფიქრი გაჩნდა, უამრავი გეგმა, აზრი და მეშინია კიდეც ამ ყველაფერზე ფიქრი...<br />ბევრს ვკითხულობ, გადავაქოთე ინტერნეტი, რომ მეტი გავიგო იმაზე, რაც ჩემს თავს ხდება... ბოლომდე კი ალბათ ვერც ვაცნობიერებ რა ხდება, როგორი უნდა ვიყო ან რა მომეთხოვება....<br /><br />კვირიდან კვირის გასვლას ველოდები და ისე მინდა დრო სწრაფად გავიდეს, მალე გაიზარდოს, მალე იმოძრაოს, მალე ვიგრძნო..... ვიცი, ახლაც ბევრს მოძრაობს, ხანდახან მეჩვენება რომ ვგრძნობ კიდეც, თუმცა ჯერ იმდენად პატარაა რომ ვფიქრობ ეს ჩემი ძლიერი თავდაჯერებულობის ბრალი უფროა :))<br /> <br />პირადად ჩემთვის ბევრი არც არაფერი შეცვლილა. მარტო ის, რომ უფრო ხშირად მშივდება და მეძინება ხოლმე და კიდევ ძალიან ემოციური გავხდი. ხასიათი მეცვლება სრულიად უმიზეზოდ და საწინააღმდეგო მიმართულებებით. ხშირად მინდება ტირილი, ბავშვობა, ვუსმენ საბავშვო სიმღერებს, მიხარია უმიზეზოდ და პატარასავით, ვჭამ ქინდერს.......<br />თავს ძალიან კარგად ვგრძნობ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-8275070705042152714?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-74768397650655588232010-10-20T14:01:00.000+04:002010-10-20T14:01:01.280+04:00ისე მომენატრა წერა....<br />ვეღარ ვწერ ხოლმე რადგან სულ ვფიქრობ რომ ყველაფერს რასაც დავწერ ჩემს ცხოვრებასთან გააიგივებენ და არასწორ დასკვნებს გააკეთებენ. მე კი ეს არ მინდა.<br />არადა ისე მომენატრა ეს პროცესი... 2-3 დღე სხვადასხვა წინადადებები რომ ტივტივდება თავში, მერე ყველაფერი რომ ლაგდება და კლავიატურაზე ვიწყებ გამალებით ასოების კრებას. ნელ ნელა სულიც რომ იღვრება და ცარიელდება...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-7476839765065558823?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-77794956639765918982010-08-18T18:51:00.002+04:002010-08-19T10:58:37.658+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TGp300KHqGI/AAAAAAAAAts/AassHAxRgI0/s1600/10462.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TGp300KHqGI/AAAAAAAAAts/AassHAxRgI0/s400/10462.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5506345243651844194" /></a><br />დიდი ბედნიერება ადამიანს აწყნარებს, ამშვიდებს, ხან აფორიაქებს, კიდე ფიქრს ავიწყებს და ადუნებს.<br />დიდი ხანია მინდა პოსტი დავწერო და არ გამომდის, რადგან ჩემი მდგომარეობის სიტყვებით გადმოცემა მიჭირს ძალიან.<br />ისე ვარ, როგორც სულ მინდოდა ვყოფილიყავი, რაზეც სულ ვფიქრობდი და სულ წარმომედგინა.<br />ვცხოვრობ ჩემს გაფანატებულ სიყვარულთან ერთად მშვიდი ოჯახური ცხოვრებით. ვცხოვრობ ყოველი დღით და აღარც კი ვოცნებობ, არც გეგმებს ვაწყობ. ვაკეთებ იმას რაც მინდა, არ ვიზღუდები, არ ვითრგუნები და ბედნიერი ვარ!<br />გასაკვირია, მაგრამ მეჩქარება.... იმდენად კარგად ვარ, მინდა რაც შეიძლება ჩქარ–ჩქარა ვიცხოვროთ, რომ მალე ვნახო მთელი ჩემი ლამაზი ცხოვრება.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-7779495663976591898?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-47945847327248277702010-07-29T11:39:00.004+04:002010-07-29T12:02:01.236+04:00ჩემი პირველი პოსტია, რომელსაც ცოლის სტატუსით ვწერ. არ ვიცი შეიცვალა თუ არა რამე ჩემში, უბრალოდ ვაფიქსირებ რომ ძალიან ბედნიერი ვარ.... არა, იმიტომ კი არა რომ ბედნიერი უნდა ვიყო. მართლა ბედნიერი ვარ. ჩემი ტკბილი და ღრმა შეგრძნებებით, იდილიით, ქმრით, რომელშიც მაინც აღმოვაჩინე სიახლეები.... თურმე იმაზე თბილია ვიდრე მეგონა))) და კიდე მღერის დუშში, თან ისე კარგად, რომ კარებთან დავჯექი და ვუსმენდი :)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TFE0NYSBjPI/AAAAAAAAAtc/mkMAQD5rbjU/s1600/25072010324.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 333px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TFE0NYSBjPI/AAAAAAAAAtc/mkMAQD5rbjU/s400/25072010324.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5499234024457080050" /></a><br />კანონიერი ცოლ-ქმარი ვართ უკვე. ისე უცხოა ეს სიტყვა... ცოლი. ვერ მივეჩვიე ჯერ ამ სტატუსს)) მეუბნებიან ხოლმე შენს ქმართან დაჯექიო და მეამაყება რაღაც ბავშვურად ))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-4794584732724827770?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-90670033559485091352010-07-25T13:00:00.001+04:002010-07-25T13:00:02.014+04:00ახლა, როცა ეს ნაწერი ბლოგში ქვეყნდება, პირველი საათია, მე ალბათ უკვე წმინდა გიორგის ეკლესიაში ვარ და ჯვარს ვიწერ. ვთხოვდები კაცზე, რომელიც უსაზღვროდ მიყვარს და რომელთანაც ძალიან მინდა ცხოვრების ბოლომდე სიყვარული მაკავშირებდეს. მასთან ვიყო ჭირში, ლხინში, სიღარიბეში და ბედნიერებაში. გავიზიარო მისი სიხარული და ტკივილიც, მოვუფრთხილდე და მასზე ვიზრუნო.<br />ჯერ დილაა ჩემთან ყველას ძინავს. მე კი, მიუხედავად იმისა, რომ წუხელ ძალიან ცოტა ვიძინე, თვალს ვერ ვხუჭავ. ძალიან ვნერვიულობ, განვიცდი და თან ერთი სული მაქვს საათები მალე გავიდეს....<br />ჯვრისწერაზე ვიქნებით მხოლოდ ჩვენ და ჩვენი მეჯვარეები ანუკა და დათო. მერე დავურეკავთ მშობლებს, გაიოცებენ, მაგრამ გაუხარდებათ :)<br />მერე კი წავალთ ბათუმში, ალბათ 1 კვირით.....<br />როდის მოვა პირველი საათიიი......... :*:*<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-9067003355948509135?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-31967676981412970762010-07-22T19:04:00.001+04:002010-07-22T19:05:49.681+04:00წელიწადში ორი დღეა ასეთი, ერთად რომ ვიკრიბებით ყველა, ვინც შენ გეძვირფასებოდით, გიყვარდით, ვისთანაც შეხება გქონდა. შენი დაბადების დღე 06.06 და გარდაცვალების დღე 21.07. <br />ამ დღეს ვაკეთებთ უამრავ საჭმელს, მე ვაკეთებ კოკრებს. მოდიან ადამიანები, რომლებსაც გულწრფელად გული ტკივა ან ისეთებიც რომლებიც უბრალოდ ვალს იხდიან, მაგრამ მე მაინც ვფიქრობ მათ ყველას უყვარხარ.<br />ყველას თავისი გელა ყავს გონებაში და გულში შემორჩენილი: ზოგს საუკეთესო მეგობარი გელა, ზოგს - ნიჭიერი მოსწავლე, საყვარელი ქმარი გელა, კეთილი და მზრუნველი მამა გელა....<br />ამ დღეს ყველაფერი კეთდება შენთვის. ამბობენ ყოველ წელს ერთი და იგივე სადღეგრძელოებს, ყვებიან ერთი და იგივე ისტორიებს...<br />ვიღაცის თვალებს ჩუმათ ცრემლმორეულს დავინახავ და სიყვარულით ვივსები.... მჯერა მისი გულწრფელობის და კიდე კუდში დავსდევ... იქნებ რამე ახალი თქვას, ახალი, რაც არ ვიცოდი მამაჩემზე.<br /><br />უცნაურია რომ შენთან სალაპარაკოდ იქ უნდა ამოვიდე. ჩუმად საფლავთან დავჯდე და მხოლოდ გულში გელაპარაკო. ხან პატიება გთხოვო, ხან დახმარება, ხან სიახლე გითხრა.... ნეტა თუ გრძნობ.... <br />შენ რომ იყო სხვანაირი ელფერი ექნებოდა ყველაფერს. შენ რომ იყო ჩემი ბედნიერებაც სხვანაირი იქნებოდა.<br />ნეტა თუ დადგება <span style="font-weight:bold;">ოდესმე</span> ისეთი დრო, როცა უშენობა ასე აღარ გამიჭირდება. როცა შევეგუები ამ აზრს და გახსენება აღარ მეტკინება.<br />3 წელი გავიდა უკვე..... 3 წელი.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-3196767698141297076?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-74801292847467234102010-07-19T20:12:00.003+04:002010-07-19T20:16:31.899+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TER6I5MpYQI/AAAAAAAAAtU/nYXsqNkREv8/s1600/esa1.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TER6I5MpYQI/AAAAAAAAAtU/nYXsqNkREv8/s400/esa1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495651738510254338" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TER6EH_Of2I/AAAAAAAAAtM/GNZ1mu8xYVo/s1600/asss2.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TER6EH_Of2I/AAAAAAAAAtM/GNZ1mu8xYVo/s400/asss2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495651656581152610" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TER58nCFrtI/AAAAAAAAAtE/soE08O43F44/s1600/ess3.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TER58nCFrtI/AAAAAAAAAtE/soE08O43F44/s400/ess3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495651527475703506" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TER5x6JItFI/AAAAAAAAAs8/Un_a5tpys8o/s1600/es4.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TER5x6JItFI/AAAAAAAAAs8/Un_a5tpys8o/s400/es4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495651343626974290" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-7480129284746723410?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-42080720613645043812010-07-19T19:20:00.002+04:002010-07-19T19:23:29.444+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TERq3252gbI/AAAAAAAAAss/pdX_LRN7mmY/s1600/%D0%B8%D0%B4%D1%89%D0%BF.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TERq3252gbI/AAAAAAAAAss/pdX_LRN7mmY/s400/%D0%B8%D0%B4%D1%89%D0%BF.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495634953162359218" /></a><br />როგორ მომენატრა წერა და ჩემი ბლოგი.... ძალიან!<br />დღეს იუბილე მაქვს)) ეს <span style="font-weight:bold;">პოსტი მეასეა</span> ჩემს ბლოგში.<br />ვფიქრობ, უაზროა იმაზე წერა თუ როგორ მიყვარს საკუთარი ბლოგის ფურცლები, ყველა ის ტექსტი და განცდა რაც მასზეა. ამიტომ ამაზე არ დავწერ)) <br />დავწერ მხოლოდ იმას, რომ მიუხედავად იმისა თუ როგორი დიდი მესაკუთრე ვარ და ძალიან არ მიყვარს როცა ჩემს პირადს ეხებიან, საკუთარი მკითხველები მაინც ძალიან მიყვარს; რადგან პირადად ჩემთვის შეუძლებელია არ გიყვარდეს ადამიანი, რომელსაც აინტერესებ, რომელიც თვალს გადევნებს, გაკომენტარებს, სურვილებს გიძღვნის და შენეული ხედვის კითხვა სიამოვნებას გვრის. ალბათ სწორედ ეს არის მიზეზი იმის, რომ აქ ვწერ და არა ვთქვათ ლამაზ, ყვავილებიან ბლოკნოტში......<br /><br />ხშირად მიფიქრია თუ რაში მჭირდება ეს ყოველივე და რა არის ამის მიზანი.<br />პასუხი არ მაქვს.<br />უბრალოდ ადამიანი ვარ ასეთი, ბავშვობიდან სულ ვწერ.... და ვფიქრობ, დადგა ეტაპი ჩემს ცხოვრებაში, როცა ჩემი ეს ნაწერი აღარ არის ისეთი აბსურდული, რომ სხვისთვის ჩვენება არ ღირდეს.... და ვფიქრობ არც ისეთია, რომ დიდი ხნის შემდეგ ამის წაკითხვა შემრცხვეს.<br />მოკლედ, <center><font size="+3"><font color="red">с юбилеем:)</font></font></center><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TERs9AOCFbI/AAAAAAAAAs0/inPwNgjfXYY/s1600/100posts.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TERs9AOCFbI/AAAAAAAAAs0/inPwNgjfXYY/s400/100posts.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495637240585524658" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-4208072061364504381?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-3995167645744194532010-07-14T01:30:00.001+04:002010-07-14T01:40:14.889+04:00არ ვიცი რატომ, მაგრამ საკუთარი დაწერილი პოსტები მალე მავიწყდება.... მერე ყოველთვის ახალივით ვკითხულობ მათ და ისე, თითქოს მე არ დამეწეროს. რაღაცეებს აღმოვაჩენ ხოლმე, ან რაღაცას გავიკვირვებ, ეს როგორ დავწერე-თქო.<br />გუშინ <a href="http://loladze-dunas.blogspot.com/2010/02/blog-post_1394.html">"რომანტიკა სანაპიროზე"</a>-ს წავაწყდი. როგორი უცნაურია ჩვენი ცხოვრება და სიურპრიზებით სავსე... ვკითხულობდი სიხარულით და თეთრ სარაფანაზე საერთოდ გავგიჟდი, რადგან ზუსტად გუშინ დილით ზუსტად ისეთი თეთრი სარაფანა მიყიდეს როგორიც იმ პოსტის დაწერისას მედგა თვალწინ.....)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDzcfqE1oWI/AAAAAAAAAsk/5IkBCF-4nNQ/s1600/me+gio.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 327px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDzcfqE1oWI/AAAAAAAAAsk/5IkBCF-4nNQ/s400/me+gio.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5493508081913799010" /></a><br />იმის თქმა მინდა, რომ გათხოვებას ვაპირებ :)) თუ როგორ უნდა ვთქვა: ცოლი უნდა გავხდე ან/თუ ოჯახი უნდა შევქმნა....)<br />ცოტა ისე მეუცნაურება ეს სიტყვები. დიდი ხანი რომ მეგონა, შევეჩვიე ამ აზრს და მზად ვარ-თქო ამისთვის, ახლა შიში შემომეპარა... არა, ეჭვი არა)) შიში. <br />რისი? არ ვიცი. <br />ალბათ მოსალოდნელი სიახლეების... როგორ იქნება, რა იქნება, სად, რანაირად.... რა უნდა ვქნათ, რა უნდა ჩავიცვათ, რა უნდა ვთქვათ.... რამე არ გაფუჭდეს, რამე არ მოხდეს....))<br />ნუ, ვფიქრობ, ნორმალურია ეს ყველაფერი.<br />როგორ მინდა ყველაფერი კარგად იყოს.....<br />ეს დღე ხომ ერთია, გამორჩეული უნდა იყოს, გამორჩეულად ბედნიერი:*<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-399516764574419453?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-13729935136055220712010-07-09T18:30:00.000+04:002010-07-09T20:34:47.157+04:00რა სასწაულია ადამიანის გაჩენა ამ ქვეყანაზე. რა უცნაურია პატარა არსება პაწუა ნაკვთებით, ხელ-ფეხით, ჩამოუყალიბებელი მხედველობით და სმენით, თმით, რომელიც ჯერ კიდევ დედის მუცელში გაეზარდა. მთლიანად ჩვენზე მონდობილი და ჩაბღაუჭებული, ტკბილი რძის სუნით კისერში და საყვარელი ტუჩების ცმაცუნით.<br />და რა უცნაურია რომ ჩვენ ყველა ასეთები ვიყავით. ხელში ვიძინებდით, იავნანას გვიმღეროდნენ, ვიღაც თავზე გვკოცნიდა და ზედმეტი სიყვარულით ეშინოდა ხელში არ გავეჭყლიტეთ.....)<br /><br />9 თვე მუცლით უნდა ატარო, გულის ქვემოთ. გრძნობდე მის გულისცემას, ფეხების ბაკუნს, გული მიგდიოდეს მისი შიმშილისგან და წამდაუწუმ მუცელს ეფერებოდე მისი მოფერების და დანახვის სურვილით გაგიჟებული...... ეფერებოდე, ელაპარაკებოდე....<br />უნდა ჩაუნერგო სიყვარული და განუვითარო გემოვნება.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDdNmxmrucI/AAAAAAAAAsc/3CMYNM2uUho/s1600/DSC06904.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDdNmxmrucI/AAAAAAAAAsc/3CMYNM2uUho/s400/DSC06904.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491943599147563458" /></a><br />ამ ქვეყნად მოვლენილი პირველად შენ უნდა ჩაიკრა გულში, თავზე აიღო მთელი პასუხისმგებლობა და მერე თავს უნდა შემოევლო. დაივიწყო სიტყვა <span style="font-weight:bold;">"მე"</span> და აწი სულ თქვა <span style="font-weight:bold;">"ჩვენ"</span>. მასთან ერთად თავიდან ისწავლო ცხოვრება, აიდგა ფეხი, ისწავლო ანბანი, ლექსები, არითმეტიკა..... არჩიო და თავი იმტვრიო მის პრობლემებზე, არ გეძინოს ღამე და გტკიოდეს მისი სატკივარი....<br />გვერდით ედგე მუდამ, უყურებდე მის ცხოვრებასთან ჭიდილს და და არც შეგწევდეს ძალა მარტო მიატოვო გაჭირვებაში, ტკივილში ან წუხილში.<br /><br />მაგრამ, ერთ დღესაც აუცილებლად დადგება დღე, როცა მიხვდები, რომ აღარაა სიტყვა <span style="font-weight:bold;">"ჩვენ"</span> და არის მხოლოდ <span style="font-weight:bold;">"ის"</span>, როცა მას უფლება ექნება საკუთარი არჩევანი გააკეთოს და მიუხედავად იმისა, რომ 9 თვე მუცლით ვატარეთ და მერე მთეელი დიდი ხანი ვზარდეთ და ვღზარდეთ, მის ცხოვრებაში დადგა დრო, როცა ის იქნება უკვე დამოუკიდებელი ადამიანი თავისი ცხოვრებით და თავისი თუნდაც ბედნიერებით, რომელიც ჩვენ უნდა გავიზიაროთ მხოლოდ.<br />მას აღარ დაჭირდება დედის რძე, არც მისი ახსნილი გაკვეთილი და არც არჩევანის გაკეთება იქნება მის მაგივრად საჭირო.<br />თავიდან დაიწყება ისტორია და მასში განმეორდება......<br /><span style="font-weight:bold;">ის</span>, ოდესღაც პატარა არსება დედის რძის სუნით კისერში, თვითონ გახდება დედა ან მამა......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-1372993513605522071?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-50270776468865777162010-07-04T16:30:00.000+04:002010-07-04T16:35:23.555+04:00არასდროს ვყოფილვარ კოლექციონერი და არასდროს მიგროვებია ნივთები, მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან მიყვარს ლამაზი ნივთები.<br />მაგრამ პატარა გოგოსავით სულ მიყვარდა სათამაშო, ფუმფულა დათუნიები. <br />უამრავი მაქვს სხვადასხვა ზომის, ფორმის და თითქმის ყველა ნაჩუქარი და სამახსოვრო....<br /><br />დიდი ხნის წინ კიდე ასეთი დათუნიების გროვება დავიწყე. მაშინ ჯერ კიდევ პატარა ვიყავი, ინტერნეტიც არ მქონდა და ტელეფონით ვაგროვებდი ასეთ ფოტოებს...... ახლა ასეთები ალბათ უამრავია ინტერნეტში)) <br />მე ცოტა ხნის წინ ვიპოვე ძველ დისკზე და ბავშვობა გამახსენდა))<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB-9K1SNNI/AAAAAAAAAsU/7zaDkM-7xUE/s1600/%D0%A8%D0%B0%D1%80%D0%B8%D0%BA%D0%B8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 132px; height: 176px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB-9K1SNNI/AAAAAAAAAsU/7zaDkM-7xUE/s400/%D0%A8%D0%B0%D1%80%D0%B8%D0%BA%D0%B8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490027535109600466" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB87q5YhpI/AAAAAAAAAsM/iwXFNotPcDA/s1600/%D0%A5%D1%83%D0%B4%D0%BE%D0%B6%D0%BD%D0%B8%D0%BA%D0%B8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 261px; height: 187px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB87q5YhpI/AAAAAAAAAsM/iwXFNotPcDA/s400/%D0%A5%D1%83%D0%B4%D0%BE%D0%B6%D0%BD%D0%B8%D0%BA%D0%B8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025310333732498" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB87TnQaCI/AAAAAAAAAsE/K0_BpII2CVE/s1600/%D0%A5%D1%83%D0%B4%D0%BE%D0%B6%D0%BD%D0%B8%D0%BA.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 303px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB87TnQaCI/AAAAAAAAAsE/K0_BpII2CVE/s400/%D0%A5%D1%83%D0%B4%D0%BE%D0%B6%D0%BD%D0%B8%D0%BA.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025304083687458" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB87AkGjSI/AAAAAAAAAr8/06ucTFuj4xg/s1600/%D0%9F%D0%B8%D1%81%D1%8C%D0%BC%D0%B5%D1%86%D0%BE.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 129px; height: 128px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB87AkGjSI/AAAAAAAAAr8/06ucTFuj4xg/s400/%D0%9F%D0%B8%D1%81%D1%8C%D0%BC%D0%B5%D1%86%D0%BE.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025298970184994" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB862o3I2I/AAAAAAAAAr0/XpqgkUXjkVI/s1600/%D0%9D%D0%B0%D0%B2%D0%B5%D0%BA%D0%B8+%D0%B2%D0%BC%D0%B5%D1%81%D1%82%D0%B5....jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB862o3I2I/AAAAAAAAAr0/XpqgkUXjkVI/s400/%D0%9D%D0%B0%D0%B2%D0%B5%D0%BA%D0%B8+%D0%B2%D0%BC%D0%B5%D1%81%D1%82%D0%B5....jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025296305791842" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB86lB8oZI/AAAAAAAAArs/EOPVp_gPIKE/s1600/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B8+(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 210px; height: 220px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB86lB8oZI/AAAAAAAAArs/EOPVp_gPIKE/s400/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B8+(1).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025291579171218" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8xFu4RfI/AAAAAAAAArk/hbQVNewK7Is/s1600/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0-).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 331px; height: 307px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8xFu4RfI/AAAAAAAAArk/hbQVNewK7Is/s400/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0-).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025128558872050" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8w8tYM2I/AAAAAAAAArc/OvYucQESxi4/s1600/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0(1).gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 222px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8w8tYM2I/AAAAAAAAArc/OvYucQESxi4/s400/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0(1).gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025126136656738" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8whUbeiI/AAAAAAAAArU/uAms_Qr7yUY/s1600/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0+%D1%81+%D1%86%D0%B2%D0%B5%D1%82.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8whUbeiI/AAAAAAAAArU/uAms_Qr7yUY/s400/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0+%D1%81+%D1%86%D0%B2%D0%B5%D1%82.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025118784256546" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8wTKxdrI/AAAAAAAAArM/oHf8mD6h9bM/s1600/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0+%D1%81+%D1%81%D0%B5%D1%80%D0%B4%D1%86%D0%B0%D0%BC%D0%B8.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8wTKxdrI/AAAAAAAAArM/oHf8mD6h9bM/s400/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0+%D1%81+%D1%81%D0%B5%D1%80%D0%B4%D1%86%D0%B0%D0%BC%D0%B8.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025114985658034" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8wPVCveI/AAAAAAAAArE/jHEkyLzEhUU/s1600/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0+9..jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 229px; height: 207px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8wPVCveI/AAAAAAAAArE/jHEkyLzEhUU/s400/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0+9..jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490025113954991586" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8mMpRJ_I/AAAAAAAAAq8/JEGF_Nc0ijA/s1600/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0-13.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 115px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8mMpRJ_I/AAAAAAAAAq8/JEGF_Nc0ijA/s400/%D0%9C%D0%B8%D1%88%D0%BA%D0%B0-13.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024941435824114" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8mCaJh5I/AAAAAAAAAq0/Uk9AUze8O6U/s1600/%D0%9C%D0%B5%D0%B4%D0%B2%D0%B5%D0%B6%D0%BE%D0%BD%D0%BE%D0%BA.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 285px; height: 239px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8mCaJh5I/AAAAAAAAAq0/Uk9AUze8O6U/s400/%D0%9C%D0%B5%D0%B4%D0%B2%D0%B5%D0%B6%D0%BE%D0%BD%D0%BE%D0%BA.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024938688055186" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8lpAt-KI/AAAAAAAAAqs/QvJ0WSC9rxM/s1600/%D0%9C%D0%B5%D0%B4%D0%B2%D0%B5%D0%B4%D1%8C+(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8lpAt-KI/AAAAAAAAAqs/QvJ0WSC9rxM/s400/%D0%9C%D0%B5%D0%B4%D0%B2%D0%B5%D0%B4%D1%8C+(1).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024931870505122" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8lVd4JgI/AAAAAAAAAqk/tFwSQSvImxk/s1600/%D0%97%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B5%D0%BD%D1%87%D0%B8%D0%B2%D1%8B%D0%B9+.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 129px; height: 129px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8lVd4JgI/AAAAAAAAAqk/tFwSQSvImxk/s400/%D0%97%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B5%D0%BD%D1%87%D0%B8%D0%B2%D1%8B%D0%B9+.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024926624097794" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8lHqdL2I/AAAAAAAAAqc/5RNHRlOLdus/s1600/You+are+always...+(1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 128px; height: 128px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8lHqdL2I/AAAAAAAAAqc/5RNHRlOLdus/s400/You+are+always...+(1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024922918760290" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8bBYJPwI/AAAAAAAAAqU/Y02wfpsd7jE/s1600/Porkorn+.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 176px; height: 182px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8bBYJPwI/AAAAAAAAAqU/Y02wfpsd7jE/s400/Porkorn+.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024749432651522" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8a8C-SWI/AAAAAAAAAqM/GqtLQiSFKTc/s1600/DataFile.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 204px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8a8C-SWI/AAAAAAAAAqM/GqtLQiSFKTc/s400/DataFile.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024748001675618" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8ahLJJoI/AAAAAAAAAqE/BX3pxoATKVg/s1600/Bunch+of+flowers.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 176px; height: 182px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8ahLJJoI/AAAAAAAAAqE/BX3pxoATKVg/s400/Bunch+of+flowers.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024740788184706" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8aaNAnVI/AAAAAAAAAp8/iJTTwkfu6ck/s1600/081+(13).gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 289px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8aaNAnVI/AAAAAAAAAp8/iJTTwkfu6ck/s400/081+(13).gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024738916965714" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8Z3qzplI/AAAAAAAAAp0/W_vlXDmuU1s/s1600/10gif.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 246px; height: 337px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TDB8Z3qzplI/AAAAAAAAAp0/W_vlXDmuU1s/s400/10gif.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490024729646704210" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-5027077646886577716?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-19441262240277176162010-07-02T00:05:00.002+04:002010-07-03T00:49:09.018+04:00ხანდახან, როცა ბევრი კარგი ამბავი ერთმანეთს მიეწყობა და ბედნიერება მოგეძალება, შინაგანად შიში გიპყრობს რამე ისეთი არ მოხდეს, რაც ამ ყველაფერს გაანეიტრალებს.<br />ბავშვობიდან ასე მჭირდა: როგორც კი მოზღვავებულ ბედნიერებას ვიგრძნობდი, ეგრევე ვსერიოზულდებოდი ან ცუდის მოლოდინით შეშინებული ლოცვას ვიწყებდი.<br /><br />ივლისის თვე ჩემთვის ძალიან ბედნიერია.... <a href="http://loladze-dunas.blogspot.com/2010/06/blog-post_25.html">დედაჩემი რომ დაბრუნდა</a> ეს უკვე იცით, ხოდა მამიდაც გავხდი :) პატარა, ერთი ციცქნა მათე დაიბადა, რომელიც ჯერ სულ რაღაც 2 დღისაა და მე ისე ძალიან მიყვარს....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5FmhgJxvI/AAAAAAAAApc/urO76g_exHQ/s1600/02072010028.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5FmhgJxvI/AAAAAAAAApc/urO76g_exHQ/s400/02072010028.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489401523941787378" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5HB7aBruI/AAAAAAAAAps/THZJL_J9_hE/s1600/chemi+goji.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5HB7aBruI/AAAAAAAAAps/THZJL_J9_hE/s400/chemi+goji.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489403094263508706" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5GyKZR-oI/AAAAAAAAApk/8gq8Ja0d2h8/s1600/30062010021.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5GyKZR-oI/AAAAAAAAApk/8gq8Ja0d2h8/s400/30062010021.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489402823409007234" /></a><br />მალე პატარა სახლში უნდა მოვიყვანოთ, კიდევ სულ მალე ჩემი 2 წლის უნახავი და უზომოდ მონატრებული დეიდაშვილი უნდა ჩამოვიდეს საქართველოში, <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5E2IHNc4I/AAAAAAAAApM/XZheZ7v8STM/s1600/DSC00081.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5E2IHNc4I/AAAAAAAAApM/XZheZ7v8STM/s400/DSC00081.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489400692492563330" /></a><br />კიდე მალე დედაჩემი და ჩემი გიო ერთმანეთს უნდა გავაცნო :))<br /><br />ისეთი დიდი, შეკრული და თბილი სამყარო მაქვს....<br />მივხვდი რომ ეს ბედნიერება აღარ მთრგუნავს.<br />იმდენი ცუდი იყო, იმდენი ჯავრი......<br />ასე მგონია ეს ბედნიერება სულ ჩემია და ბოლომდე უნდა შევირგო))<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5FOj2v4oI/AAAAAAAAApU/Yyaloo3LyB8/s1600/31436_132059723486176_100000464466709_299442_4203936_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TC5FOj2v4oI/AAAAAAAAApU/Yyaloo3LyB8/s400/31436_132059723486176_100000464466709_299442_4203936_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5489401112256569986" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-1944126224027717616?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-15719734553198289392010-06-25T19:00:00.000+04:002010-06-25T19:18:24.820+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TCTH-1EhC7I/AAAAAAAAAo0/3fvba1ZkPTE/s1600/DSC06467.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 376px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TCTH-1EhC7I/AAAAAAAAAo0/3fvba1ZkPTE/s400/DSC06467.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486730128255945650" /></a><br /><br />მგონი არავის დავუთაგივარ, მაგრამ ძალიან მომეწონა პოსტები რომლებიც წავიკითხე თემაზე ვის ვინ უყვარს თუ რაღაც მსგავსი......<br />ჩემი ბლოგი ალბათ მეტზე არაფერზეა თუ არა სიყვარულზე :) <br />ამ პოსტში კი სულ სხვა რამ მინდა დავწერო.....<br />ახლა კომპიუტერთან ვზივარ დროის გასაყვანად და თან <a href="http://loladze-dunas.blogspot.com/2010/02/blog-post_17.html">დედაჩემს</a> ველოდები.... დედაჩემს, რომელიც ზუსტად 2წელია არ მინახავს.<br />ძალიან დამღალა მისმა მონატრებამ, აი ისეთმა მონატრებამ ტკივილში რომ გადადის და უძლურობისგან გირჩევნია ამაზე საერთოდ არ იფიქრო....<br />მიყვარს! რათქმაუნდა მიყვარს. ამაზე თბილი რა უნდა იყოს ან ამაზე სუფთა ან ამაზე ახლო..... მიყვარს დედასავით, ყველაზე ახლობელივით, მეგობარივით.... არასდროს ყოფილა ჩემთვის მხოლოდ დედა და ყოველთვის იყო ბევრად მეტი. ყოველთვის შემეძლო მისთვის გამემხილა საიდუმლოებები, თუმცა ისედაც ყველაფერი იცოდა ჩემზე და არასდროს მიგრძვნია მისგან არაადეკვატურობა რაიმე საკითხში. <br />არასდროს მოუთხოვია ჩემთვის იმაზე მეტი, ვიდრე ეს ჩემს ძალებს აღემატებოდა. ყოველთვის მზრდიდა სწორად და მაძლევდა იმას, რაც მე იმ მომენტისთვის მჭირდებოდა....<br /><br />ახლა როცა უკვე 20 წლის ვარ, მე მაქვს მისდამი შვილურთან ერთად სხვაგვარი დამოკიდებულებაც.... გაცხოველებული სურვილი მასზე ვიზრუნო და არასდროს დავინახო მის სახეზე სევდა.... ავარიდო ყველა დარდი, ჩავკეტო მხოლოდ სითბოში, სიყვარულში და არ ვანახო ბოროტ ხალხს. თითქოს ის იყოს პატარა, მე კი მასზე ბევრად დიდი და გამოცდილი.... უბრალოდ მინდა ბედნიერი იყოს და ამას წამდაუწუმ ვიმეორებ.... მინდა მინდა მინდა ძალიან მინდა!!!!!!!!<br />დაახლოებით 1 საათში ვნახავ და მომემატება ბევრი ბედნიერება )) <br />იმიტომ რომ ჩემი პატარა ოჯახი გამთლიანდება))<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TCTHwK-krAI/AAAAAAAAAos/YIFvHu12SG8/s1600/P5170174.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TCTHwK-krAI/AAAAAAAAAos/YIFvHu12SG8/s400/P5170174.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486729876438559746" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-1571973455319828939?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-81457091227910647552010-06-18T20:07:00.006+04:002010-06-18T23:20:57.850+04:00როგორც ალბათ ქალების უმრავლესობა, ლამაზი ნივთების და აქსესუარების დიდი მოყვარული ვარ.<br />ერთი მაღაზია აღმოვაჩინე თბილისში facebook-ის წყალობით.<br />ყველა ნივთი ძალიან ორიგინალურია და ბევრის შეძენის სურვილი მაქვს :)<br />როგორც ამბობენ ხელნაკეთი ნივთებია და ერთი ადამიანის გაკეთებული.<br /><br />ბევრი ლამაზი ნივთი ერთად))<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9erOsACI/AAAAAAAAAmU/O5GQ29LwVVQ/s1600/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9erOsACI/AAAAAAAAAmU/O5GQ29LwVVQ/s400/1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622355998343202" /></a><br /><br />1. 15 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9e9F6JaI/AAAAAAAAAmc/7RmcubPP40s/s1600/2.15l.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9e9F6JaI/AAAAAAAAAmc/7RmcubPP40s/s400/2.15l.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622360793359778" /></a><br /><br />2. 25 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9r9Zwe5I/AAAAAAAAAnM/XR5lo6rBQb8/s1600/25.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9r9Zwe5I/AAAAAAAAAnM/XR5lo6rBQb8/s400/25.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622584214911890" /></a><br /><br />3. 20 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9rQdEujI/AAAAAAAAAnE/cRNcqAB7qjQ/s1600/20lar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9rQdEujI/AAAAAAAAAnE/cRNcqAB7qjQ/s400/20lar.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622572149226034" /></a><br /><br />4. ძალიან საყვარელი - 20 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9rFR2dEI/AAAAAAAAAm8/-Bzup2Usf1U/s1600/20l.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9rFR2dEI/AAAAAAAAAm8/-Bzup2Usf1U/s400/20l.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622569149363266" /></a><br /><br />5. 15 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9f6Qq1OI/AAAAAAAAAm0/u1XB-QRvLyo/s1600/15tf.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9f6Qq1OI/AAAAAAAAAm0/u1XB-QRvLyo/s400/15tf.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622377213056226" /></a><br /><br />6. 15 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9fpO79fI/AAAAAAAAAms/r0LSPVsR-O4/s1600/15lari.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9fpO79fI/AAAAAAAAAms/r0LSPVsR-O4/s400/15lari.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622372642387442" /></a><br /><br />7. 15 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9fEbyH0I/AAAAAAAAAmk/ezNqkRU7Wh4/s1600/15la.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9fEbyH0I/AAAAAAAAAmk/ezNqkRU7Wh4/s400/15la.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622362764156738" /></a><br /><br />8. 40 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm968IwIbI/AAAAAAAAAn8/jUBEDVko_cE/s1600/40l.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm968IwIbI/AAAAAAAAAn8/jUBEDVko_cE/s400/40l.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622841573188018" /></a><br /><br />9. 35 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm96v_DlyI/AAAAAAAAAn0/aMgGwHl6fz0/s1600/35lar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm96v_DlyI/AAAAAAAAAn0/aMgGwHl6fz0/s400/35lar.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622838311294754" /></a><br /><br />10. 30 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm96exEnsI/AAAAAAAAAns/neXYe6PK_5Q/s1600/30la.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm96exEnsI/AAAAAAAAAns/neXYe6PK_5Q/s400/30la.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622833689239234" /></a><br /><br />11. 25 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm95wmnirI/AAAAAAAAAnk/H_xdTZQXYJQ/s1600/25lf.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm95wmnirI/AAAAAAAAAnk/H_xdTZQXYJQ/s400/25lf.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622821297359538" /></a><br /><br />12. 25 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9sWYuk8I/AAAAAAAAAnc/fsAkPK9A5bI/s1600/25lar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9sWYuk8I/AAAAAAAAAnc/fsAkPK9A5bI/s400/25lar.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622590921479106" /></a><br /><br />13. 25 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9sEFSyCI/AAAAAAAAAnU/Xxj54wMLpMw/s1600/25l.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm9sEFSyCI/AAAAAAAAAnU/Xxj54wMLpMw/s400/25l.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622586008127522" /></a><br /><br />14. 50 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm-Gc8EopI/AAAAAAAAAok/_wLPs-vcjxw/s1600/50lari.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm-Gc8EopI/AAAAAAAAAok/_wLPs-vcjxw/s400/50lari.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483623039356936850" /></a><br /><br />15.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm-FkUucRI/AAAAAAAAAoc/VpzmYG8uSpo/s1600/29696_279424449989_123853464989_889703_599206_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm-FkUucRI/AAAAAAAAAoc/VpzmYG8uSpo/s400/29696_279424449989_123853464989_889703_599206_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483623024159518994" /></a><br /><br />16.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm-E-mnJPI/AAAAAAAAAoU/TIb_pkGeMpU/s1600/29976_280401289989_123853464989_906928_1202812_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm-E-mnJPI/AAAAAAAAAoU/TIb_pkGeMpU/s400/29976_280401289989_123853464989_906928_1202812_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483623014033990898" /></a><br /><br />17. ეს ბროში მომწონს ძალიან - 35 ლარი<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm-EhnfnoI/AAAAAAAAAoM/sbyCp79AUBw/s1600/broshka+35l.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm-EhnfnoI/AAAAAAAAAoM/sbyCp79AUBw/s400/broshka+35l.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483623006253063810" /></a><br /><br />18.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm97cwn-iI/AAAAAAAAAoE/WYNGAva7p90/s1600/25634_279249439989_123853464989_886829_7135374_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBm97cwn-iI/AAAAAAAAAoE/WYNGAva7p90/s400/25634_279249439989_123853464989_886829_7135374_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483622850330360354" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-8145709122791064755?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-47170093774243744962010-06-17T06:20:00.004+04:002010-06-17T07:13:14.338+04:00კიდევ ერთი ლამაზი დილა გათენდა<br />და რატომღაც დღეს, როგორც არასდროს ისე მინდა ვთქვა მადლობა<br />მადლობა იმისთვის, რაც მაქვს დღეს და მადლობა კიდევ იმისთვის, რისი იმედიც მაქვს რომ მექნება.<br /><br />რომ გაგვითენდება კიდევ ბეევრი ლამაზი დილა და კვლავ ერთად ვიქნებით ჩვენ ყველა და ჩვენი ბედნიერება<br />რომ თბილ მყუდრო სახლში შეყუჟული კიდევ ბევრჯერ დავტკბები წვიმის წვეთებით და გამიტაცებენ მხოლოდ ტკბილი მოგონებები<br />რომ ისევ დავწერ ჩემს სიყვარულზე, უძილარ ღამეებზე და საკუთარ დასკვნებზე, რომლებიც თითქმის ყოველთვის იქნება ოპტიმისტური და ჯანსაღი<br />რომ ყოველთვის მივცემ საკუთარ თავს უფლებას ვიყო ისეთი, როგორიც ვარ სინამდვილეში<br />რომ არ შემრცხვება ჩემი წახნაგების და იოლად დამინახავს სხვა<br />რომ არ მომიწევს საკუთარი თავის გამოგონება ან საკუთარი ცხოვრების სცენარივით დაწერა და თავს უფლებას მივცემ ვიყო სპონტანური<br /><br />რამხელა ბედნიერებაა იმის შეგრძნებაში, რომ სწორ გზას ადგახარ და ბევრი არასწორი ნაბიჯის თუ დიდი ცხოვრების შემდეგ ამხელა სამყაროში იპოვე რაღაც შენი: შენი წილი პატარა სამყარო, სადაც შეგიძლია შემოიკრიბო ყველა, ვინც გიყვარს იცხოვრო მხოლოდ მათთვის და აქ მაინც არ ექნება ადგილი შურს, ბოროტებას და ტყუილს.<br />ყოველთვის იქნება პატარა გადახვევები, შეცდომები, მერე სინანული.... და ისევ მადლობა თუ ამის გამოსწორება არასდროს არ დამიგვიანდება.<br /><br />ხანდახან ისე მძაფრად მთელი ჩემი აზრით, გულით, სხეულით, გონებით ვგრძნობ რომ სიცოცხლე ძალიან მინდა!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBmSqGYmDkI/AAAAAAAAAmM/JLx75MorGOo/s1600/367124.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBmSqGYmDkI/AAAAAAAAAmM/JLx75MorGOo/s400/367124.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483575273266220610" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-4717009377424374496?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-81790014748628478672010-06-15T00:02:00.000+04:002010-06-15T00:02:00.482+04:00მაშინ როცა მზე ჩასვლას გადაწყვეტს და დღე - დაღამებას, წესით და საერთო დადგენილებით მე შენგან უნდა წავიდე. ყოველ დღე, თითქმის ერთსა და იმავე დროს, მე მანქანაში ვჯდები და მივდივარ შენგან შორს, რამდენიმე საათით "უშენობაში" და ასე ხდება ყოველ დღე, უკვე ზუსტად 3 წლის განმავლობაში...<br />და ამის გაკეთება ხდება დღითი დღე უფრო და უფრო რთული, რადგან შენ მაინც ხომ იცი რა რთულია ჩემთვის უშენობა....<br />არ დავწერ ბანალურ სიტყვებს, შენ ისედაც იცი...<br />მარტო იმას, რომ დღეს ზუსტად 3 წელია რაც მიყვარხარ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBUHTGJVoLI/AAAAAAAAAmE/GHQ06zMjlfg/s1600/DSC02815.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBUHTGJVoLI/AAAAAAAAAmE/GHQ06zMjlfg/s400/DSC02815.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482296146042134706" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-8179001474862847867?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-52551842339998233162010-06-13T20:05:00.001+04:002010-06-13T20:10:44.333+04:00როგორც ქალების უმრავლესობას რომანტიული ფილმების ყურება მეც ძალიან მიყვარს. მითქვამს კიდეც, რომ განსაკუთრებით მათი დასასრულები მხიბლავს.<br />აუცილებლად happy end-ი, ლამაზი ქორწილი შეყვარებული წყვილით და жили они долго и счастливо.... მაგრამ ეს სავარაუდოთ.<br />ჩემი დაკვირვების შესახებ მინდა ვთქვა, რომელიც არც თუ ისე ოპტიმისტურია.<br /><br />უყვარდება ქალს და მამაკაცს ერთმანეთი. ნორმალურ ვარიანტში მათ აქვთ ე. წ. канфетно-букетный პერიოდი, რომლის დროსაც ყველანაირად თავს აწონებენ ერთმანეთს. მერე ე. წ. притирк-ის პერიოდი,(დიდი ბოდიში, ამ ტერმინოლოგიის ქართული მნიშვნელობა არ ვიცი)ყველაზე რთული, რომლის დროსაც ეჩვევიან და ეგუებიან ერთმანეთის თვისებებს, ხასიათს, ქცევებს; ეწყობიან ერთმანეთს და ნახულობენ კომპრომისებს სადაო საკითხებში.<br />და ყველა ეს მომენტი მეორდება დაქორწინების მერეც.... ჯერ სიხარული შეუღლების გამო: მინახავს წყვილის სახლშიც კი ხელჩაკიდებული სიარული, თავზე შემოვლება ..... აი მერე კი დაკვირვების ყველაზე ცუდი ეტაპი.<br />ქალებს, რაც დრო გადის, ქმარი უფრო უყვარდებათ, უფრო ეჯაჭვებიან მას, ოჯახსაც ერგებიან, სიტუაციასაც ეჩვევიან; კაცებს კი ნელ-ნელა ერთფეროვნება ბეზრდებათ..... ერთი ცოლიც, ერთი მუდმივი პარტნიორიც, მათი აკრძალვებიც, პასუხისმგებლობაც და მოვალეობებიც... და მემგონი დეპრესია ეწყებათ. უჭირთ იმის "გადახარშვა" რომ აწი სულ ეს ერთი ეყოლებათ გვერდით და რომ მათი თავისუფლება სამუდამოდ დარღვეულია. ზოგ შემთხვევაში მგონია ცოლებსაც კი იძულებენ ქვეცნობიერად ამის გამო.<br /><br />მე გულწრფელად მგონია, რომ მარტო მაშინ ხდება ეს ყველაფერი, როცა კაცს ქალი ზედაპირულად უყვარს ან ცოლად მოიყვანა თავისი მყარი აზრით რომ უყვარს, მაგრამ მერე აღმოაჩინა რომ თურმე უჩქარია....<br />გათხოვილი ჯერ არ ვარ და სამწუხაროთ თუ საბედნიეროთ არც ვფიქრობ, რომ ჩემს მომავალ მეუღლეს მსგავსი დეპრესიები შეიძლება დაემართოს. ან კი რატომ უნდა დაემართოს?!. მე, ჩემი ქალური ლოგიკით, არ მესმის, რატომ უნდა მოგბეზრდეს ვიღაც ის ერთი რომელიც ღრმად გიყვარს? პირიქით - ხომ უნდა დატკბე მასთან თითოეული წუთით და მადლიერი უნდა იყო საკუთარი ცხოვრების, რომ ის ერთი გვერდით გყავს.... ძალიან რომანტიკაში გადავვარდი :) მაგრამ მართლა ასეთი აზრის ოჯახი მინდა მე. და მეყოლება კიდეც. რადგან გამონაკლისობა არაა ეს, არც მსხვერპლია და არც გასაკვირია. ესაა ნორმალურობა და არა ყოველივე ზემოთთქმული...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBUCkm-DfjI/AAAAAAAAAl8/uNv4lfByokE/s1600/1245779045_1245637028_calove_59.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 332px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TBUCkm-DfjI/AAAAAAAAAl8/uNv4lfByokE/s400/1245779045_1245637028_calove_59.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482290949352816178" /></a><br />თუმცა კაცებს შესაძლოა სხვა მოსაზრებები აქვთ ამ თემასთან დაკავშირებით....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-5255184233999823316?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-52466387411978979432010-06-06T00:01:00.002+04:002011-02-09T18:31:53.053+04:00<font size="+2">"......რა მონატრება ცოდნია სიყვარულს, სიყვარულის განშორებას?!<br />ჯუდაჩია, ჩემო პატარა ჩურჩუტო, ჩემო გოჭო, მენატრები. სიგიჟემდე მენატრები. რა ტკბილი ყოფილა ჩემი პატარა გოგო, რა სიყვარულის მატარებელი ყოფილა შვილი.<br />ღმერთო! გევედრები, ერთადერთს გემუდარები ჯუნაია მიმყოფე ბედნიერი, აარიდე ჩემს პატარას ყველა ტკივილი და გაჭირვება და მე გადმომიმატე მაგისი წილი. ჩემო ჯუნაჩია, მე შენ ძალიან, ძალიან, ძალიან მიყვარხარ. ჩემო პატარა ფისოია. ჩემო პატარა ღუღუნა მტრედო, ერთი სული მაქვს როდის გნახავთ....."</font><br /><div align=right>გელა სანიკიძე</div><br /><div align=right>08. 91.</div><br />დღეს მამიკოს დაბადების დღეა და იგი 42 წლის გახდებოდა......<br /><font size="+2"><font color="red">გილოცავ მამა</font></font><br />ძალიან ძალიან მიყვარხარ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-5246638741197897943?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-89605088859568887322010-06-03T20:55:00.000+04:002010-06-03T20:55:00.393+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TAVl7diw6GI/AAAAAAAAAl0/orBDO2RPNMk/s1600/magar.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 284px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TAVl7diw6GI/AAAAAAAAAl0/orBDO2RPNMk/s400/magar.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477896593983203426" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TAVl7NFIMGI/AAAAAAAAAls/1hQOUswe4HI/s1600/magar2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 285px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TAVl7NFIMGI/AAAAAAAAAls/1hQOUswe4HI/s400/magar2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477896589563932770" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-8960508885956888732?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-13907146809862116532010-06-02T20:37:00.001+04:002010-06-02T20:37:00.179+04:00"ქე მიხსენებია ერთი-ორჯერ ჩემი შვილიშვილები თქვენთან. სულ უფროსი, კახუნიე, ჩვენი ორმაგათ გაერთიანებული დიდი უნივერსიტეტის სტუდენტია, კაი ბიჭი ნამეტნავად, მარა, მაგას რო უყურებთ, მისი წონა ფულები გვიზია ოჯახს. მოწყობაში კი არ გადაგვიხდია (ნეტა, ქე გადაგვეხადა ერთხელ და მაგით მორჩენილიყო საქმე!)! არა, ჩემო ბატონო, მაგის პატივცემულ პრაფესორ-მასწავლებლების წიგნების ყიდვას ვერ ოუვედით. <br />წლებია! დაბეჭდილ ნაშრომებს თხოვენ, თურმე, იმ ჩემი ცოდვით სავსეებს, ხოდა, გადმოწერენ ესენიც საცხა-საცხაიდან რაღაცეებს, დაბეჭდავენ იაფფასიან სტამბებში და ყიდიან მერე თავიანთ სტუდენტებზე. ორმაგი მოგება აქვთ: ნაშრომი - ნაშრომად ეთვლებათ (ვაი და ვუი ჩვენს სამამულე მეცნიერებას ამათ ხელში!) და "ორი კაპიკიც" ქე შოუდით ამ გოგო-ბიჭების ოჯახების ხარჯზე. ყველა უსაქმური და უნივერსიტეტში შემთხვევით მოხვედრილი კი არაა, ჩემი კახუნიესავით კარქათ ბევრი სწავლობს, მარა, წიგნი თუ არ იყიდა, უნდა დეემშვიდობოს ჩათვლას და კაი ნიშანს. <br />კახუნიეს ერთი ქარაქუცა კურსელი ყავს, მაკა, თავის დღეში წიგნი რო არ გადაუშლია. იმას იტალიიდან უგზავნიენ დედა და მამიდე ევროებს, ქე ყიდულობს ეს გოგო ყველა წიგნს და აქვს, სამაგიეროთ, ჩაწიკწიკებული კაი-კაი ნიშნები. ერთი კიდო ჩემფერი ბეხრეკი ბერიკაცი ასწავლის თურმე ყოფილ ტექნიკურ უნივერსიტეტში ერთ სპეციალობას (არ დავასახელებ, ქვეყანა იცნობს და საბოლოოთ მეეჭრება თავი), გამოართვა წიგნის ფული ჩემ მეზობელ გოგიეს და წიგნიც არ მისცა თურმე: რათ გინდა, ბიჭო, ტყვილა რო დეიდო შკაფში, მაგის წამკითხველი ხარ შენო? არადა, გოგიე კაი ბოვშია, ნიჭიერი, განათლებული. შეხვეწნია: ბატონო იმანო, რავა არ მაინტერესებს, ერთი-ორი მათხოვე მაინცო.<br />დიდუუ, რამდონი ასეთი შემთხვევა უნდა გევიხსენო!<br />მარა, ის მაინც თლა ნამეტანია, საცხა-საცხა გასაყიდათ დადებულ წიგნებს შედარებით პატარა ფასი რო ადევს და სტუდენტებზე სამჯერ და ოთხჯერ მეტ ფასში ყიდიენ.<br />გოუკეთეთ, კაცო, შეღავათი ამ ბოვშებს და მათ ოჯახებს. ოთხი და კიდო ორი წელი სულ თქვენ რჩენაში ხო არ ვიქნებით!"<br /><br />სამწუხაროდ, აღარ მახსოვს ვის ეკუთვნის ეს ნაწერი და არც ის მახსოვს, რომელი საიტიდან აღმოჩნდა იგი ჩემს კომპიუტერში, მაგრამ ერთი კი ვიცი ძალიან მომეწონა ნაწერი, დავაკოპირე და შევინახე, რადგან ბევრი ნაცნობი სიტუაცია ვიპოვე მასში.<br />თითქმის ყველაფერი, რაც აქ წერია ხდება ჩემთანაც. <br />მაგრამ ამ პოსტით კიდევ სხვა რამეზე მინდა ვთქვა:<br /><br />მე ვერაფრით გამიგია სტუდენტზე ჩაჯინების შემთხვევები, გადაკიდების შემთხვევები...<br />მე ვხედავ მკვეთრ სხვაობას მოსკოვის ლექტორებსა და ქუთაისის ლექტორებს შორის.<br />იქ ყველანაირი სტიმულაციით ცდილობდნენ სტუდენტების დაინტერესებას. მინიმუმი დაინტერესება და მონდომება დანახული იყო, ცდილობდნენ შენს გახარებას და პროცესის ისე წაყვანას, რომ უფრო და უფრო გაგჩენოდა სურვილი ყველაფერში ჩაღრმავების, გიჩნდებოდა სურვილი მეტი გეკეთებინა, რადგან იცოდი ეს აუცილებლად დაგიფასდებოდა. რათქმაუნდა სწავლა შენს ინტერესებშია და ლექტორი სულაც არაა ვალდებული კოჭი გიგოროს, რომ როგორღაც თავი მოგაწონოს, მაგრამ არც ამდენს ვითხოვ. ამდენი არც არის საჭირო.<br />უბრალოდ, აქ, ყოველ სემინარზე მივდივარ как на бой, აქ სულ მიწევს საკუთარი თავის გატანა, სიტუაციის გარკვევები, სულ დაძაბული ყოფნა, რომ რამე არ გამომრჩეს, რამე არ დამაკლდეს....<br />არც ისე მინდა გამომივიდეს, თითქოს მე გენიოსა "ბოტანიჩკა" ვარ და საწყალს სულ მჩაგრავენ, მაგრამ მაშინ, როცა კურსის 80% სეირნობს და 5–6 ადამიანი მე–5 ლექციაზე ვრჩებით, იმისთვის, რომ რაღაც სემინარი ჩავაბაროთ, მიჩნდება კითხვა: რატომ არ შეიძლება ეს იყოს დანახული ლექტორის მიერ და მისი ობიექტურობის დასამტკიცებლად რატომ უნდა ბოდიშით და მიჩიჩხინოს მან ყოველი წინადადების ყოველ სიტყვაზე იმ სიხარულის მოლოდინში, რომ როგორღაც მაინც ჩამჭრის?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-1390714680986211653?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-53902307719423991512010-06-01T20:45:00.002+04:002010-06-01T20:57:04.427+04:00ცოტა ხნის წინ ერთ–ერთ <a href="http://loladze-dunas.blogspot.com/2010/05/blog-post_22.html"> პოსტში</a> ვწერდი ადამიანების ფასზე.<br />იყიდებიან თუ არა ისინი და რა ფასად.<br />დასკვნაში იმასაც ვწერდი, რომ მე ფასი არ მაქვს და შესაბამისად არც ვიყიდები.<br />მაგრამ ამ ყველაფერს მეორე კუთხეც აქვს, რომელიც ასევე გულისხმობს, რომ ყველა ადამიანს საკუთარი ფასი გააჩნია, ოღონდ უკვე არამატერიალური.<br />ამ ფასის ჩამოყალიბებაში ბევრი სხვადასხვა ფაქტორი მონაწილეობს, მაგალითად: გარეგნობა, ხასიათი, თვისებები, განათლება, ოჯახიშვილობა, სტატუსი, სამსახური, ქონება, სანაცნობო წრე..... და კიდევ ათასი რამ, რომელიც ამ ე. წ. ფასს ამაღლებს ან პირიქით.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TAU7svfAUsI/AAAAAAAAAlk/mwC0cp0cfkI/s1600/8ef2b98a7716.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 362px; height: 336px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/TAU7svfAUsI/AAAAAAAAAlk/mwC0cp0cfkI/s400/8ef2b98a7716.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477850161612870338" /></a><br />ხოდა ბიჭმა თუ თავისზე "ძვირადღირებული" გოგო მოიყვანა ცოლად მათზე ამბობენ: გოგო ჯობია, უკეთესს გაყვებოდაო. და ბიჭსაც სულ ექნება მერე გულში ეს არასრულფასოვნების კომპლექსი, რომელიც ჭიასავით გულს გაუღრნის ეჭვიანობით და ფიქრებით, რომ საკუთარი ცოლის ღირსი არაა.<br />ვფიქრობ, ეს სტერეოტიპებია, რომელსაც ზოგი ბედავს, ამსხვრევს და სრულიად ბედნიერად ცხოვრობს. ჩემი პირადი აზრით, ჯობია: კაცი (ქმარი) სტატუსით მაღლა იდგეს ქალზე (ცოლზე);<br />კაცი უფროსი იყოს ქალზე;<br />კაცი ჭკვიანი იყოს ქალზე;<br />თუმცა რათქმაუნდა ეს ინდივიდუალურია<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-5390230771942399151?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-78748773170249291462010-05-29T21:43:00.000+04:002010-05-29T21:46:07.727+04:00"აბონენტი გამორთულია ან გასულია მომსახურების ზონიდან"..... და ასე 30-ჯერ, 48-ჯერ, 78-ჯერ... როგორ გინდა, როგორ გჭირდება, რომ იმ ერთმა აიღოს ყურმილი და ყველაფერი გაირკვეს, აუხსნა, დაგელაპარაკოს, დიალოგზე წამოვიდეს, ასე გარიყულად არ დაგტოვოს, მოგისმინოს, დაგიჯეროს, გენდოს.... <br />და 27 მესიჯი, რომელსაც აწერია ожидает, რომლის წაკითხვაც აბონენტს არ სურს, არ აინტერესებს და თითქოს ბრაზიც გიტანს, რომ ასეთი პრინციპულია და ეს სიმტკიცე შენზე მნიშვნელოვანია მისთვის. დააშავე, კი დააშავე, თუ არ დააშავე ულამაზოდ მაინც მოიქეცი და არც კი გაქვს გაბრაზების უფლება, რადგან მაინც დამნაშავე <span style="font-weight:bold;">შენ</span> გქვია, მას კი დაზარალებული. დაზარალებული, რომელიც ხანდახან, გგონია, სულაც არაა ცოდო, რადგან სიმარეთლე მის მხარესაა და თუ მოინდომებს ერთბაშად გაგანადგურებს და წყალს გაგატანს. შენ კი, <span style="font-weight:bold;">დამნაშავე</span>, უნდა გაჩუმდე, ყველაფერი უნდა დათმო, რადგან ყოველგვარი უფლება დაკარგე შენი ცუდი სიტყვით თუ უღირსი საქციელით.<br />"აბონენტი გამორთულია ან გასულია მომსახურების ზონიდან" და აღარც კი იცი ღირს თუ არა უკვე მისი ტელეფონის ჩართვა, რადგან კონტაქტი მაინც არ/ვერ დამყარდება. არც აზრი ექნება უკვე ამ კონტაქტს, რადგან წყლის ნაყვა გამოვა მაინც. მას უნდა გაეგო, მას უნდა დაეჯერებინა, ახსნის საშუალება მოეცა, მოესმინა.....<br />და უკვე აღარც გწამს მისი. ყველაფერზე ხელს იქნევ, რადგან ისედაც დიდი ხანია სულმა სიმშვიდე დაკარგა და მასში შფოთვა ჩასახლდა.<br />და წახვალ. წახვალ ერთ დღესაც შორს, ძალიან შორს, სადაც ვერავინ გიპოვის და თავს ინუგეშებ ხოლმე იმით, რომ ალბათ ყველას ენატრები. <span style="font-weight:bold;">მარტო იმიტომ მაინც</span>, რომ შორს მყოფი ყველას ენატრება.<br />იცხოვრებ იქ, სადაც იქნებით მარტო შენ და შენი სული. და მართალია შფოთვა ამ უკანასკნელში მაინც დარჩება, მაგრამ ეს დროებით. ერთხელაც ის აუცილებლად მიყუჩდება, რადგან შენი სიმშვიდე, ვიცი, მას სძლევს.<br />და მონატრებაც მიყუჩდება. თუ არადა უფრო გაგაძლიერებს, ძალას მოგცემს, რადგან ბედნიერი და კმაყოფილი ადამიანი გარკვეულწილად ბრმაა. მხოლოდ საკუთარი თავით და საკუთარი ბედნიერებით ცხოვრობს.<br />და თუ გინდა იტირე. იტირე, რომ არ დაიბოღმო, არ გაბოროტდე, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში საერთოდ დავკარგავ ყველას რწმენას და აღარ დავიჯერებ, რომ კეთილები არსებობენ.<br />და ოდესმე, როცა<span style="font-weight:bold;"> შენ </span>ამისთვის მზად იქნები, ბედნიერება აუცილებლად გეწვევა!<br />და შენი ბედნიერებით, მერწმუნე, ჩემს ბედნიერებაშიც დიდ წვლილს შეიტან.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-7874877317024929146?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-83612338640327402512010-05-28T22:24:00.000+04:002010-05-28T23:11:50.081+04:00ყველა ქალი ლამაზია ჩემი აზრით.<br />მე ვერ ვხედავ ქალებში სიმახინჯეს.<br />რასაც მე ვხედავ ქვია მოუვლელობა, საკუთარი თავის წარმოჩენის უცოდინარობა, ვხედავ იმას, რასაც სოფლელობას ეძახიან ზოგიერთები ზოგჯერ, ხანდახან საკუთარი თავის დაუფასებლობასაც ვხედავ.<br /><br />მიყვარს ხალხის თვალიერება, ვაკვირდები ქალებს და ხშირად მინდება ხოლმე მქონდეს ბევრი ფული....<br /><br />აი იმას, ჩემს კურსზე რომ სწავლობს, აუცილებლად ჯერ კოსმეტოლოგთან წავიყვანდი სახეს გავუწმენდდი, ლამაზ მაკიაჟს გავუკეთებდი, თმას მოვუწესრიგებდი, მერე ლამაზ ტანსაცმელს ვუყიდდი, მაღალია, სუსტია - იმდენ რამეს მოვახდენდი და მერე მის დანახვაზე ყველას დავამუნჯებდი, აღარ ექნებოდა მას "გამჭირვალე" ადამიანის ეფექტი. იქნებოდა ქალი. ლამაზი ქალი, რომელსაც ქუჩაში თვალს გააყოლებდნენ და მე ამით ვიამაყებდი, რადგან მე ჩავდგამდი ამ ქალში სულს...<br />მაგრამ <br />გარეგნული სილამაზე ხომ ყველაფერი არ არის. მეტიც, მე იგი ხანდახან ერთჯერადიც მგონია. <br />ჩემთვის სილამაზე უპირველესად შიგნიდან მოდის<br />ბევრი ადამიანი მინახავს, რომლებთანაც ურთიერთობისას მათ გარეგნობას თითქოს აღარანაირი მნიშვნელობა აღარ აქვს, არც კი გახსოვს, რომ პირველ დანახვაზე გაიფიქრე რა დიდი ცხვირი აქვს მას ან როგორი მოუვლელი თითები ან ადრიანი ნაოჭები........<br />სილამაზე შიგნიდან მოდის და მას სული ქმნის. სული ისეთი, ყველას რომ მოხიბლავს და ატყვევებს. გნებავთ აბრმავებს და მხოლოდ იმას ანახებს, რაც ღრმადაა, შიგნითაა.<br />ასეთი სული უთუოდ მტკიცე უნდა იყოს, სუფთა და წრფელი.<br />სილამაზის ფორმულა ჯანსაღ ფსიქიკაშია, საკუთარი თავის რწმენაშია, თავდაჯერებულობაშია, აუცილებლად სიყვარულსა და ბედნიერებაშია.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S__6FJI4quI/AAAAAAAAAlc/qyqO1sjYmMA/s1600/qiF1FbehwS.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 270px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S__6FJI4quI/AAAAAAAAAlc/qyqO1sjYmMA/s400/qiF1FbehwS.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5476370638165289698" /></a><br />მაგრამ ამ ფორმულას ვერასდროს მოირგებს კომპლექსიანი და საკუთარი თავით უკმაყოფილო სული...<br /><br />ამიტომ მაინც მინდა ბევრი ფული მქონდეს :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-8361233864032740251?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-7627531882542940492010-05-26T20:58:00.007+04:002010-05-26T22:04:55.850+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S_1f-reW92I/AAAAAAAAAlM/U_ZOl4GWTZY/s1600/saqartvelo+xelisgulze.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S_1f-reW92I/AAAAAAAAAlM/U_ZOl4GWTZY/s400/saqartvelo+xelisgulze.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475638252378978146" /></a><br />დღეს საქართველოს დამოუკიდებლობის დღეა და მინდა ყველას მოგილოცოთ ეს დღე!<br /><br />მე არ მინდა ვწერო ლამაზი სიტყვები იმაზე, თუ როგორ მიყვარს ჩემი ქვეყანა და როგორ მტკივა ყველაფერი ის, რაც მის თავს დღეს ხდება. არ მინდა. რადგან არ ვთვლი თავს განსაკუთრებულ პატრიოტად. <br />არც სიყვარულის სიტყვებით გამოხატვა მგონია დიდი პატრიოტიზმი, რადგან ბევრი "სიტყვით პატრიოტი" მინახავს საქართველოს სადღეგრძელოს რომ ისე იტყვის აგატირებს და 2008 წლის აგვისტოს საწოლის ქვეშ იმალებოდა.<br /><br />მე არც ის მინდა ჩემს ბლოგზე პოლიტიკა იყოს. არ ვარ ამ საკითხში კომპეტენტური.<br />ვერც იმას ვიტყვი დაზუსტებით, რომ სწორ დასკვნებს ვაკეთებ ჩვენს პოლიტიკოსებთან დაკავშირებით და რომ სამართლიანად მძულს ბურჯანაძე თუ ნოღაიდელი...... დრო ყველაფერს გვიჩვენებს და ყველას განსჯის.<br />უბრალოდ იმდენი ბრმა ადამიანი ცხოვრობს ამ ქვეყანაში. ხანდახან შიშით ვფიქრობ ხოლმე მეც ხომ ასე არ გამოვიყურები გვერდიდან?! ვაი თუ მეც ამათ ვგავარ და სასაცილოდ გამოვიყურები როცა მიმაჩნია, რომ ეს ქვეყანა ცოტა წელში გასწორდა და რომ სააკაშვილი რაღაცას აკეთებს...<br /><br />რამდენიმე ხნის წინ ერთი ძველი კაცისგან მოვისმინე სიტყვები "ამათი დედა ვატირე, რა აწყობილი ქვეყანა დაანგრიესო".... <br />"ამათში" იგულისხმებოდა სააკაშვილი, "აწყობილ ქვეყანაში" კი საქართველო შევარდნაძის დროს.<br />ბევრი კითხვა გამიჩნდა ამ ადამიანთან, დამაინტერესა რა ქვეყანას ეძახის იგი აწყობილს: იმას, რომ შუქის დანახვა გვენატრებოდა თუ იმას, რომ გაზზე ოცნებასაც კი ვერ ვბედავდით საქართველოში? ან იქნებ იმას, რომ ღამე ძილის ეშინოდა ხალხს ყაჩაღების მოლოდინში? თუ იმას, რომ ახალგაზრდობის 80%-ს ქურდობა და კაი ბიჭობა უნდოდა?<br />სახლს რომ გაგიქურდავდნენ და ყველაფრის დასაბრუნებლად ფულს შეგაწერდნენ და ვერც კი გაივლებდი თავში ყურმილი აგეღო და პოლიციაში დაგერეკა, რადგან უბრალოდ აზრი არ ქონდა..... ესაა აწყობილი ქვეყანა?<br />მე არ ვერევი პოლიტიკაში, არც სააკაშვილს ვაქებ, უბრალოდ <span style="font-weight:bold;">პირველად</span> ჩემს გააზრებულ ცხოვრებაში მე მეამაყება ჩემი ქალაქი და ჩემი ქვეყანა!<br />დავდივარ და გახარებული ვიღებ სურათებს და დიდი სიამაყით ვაგზავნი საზღვარგარეთ. იმასაც ვხვდები რომ იქ ლამაზი შენობებით და უცხო ყვავილებით ვერავის გავაკვირვებ, მაგრამ მინდა გაიგონ მაინც, რომ ჩვენთანაც ყველაფერი კარგადაა!<br />როცა არდადეგებზე მოსკოვიდან მოვდიოდი ყველა შეშფოთებით მეკითხებოდა "იქ როგორ მიდიხარ? იქ ხომ ომია? ქუჩაში ალბათ თოფებით დადიხართ ხო?" და გამომეტყველება იცით როგორი? უი თქვე საწყლებო.... მაგრამ მთავარი ისაა, რომ მათ მართლა ასეთი წარმოუდგენიათ დღევანდელი საქართველო: არეული, გაჭირვებული, დაგლახავებული, უმწეო....<br />და მე მიხარია რომ ეს რეალობას არ შეესაბამება! და მე მიხარია რომ საკუთარ ქვეყანაში ცხოვრება აღარ მეშინია!<br />ჩვენი საქართველოც იქნება ოდესმე დიდი, ისევე როგორც იყო ოდესღაც!<br />მე ამის მჯერა.<br />მაგრამ მარტო სააკაშვილის ლანძღვა არ მგონია ამისთვის საკმარისი იყოს<br /><div align=right><font size="-1">აცხოვნე, ღმერთო, ერი შენი და აკურთხე სამკვიდრებელი შენი, ძლევა ჯვარითა ბარბაროსთა ზედა ღვთივდაცულსა ერსა ჩვენსა მოანიჭე და ერი შენი საფარველსა ქვეშე მისსა დაიცევ, რათა ვიტყოდეთ, უფალო, დიდება შენდა.</font></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-762753188254294049?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-24201350335183313122010-05-22T20:55:00.000+04:002010-05-22T20:55:17.940+04:00რამდენიმე წლის წინ ერთი რუსი მეგობარი მყავდა. საკმაოდ ახლო მეგობრობა გვაკავშირებდა,<br />მიუხედავად იმისა რომ ბევრ საკითხში ჩემგან სრულიად განსხვავებული შეხედულებები ქონდა.<br />ხოდა გვიყვარდა ხოლმე ფილოსოფოსობა ერთად, რაღაც თემას ავიკვიატებდით და შეგვეძლო მთელი დღე გვეკამათა და გველაპარაკა ამაზე მანამ, სანამ შეხების წერტილი არ მოიძებნებოდა ან უბრალოდ არ მოგვბეზრდებოდა.<br />ვიქტორიამ მომაწოდა ერთ დღეს აზრი, რომ ყველას ყიდვა შეიძლება. მისი მტკიცებით ყველა ადამიანი იყიდება და ნებისმიერს მოისყიდი, უბრალოდ ყველას სხვადასხვა ფასი აქვს. ზოგი ხარბია, უნებისყოფო და იაფად იყიდება, ზოგის ფასი კი მილიონებს ცდება...<br />მახსოვს მას ბოლომდე ვეწინააღმდეგებოდი, რადგან გაჩუმება დათანხმებას ნიშნავდა, დათანხმება კი ძალიან მთრგუნავდა და მაშინებდა, თუმცა მაშინ ჩემი პოზიცია ვერაფრით დავუმტკიცე მარტო მას კი არა, სამწუხაროდ საკუთარ თავსაც. ვერაფერი არგუმენტი ვერ გამოვნახე ჩემ სასარგებლოდ, პირიქით - რეალობიდან ფაქტები მხოლოდ მის სასარგებლოდ მაფიქრდებოდა. <br />ხომ ყველა ადამიანს აქვს სანუკვარი ოცნება, რომელიც გვინდა თუ არ გვინდა მატერიალურით იზომება და ხორციელდება. ზოგი მაგარ სახლზე ოცნებობს, ზოგი თვითმფრინავზე, კარგ განათლებაზე, უზრუნველ ცხოვრებაზე და რავიცი კიდე რაზე არა..... ხოდა თუ ამ ოცნებას გთავაზობენ და კიდე პლუს იმას, რაზეც ვერასდროს ოცნებასაც კი ვერ ბედავდი, შეძლებ კი უარის თქმას?<br />არგუმენტები სამწუხაროდ არც დღეს მაქვს... არც ის ვიცი ეს როგორ უნდა დავამტკიცო. მაგრამ დღეს, 5 წლის შემდეგ ეჭვის გარეშე იმის თქმა მაინც შემიძლია რომ მე არ მაქვს ფასი. მე არ გავიყიდები. არ გავყიდი საკუთარ პიროვნებას, საკუთარ თავისუფლებას, საკუთარ აზრს, საკუთარ რწმენას, საკუთარ სიყვარულს ან მეგობრობას ვინმესადმი, ირგვლივმყოფ ადამიანებს....<br />და მე ვფიქრობ ეს რწმენამ მოიტანა. ღვთის შიშმა და საკუთარი თავის პატივისცემამ.<br />ვიკა ათეისტი იყო. ასე მგონია ათეისტებს ტორმუზი არ აქვთ ცხოვრებაში.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-2420135033518331312?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-51888116946829669672010-05-13T20:31:00.001+04:002010-05-13T21:03:42.696+04:00რამდენიმე ფეხსაცმელი ვნახე 2010–2011 წლის კოლექციებიდან.<br />უმრავლესობა ისე მომწონს სუნთქვა მეკვრის))<br />1. Cavalli<br />შავი მინდა)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q30XlnrVI/AAAAAAAAAks/gyBIpmBPxRs/s1600/Just+Cavalli1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 288px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q30XlnrVI/AAAAAAAAAks/gyBIpmBPxRs/s400/Just+Cavalli1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386807707774290" /></a><br />2. Frankie Morello <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-wwz9hjvsI/AAAAAAAAAlE/vBdHUXzUXGw/s1600/Frankie+Morello2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 286px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-wwz9hjvsI/AAAAAAAAAlE/vBdHUXzUXGw/s400/Frankie+Morello2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470801316595089090" /></a><br />3. Dsquared<br />მარჯვენა მინდა))<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3pTimrZI/AAAAAAAAAkc/OB9fNJtFkUA/s1600/Dsquared%C2%B23.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 291px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3pTimrZI/AAAAAAAAAkc/OB9fNJtFkUA/s400/Dsquared%C2%B23.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386617642823058" /></a><br />4. Santoni<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3o6Nr_gI/AAAAAAAAAkU/7icukqZPQNI/s1600/4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 369px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3o6Nr_gI/AAAAAAAAAkU/7icukqZPQNI/s400/4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386610844204546" /></a><br />5. Pierre Hardy<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3osbIcnI/AAAAAAAAAkM/lOncFnZh03c/s1600/5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 373px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3osbIcnI/AAAAAAAAAkM/lOncFnZh03c/s400/5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386607142498930" /></a><br />6. Christian Louboutin<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3ovgTHZI/AAAAAAAAAkE/bPjICJk0T8Q/s1600/6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 370px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3ovgTHZI/AAAAAAAAAkE/bPjICJk0T8Q/s400/6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386607969475986" /></a><br />7. Alexsander McQueen<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3oX9Y_5I/AAAAAAAAAj8/et592LCLjWc/s1600/7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 368px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3oX9Y_5I/AAAAAAAAAj8/et592LCLjWc/s400/7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386601649045394" /></a><br />8. Bruno Frusoni<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3erGCvmI/AAAAAAAAAj0/db-zmDHd05s/s1600/8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 308px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3erGCvmI/AAAAAAAAAj0/db-zmDHd05s/s400/8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386434986917474" /></a><br />9. Michael Kors<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3eSHzm7I/AAAAAAAAAjs/Xc9W5sl7Zp8/s1600/9.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 374px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3eSHzm7I/AAAAAAAAAjs/Xc9W5sl7Zp8/s400/9.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386428283427762" /></a><br />10. Versace<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3eCVCIQI/AAAAAAAAAjk/lBNMvLstugc/s1600/Versace10.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 287px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3eCVCIQI/AAAAAAAAAjk/lBNMvLstugc/s400/Versace10.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386424043938050" /></a><br />11. Fendi<br />აქაც მარჯვენა მომწონს უზომოდ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3dh6f9dI/AAAAAAAAAjc/JDC97LoBUWI/s1600/Fendi11.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 288px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3dh6f9dI/AAAAAAAAAjc/JDC97LoBUWI/s400/Fendi11.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386415342712274" /></a><br />12. Pucci<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3dek13YI/AAAAAAAAAjU/JMJcnWEfjmI/s1600/12.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 374px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3dek13YI/AAAAAAAAAjU/JMJcnWEfjmI/s400/12.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386414446566786" /></a><br />13. Christian Dior<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-woqexgsMI/AAAAAAAAAk0/KSb44nYeUO0/s1600/eg.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 306px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-woqexgsMI/AAAAAAAAAk0/KSb44nYeUO0/s400/eg.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470792357628653762" /></a><br />14. Burberry Prorsum<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3S-5YuOI/AAAAAAAAAi8/VZ792htM9ao/s1600/Burberry+Prorsum15.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 288px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3S-5YuOI/AAAAAAAAAi8/VZ792htM9ao/s400/Burberry+Prorsum15.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386234144110818" /></a><br />15. Jimmy Choo<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3SmTIYkI/AAAAAAAAAi0/G9pgLuR_R4E/s1600/16.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 370px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3SmTIYkI/AAAAAAAAAi0/G9pgLuR_R4E/s400/16.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386227541205570" /></a><br />16. Nina Ricci<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3SebkHlI/AAAAAAAAAis/ug29fFq5NyQ/s1600/17-.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 308px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-q3SebkHlI/AAAAAAAAAis/ug29fFq5NyQ/s400/17-.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470386225429093970" /></a><br />17. Miu Miu<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-woqo-TAaI/AAAAAAAAAk8/0K7DF-RoKnA/s1600/28.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 393px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-woqo-TAaI/AAAAAAAAAk8/0K7DF-RoKnA/s400/28.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470792360366637474" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-5188811694682966967?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-27651528016469259722010-05-12T20:42:00.002+04:002010-05-13T21:11:51.380+04:00ძალიან მიყვარს თავის მოვლა და კოსმეტიკა. ბევრი სხვადასხვა ფერის, ზომის, სურნელების "ბანოჩკები" მაქვს სახლში. კრემები, გელები, სკრაბები... უამრავი რამ მაქვს და კიდე უამრავი რამე მინდა, все мне мало :)) თაას ბლოგს ინტენსიურად ვათვალიერებ და მისი წყალობით ვეცნობი ხარისხიან კოსმეტიკას, თუმცა 20 წლის ასაკში ძალიანაც არ მინდა კანი ამდენ რამეს შევაჩვიო (არ ვიცი სწორია თუ არა ეს ტაკტიკა). ერთი სიტყვით, მაქვს რამდენიმე საკუთარ თავზე გამოცდილი რეცეპტი, როგორ მოვუაროთ სახეს და არამარტო სახეს სახლის პირობებში:<br /><br />პირველ რიგში სახის <span style="font-weight:bold;">პილინგი</span> ( პილინგი აუმჯობესებს სისხლის მიკროცირკულაციას, მისი დახმარებით ვიშორებთ მკვდარ უჯრედებს კანის ზედაპირიდან, ამით ვეხმარებით "სუნთქვაში" და კოსმეტიკური საშუალებებიდან სასარგებლო ნივთიერებების უკეთ შეწოვაში). სახლის პირობებში მარტივად კეთდება პილინგი - ყავის ნალექისგან, რომელიც არაჩვეულებრივ ეფექტს იძლევა. წრიული მოძრაობებით მსუბუქად უნდა წავისვათ მთელს სახეზე. საოცრად არბილებს სახის კანს.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-p0qLU4LgI/AAAAAAAAAiU/hOZVLJyDRHU/s1600/cofee.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 370px; height: 380px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-p0qLU4LgI/AAAAAAAAAiU/hOZVLJyDRHU/s400/cofee.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470312965338574338" /></a><br />კიდე ვიცი მჭადის ფქვილსაც ხმარობენ, კარგია შავი წერტილების ამოსაყვანად (ცხვირზე ნიკაპზე) სკრაბივით იხმარება.<br /><span style="font-weight:bold;">ძალიან მშრალი აქერცვლადი კანისთვის</span> (მე მაქვს ასეთი კანი)ძალიან კარგია თუ დუშგელში ავურევთ ყავის ნალექს და 1 ჩ. კ. მარილს.<br />ყავის ნალექს <span style="font-weight:bold;">რუჯისთვისაც</span> იყენებენ. არის ნიღაბი, რომელიც არბილებს და აახალგაზრდავებს კანს და ასევე მატებს მას მსუბუქ ნამზეურს: <br />1 ს.კ. თაფლი, 1 ს.კ. ყავა, 3 წვეთი კასტორის (მე ზეითუნს ვხმარობ) ზეთი, 1/2 ჭ. რძე - ეს ინგრედიენტები ერთმანეთში საგულდაგულოდ უნდა ავურიოთ, მიღებული მასა წავისვათ სუფთა სახეზე. 15 წუთის შემდეგ ჩამოვიბანოთ თბილი წყლით.<br />ყავის ნალექში თუ ცოტა შაქარს და 1 ჩ. კ. ზეითუნის ზეთს ავურევთ, მივიღებთ გადასარევ <span style="font-weight:bold;">ტანის სკრაბს</span>, რომელიც ამკვრივებს კანს და ებრძვის ცელულიტს.<br />არაჩვეულებრივია კანისთვის აგრეთვე <span style="font-weight:bold;">ზეითუნის ზეთი</span>.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-pzldJpU6I/AAAAAAAAAiM/7JkxOzGYcBU/s1600/%E1%83%96%E1%83%94%E1%83%98%E1%83%A2%E1%83%A3%E1%83%9C%E1%83%98%E1%83%A1+%E1%83%96%E1%83%94%E1%83%A2%E1%83%98.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-pzldJpU6I/AAAAAAAAAiM/7JkxOzGYcBU/s400/%E1%83%96%E1%83%94%E1%83%98%E1%83%A2%E1%83%A3%E1%83%9C%E1%83%98%E1%83%A1+%E1%83%96%E1%83%94%E1%83%A2%E1%83%98.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470311784712328098" /></a><br />დღეს იგი ყველასთვის ხელმისაწვდომია, იყიდება აფთიაქებში და სულაც არ ღირს ძვირი. მდიდარია შეუცვლელი ცხიმოვანი მჟავებით, რომლებიც ხელს უწყობენ კანის დატენიანებას, თმების (თმაში იზელენ და იგი ებრძვის თმის ცვენას) და ფრჩხილების ჯანმრთელობას.<br />და კიდე, ზეითუნის ზეთს მე წამწამებზე ვისვამ ხოლმე, ბზინვარეს ხდის უფრო წამწამებს, ახშირებს და მგონი აგრძელებს ვიზუალურადაც)) მომწონს ძალიან :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-2765152801646925972?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-20593479209061870922010-05-11T21:31:00.003+04:002010-05-11T21:53:14.874+04:00"რაჭა ჩვენი სიყვარული" გინახავთ?<br />– მოგწონს ის ყვავილები?<br />– ძალიან<br />და ბიჭი დაუფიქრებლად გადახტება ხიდიდან წყალში, გაცურავს ნაპირამდე და დაკრეფს დარინასთვის ლამაზ ბალახის ყვავილებს.... კიდევ ანთებული თასებით უმღერებს ფანჯრებთან მუხამბაზს. ყოველდღიურ ცხოვრებაში სამწუხაროდ ნაკლებადაა რომანტიკა. ის თავისი სრული გამოხატულობით ცოცხლობს მხოლოდ წარმოსახვაში და მისი რეალურად ასრულების დიდი სურვილიც რომ არსებობდეს ეს თანხებთან ან შესაძლებლობებთანაა დაკავშირებული ან ორივესთან ერთად. <br />მაგრამ არის კიდევ რაღაც, რასაც რომანტიკა ალბათ არ ქვია და ესეც ნაკლებია ჩვენს რეალობაში. ქალის პატივისცემა, ქალის სიყვარული, ქალის დაფასება, მისი კეთილგანწყობის დამსახურების სურვილი... მე ქალებისადმი განსაკუთრებულ პატივისცემას ვგრძნობ. ჩემი აზრით რთულია იყო ქალი, დედა, ცოლი და ძალიან მსიამოვნებს ხანდახან იმის დანახვა, თუ როგორ აფასებენ ამას მამაკაცები, მსიამოვნებს როცა ვხედავ როგორ უვლიან კაცები ცოლებს, უფრთხილდებიან, თვალებში უყურებენ და მათ წამოტკივებასაც გრძნობენ და ეს კარგია! მე არ ვლაპარაკობ ე. წ. ჩმორ კაცებზე ან ძალაუფლების მოყვარულ ცოლებზე.... რაზეც მე ვლაპარაკობ იმას ურთიერთგაგება ქვია და არა რაიმე სხვა ცუდი ისეთი სიტყვა, რომელიც კაცს შეურაცხყოფს.<br />და ქალის კეთილგანწყობა ძალიან იოლად მოსაპოვებელია.... საყვარელი ყვავილების პატარა თაიგული ან ზედმეტად ნათქვამი თბილი "მიყვარხარ" ან უბრალოდ იმის დემონსტრირება რომ მასზე ზრუნავ და ის მნიშვნელოვანია...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-mZV4iJbbI/AAAAAAAAAh0/4jEZgdxzM5E/s1600/e38bb309571d.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 278px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-mZV4iJbbI/AAAAAAAAAh0/4jEZgdxzM5E/s400/e38bb309571d.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470071823650090418" /></a><br />ძალიან მიყვარს რომანტიკული ფილმები და სულ ვტირი ხოლმე მათ დასასრულებზე)) როგორ ყველაფერი ზღაპრულად ეწყობა და ლამაზი ქორწილით სრულდება. რეალურად შეიძლება ითქვას ქორწილით ყველაფერი მხოლოდ იწყება და სიყვარული არც მხოლოდ ჩახუტებაა, არც მხოლოდ ვნება, არც მხოლოდ საერთო გემოვნება და არც მხოლოდ გასაგიჟებელი გარეგნობა....<br />სიყვარული <span style="font-weight:bold;">ორმხრივი</span> ზრუნვაა, პატივისცემაა, გაგების სურვილია, სიყვარული ისაა მისი შეწუხებული სახე რომ გამწუხრებს და მისი სიხარული ყველაფერს რომ გავიწყებს, სიყვარულისთვის სულ იმის ძიებაში ხარ რით გააოცო ან რით გააცინო.......<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-mZd4E3ItI/AAAAAAAAAh8/kxbTFN-fDyQ/s1600/%D0%94%D0%B5%D0%BD%D1%8C-%D0%92%D0%B0%D0%BB%D0%B5%D0%BD%D1%82%D0%B8%D0%BD%D0%B0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-mZd4E3ItI/AAAAAAAAAh8/kxbTFN-fDyQ/s400/%D0%94%D0%B5%D0%BD%D1%8C-%D0%92%D0%B0%D0%BB%D0%B5%D0%BD%D1%82%D0%B8%D0%BD%D0%B0.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470071960966210258" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-2059347920906187092?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-46900199166156848552010-05-10T22:23:00.004+04:002010-05-10T22:54:34.117+04:00არის ხოლმე ცხოვრებაში მომენტები როცა ძალიან იჭედები, როცა გეჩვენება რომ ერთფეროვნებაში ცხოვრობ და ერთსა და იმავეს ტკეპნი, როცა გეჩვენება რომ არც არავის აინტერესებ, როცა ირგვლივ ყველაფერი სიყალბე გგონია, როცა ყელში რაღაც ბურთები გახრჩობენ და როცა არ იცი როგორ უნდა იცხოვრო რა უნდა გააკეთო შემდეგ, როცა უკმაყოფილო ხარ მიღწეულით, საკუთარი საქმიანობით, საკუთარი მდგომარეობით და გული გწყდება, გწყდება ძალიან რომ შენი ცხოვრება ასეთია და არა სხვანაირი. როცა რაღაცაზე ოცნებობ მაგრამ რეალურად იცი რომ ეს არ მოხდება. <br />კი. იცი რომ ყველა დაღმართს აღმართი მოყვება, შავს - თეთრი, დეპრესიას - ბედნიერების სასიამოვნო შეგრძნება, მაგრამ არის რაღაც, რასაც უნდა შეეგუო და რასაც ვერ შეცვლი, იმიტომ რომ შენზე არაა დამოკიდებული ან იმიტომ რომ ძალა არ გეყოფა. <br />თეორიულად ვიცი რომ სამყარო ერთია, ხალხიც ერთია, გარემოც ერთია და არც არაფერი არ იცვლება. იცვლება მხოლოდ ჩვენი დამოკიდებულება ამ ყველაფრისადმი, აღქმა. ისიც ვიცი რომ ბედნიერების ფორმულა მარტივია და იგი ჩვენი განწყობით განისაზღვრება, მაგრამ ეს თეორიაა....<br />პრაქტიკულად კი ძალიან რთულია ხანდახან იმასთან შეგუება, რომ შენი ცხოვრების რაღაც საკითხები ისე არ არის და არ იქნება როგორც წარმოგედგინა მთელი ცხოვრება. რთულია დათმობა.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-hWWRnGewI/AAAAAAAAAhs/YYJq2bgo514/s1600/Copy+of+15012009117.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6Aax3BP6TmM/S-hWWRnGewI/AAAAAAAAAhs/YYJq2bgo514/s400/Copy+of+15012009117.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469716688125983490" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8525963371034788662-4690019916615684855?l=loladze-dunas.blogspot.com' alt='' /></div>ჯუნაhttp://www.blogger.com/profile/10563754712474558714noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8525963371034788662.post-44713302815955634862010-05-09T12:39:00.004+04:002010-05-26T22:15:44.288+04:00ყველა ცოდოა სიკვდილისთვის თუ სიკვდილი შვებაა ადამიანისთვის? ჭირისუფლობა შავები და "საპაკაზუხო" გლოვაა თუ ცხოვრების ჩვეულებრივი გამგრძელებელიც შეიძლება იყოს ჭირისუფალი? სიკვდილი უნდა იწვევდეს შიშს? ალბათ მარტო იმიტომ, რომ გაურკვევლობაა.... მეგონა არ მეშინოდა მისი, მაგრამ ისე მთრგუნავს... ყველას გარდაცვალება ნაცნობის თუ ახლობლის თუ უბრალოდ ყურმოკრულის. როგორ საოცრად მოქმედებს... მერე დავდივარ რამდენიმე დღე გაშტერებული და მარტო ამ ყველაფერზე ვფიქრობ. უსულო სხეული, ცივი სასახლე, ჭირისუფალი ზოგი გულწრფელი, ზოგი მოვალეობის მომხდელი, ზოგი საოცრად "პაკაზუხა" და ამიტომ აუტანელი. მერე ცივი მიწა და ქელეხი, სადაც ხალხი ძღება. მამაჩემის ქელეხზე ლამის გავაფრინე ამაზე. მამაჩემი იქ სადღაც მიწაში დავტოვეთ მარტო და ეს ასობით ადამიანი იჯდა და ჭამდა, სვამდა, სადღეგრძელოებს ამბობდა, ლაპარაკობდნენ, თითქოს ისეთი არც არაფერი.... ისეთი რა მოხდა ყველას დასასრული ხომ ეგ არის.<br />და ის გულწრფელი ჭირისუფალიც შავს გაიხდი�